Opinions

Hopeloos of alle fronten. Ford en Neeson die een film lang stroeve Russen neerzetten en ook zo praten. Het is meteen duidelijk wie welke rol voor zich op gaat eisen en uiteraard staan beide heren voor het overgrote deel met elkaar te kibbelen. Kijk ze boos naar elkaar kijken. Oei! Het is niet serieus te nemen. De rest van de crew is volstrekt inwisselbaar, eigenlijk de enige keer dat er iets toe doet is wanneer de reactor opwarmt. Elke vorm van spanning wordt acuut de nek omgedraaid door een alsmaar tetterende bombastische score. Een wel heel enthousiast orkest, zoals Bigelow wel heel opzichtig op het gemoed staat te beuken en nog eens extra aanzet in de epiloog. Forse misser van haar kant.

Vleugje ironie, vleugje Straw Dogs. Helaas overdrijft Cena het nogal. Zelfs en onweersbui ontkomt er niet aan. Het contrast tussen beide stelletjes is meteen al te groot om helemaal mee te gaan in het spanningsveld dat tussen Carrie en Early ontstaat. Met Carrie is dan ook meteen het meest natuurlijke personage van het spul genoemd. Pitt heeft een opvallende rol te pakken. Ruwe vent met een dik accent en een tic, maar ook dusdanig zwaar aangezet dat er van enige opbouw in dreiging nooit sprake is. Het is vooral aftellen.

Adele heeft een aantal sterke scènes, onder meer in een hotelkamertje, waarin haar relatie met Early uit de doeken wordt gedaan, maar Cena laat haar veel te veel door jammeren als grenzenloos naïef kind. Duchovny tenslotte is de klos wanneer hij uiteindelijk wel heel opzichtig zijn theorie over killers in de praktijk gaat toepassen. Zijn voice-over wil ook niet echt helpen. Film heeft best een aantal aardige momenten, ook in sfeer en stijl, maar door dit soort zaken is het ook eentje die stilaan steeds een beetje meer gaat tegenstaan.

Bovenal een psychologisch thriller-drama dat zich toespitst op wat zich onder de schedel van de kok en de CEO afspeelt tijdens een kaping waar maar geen einde aan lijkt te komen. Sober, methodisch en met tact, al krijgt Lindholm niet alle plooien gladgestreken. Dat met de trouwring is inderdaad een onhandig schrijfseltje. Het directe effect is dan weg, de nawerking, met het oog op Peter, houdt nog wel stand. Het stille momentje van een geknakte Mikkel met zijn gezinnetje is alleszeggend. Aardig detail is die smiley. Zo absurd dat ik het meteen geloof.

Heel, maar dan ook héél wisselvallig. Die synthesizer deuntjes, of wat het ook is, kunnen echt niet. Dat zal iets met het jaartal te maken hebben, maar storend is het hoe dan ook. Zo leuk is het meisje niet. Neigt mij iets teveel naar het de grote, doch enigszins kwetsbare heldin. Miyazaki gebruikt haar af en toe ook nogal opzichtig om het plotje bij te sturen en het thema onder je neus te duwen. Als het om schattig gaat, moet je bij Teto zijn.

En toch houdt de film nog redelijk stand. Dat heeft voor mij voornamelijk te maken met de wereld en haar bewoners, die Miyazaki op het scherm tovert. Een dystopia met idyllische trekjes en gigantische insecten, waar een onverbiddelijke oorlog met tanks en vliegtuigen woedt. Het werkt allemaal als een soort dark fantasy, een kinderhorror die een paar formidabele scènes opleveren. Helaas gaat er hier ook nog wat te veel fout.

De geanimeerde passie van Jiro, Hayao en Gianni. Erg mooi, die dromen, het Japan en haar jaargetijden. Ik kan makkelijk mee in die gedetailleerde pracht en praal. Na de aardbeving heeft Miyazaki me wat dat aangaat definitief aan het haakje. De kalmte en beheersing waarmee hij zijn verhaal uit de doeken doet, vormt de tweede bindende factor, die nog nog wat pakkender wordt wanneer het lastige dilemma en de parallelle romance aan bod komen.

