Opinions

Zo gek nog niet, totdat het als een kaartenhuis in elkaar zakt. De sterkste grappen zitten vooraan (het stukje rondom de piramide is misschien wel het sterkst van de hele film) en zolang het bezig is met het voorstellen van alle karaktertjes draait het allemaal best vlotjes. Het geneuzel van Carell is bepaald niet leuk, toch is Gru nog wel te doen zolang hij aan z'n snode plannetjes sleutelt en kift met de meisjes.

De jongste heeft zelfs mild schattige momentjes. Alles bij elkaar soms wat overdreven, maar redelijk in balans. De animatie is me, bij gebrek aan een beter woord, iets te Fanta en de Minions gaan na verloop van tijd irriteren. De lol is er definitief af wanneer het verhaaltje gaat opspelen en er een klef toontje komt opzetten. Een draai van niks en funest voor de titelrol. Zo is het laatste half uur is nauwelijks te harden.

Allemachtig, wat een verval. Blijkbaar waren ze erg in hun nopjes met de Minions, want er is geen houden meer aan met de gele rakkers. Er wordt zelfs een verhaaltje uit getrokken. Tegen het einde van het eerste deel waren ze al problematisch, hier zijn ze dat alleen maar en ook nog eens in overtreffende trap. Andere blunder is dat het je met een titelschurk zit opgescheept die die reputatie geen eer meer mag aandoen.

Ook dat werkte in het eerste deel al niet. Dr. Nefario zal zich wel hebben afgevraagd in welke overdreven wereld hij terecht is gekomen. Bloedirritant in z'n drukte met de meest flauwe (21 Fart Gun Salute, echt?) en opdringerige humor. Het rooie tantetje haalt zelfs het bloed onder de nagels vandaan en daar probeert men dan een romance uit te persen. Verschrikkelijk inderdaad. Zo klopt de titel tenminste nog een beetje.

Beetje brak, maar ook een noir die het genre in z'n meest zwarte vorm belichaamt. Een protagonist in de kantlijn van de maatschappij, niet bepaald geboren voor het geluk, getekend en fatalistisch van aard. Zijn voice over jammert als een klaagzang door de film, terwijl hij ondertussen wordt gestuurd door vrouwen, twee totaal uiteenlopende types, belust op snel geld. Zeker Savage speelt een haast onwerkelijk bitse tante met haar in zuur gedoopte tong.

Met botte pech als katalysator en het slot, hij wordt gearresteerd, komt de film uiteindelijk over als een soort bekentenis van een man die zich slachtoffer voelt en zijn vrije val beschrijft. Hier en daar geeft Ulmer iets meer prijs over zijn bittere hoofdrol, met name de irritaties vallen op. Veel franje heeft het verder niet, al is het op enkele scherpzinnige opmerkingen te betrappen, maar dat geeft het op het eerste gezicht rechttoe rechtaan scenario toch wat meer cachet.

Knullig wanneer het in z'n verstelstand staat, aardig wanneer het in de benauwende lift tekeer gaat. Dat laatste had wellicht wel iets spectaculairder of verfijnder gekund, maar de bondige uitwerking zorgt er in ieder geval voor dat het puzzelen naar waar het gevaar zit, het gaat er per slot van rekening niet om wie het is, geen al te vermoeiende herhaling van zetten wordt.

Spijtig dat het wordt ingepakt door een onbeholpen voice-over en een moraal die wel erg nadrukkelijk de kop opsteekt. De openingsscène, waarbij Bowden met z'n begeleider praat, stuurt al teveel in die richting. Het slot, via een wel hele suffe flashback, is wat dat betreft de overtreffende trap. Flauw, al verpest het niet de hele film. In en rond de lift is het geen vervelende zit.

Nee, voor een verhaaltje, originaliteit of meer van dat soort platitudes hoef je dit ding niet op te zetten. Sowieso frappant om bij dit soort horrors uit te komen, als je zoiets als voorwaarde voor een geslaagde film stelt. Ik zie het hooguit als een mogelijke meerwaarde. Nog frappanter is, dat áls het zich dan eens anders als anders gaat gedragen, het schijnbaar óók niet wordt gepruimd. Dan wordt het erg lastig.

