Opinions

Een plaatje van een horror film, zolang de schrijver in Alvarez zich er niet mee bemoeit. Het is eigenlijk al mis met het fraaie openingsshot, dat haalt meteen wat mysterie weg, en als de drie aan bod komen, gaat dat ook niet al te subtiel. Een kutgezin, die van het meisje, maar moet dat zo lomp? Enfin, wat er zo ongeveer staat te gebeuren, is zo wel duidelijk, net als de volgorde, maar toch slaat Alvarez bikkelhard toe. Met letterlijk een mooie film. Camera, kleurenpalet en de muziek; lust voor oog en oor. Als de klus gaat beginnen, is het helemaal raak. Hij mag dan grijs en blind zijn, maar verder is het een wandelende nachtmerrie.

Geen lullige, goedkope schrikkertjes, Blind Man wordt gewoon wakker, duikt links en rechts zomaar op en gaat als een pletwals tekeer. Geweldig hoe Alvarez de pistoolschoten laat zien en horen. De eerste is echt een voltreffer. Het hondje doet ook leuk mee en als het spul in de kelder uitkomt, staat er nog een daverende verrassing te wachten. Ik weet eigenlijk niet of het die gekte echt nodig had. Het zet zo'n film toch in een ander perspectief of iets dergelijks. In een tammere horror had ik onmiddellijk jaha gezegd, maar deze is zonder ook steengoed. Totdat Alvarez' schrijfseltjes weer de kop opsteken. Dom dilemma, waardeloze epiloog.

Een video nasty. Dat moet dan zijn vanwege Donny's eerste slachtoffer. En inderdaad, dat is best een gruwelijk tafereel. Lullig voor de film, dat effect haalt het daarna nergens meer. Het is er wat dat betreft eentje die wat ongelukkig is ingedeeld. Alles rondom die disco past meer in de opbouw, die moord wat verderop. De psychologische schets is daarnaast een beetje gemakkelijk. Dat zijn flashbacks al gauw, de stem in dit geval ook. Ik had Donny graag wat meer in dat griezelige pakje gezien in plaats van nog eens een shot van verkoolde poppen. De tweede helft is simpelweg wat te tam. De groezelige beelden, het is een uitloper van de zeventiger jaren, en die eerste ferme uithaal maken het de moeite enigszins waard.

Een dramatische gebeurtenis met dramatische gevolgen. Een film over rouwverwerking die aan de hand van de Baxters onder de huid zou moeten kruipen. Wanneer dat niet helemaal lukt, wil het wel eens een apathisch effect sorteren. Ik had het vooral in het middendeel, waar het nog wel eens taai wil zijn.

Wel een sluwe film waar aanvankelijk Laura als meest instabiele factor wordt gepresenteerd. Beïnvloed door twee zussen die je beide de kriebels geven, al is het vooral de beeldregie die de film in unheimische sferen trekt. Vreemde shots, driftige zooms, de cross-cutting; ietwat wild, maar ook bloednerveus.

Onheil is nooit ver weg, ook al vanwege dit Venetië. Een grauw en desolaat doolhof, waar lijken opduiken, het nooit helemaal stil is en uiteraard nog meer water aanwezig is. Ik heb de stad niet eerder zo groezelig zien worden vastgelegd. Het zal ongetwijfeld iets van doen hebben met Johns mentale toestand.

Toch laat het me, net als het felrode gevaar dat hier en daar de kop opsteekt, allemaal net iets te koud om helemaal mee te gaan in zijn vertroebelde beeld en het lot dat daarmee gepaard gaat. Te afstandelijk om een of andere reden, al maakt de sidderende en beklemmende climax wel weer wat terrein goed.

De bescheiden topper die het in mijn herinnering was, is het niet meer. Sterker nog, Donnie Brasco valt vies tegen. Johnny Depp is een uitstekend acteur, maar als maffia infiltrant geloof ik het met of zonder snor niet. Madsen is zelfs een aanfluiting en bij de overige wiseguys zijn er ook geen kleurrijke figuren te vinden die het eens in vuur en vlam zetten. Saaie, nietszeggende kliekjes al met al.