Tal van drama's / biopics die zich daarin verslikken met allerlei opgeklopte bombarie, ik zat me ook af te vragen hoe het, met het oog op de naderende WWII, zich hier uit zou wurmen, maar de piramide vraag is meer dan genoeg en bovendien raak, terwijl het meeste rondom Nahoko onder het kopje 'te(d)er' valt. Een oprechte en ook volwassen film die, ondanks dat het best een zware lading heeft, veelal monter van toon is. Een meer dan waardige afsluiter.

Alhoewel er over amusementswaarde altijd wel iets valt te zeggen, is het toch een beetje onhandig of lastig om een oorlogsthriller zo te vergelijken met deze parodie op een oorlogsfilm. Ik vind de kracht ook niet zozeer in het verhaal zitten (wel in de kern), maar meer in alles daar omheen. Met name de personages, hun specifieke onhebbelijkheden (want dat is het eigenlijk, hoe sympathiek hun voorkomen ook is) en interactie. Zoiets gaf je zelf ook al aan, maar je bezwaar t.a.v. een tekort aan vaart deel ik toch niet. Die 144 minuten vliegen bij mij om, ook vannacht weer. Where Eagles Dare kan ik ook erg waarderen, maar om iets andere redenen.

Overigens had de film nog wel langer kunnen zijn. Eastwood klaagde een paar jaar later over het feit dat er nogal wat geschrapt was uit de film met als effect dat de hoofdrolspelers diepgang missen en als een stel goofballs overkomen. Ik vind dat niet (erg), Clint.

Zeuren over een stompzinnig verhaal heeft niet zoveel zin, maar het wil, zeker in de opmaat, nog wel eens prominent aanwezig zijn. Iets dat evenzeer geldt voor het vele wapengekletter, alhoewel daar nog een paar harde momenten uit getrokken worden. Hard is ook wel het sleutelwoord in deze. Met wat sportieve gein als de atleten hun talenten aanspreken.

Wanneer Deaw en de stuntcrew hun armen en benen laten spreken, wordt het zelfs bikkelhard. Film ziet er wat vaal uit en de muziek is onder de actie volledig waardeloos. Ik had ook liever wat meer muay thai gezien, maar die botversplinterende valpartijen mogen er zijn. De aftiteling spreekt wat dat betreft boekdelen. Gaafste scène; die met de aangebrande balken.

Hondsbrutaal, oppervlakkig, sprankelend en vervelend. De 2 negatieve aspecten zitten met name opgesloten in het groene mannetje. Een afgekloven typetje dat nergens grappig, aandoenlijk of overtuigend knullig weet te zijn. Ik heb me nogal geërgerd aan Kick-Ass himself. Moet gezegd worden dat hij ook geen hulp krijgt van het script. Althans niet als het gaat om het gebeuren rondom zijn love interest. De comic heeft daar een andere afloop (niet dat ik die gelezen heb overigens), vreemd dat daarvan is afgeweken, Had beter gepast bij het donkere kantje die deze film ergens wel heeft. Kennelijk hebben de makers het toch enigszins willen opfleuren. Jammer. Op het groene lijntje heeft men toch wat zitten slapjanussen.

Elders heeft Vaughn het beduidend beter voor elkaar. De gangsters en Red Mist zijn ok (alhoewel ik iets meer had verwacht van McLovin), maar de echte lol begint als de Macreadies screentime krijgen. Beiden krijgen figuurlijk én letterlijk een openingsshot van jewelste en blijven in de rest van de film de show stelen. Ik ben geen fan van Big Nic, maar deze wraakzuchtige vaderfiguur heeft iets vertederends. Normaliter moet ik ook niet veel hebben van die bijdehante kids. Meritz heeft me met speels gemak ingepalmd. Het meisje is inderdaad een Hit.

Ik wist vantevoren niet goed wat te verwachten, dus ik stond, naast bepaalde one-liners van Mindy, nogal te kijken van de bikkelharde actie in het drugshol. In positieve zin dan. Alle remmen los, héérlijk. Ook de laatste 2 confrontaties tussen de 'superhelden' en de gangsters zijn kinetisch smulbaar. Er kleeft natuurlijk een goedkoop effect aan zo'n meppende 11-jarige, zeker als ze ook fórs moet incasseren, maar fuck it, dit is leuk, net als die nachtvisie, net als die bazooka. Ik had toch niet verwacht dat men zover zou durven gaan met zo'n jong meisje, ook niet in dit ludieke sfeertje. Dat pleit voor Vaugh. Er is genoeg op zijn film aan te merken, maar wat goed gaat, gaat ook onmiddelijk érg goed. Credits daarvoor.