Ik vond het einde in ieder geval wel een prima zet. Het docu stijltje is ietwat geforceerd, verder doet het wat een exorcisme film doorgaans doet en minimaal behoort te doen. Griezelig zijn als er een duiveltje aan de haak wordt geslagen. Dat gaat spastisch, vuilbekkend, krakend, bloedend en gierend, terwijl het moedertje eruitziet als een spook, bij wie elk moment de stoppen en meer kunnen doorslaan.

Het kleine bochtje dat Bell heeft, geeft-ie helaas wat knullig weg. Als je even oplet tijdens de les, weet je wel zo ongeveer waar dit naartoe gaat. Daar staat tegenover dat z'n geagiteerde camera's in het laatste pakweg half uur een paar keer effectief zijn. Deed, in de verre verte, qua intensiteit en dergelijke even aan [REC] denken en de cast doet het naar behoren voor zo'n kleine, compacte horror. Niet onaardig.

Lekkere film. Ik zal ongetwijfeld enkele bijbelse en andere verwijzingen gemist hebben en als je wilt, kan je best wat gewicht hangen aan hetgeen Milton op zeker moment allemaal uitkraamt. Zo zal het wel wat meer om het lijf hebben dan alleen fun, maar dat is toch de voornaamste reden waarom deze nachtmerrie scoort. En dat is dan weer vooral te danken aan Pacino. Frappant om te lezen dat hij aanvankelijk niet zo happig was op de rol.

Want het zit hem als gegoten. Grote grijns, verbaal geweld, stemverheffingen en in alles blakend van het zelfvertrouwen. Wanneer Eddie Barzoon gaat joggen zijn zijn woorden onverbiddellijk en de ontmoeting in de metro is lachen geblazen. De absolute smaakmaker. Reeves is niet zo'n goed acteur, maar als country boy gaat het wel en hij komt best aardig door de meer beladen scènes. Theron is hier nog een beetje aan de groene kant.

Kan ook zijn omdat haar Mary Ann misschien iets te snel doordraait. Verder draait het allemaal soepel en het dreigende aura van Milton is het wachten op hoe zijn ware aard naar boven komt en Lomax door de wringer wordt gehaald. Niet al te verfijnd, maar wel kostelijk vermaak tot en met het einde. Dé quote van de film? Ik ga voor deze: What about love? Overrated. Biochemically no different than eating large quantities of chocolate.

Geen cement tussen de stenen. Wel eens wat gelezen over Uday, dus niet erg verbaasd over hetgeen hij hier allemaal uitvreet en wat voor psychopaat het blijkbaar was. Probleem is dat de film van het ene naar het andere incident huppelt, zonder verder voet aan de grond te krijgen. De afschuw van Latif is aanwezig, maar zijn benarde positie is meer een gegeven dan een tastbaar onderdeel.

Cooper krijgt ook weinig ruimte om op dat vlak iets te bewerkstelligen. Wanneer Uday aan de beurt komt, krijg je het idee dat hij teveel z'n best staat te doen. Dat doet Tamahori bij de trouwerij. Dat had een tandje minder gemogen. Het blijkt uiteindelijk ook nog een soort springplank richting finale te zijn. Het scenario was al aan de wankele kant, in het slot begint het pas echt te rammelen.

Ongegeneerd, vulgair en ranzig met een groezelig seventies sfeertje dat er heel aardig op zit. Het blijft allemaal keurig overeind na herziening. Soms chaotisch, maar vooral dynamisch gefilmd met overgangetjes (I Can't Quit You Baby) en close-ups die er toe doen. Kan ook niet anders met een cast vol markante koppen en smerige haren.

Captain Spaulding, Boobie voor intimi, is mijn uitblinker met een aantal geweldige momenten. Met een speciale vermelding voor de filmcriticus; hilarische scène. De slow motion met Lynyrd Skynyrd's Free Bird is zelfs van een epische proportie. Een lekker groffe, sadistische en ook nog eens grappige worp van Zombie. Halfje erbij voor de Uncut versie.