Pacino maakt er tenminste nog wat van als sukkelaar met grote en bescheiden waffel. Dat rode trainingspak is het helemaal en zijn zielige aura is op z'n minst opvallend, maar ook hij krijgt het niet echt aan de praat. De manier waarop Lefty Brasco opneemt is al een beetje wankel van opzet en na het karig vormgegeven versnellinkje met een disco hitje, wordt het er niet veel enerverender op.

Het gekonkel binnen de maffia is eigenlijk nergens opwindend en de gespannen positie van Brasco weet Newell nauwelijks vorm te geven. De scène in het Japanse restaurant komt geforceerd over en hij weet de afrekening ook nog eens te verprutsen. Nergens haalt het een zenuwachtig, opgefokt sfeertje en als portret van een undercover cop vervalt het bovendien in gekunstelde gezinsdramatiek.

Dat Brasco qua gedrag één van hen wordt ligt er eigenlijk al te dik bovenop, maar kennelijk moet dat ook nog eens verteld worden. Met nog een afschuwelijke score faalt het dusdanig dat de angel er grotendeels wel uit is. Schade die in het slot niet meer wordt gerepareerd, de bootjes vormen sowieso geen al te sterk element en zo gaat als de welbekende nachtkaars uit. Lauwe film. Forget about it.

Pulp met passie. Als je dan toch gecompileerde onzin brengt, kan je het maar beter met de nodige swagger brengen. Iets dat Marshall hier niet ontzegd kan worden. Prettige bijkomstigheid is dat hij het over de gehele speelduur weet vast te houden. Dan kom je weg met zo'n bizarre mix aan referenties en, om met Frankie Goes To Hollywood te spreken, tribes.

Hulde voor de barbecue-scène (Rare Med Krispy ) en hulde voor de actie en bloedspetters. Jammer dat de gevechten wat stijfjes overkomen, maar het prettige lijf van Mitra vergoedt veel. Alles in de hoogste versnelling en toch trapt Marshall in de finale nog eens extra op het gaspedaal. Zelfs de camera is er ondersteboven van. Hilarische rolletjes van Sol en zijn vriendin aldaar. Enfin, geinige film met veel schwung en veel fun.

Save the best for last, zullen we maar zeggen. Het duurt nogal even voordat Yen de knieën écht laat voelen, terwijl de ontwikkelingen uiteraard niet zo veel te bieden hebben. Visueel wel; Yip heeft toch vaak wel iets leuks in petto als het gaat om locaties, achtergronden, kleuren, licht, enz., waardoor het in ieder geval geen gezapige bedoening wordt.

Maakt zo'n auto achtervolging, die verder niet zo bijzonder is, ook meteen een stuk gaver. Uiteindelijk is het toch een beetje wachten op de onvermijdelijke confrontatie en die komt ook uitgebreid aan bod. Met onder meer een erg lompe worp en een woest uitdelende Yen is het in ieder geval de moeite waard. Het moedertje is aandoenlijk en de aftiteling een lekker toetje.

En ik maar denken dat het destijds in de mode moet zijn geweest. Gek haar blijkt een pruik te zijn. Aha. Niet de meest spannende dame, maar afdoende voor wat ze te doen krijgt. Iets dat opgaat voor de hele film. Het is gemakkelijk instappen en meegaan in dit mislukte plannetje. Hoe de vork zo ongeveer in de steel zit, is natuurlijk niet verrassend, maar zonder dat het biologeert of wat dan ook, heeft het wel een plotje dat je bij de les houdt.

Los van het bekende ingrediënt, is er die bedachtzame blik wanneer Walter instemt met de moord. Net wat te opzichtig, zoals de gladde dialogen dat ook wel eens willen zijn, maar daar weet MacMurray wel raad mee. Robinson is op dreef met zijn innerlijke mannetje. Een scherp en verbeten baasje, al zou je denken dat de speurneus die goedkope parfum zou opmerken. Hoe dan ook; een onderhoudende noir, niks meer, maar ook niks minder.