Een vervolg. Het frisse is er uiteraard af en het wordt nog wel eens plat en puberaal. Niet erg grappig, die sick stick. Aan de flair van het eerste deel komt het ook niet of nauwelijks toe. Hier en daar enkele comic visuals op het op te leuken en het liedje tijdens het gevecht in het Chinese hol is raak, maar daar blijft het dan ook bij. De gewelddadige excessen moeten het doen, want verder heeft Wadlow niet de beste ideeën meegenomen. En dan valt de showdown met Mother Russia ook nog tegen.

Bovendien wordt het een chaos met zo'n leger aan superhelden. Grootste probleem is toch het scenario met veel te veel geknoei aan personages. De erfenis van Big Daddy hangt als een molensteen om de nek van de opening, het sukkelt te vaak aan met weke momentjes waar de lol erg ver te zoeken is en wanneer je uitgerekend Hit-Girl met zo'n zeurend verhaaltje opzadelt, morrel je aan de grootste fun factor. Ook een tikje laf. Je kan aanvoelen dat ze het rondom Night Bitch niet aandurfden.

Hm, ik kan me niet herinneren dat de heren à la Amsterdamned en al vurend door de grachten gingen. Verderop lijkt het, in grote lijnen althans, het boek te volgen, al staat het me niet meer zo helder voor de geest. Waar de Nederlandse versie onderuit ging met overdreven gedramatiseer, doet deze bijna exact het tegenovergestelde. Personages stellen helemaal niets voor.

Ik zit ook niet te wachten op oeverloos getouwtrek rondom drijfveren en weet ik veel wat, mits het in de kern, en dat is toch die ontvoering, een beetje loopt. Helaas heeft de film daar ook niet bijster veel tijd voor over. Of het nu de voorbereiding, de kidnap, de tijd die verstrijkt, de money run of de uitkomst is, het dendert echt overal in een vliegende vaart doorheen.

Ik kan me de kritiek van Peter R. de Vries in ieder geval wel voorstellen. Het voelt in alles als iets van een uurtje of twee dat wegens niet goed nog maar een half uurtje is ingekort. Misschien redt het de film tot op zekere hoogte, want wat het wel gehaald heeft, staat niet bepaald bol van aansprekend schrijfwerk. Als Heineken zijn wijsheid oplepelt, wordt het bijna lachwekkend.

Hopkins staat zich ook vreselijk aan te stellen met maniertjes (het kusje, die knipoog; gadverdamme) die niet te harden zijn. Een persiflage van zichzelf inmiddels. Dat deed Hauer toch heel wat beter. Nee, het heeft nergens het avontuur, de spanning en de onzekerheid die bij deze ontvoering past. Wat je te zien krijgt, wat je verteld wordt, in alles een te ongeïnspireerd rommeltje

Niet zo fijn. Het beste wat Cholodenko doet, is hetgeen ze nalaat. Geen gezanik over de samenstelling van het gezinnetje, niet van buitenaf, niet van binnenuit. Iedereen beschouwt het als normaal en zo hoort het ook. Met dat aan de kant en een indie motortje eronder, zou dat wel wat kunnen opleveren, maar de humor is te mild om ontwapenend te zijn en het weet ook niet echt een tegenwicht te bieden voor het drama dat vanzelf eens om de hoek komt kijken. Een huwelijk is hard werken, hoor. Het is me wat, daar in het slot.

Daarvoor gaat het ook niet al te soepel. De kinderen zijn inderdaad oké (hun vrienden wat minder), met de volwassenen gaat het veel stroever. Elke keer als Cholodenko iets over hen wil zeggen, komt dat erg onnatuurlijk over. Vooral Bening heeft er last van. Een wijntje te veel, haar positie, verbale irritaties, het ligt er wel erg dik bovenop. Net als wat Moore en Ruffalo uitspoken en hoe dat uiteindelijk uitpakt. Het zal best gedurfd zijn, zo'n relatiedrama, maar deze lijkt iets te graag te willen. Het komt in ieder geval te vaak gekunsteld over.