Enigszins vergelijkbaar met Clouzot's andere klassieker, Le Salaire de la Peur. In die zin dat het gebruik maakt van een nogal forse opbouw en daarna de bal aan het rollen krijgt. Verschil is dat dit eerste uur wordt bevolkt door minder interessante personages en het tweede deel daar onder te lijden heeft. Ik heb vooral wat moeite met vrouwlief, Véra Clouzot.

Beetje te dik aangezet, het tere tantetje met twijfels. De zwakste schakel van het plan, maar ook die van de plot. Zal er ook mee te maken hebben dat Signoret wel thuis geeft en, zeker in eerste instantie, juist een sterk en gedreven karakter neerzet. Neemt niet weg dat het spel tussen beiden niet zo geraffineerd is en Clouzot dat met een ruzie onderstreept.

Zoiets knaagt dan aan het mysterie dat gaat draaien wanneer het lijk verdwijnt en aan de suspense die daaruit voort moet vloeien. De status van de film kan het wat dat betreft pas waarmaken in de eindfase. Nog niet eens vanwege hoe de climax tot stand komt, maar de horror scène in de badkamer mag er zijn. Wel jammer dat het jongetje nog iets te melden heeft.

Onderhoudend, wisselvallig en uiteindelijk toch wel lichtjes teleurstellend. Ik vermaak me altijd wel met dit soort zaakjes. maar deze heeft uiteindelijk toch wel wat te lijden onder z'n beperkingen. De beste momenten zitten duidelijk in het, pak 'm beet, eerste uur, waar ook de praatsessies nog voldoende munitie hebben om te boeien.

Daarna weet Hitchcock niet zoveel effect meer uit z'n locatie te trekken en ook de cast, vooral geënt op het voortduwen van de plot, blijft tamelijk vlak en star. Er valt eigenlijk niet veel meer te beleven dan de ontrafeling van Tony's plan en ook dat wordt nog eens uitgebreid opgelepeld. Zijn valkuil stelt dan ook niet zoveel meer voor, zijn twijfel is zelfs een beetje mal.

Blijft een leuke Kerstfilm, al wordt het wel wat ontsierd door de nodige ongein. McTiernan zet behoorlijk in op humor en dat wordt wel eens flauw. Als actieprent staat het nog altijd als een huis. McClane vs. Gruber is een heerlijk duel en ook enkele andere terroristen leggen hier en daar wat flair aan de dag. Zelfs het ventje in de limo doet leuk mee.

Met een aardige catchphrase en wat cynische one-liners zit het rondom de confrontaties en explosies ook wel goed, totdat enkele irritante personages meer en meer in beeld komen. Ik heb de agent altijd maar een ei gevonden, maar Ellis en de kinderachtig aangezette typetjes buiten Nakatomi Plaza zijn eerlijk gezegd niet (meer) te harden.

Zo ongeveer een herhalingsoefening, maar dan op een andere locatie, spectaculairder, hier en daar ietwat harder en net wat irritanter dan z'n voorganger. Lorenzo is de grootste vervelio van het spul en de terroristen maken minder indruk dan Gruber en zijn crew. McClane is ook niet echt lekker op dreef als bemoeial met veel bijdehant gelul tegen zichzelf. Het landt maar mondjesmaat. Met de actie zit het wel snor, het gedoe met vrouwlief hadden ze daarentegen integraal mogen schrappen.

Nooit erg gecharmeerd van dit deel en daar verandert weinig aan, alhoewel het qua irritante typetjes hier reuze meevalt. Het opent allemaal vlotjes, maar wanneer Simon, zijn crew en plannen in beeld komen, geraakt de film meer en meer in de problemen. Irons en zijn crew boeien geen moment en de muziek rondom hun intrede speelt een vervelende rol. Dat militaire gestamp is echt niet om aan te horen.

Willis en Jackson lijken een aardig duo te zijn, maar dat eeuwige bekvechten gaat ergens onderweg toch erg tegenstaan en met zoveel one-liners over dik twee uur wordt het vanzelf geforceerd. Spannend is het natuurlijk geen tel, dat gedoe met die flessen is een sketch en bovendien fietst McClane er wel heel gemakkelijk doorheen. Actie, dat kan McTiernan wel, verder is er weinig dat de aandacht vasthoudt.