Onbezonnen spionagethriller die maar wat voortdendert met nul intrige, nul spanning en spaarzame actie. Film zit veel te simpel in elkaar om iets voor te stellen. Personages praten je bij over waar het scenario zich zo ongeveer bevindt, povere flashbacks geven nog wat uitleg en de dubieuze scènes stapelen zich op. Alles rondom Brutus is een voorbode op de rest, beter wordt het niet. Gere is niet scherp, Grace is anderhalf uur een aanfluiting van jewelste, de muziekkeuzes zijn beroerd en de twist die het nog heeft, maakt de film alleen maar onzinniger.

Drama met meer spanningen in de lucht dan menig thriller. Het heeft wel veel weg van een gepromoveerd toneelstuk. Shanley doet wel eens wat met een apart camerahoekje, veertjes en weer, maar dat is het dan ook wel. Uiteindelijk is het toch vooral een acteursfilm, waar Adams het voornaamste slachtoffer van lijkt te zijn. Ze mag dan een naïef meisje spelen, tegen het geweld van Hoffman en Streep kan ze niet op.

Een film over het vermeend onzedelijk gedrag van een priester met een beheerst en bekwaam scenario waar waarheden verholen zitten tussen de dialoogregels en achter de mimiek van beide kanonnen. Niet dat ik fan van Streep ben, maar hier zet ze een geweldige pin neer. Het lijkt zich allemaal te concentreren op de schuldvraag, de titel blijkt meer te maken te hebben met handelswijze en gevolgen. Sterke film.

Regenjassen en hoeden in de hoofdrol. Zo eentje dus. Mooie mix van de Franse school en Amerikaanse noir. Het openingsstatement dreunt door de hele film heen en wanneer de eerste jazzy riedeltjes worden ingezet, terwijl een duister gestalte bezig is aan wat als een fatalistische wandeltocht voelt, heeft Melville de aandacht al te pakken. Een policier tjokvol intriges met thema's als trouw en verraad, waar vrouwen slechts als hulp- en verlengstuk dienen.

Opvallend hoe Melville hier en daar op rigoureuze wijze schakelt naar geweld en zelfs een keertje richting pure vernedering. Verder is hij van tijd tot tijd uiteraard druk in de weer met belichting en schaduwen, die de dubbelzinnigheid en innerlijke strijd van met name Maurice blootleggen. Belmondo zal destijds de ster zijn geweest, het rolletje van Reggiani heeft misschien wel wat meer vet om het lijf. Bij Silien is het vooral de narratieve structuur die zich laat gelden.

Nadeel daarvan is dat het nogal veel dialoog en uitleg nodig heeft. Dat in tegenstelling tot Melville's latere films, die meer op de zwijgzame en sfeervolle toer gaan. Daar is hier minder ruimte voor, zeker wanneer kort voor de finale eerst alles op z'n plek moet worden gezet om daarna weer op gang te komen. Kern zit te laat in het scenario om dat soepel te laten verlopen. Smetje op een gangsterprent die je verder als het beste van beide werelden kan bestempelen.

Sympathiek knipogende horrorklucht. Niet dat ik van de bank rol van het lachen, maar zo'n schaamteloze vertoning als die van de wandelaar die met een sjekkie op de lippen even komt uitleggen dat het niet pluis is, kan ik wel waarderen. Helemaal als je ziet hoe hij er even later zelf bij zit. Er gaat wel eens wat mis, maar er zitten toch nog vrij veel geinige en gore momenten in.

Zo is een zombie die zich bijna verslikt in het dons van een sneeuwpak net zo droog als het leuk is en het vervelendste personage krijgt z'n welverdiende loon in een van de beste scènes van de film. Die zit er dan wel vroeg in, maar het losgeslagen bloedbad dat het slot kleurt, is zeker genietbaar. Beetje rubberig, die nazi's, maar Herzog is eigenlijk best een licht memorabel Führertje. Aufstehen!