Fijne film van Kitano, zeker als je tegen zijn fratsen kunt. Waar ik in ieder geval wel voor te porren ben is die ongeïnteresseerde houding en grote waffel waarmee hij vertrekt. Jammer dat z'n vrouw weinig aan bod komt, want een pin, maar dat afbekken kan hij als de beste. Dat houdt hij ook vast, maar elders is er een kentering te bespeuren die z'n film van grappig via ontroerend naar innig en weer terug stuurt. Het is best treurig wat de twee voor de kiezen krijgen, maar een al te groot punt wordt er niet van gemaakt. De stemming staat ondanks alles meestal op opgewekt. Met nog een paar leuke scènes down the road, een aanstekelijk leitmotif en een passend einde vliegt het reisje om.

Altijd een zwak gehad voor Vol. 1. Zat op aan te merken, maar is het niet dat krakkemikkige presentatie dingetje, dan is het wel Bang Bang die meteen gaten in m'n weerstand slaat. Tot nu toe ook de laatste Tarantino waar ik volle bak van geniet. Deze heeft nog een constante schwung, waar recentere films van zijn hand dat minder hebben en het meer van momenten moeten hebben.

Alsof hij de laatste tijd nóg bewuster aan z'n graaiwerk sleutelt. Hier voelt het allemaal wat speelser en spontaner. Niet dat het vrij van gebreken is, sterker nog, als je de film opdeelt en vergelijkt met de bron, inspiratie of vergelijkbaar materiaal, komt Tarantino vast tekort. Martial arts is echt wel eens beter gedaan, maar ik zit met een dikke grijs naar al die bloedfonteintjes te kijken.

Thurman kan er niet veel van, ook op andere vlakken niet, maar het geeft niet. Het draait, ook wanneer Tarantino even een adempauze inlast. Bijna elke muziekkeuze pakt heerlijk uit, de groffe animatie blijft tof en ik had toch niet graag zonder dat duivelse koppie en de streken van Gogo Yubari gewild. Ik heb me ook weer kapot gelachen om Buck. Doe mij ook zo'n Hattori Hanzō zwaard.

I overreacted. Leuk, ja, maar ik zat er toen ook al af en toe beteuterd naar te kijken. In retrospect is het misschien wel een kleine ommekeer in Tarantino's oeuvre. Tot nu toe althans. Op momenten nog altijd vermakelijk en de overtreffende trap daarvan, maar de constante drive die hij in eerdere films aan de dag wist te leggen, lijkt hij hier kwijt raken. Het is in ieder geval een ritme wat mij minder kan bekoren.

Minder scherp, meer omslachtig. Te vaak dat het een pas op de plaats maakt met breed uitgesponnen scènes waarmee Tarantino z'n hand nog wel eens wil overspelen. Het zet z'n cast ook onder druk. Dan krijgt iemand als Madsen, maar ook Uma Thurman het al snel moeilijk. Carradine speelt haar eigenlijk volledig van het scherm; een tweede reden waarom het plagerijtje in het slot niet helemaal werkt.

Bij vlagen is het wel weer raak. Sappig geweld doet het altijd goed. Iedereen zal het oogje eruit pikken, maar de reactie van Elle is minstens zo lollig. Ik kan ook wel lachen om die fratsen in het sounddesign of van Pai Mei met zijn lenige baardje. Michael Parks is zelfs eventjes geweldig met z'n vette accent en diepe grom. Wisselvallig dus, het is iets dat bij Tarantino's meest recente films vaker te binnen schiet.

Niet bepaald de meest subtiele vertelling, maar Hensleigh trekt wel vrij vlot van leer en gaat op die voet als een TGV door het leven van Greene. Jammer dat hij zo af en toe wat tijd inruimt voor onzinnige dingen (zeker in het slot zitten wat dat betreft wel wat scènes die geschrapt hadden mogen worden), waar bepaalde, meer interessante (misdaad)zaken enigszins afgeraffeld worden. Greene's opvallende handel en wandel houdt de boel daarentegen op scherp.

Waar de voice-over nogal faalt, geeft het gebruik van archiefbeelden (afgezien van die ene) de hoofdpersoon wel wat extra cachet. Stevenson is nog even wennen als de markante Ier, maar de rest van de cast beschikt over een aantal vermaarde koppen die hier helemaal passen. Wat evenzeer geldt voor een aantal afrekeningen. Een echt swingende of bijzondere film wordt het nergens, maar ik ben nog wel te porren voor dit soort verhaaltjes. En dan is dit best een aardige.