Feed the French and kill the Germans! Een oorlogsfilm met een onzinnig plot, eentje die tegen van alles aanschopt en allerlei smerige streken uithaalt. Wat knap is, is dat Aldrich ondanks de ver uiteenlopende elementen de toon van de film ten allen tijde onder controle heeft. Van psychopaten tot lolbroeken, van luchtig gedoe tot staalhard geweld, het zit nog redelijk naadloos in elkaar.

Marvin is de baas van de film met zijn stoere voorkomen en donderende stem en Sutherland kan prima uit de voeten met komedie. Zo lopen er nog wel een aantal kerels rond die er toe doen, maar zo gezellig en leuk vind ik het niet meer in het trainingskamp. Dan begint de forse speelduur vanzelf eens ergens op te spelen. Het duurt simpelweg te lang eer de derde akte van start gaat.

De wargame is lekker anti van alles, maar tegen die tijd is de puf er uit en dan weet zoiets niet meer erg te boeien. Dat doet het pas weer als de missie van start is gegaan en het scenario vuurwerk en nog een paar opvallende en ook pittige fratsen in petto heeft. Vooral rondom Savalas en een kelder. Wat dan wel weer jammer is, is hoe het met het gros van dit dubieuze dozijn afloopt.

Carsploitation. In de zeventiger jaren konden ze er wat van. Toen hadden ze de auto's er ook voor. Het verhaaltje heeft, net als Dirty Mary, a.k.a. Super Crotch, weinig om het lijf, dus dat zit ook nergens in de weg. Een film die het moet hebben van z'n tijd, houding, cast en, uiteraard, z'n road fun. Alles bij elkaar is dat meer dan genoeg om negentig minuutjes mee te vullen. Want een fijn trio. Fonda mag zich lekker aanstellen als arrogante, onbezonnen coureur met ambities in de racerij, z'n monteur is stiekem de ziel van de film en Susan George laveert tussen irritant en bijdehand, maar sexy, dat sowieso. Steun is er in de vorm van Vic Morrow als mopperende sheriff die z'n tanden er eens flink in zet. Cynisch geouwehoer over en weer en veel brandend rubber met van die stoere muscle cars. Hoogtepunt op het actiefront is wanneer de heli zich ermee gaat bemoeien. Het einde is gemeen, maar dat mag de pret niet drukken.

Vaak fascinerend wanneer een handjevol acteurs en een beperkt aantal locaties iets boeiends tot stand kunnen brengen. Blakeson komt er hier een heel eind mee, maar toch niet genoeg om de volledige speelduur te vullen met lekkers. De start is even droog als ijzersterk met de voorbereiding en uitvoering en bereikt z'n hoogtepunt in een moment dat je zonder blikken of blozen een mooi plekje kunt geven in een toplijstje van meest vernederende scènes.

En dan is er nog de kop van Eddie Marsan, die hoe dan ook de aandacht trekt. Ondertussen gaat de plot zich flink roeren middels enkele onthullingen en verwikkelingen. Geen onaardige componenten, maar de toon van de film verandert daardoor wel langzaam maar zeker. En dat laat zich nogal voelen in de afloop van de kidnap, dat toch wel erg veel last heeft van pafferige aanstellerij. Zeker in vergelijking met de opmaat. Zonde, het had zonder gekund.

Mozaïekje over moderne communicatiemiddelen en onderlinge verbondenheid. Drie verhaaltjes, die elkaar uiteraard ergens raken, waarvan de indruk ontstaat dat ze een eigen film behoeven om tot volle wasdom te komen. Zeker twee derde draagt het juk van behoorlijk zwaar drama en dat in betrekkelijk korte tijd.

Daar gaat Rubin dan wel sereen mee om, zijn cast doet het ook niet onverdienstelijk, maar hij schakelt vrij rap tussen z'n verhaallijnen, zodat ze op zichzelf moeite hebben om effect te sorteren. Met name Cindy en Derek hebben daar last van. Rondom Ben en wat hem overkomt, is het iets gemakkelijker instappen.

Maar ook dat krijgt wat te weinig ruimte om te ademen. Het scenario gebruikt daarbij enkele bochtjes, waar je zo je bedenkingen bij zou kunnen hebben. Dat de film niet volledig aanslaat, blijkt wanneer Bens deuntje wordt ingestart en Rubin zijn inmiddels aangeslagen personages nog eens de revue laat passeren.