Minder sneeuw, meer bloederige taferelen. Dat Wirkola een liefhebber is, merk je wel en al knipogend maakt hij er en passant, zoals dat ergens onderweg wordt gezegd, een heel nieuw subgenre van. Nazi zombies met een extraatje, zeg maar. Die Herzog is nog steeds een geweldige verschijning.

Groffer en uitbundiger dan het eerste deel, deze Red vs. Dead. Het trekt zo'n beetje alle registers open en van oud tot jong, niemand wordt gespaard in een tomeloze reeks aan brute kills. Zeker wanneer die tank aan bod komt, maar Wirkola is een beetje te snel door z'n sterkste materiaal heen.

Niet het enige probleem. Verhaaltje is een mallotige bedoening, maar dat valt wel voor lief te nemen. Ik heb meer moeie met het schijtlollige karakter van de film. Daar zit dan wel eens iets leuks tussen, maar het is minstens net zo vaak flauw en melig. Die nazi dokter op het slagveld bijvoorbeeld.

Sowieso geen al te beste afsluiter, dat simpele gehak en veel van de bijkomende typetjes zijn verre van lollig. Op zich een aardig ideetje, de Zombie Squad, maar ik zit echt niet te wachten op Amerikanen in dit Noorse bloedbad. Werd het eerste deel steeds leuker, deze neemt een omgekeerde route.

Lomp en leuk, alhoewel hoe het verhaaltje vorm en kleur wordt gegeven me niet helemaal aanspreekt. Buiten Lamia om een beetje halfslachtig. Zit dichter tegen een iets te onnozel sfeertje aan dan dat het daadwerkelijk lollig wordt. Zo hoef je het ook niet serieus te nemen, dat scheelt dan weer.

Het past heel wat beter wanneer Raimi met de vloek aan de haal gaat. Vooral vanwege de geagiteerde, vurige en furieuze stijl waarmee hij z'n horror inpakt. Driftige klankband eronder en zo staat het intro al meteen bol van de agressie. Vervolgens heeft het met Ganush een dikke troef in huis.

Eng wijf op kantoor, nog enger in de parkeergarage. Lekker sabbelen. Geweldige scène met het nietje en het gebit. Dat wordt helaas niet meer overtroffen, maar met dat krediet op zak blijft het voldoende voor wat heftige horrorgein met een knoopje, een duivels dilemma en een mekkerende geit.

Rare film. Science fiction, infectie, horror, actie, hocus pocus en een toontje dat niet serieus te nemen valt, maar een dosis lol weet het ook niet echt te vinden. Wanneer het leger zich ermee gaat bemoeien, gaat het zich zelfs als een soort al dan niet bewuste satire gedragen. Zonder meer het zwakste segment.

Eerste uur is duidelijk het beste. Daar profiteert het volop van z'n setting. Al gauw fijn, zo'n besneeuwd bos. Fideel groepje, dit viertal, en het gedrag van de dieren plus de ontmoeting met twee passanten trekken het gemakkelijk naar boeiend. Malle wormen, maar dat past allemaal nog wel in dit platte sfeertje.

Het knakt wanneer er eentje in een dubbelrol wordt gedwongen, elke vorm van mysterie de nek om wordt gedraaid en Freeman er aan te pas komt. Het archief met herinneringen is niet het enige dat belachelijke trekje dat het laatste uur teistert. I Duddits zorgt in de finale nog wel voor een kleine opleving.

Dystopische actie onzin met een ingecalculeerd (comic) mankement. De rechter. Malle helm, norse blik en grommen maar. Het valt voor lief te nemen, al moet ik m'n best doen om dat niet dwaas te vinden. Het is echter niet het enige gebrek dat opspeelt. Een geweldige smeerlap zou helpen, maar Ma-Ma en haar clan komen niet echt in de buurt en zwarte humor is te sporadisch aanwezig om een factor van belang te vormen. De stilering van de film is wel iets om je aan te vergapen.