De welbekende nachtkaars. Cuesta tracht een omvangrijke zaak en de journalist die erin duikt, onder de loep te nemen, maar slaagt daar op beide vlakken niet zo goed in. Vooral niet wanneer het zich op Gary Webb richt. Met het dossier gaat het gelukkig iets soepeler. Denk aan een lichtgewicht variant van films als All the President's Men, The Insider, enzovoort.

Want een nogal simpele voorstelling van zaken. Naïeve journalist van een onbeduidend krant krijgt een aanwijzing en jakkert vervolgens door zijn onderzoek. Voordat je het weet staat hij in een gevangenis in Nicaragua, is hij weer terug en botst hij op de CIA. Niet bepaald de meest geraffineerde vertelling, maar zo'n vies zaakje is nog wel aardig om te volgen.

Eens het artikel geplaatst is en Webb onder vuur komt te liggen, komt het script echter niet meer verder dan het opvoeren van een verplicht nummer. De controversialisering stelt weinig voor en pogingen om het dramatisch te maken zijn vooral krampachtig en doorzichtig. Zo wordt het meer en meer het kleine en ietwat te domme broertje van die grote films.

Snorren, bakkebaarden en vehikels van toen. Een retro stijltje dat samen met wat niet echt in het oog springende actie (oké, een plusje voor dat met die stoel) dit nog enigszins verteerbaar maakt. Er wordt niet eens moeite gedaan om er een logisch geheel van te maken.

Scènes volgen elkaar op met een hoog en toen gehalte en het verspringt doodleuk van locatie naar locatie. Het komt allemaal wat dom over, ook al omdat het maar niet echt lomp of fout wil worden. Het heeft allemaal al weinig om de hakken, maar het duurt ook nog eens te lang.

Peckinpah op zoek naar een hit. Niet alleen aan de box office, ook in z'n neus. Coke en regisseren gaan blijkbaar niet erg goed samen, al is het pas in de derde akte dat de film in elkaar dondert. Wat in ieder geval opvalt, is het geweld. Normaal gesproken iets waar Bloody Sam mee uitpakt, hier is het een veel zakelijkere bedoening. Futiel bijna als je de locatie van de finale in ogenschouw neemt.

Maar een factor van belang wordt het niet meer. Het scenario is tegen die tijd verandert in een janboel en met de Aziatische invloeden wordt het een clowneske vertoning. Best jammer. Niet dat het daarvoor tot Peckinpah's best werk gerekend mag worden, maar het is nog wel een acceptabel zeventiger jaren vehikel met weliswaar een onnozel spionnenplotje van toen, maar dat is zo getackeld.

Duvall en vooral Caan stelen de show. De ene met een geweldige lach, de andere met een nonchalante, maar ook verbeten houding. Zo'n langdurige revalidatie zie je tegenwoordig niet meer in dit soort films. Young (Paulie!) doet dan weer iets leuks met een bom. Zo is er wel meer droge humor aanwezig en de aanslag op het vliegveld is nog aardig gemonteerd. Ergens ontspoort het. Net als Sam.

Dat zal wel, ja. Geweld en Alba-skin zal wel wat mensen lokken die normaal dit soort films links laten liggen, terwijl dat eigenlijk twee gedachtes zijn die je bij het kijken maar beter niet in je achterhood kan hebben. De sex is vrij preuts en het geweld is iets om te ervaren, niet om te verwachten. Het is ook al geen stampende, luide film. Wie op dit soort dingen inzet, komt bedrogen uit en als je niet van Casey Affleck houdt, bij deze, hij doet mee.

Ik hou wel van dit soort lome southern thrillers met zware accenten en onderkoelde vertolkingen. Beetje americana op de achtergrond en je hebt al gauw een typisch sfeertje te pakken om een plotje als dit op te laten broeien. Is ook wel nodig, want het script heeft soms een wat brokkelig karakter, suspense is niet meer dan een smeulende factor en het gestage tempo wordt maar een paar keer onderbroken als Ford zich genoodzaakt ziet tot daden. Daartussen is zijn verknipte geest de hoofdrolspeler.