Een Magnolia-achtig momentje, dat om die reden meer opvalt, dan om iets anders. De muziek past verder wel, het oogt verzorgd en het slot kan er mee door. Het lijkt besluiteloos, maar met het fysieke contact en wat daarmee gepaard gaat, heeft Rubin z'n punt gemaakt. Niet bepaald een eye-opener, maar goed.​

Overdonderende sci-fi die plankgas te werk gaat en geen grammetje vet heeft. Zo'n beetje alles wat Blomkamp vertelt en tevoorschijn tovert werkt als een tierelier. Zo oogt de alien design in eerste instantie nogal rubberig, maar na verloop van tijd ontstaat een volkomen acceptabel wezen. Blomkamp laat het je geloven.

Net als het verhaal. De docu-aanpak werkt, samen met de nieuwsbeelden, een gevoel van authenticiteit in de hand en bovendien jumpstart het de film naar een hoge versnelling om niet of nauwelijks nog terug te schakelen. Een schot in de roos. Zo bekeken zou je de bijna vlekkeloze integratie van digitale effecten een hattrick kunnen noemen. Het valt nauwelijks op. Veel aannemelijker kun je het niet maken.

Een andere meerwaarde is Copley als Wikus van de Merwe. Als je niet al stuk gaat op zijn naam dan toch wel op een quoot als 'Foking Bliksem!' Heerlijk accent, komische noot en lichtelijk geniaal als sufkut die tot het uiterste wordt gedreven. Wat mij betreft is de sweetyman een van de meest gedenkwaardige rollen van de afgelopen tijd.

Film is bij tijd en wijle lollig (0800 STOP WIKUS), zelfs hard (de abortus, de executies) en kent ook nog enkele hele aardige gimmicks. Het kattenvoer, de alien-taal en zeker de DNA bestuurbare wapens zijn leuke vondsten. Als het eenmaal in overdrive verkeert, is er ook nog eens een gave mecha, die voor een daverend actievol slot zorgt. Ook daar imponerend en ook daar blinkt Blomkamp uit in effectiviteit en door nooit over the top te vliegen. Zelfs geen tranentrekkertje.

Met minder (niet alleen qua budget) zoveel meer gemaakt. Wat een verademing. Tot over drie jaar, Wikus.

Gluren bij de buren, het is wel eens beter gedaan. Pluspunt is wel dat het niet met allerlei drama op de proppen komt, maar snel schakelt naar de enkelband, de buurman en Sarah Roemer. Ze ziet er leuk uit, maar dat is dan ook meteen haar voornaamste bijdrage. Het tienergeklungel maakt stilaan plaats voor onvervalst thrillerwerk, maar beide aspecten blijven voornamelijk platgereden paden.

Geen idee wat me te wachten stond en dat kon wel eens in het voordeel hebben gewerkt. Hoe dan ook, een hier en daar wat wisselvallige, maar ook krachtige film in niet veel meer dan de schuilkelder. Claustrofobisch dus en alles wat daarbij komt kijken. Spijtig dat de introductie van de het groepje te wensen over laat. Veel te snel een opgefokt sfeertje met een alsmaar grommende Biehn. Dat had wel wat subtieler gemogen. Het ziet er allemaal wel intens uit en het sounddesign is ook sterk.

Dat komt het beste tot uiting tijdens de inval en in het witte tunneltje. Daarna komen de spanningen binnen het gezelschap ook wat beter tot hun recht en wordt het stilaan zelfs een totaal andere beleving. Naargeestig vooral vanwege de aftakeling met enkele ronduit smerige gebeurtenissen. Het rolletje van Sam is ietwat te doorzichtig, waardoor het soms wat gaat dralen. Twee uur is ook wat lang, maar een kookpunt heeft het wel en de afloop is misschien niet al te verrassend, maar toch best aardig.