Dat geldt in mindere mate voor de bijkomende (Slo-Mo) effecten, maar de barbaarse ambiance staat als een toren. En toch, voor een film die de harde hand als troef heeft, staat het te vaak te neuzelen. Wat als adempauze zou moeten dienen, voelt hier te veel als ballast. De keren dat het dan een echte schiettent wordt, is het vaak meteen behoorlijk cool. De verder wat bleke rookie Anderson krijgt zowaar de meest brute kill op haar naam, maar alles bij elkaar stilt het de honger niet afdoende.

Duidelijk waar De Palma de mosterd vandaan haalt. Dit keer met Donaggio als componist en dat bevalt tot nu toe beter dan wanneer Herrmann zich eraan waagt. Minder overheersend in ieder geval. Bijzonder fraai in beeld gebracht met hier en daar een elegant zwevende camera, close-ups, split screens en meer, maar ook eentje die vrij vroeg piekt, tot en met de moord op Kate, om daarna toch stilletjes weg te zakken.

Vergelijk het deel vanaf het museum met die in de metro en het verschil is zicht- en voelbaar. Het geladen sfeertje is weggeëbt en er komt ook geen nijpend mysterie voor in de plaats. De film krijgt nog wel kleur door het kordate optreden van Allen, maar ook bij de derde confrontatie ontbreekt de scherpte van eerder. Wat daarna allemaal komt, met uiteraard weer de nodige uitleg, is ook mosterd, maar dan na de maaltijd.

Sympathieke mumblecore. Lekker ongedwongen en natuurlijk gespeeld. Ongetwijfeld veel improvisatie, dat merk je wel, toch zou ik deze cast eerder als mensen dan als personages omschrijven. Er staat dan misschien niet veel schokkends te gebeuren, maar dat maakt het nou juist zo fideel.

In eerste instantie een gezellig filmpje waar altijd een biertje voorhanden is en de vrijdagmiddagborrel niet alleen voor die dag gereserveerd is. Swanberg laat zich al gauw in z'n plotkaarten kijken, maar het scenario is niet veel meer dan wegwijzer richting herkenbare en delicate situaties.

Wat me vooral aanspreekt, is de koele wijze waarop het z'n drama uitspeelt. Zat films die Luke's reactie op de one night stand zouden gebruiken om stevig te gaan brullen, deze draait weer op gemoedelijke wijze bij. Sowieso wel een interessant figuur. Leuke vent, maar ook niet helemaal.

Zoals iedereen eigenlijk wel een minder fijn karaktertrekje heeft. Ik zie het komedie aspect niet zo, het is vooral een aangenaam filmpje over relaties en aantrekkingskracht waar een goed glas de deur naar een ander op een kier en soms wagenwijd openzet. Al met al een innemend brouwsel.

Cool. En niet alleen vanwege de roze letters, het gekraak van de leren handschoentjes, Los Angeles, het jasje of de nagenoeg briljante openingsrit. Al is dat al heel wat. Refn komt nogal ambitieus voor de dag met een elegante, expressieve visuele stijl. Uitgekiende beelden met meer sprekend vermogen dan de spaarzame dialogen, zelfs de soundtrack lijkt meer te vertellen dan de personages, maar op deze manier ontspint zich geleidelijk aan een film die biologeert.

De slow motion met de twee vertrekkende gangsters in de garage is bijvoorbeeld iets dat hoe dan ook de aandacht trekt. Keerzijde van die aanpak is dat de sudderende relatie tussen The Driver en Irene wankelt op de grens van surreëel en artificieel. Op zich niks mis met Mulligan, maar het komt allemaal een beetje moeizaam over doordat ze een ietwat merkwaardige positie inneemt tussen de mystiek die Gosling aan de dag legt en de rest van de cast.

De scène in de lift heeft daar minder minder last van. Het enorme contrast, ook vanwege de stemmige ambiance van de film, hakt er daar in. Iets dat geldt voor alle uithalen van geweld. Fel en furieus. Ik hou wel van de zwijgzame (arche)types en Gosling komt een heel eind met deze vertolking. Iets te glad op de kin, maar een fascinerende verschijning, het zal wel iets met het fabeltje van de schorpioen en de kikker van doen hebben, in vooral een, zoals gezegd, coole film.