Een rol die door Affleck met lijzige spraak, nonchalante houding en soms een sardonische blik, bewonderingswaardig wordt neergezet. Niet bepaald het meest enge gezicht van Hollywood, maar zijn koelbloedige, meedogenloze Ford is desondanks best huiveringwekkend. Expressief ijzersterk gedaan. Met Koteas, Pullman en Beatty in bijrollen zit het ook wel snor, Kate Hudson valt zelfs mee. Alleen Alba valt wat uit de toon met een wat onwezenlijk geacteerd rolletje.

Het venijn zou in het slot moeten zitten, maar dat is helaas een forse misser. Er zijn er nog wel een paar, zoals de adoratie voor Ford bij enkele van zijn slachtoffers, waardoor het soms wat moeilijk te bevatten wordt, maar de finale is zonder meer de grootste. Dat er nog een draai kwam, viel te verwachten (werd zelfs aangekondigd) en hoe dat uitpakt, is ronduit teleurstellend. Het mist de impact die eerdere heftige scènes nog wel hadden, dat brandje ziet er natuurlijk niet uit en het past ook niet echt in het klamme sfeertje van de rest van de film.

Lou Ford had iets meer verdiend dan dat. Desalniettemin een stijlvolle noir die prima te verteren is. Vooral dankzij die Casey Affleck.

Weer eens een plannetje dat niet anders kan dan verkeerd uitpakken, maar Friedkin geeft er in dit immorele, donkere uithoekje van Amerika toch een aparte draai aan. Een ranzige vooral, met een even domme als verwerpelijke familie en een berekende killer die z'n perverse verlangens komt botvieren. En dat doet McConaughey verrassend aardig. De rest van de cast is ook niet verkeerd, Gina Gershon zelfs nagenoeg perfect, al bekruipt je soms het gevoel dat er wat te dik wordt aangezet.

Dat neemt niet weg dat de omgang van het uitschot redelijk wat opvallende momentjes oplevert en de (lange) scène waar Joe zijn onderpand claimt, is van het tergende soort. Wie daar iets van een climax mist, krijgt er eentje verderop met een kippenboutje, de gewelddadige uitspattingen zijn bot en hard en de finale is van alles wat. Als geheel een iets te wankele vertoning om er volledig in mee te gaan, maar Friedkin neemt geen blad voor de lens en dat staat garant voor wat memorabilia.

Typisch popcornvermaak. Circus Bizarro in zuurstok kleuren met pluizige clowns. Lachen met de suikerspinnen, speelgoedwapens, de ballonnetjes en Mooney. De belachelijke effecten en belabberde cast verhogen het onnozele sfeertje en de clownsstreken zijn flauw of idioot genoeg voor een glimlach. Het handschaduwen is zelfs hilarisch. Na een tijdje is de meeste lol er wel vanaf, maar maar voor de jolige onzin die het wil zijn, komt het nog een heel eind.

Imagine, tja, niet bepaald de sterkste keuze om de film mee uit te luiden, waar Band on the Run, tijdens de eerste verschrikkingen, nog wel een surrealistische noot had. Sowieso spookt er bijzonder merkwaardige muziek door de film die lang niet altijd past en zo zijn er wel meer dingetjes die toch wat zijn gaan jeuken bij deze herkijk.

Een voice-over en een speech die de film volledig in vertelstand zetten, een kind dat net wat te lang doorhuilt, de verbale confrontatie tussen Schanberg en Rockoff in de toiletten en zo is er nog wel wat. Het wil nog wel eens te geforceerd te werk gaan of te nadrukkelijk op zoek te zijn naar een reactie, terwijl de intrinsieke kracht van de schokkende omstandigheden en Dith Pran's verhaal eigenlijk ruim voldoende zijn om aangrijpend uit de hoek te komen.

En dat doet het ook wel zolang het het daarbij laat. De aanloop, resulterend in de de overname van de Rode Khmer, mag wat rommelig overkomen, het past prima bij de chaotische situatie die in Phnom Penh ontstaat. Gruwelijke beelden met ijzersterke scènes als die wanneer een tank in een tunneltje opdoemt en het bloednerveuze ritje daarna.

Ngor heeft het moeilijk op de meer dramatische momenten, Malkovich' rol is misschien wel het sterkst, maar Waterston vind ik ook niet tegenvallen als iets te gedreven en niet zo sympathieke journalist. Het tweede gedeelte kent eigenlijk hetzelfde karakter van voors, tegens, grote (prachtige locatie natuurlijk) en huiveringwekkende (dat massagraf) shots. Daarom nog altijd een waardevolle film, maar als totaal valt de waardering wat lager uit dan voorheen.