Ode aan de spaghetti westerns en nog enkele knipogen naar elders. Het gebruikelijke graaiwerk van Tarantino, maar de indruk ontstaat dat hij het ongeremde enthousiasme voor zijn bronfilms steeds minder vloeiend lijkt te kunnen vertalen naar zijn eigen mengelmoes. De typische stijl is uiteraard weer aanwezig en dat hij overweg kan met deze landerijen is ook al snel bewezen, maar de bravoure en een zeker Fingerspitzengefühl laten het hier en daar afweten.

Dan wil het binnen zijn theatrale, babbelzieke en ruwe universum nog wel eens geforceerd overkomen. Bovendien vliegt het toontje zo alle kanten op. Wanneer de honden worden losgelaten, is dat hoe dan ook wrang, maar even later staat Jackson zich meteen zo stevig aan te stellen, dat het op dat moment te clownesk overkomt. De wraak van Big Daddy is best gaaf met de twee rake schoten, maar het gedoe met de maskertjes is een losse flodder. Een sketch.

Hoe Schultz en Django -Foxx wint gaandeweg serieus aan uitstraling- worden gevormd, gaat verder vrij soepel en het premiejagen vorm een ideale manier om enkele coole en gewelddadige scènes aan elkaar te rijgen. Wanneer dat wordt losgelaten, krijgt Tarantino beduidend minder cement tussen de stenen. Hij zal wel niet zonder de mandingo gevechten hebben gewild, maar hoe dat samengaat met de zoektocht naar Broomhilda, zit toch niet helemaal lekker.

Bepaalde muziekkeuzes vallen tegen, dialogen zetten het lang niet altijd onder stroom en voor de rol van Candie had Tarantino best een uitgerangeerd acteur uit de mottenballen mogen trekken. Zo blijft het in de meeste opzichten een film van wisselend succes. Om de zoveel tijd heeft Tarantino iets van (bloederig) formaat in petto, maar over deze speelduur is het met ook nog een dubbele finale te weinig, te verspreid om van een voltreffer te kunnen spreken.

Een verademing na het prekerige Clockers, terwijl die film -frappant genoeg- zes jaar na DTRT kwam. Alsof Lee het idee had dat de boodschap van deze film niet duidelijk genoeg was en dus maar is gaan drammen. DTRT pakt de zaken heel wat subtieler aan, laat je meedeinen op de flow of events en is na verloopt van tijd, als de film dan eindelijk ontploft, ook vele malen effectiever. Een tijdbom met een lange countdown en stof tot nadenken.

Een lange aanloop dus, maar wat voor één. Het is bij tijd en wijle zelfs gezellig. Lekkere muziek en een vrij sterke ensemble cast die een heel resem aan boeiende personages tot leven brengen. Soms net even te theatraal, maar ook de nodige comic relief zodat het niet te zwaarmoedig wordt. Het kleurgebruik accentueert de letterlijke hitte, veel van de ontmoetingen en dialogen werken toe naar een figuurlijke hitte. De scheldpartijtjes zijn wat overdadig, maar verder weet Lee toch een broeierig sfeertje met onderhuidse spanningen op te voeren. Zeker dat sfeertje is kenmerkend, het onderscheidt de film toch van vele anderen.

De climax op zich is niet zo verrassend, de wijze waarop deze tot stand komt wel. Lee maakt een statement met de lange stilte die volgt nadat Raheem is afgevoerd en de ontlading bij zijn eigen karakter, Mookie. Geen heethoofd, maar hij steekt wel de lont in het kruit. Wrang en weinig opbeurend, net als het sluimerende wij/zij-gevoel dat de film overneemt. Het maakt DTRT wel tot een krachtige, relevante film. Met recht een Spike Lee Joint.

Deed mij een beetje denken aan een voorloper van wat de jongens van Crank zoal uit de mouw schudden. Wel een halfslachtige die nogal chaotisch uit de startblokken komt en van tijd tot tijd iets te flauw is. Niet iedereen is even leuk. Het kereltje dat alsmaar staat te kauwen is zelfs onuitstaanbaar.

Wel lollig is de cartoon waarmee het opent. Idem voor de opening in de kerk. Daarna is het een gevalletje van dan eens mis en dan eens raak. Kounen komt vrij blits voor de dag met wat visuele foefjes en een soundtrack die heel aardig meedoet. Jammer dat hij dat niet consequent doortrekt.