Smoezelig stadssfeertje, een score met typische klanken uit de zeventiger jaren, een chauffeur zonder naam en meer van die duistere archetypes. Een neo noir met een minimalistische aanpak, dialoog wordt beperkt tot het hoognodige en de plot is weinig anders dan rechttoe rechtaan. De bochten die er zijn, worden gebruikt door piepende banden en jankende sirenes.

Ryan O'Neal doet een Steve McQueentje met zijn vertolking van The Driver. Een stoere, zwijgzame kerel met ondoorgrondelijke blikken. De scheurende achtervolgingen zijn voer voor de toplijstjes. De testrit in de parkeergarage is even droog als geweldig en bumpers worden elders ingezet als vuisten. Een robuuste en coole film waarmee Walter Hill zijn topvorm benaderde.

Een misdaaddrama in een groezelig stadswijkje. Lehane heeft ze vaker geschreven en doorgaans zijn ze de moeite waard. Niet dat ze zo afwijken van de norm, alle bekende elementen komen voorbij, maar het zit vaak oerdegelijk in elkaar. Zo ook hier. Zeker met de kalme toon die Roskam aanslaat. Geen onnodig opgefokte toestanden, maar over het algemeen beheerst met personages waarvan de meesten in meer of mindere mate al zijn aangeslagen door het leven in de Bronx.

Hardy is deels puppy, deels pitbull. Het type dat daar nu eenmaal zo gevormd is om maar op de been te blijven. Interessant, ietwat eigenaardig rolletje. Voor Schoenaerts geldt zo ongeveer hetzelfde, maar dan als verknipt figuur met merkwaardig gedrag en dan komen Rapace en Gandolfini ook nog langs. Sterke cast dus in een film waar het altijd smeult en uiteindelijk ontbrandt. Noem het maar een slow burner of zoiets. Mist misschien wat pit of een haak, maar goed te doen.

Meest positieve is dat het geen zedenpreek wordt, verder kon het me eigenlijk geen moment boeien. Weinig tot geen flow, wankel van toon, oninteressante en stijf geacteerde personages die teksten aan elkaar harken. Zo komt iets als de drang om te scoren, te stelen en het bijgeloof totaal niet uit de verf.

De warrige muziek is dan al vaak hinderlijk aanwezig en zweverige scènes, zoals die met de vliegende voorwerpen, sorteren allesbehalve een positief effect. Het zit al met al veel te gammel in elkaar om tragisch, grappig, een combinatie van beide of wat dan ook te zijn. Dor en bloedeloos op alle vlakken.

Harde gangsterfilm, gedomineerd door Servais met z'n overschrokken blikken, maar gekenmerkt door de geweldige kraak. Ouderwets, minutieus (de schoentjes van César!) vakwerk om je aan te vergapen, want er wordt geen woord verspild en geen deuntje ingestart. Met zo'n buitengewoon sterke scène halverwege is het maar de vraag of het restant daar een acceptabel vervolg aan kan geven.

De plot doet daar niet moeilijk over en trekt het met een eenvoudige, doorzichtige draai weer op gang, maar zo staat de film wel meteen weer in z'n vooruit en kan de Franse onderwereld z'n meedogenloze gang gaan. Het levert een fascinerend en duizelingwekkend slot op door de Parijse straten. Er hangt een iets te nadrukkelijk misdaad loont niet-geurtje in de lucht, maar veel maakt dat niet uit.

Ook in China schiet To op geheel eigen wijze met scherp. Dit keer met een vrij compact verhaaltje waarbij het weelderige palet is ingeruild voor een meer ijzige kleurencombo met weidse locaties. Een worp die iets doelgerichter dan andere misdaad gerelateerde films van zijn hand. Daarmee ietwat grimmiger van aard, maar toch ook weer vindingrijk en licht excentriek.