Director's Cut hier. Grauw en atypisch in bijna alles. Grotendeels gestript van filmische vertelling, glamour en maniertjes. Veel close-ups en breed uitgesmeerde scènes, terwijl sleutelmomenten dikwijls suggestief en/of rap voorbij schieten. Zo naturel in z'n dialogen dat het lijkt alsof personages nog staan na te denken over wat ze eens zullen zeggen en een van tijd tot spiedende camera die Gazzara letterlijk volgt in zijn strijd om behoud van eigenwaarde.

Een man met stijl, beetje zelfingenomen c.q. patserig, maar goed voor zijn directe omgeving. Vrij, zo blijkt uit de start, en met een strakke controle over zijn nachtclub, maar eenmaal buiten is het snel gedaan met die zaken en is hij overgeleverd aan de jakhalzen. Naar het schijnt één van Cassavetes' meest persoonlijke projecten. Veel daarvan zal wel in de hoofdrol terug te vinden zijn, maar ook tekenend is het rolletje van Mr. Sophistication binnen de nachtclub.

Iemand die zichzelf ongetwijfeld als kunstenaar ziet, maar ondertussen lijdzaam moet toezien hoe applaus slechts voor de strippende dames is weggelegd. Zijn vorm van succes blijft beperkt tot het niet ontvangen van hoon van het grote publiek. Al met al een intrigerend portret van Cassavetes, die samen met een indringende Ben Gazzara een opvallend filmfiguur creëert. Misschien zelfs wel memorabel, die Cosmo Vittelli. Wat er ook gebeurt, the show must go on.

Op zich niets mis met een film die iets wil zeggen over de Amerikaanse samenleving en/of droom, dat hoeft niet eens subtiel te zijn, mits dat op een of andere manier vloeiend en organisch is verwerkt in het verloop. Met veelvuldige en nadrukkelijke speeches van politici op de achtergrond is er eerder sprake van het tegenovergesteld en onderweg ontstaat de indruk dat personages niet meer iets zeggen of doen omdat dat vanuit het karakter komt, maar omdat het bedoeld is om het thema te voeden.

Gandolfini's rolletje lijkt zelfs helemaal in dat teken te staan. Veel dialoog, soms emmerend, maar hier en daar ook gepeperd, met name wanneer Pitt en Jenkins elkaar verbaal belagen. Dat wisselende succes komt ook terug in individuele scènes. De trip van Russel en zeker de slow motion afrekening neigen naar kitsch, terwijl een andere executie, die van Squirrel, wel weer indruk maakt. De afranseling van Markie is zelfs imponerend hard. Alles bij elkaar opgeteld blijft het echter aan de moeizame kant.

Stroeve start met een voice over die moet wennen, personages die gedropt worden en gevoelsmatig nogal wat overdadige dialoog. Dat laatste met uitzondering van de Peatty's, die als sarcastische tante en naïeve stakker een leuke verbale strijd opvoeren. Stilaan en absoluut vanaf de dag van de overval komt het in z'n vaarwater te liggen.

Geen getreuzel waardoor de vertelwijze met de diverse perspectieven behoorlijk wat flow teweeg brengt. De aflevering van diverse ontwikkelingen valt vervolgens ook helemaal in het pulletje. Droog en kort door de bocht. Heerlijk hoe Kubrick het lijntje met de lover van Sherry afrondt. Dat geldt voor meer en zeker voor het slot. Gave afsluiter van een relevante film.

Met boter en suiker. Je moet wel bijna van steen zijn wil je hier niet op een of ander moment voor vallen. Ik had nog zo m'n bedenkingen bij de eerste stapjes op het eiland, maar zeker vanaf het moment dat hij zich neerlegt bij de situatie en het meisje wordt voorgesteld is er geen houden meer aan. Enkele droge momentjes (geweldig hoe hij uiteindelijk toch nog vissen vangt) zijn raak en het gedrag en regeltjes van het meisje hebben meteen iets aandoenlijks.

Wat daar ook wel voor de film pleit is dat het verder geen overdreven aandacht schenkt aan waarom ze de deur niet uitkomt en een andere identiteit aanneemt op internet. Het zit verborgen onder een haarlokje en dat is ruim voldoende. Het is dan al grappig en schattig, maar als ze dan ook nog eens met elkaar gaan bemoeien, komt de film helemaal bol te staan van de charme. Het parapluutje is prachtig en zo heeft het meer van dat soort kleine maar creatieve, kleurrijke en amusante details.