Alsof het een zeker ritme mist. Op z'n best een extravagante, uitbundige, uitgelaten en ultra gewelddadige film met de helm, de baby en de gratis scheerbeurt als blikvangers. Daarbij heeft het een aantal geinige details, zoals de can opener, en Karyo is geweldig als ontspoorde, brute mafketel.

De Pastoor is ook goed voor een paar vermakelijke momentjes. Geldt wat minder voor Cassel. Dobermann mag dan de koelste van het hele spul zijn, zo is hij ook een beetje saai. Zo heeft het de snippers van een forse, opgepompte adrenaline stoot, maar als geheel komt het er niet helemaal van.

Merkwaardige opvolger voor Chapiron. Was z'n eerste nog een eigenaardig horrorwerkje, hier slaat hij een meer conventioneel pad in. Als je al een aantal gevangenisfilms, of in welke soortgelijke instelling dan ook, achter de kiezen hebt, zul je hier niet veel nieuws aantreffen. Wellicht het algehele sfeertje.

Tamelijk kil, met een gooi naar intens en authentiek, maar net daar loopt de film al vrij snel de nodige averij op. Het spul staat al niet bepaald aantrekkelijk te acteren en via de grote bully, Banks, krijg je een wel erg uitgemolken draadje voor de kiezen. Goed, met een remake kan je ook niet veel kanten op.

Toch mag je dan best wat geraffineerder voor de dag komen dan hier het geval is. De film herstelt zich een beetje wanneer Butch de aandacht gaat opeisen, maar zelfs wanneer de film op z'n hardst is, weet het dat gevoel niet over te brengen. Dat merk je dan het meest als de verkrachting aan bod komt.

Een aantal muziekkeuzes pakken wat dat betreft ook niet echt geweldig uit. Alsof je in een lief indie filmpje verzeild bent geraakt. Via een dealtje en Goodyear, twee armetierig opgezette scènes, krijgt het verhaaltje nog wel een wending naar iets meer en een op zich aardig slot. Verder is deze thee te lauw.

Redelijke horror die door een scheut humor een behoorlijke boost krijgt. Zonder dat was het waarschijnlijk niet meer dan een vat vol clichés met onnozele beesten, nu zwengelt Marshall de fun machine flink aan met snedige teksten en grappige momenten. Priceless, dat gedoe met die ingewanden.

De Schotse Hooglanden staan er, zeker in het begin, mooi op. Lekker schemerig en spooky. De dreiging van de weerwolven neemt op een gegeven moment wel af. Voordeel is dat ze niet uit de computer komen rollen, maar het heeft toch iets knulligs. Wat dat dan wel weer keurig wordt gecounterd met dat bokspartijtje.

Zoiets tekent Marshall's aanpak. Toch knap hoe hij op zelfbewuste wijze ook deze mallemolen draaiende weet te houden. Low budget, maar elke penny wordt benut. Hier en daar een beetje knipperig, ik heb ook niet zoveel met die lycantropen, maar met een dosis viezigheid en lol komt Marshall ook hier weer (of al) een heel eind.

Het zal wel lachen, gieren, brullen zijn geweest tijdens de opnames, maar er naar kijken is andere koek. Flauw vooral. Gelukkig niet zo irritant als in Evil Aliens, maar Jake West's humor is ook hier niet echt aan mij besteed. Het begin heeft nog wel even wat flair met hoe het spul wordt voorgesteld, maar als de geïnfecteerde dames zich er mee gaan bemoeien, vervalt het te vaak in onnozele grapjes. Zoals ringtones. Enkele keren is het wel redelijk raak, er is hier en daar een lollig tantetje te ontwaren en Banksy is even de baas met z'n blikje bier, maar Fase II had toch iets meer mogen brengen.

Potig ventje, die Hemingway. Ik kon wel lachen om die opening en die afranseling is ook veelbelovend, maar uiteindelijk is het allemaal toch wat te flauwtjes. Iets dat in het pulletje moet vallen en dat doet het gaandeweg steeds iets minder. Vaak leuk, dat Britse venijn, Law bruist en briest wat dat betreft.