De doofstomme gangsters staan garant voor beide, terwijl de tripel rol een leuke vondst is. Een film met verbeten cops en kleurrijke dealers (Haha doet zijn naam eer aan), waar Koo en met name Honglei zich in mogen uitleven. To is zuinig met het aantal shoot-outs, maar wanneer hij zich er aan waagt, is de strategische choreografie (en meer) een lust voor het oog.

Twee hoofdrolspelers die samen maar geen gouden duo vormen in een komedie die net niet helemaal gaan tegenstaan. Maar het scheelt na verloop van tijd niet veel. Het Texaco-grapje is nog wel aardig, maar ik had zonder het zotte gedoe in Mexico gekund. Het hele buddy-gebeuren is uiteindelijk vooral een last. Leukste momenten wanneer de heetgebakerde Downey Jr. tekeer mag gaan en soms wanneer Galifianakis z'n onnozelheid uitspeelt. Het potje as en de hond liggen er dan weer te dik bovenop. Flauwtjes. Met aardige muziek.

Inderdaad, Spielberg heeft de TV versie in 13 dagen gedraaid. De bioscoop release werd uitgebreid met de scène waar Mann staat te wachten bij een spoorwegovergang en de truck achter hem verschijnt. Duel is trouwens gebaseerd op een short story in Playboy.

'Classic suspense' was de insteek, aldus Spielberg. Moet zeggen dat dat heel aardig gelukt is. Blijft toch fascinerend om te zien hoe zo een simpel concept kan uitgroeien tot een zenuwslopend kat en muis-spelletje. En dat over bijna de gehele speeltijd, want al na 5 minuten introduceert Spielberg zijn stoffige en duistere Peterbilt. Erg mooi shot ook, de camera draait om de rode Plymouth heen en glijdt vervolgens langs de imposante truck. Intimiderend. Eenvoudig en o zo effectief, kenmerkend voor de film.

Of het nu het massief krakende staal van de truck is of zijn bulderende claxon, in alles ademt het dreiging uit. Sfeervolle longshots die de benarde positie van Mann accentueren, medium shots die de snelheid laten toenemen en close-ups van Weaver die van ontzetting naar opluchting naar vertwijfeling gaat. Het staat er allemaal bijzonder knap op. Ook het niet volledig in beeld brengen van de trucker draagt bij aan het kwaadaardige ingrediënt. Ja, o.a. z'n arm is even te zien, als hij vraagt om ingehaald te worden en zo duidelijk loopt te fucken met zijn prooi. Stérk. Film kent een moeizaam moment als Mann een truckstop bezoekt en vermoedt dat de dader daar ook zit. De voice-over schuurt daar een beetje. Had iets onderhuidser gemogen.

Een schoonheidsfoutje dat in het overige met gemak wordt weggepoetst. Stilaan wordt Mann's keel dichtgeknepen. Telkens lijkt hij een kansje op ontsnapping te hebben, dat vervolgens hardhandig wordt afgepakt. De achtervolgingsscènes hebben iets beangstigends en zijn soms best spectaculair, zoals die naast de voortrazende Southern Pacific. Vernuftig hoe Spielberg snelheid in zijn film heeft gestopt.

Erg grappig is het moment waar Mann, terwijl hij achtervolgd wordt, een politieagent denkt aan te treffen en op het laatste moment toch weer de weg opdraait als hij ziet dat het een diender van de Pest Control is. Ook vermeldenswaardig is de scène bij de Snakerama als Mann de politie tracht te bellen. De truck draait, alsof het verontwaardigd is, en toont zijn overweldigende kracht. Geweldig in beeld gebracht en het illustreert de wanhoop die zich van Mann meester maakt.

Spielberg voert de spanning met verve op en laat eigenlijk nergens de teugels vieren. Erg knap. Ik heb verder niet overdreven veel met hem op en ben een tikje bevooroordeeld (jeugdklassieker, zeg maar), maar hier slaat hij een homerun die anno nu ook nog altijd het ballpark verlaat. Van start tot finish een zinderende thrill-ride.