Fraai uitgedost ook, een soort menselijk relikwie, maar er is nogal wat van zijn verbale vuur dat het doel mist. Vond het flamboyante steeds een beetje irritanter worden en als dan blijkt dat er een goedzak onder het ruige exterieur schuilgaat, werkt dat niet meer. Z'n sidekick komt ook niet echt uit de verf.

Tot en met Fontaine gaat het nog wel, maar als het Franse deel wordt afgesloten, zit het beste er op. De Senegalezen zijn nog een aardige vondst, maar via de dochter en Lestor kwakkelt de film eigenlijk op dezelfde manier als z'n hoofdrol dat doet. Film in een neergaande lijn, de welbekende nachtkaars.

Puntje voor die arme Frank Lammers, verder kan ik er weinig mee. Zeker het pakweg eerste uur is veel te fragmentarisch en bijna kinderlijk van opzet. Zoals alles rondom Hugo; een verzameling scènes, maar van een vloeiende vertelling is geen sprake. Het lijkt nergens op. Dat geldt ook voor de manier waarop Huub Stapel af en toe wordt ingeschakeld om het waarom van de hoofdpersoon te duiden. De flashback is ronduit beschamend.

Peter Paul Muller is misschien niet zoveel kwalijk te nemen, maar tussen de naïeve, studentikoze Klaas aan het begin van de film en de gangster op het eind, zit ook niet bepaald een wereld van verschil. Als ie ooit een toplijstje haalt, dan is het die van saaiste filmcrimineel. In een dergelijk lijstje zou de shoot-out van deze Dominee ook nog wel eens kunnen voorkomen. Nog eentje? Vooruit. Slechtste gangsterpoes ooit.

Blits, levendig filmpje verpakt in veelal jachtig, swingend camerawerk, harde, felle kleuren en uitermate bedrijvige montage. Scott gooit visueel bijna alle remmen los, dit zal wat dat betreft z'n meest gedurfde worp zijn. Ik hou wel van zijn aanpak, probleem is alleen dat het gros van z'n films een ietwat vluchtige indruk achterlaten en daar ontkomt deze Domino ook niet aan.

Verhaaltje is maf genoeg om er iets leuks van te maken en vanaf sort of hoef je het niet meer serieus te nemen. Dan kan ik wel glimlachen om onzin als de muntjes en de goudvis. Wat warrig lijkt, lost zichzelf uiteindelijk vanzelf op. Jerry Springer, dat Beverly Hill 90210 gedoe, de First Ladies, Tom Waits die even langs komt lullen, allemaal best toffe ideetjes die prima werken.

De onderwaterkoepel is zelfs erg lollig en je wilt toch weten hoe die arm eraf is gegaan. Walken is lekker op dreef. Rourke en Ramirez, nou ja, oké, maar Knightley als stoere chick gaat er bij mij niet in en op ca. driekwart van de film is het ook wel zo'n beetje door z'n beste materiaal heen en raakt de puf er wat uit. Zo mist het toch weer wat stootkracht voor een échte knaller.

Dark fantasy uit de stal van Del Toro. Het is er, in bepaalde mate, aan af te zien. Fraai verpakte film met dit grote en sierlijk aangeklede landhuis waar de camera op elegante wijze doorheen zweeft, terwijl de fluwelen muziek het specifieke sfeertje en het aanstaande gevaar onderstreept. Samen met een stevig intro rondom tanden iets om eens goed voor te gaan zitten.

Toch rolt er een ietwat truttig gebeuren uit dat niet echt een vuist weet te maken. Met het kleine meisje wil het in ieder geval niet zo vlotten. Hoe meer emoties, hoe irritanter het kind wordt. Bovendien levert het in eerste instantie een wat naïeve, kinderlijke horror op met fluisterstemmetjes die graag iets meer willen worden dan alleen vriendjes.

Het wordt wat boeiender als ze erachter komt dat de kleine kruipers toch niet zo aardig zijn met enkele op zich aardige scènes in bed en bad, maar het heeft wat te weinig pit om de volledige aandacht op te eisen. Dat wreekt zich dan in een climax die de boel niet meer op stelten kan zetten. Niet slecht, maar wat te weinig aantrekkingskracht om blijvend aan te spreken.