De koerier op de eendenboot is dan weer van het onbetaalbare soort. Natuurlijk hangt er wat melodrama in de Koreaanse lucht, maar zo'n scène als die wanneer hij dan eindelijk de maaltijd bereidt waar hij al zólang naar hunkert, is dusdanig traag en teer opgebouwd dat het menens is. Er valt ook wel wat te mopperen over hoe het uiteindelijk uitpakt, er vloeien nogal wat traantjes, maar al het voorgaande is te innemend om daar nog moeilijk over te doen. Hartverwarmend heet het dan.

Van onschuldig alledaags leven in Manilla tot een ijzingwekkende helletocht door de krochten van de Filipijnse samenleving. Wie zoekt naar zaken als een mooi rond plotje of uitgebreide duiding van hetgeen zich afspeelt, is hier aan het verkeerde adres. Het is er slechts in minieme mate. Mendoza doet het veelal met een droge registratie van gebeurtenissen.

Zeker de opening bij daglicht is grotendeels verstoken van filmische opsmuk en behelst niet veel meer dan die van normale, dagelijkse beslommeringen. Niet echt sprankelende cinema, maar als contrast met wat volgt, werkt het wel. Bovendien geeft het een dusdanig realistisch, menselijk karakter aan de film, dat het verdere verloop heel wat aan impact wint.

Wanneer de zon ondergaat, het nachtleven aan het werk wordt gezet en Peping zich stilaan realiseert in wat voor precaire situatie hij zich bevindt, wordt de film ook meteen stemmiger via onder meer een tergende autorit. Er lijkt geen einde aan te komen. De muzikale omlijsting voorziet de ontsteltenis en twijfel op Pepings gezicht van nog eens wat extra cachet.

Ondanks dat niet al te hoge tempo blijft het z'n focus behouden, het wordt hard en gruwelijk, maar blijft tegelijkertijd beheerst met een achteloosheid die qua beleving niet zoveel verschilt van hoe de film opende. Zo zijn er nog wel wat al dan niet subtiele elementen te vinden die het thema benadrukken, maar los daarvan is het al een erg krachtige, meeslepende film.

Beestenboel van Action Jackson. Niet het enige aspect dat hij wel wat beter had mogen doseren. Er komt geen einde aan de dino chase, hetzelfde geldt voor de confrontatie tussen enkele prehistorische giganten en de aap. De scène met de insecten in het ravijn is op zich best goed, maar tegen die tijd ben je al wel half murw gedreund door al het voorgaande kabaal.

Jackson zal wel erg in z'n nopjes zijn geweest met de visuele streken, maar dat is in combinatie met dit verhaaltje lang niet voldoende brandstof voor ca. drie uur episch avontuur. Ook betreurenswaardig dat Kong relatief weinig tijd in de stad doorbrengt. Het contrast daar levert heel wat leuker spektakel op dan het repeterende gebeuk en gebrul op Skull Island.

Sowieso ziet het NYC van toen er erg fraai uit. Het oubollige sfeertje, een soort nostalgische Hollywood magie, waarmee het opent, is nog wel te doen en ik wil me best door wat melodramatische onzin heen worstelen, maar Jackson overspeelt z'n hand op alle vlakken. Hoe vaak zou Naomi Watts hier noooo! hebben geroepen? En niet alleen daarom staat ze totaal voor schut.

Scorsese die nog eens een karakter afpelt in iets over adoratie en obsessie. It's no laughing matter, nee, al valt er hier en daar eventueel wel wat te lachen. Ik neem het vooral als ongemakkelijk drama over iemand die enige raakvlakken vertoont met een ander personage van De Niro, Travis Bickle.

Beide geïsoleerde types, waar deze Rupert opgesloten zit in een zucht naar erkenning en bewondering. Hij wil ook niet zozeer goed zijn in zijn vak, het gaat hem om beroemd zijn en de kortste weg daar naartoe. Zijn gemoedstoestand valt zo ongeveer af te lezen aan z'n fantasietjes die voorbij komen.

Opdringerig, vervelend en eigenlijk een ronduit zielig figuur. Dat levert een vrij aardig eerste uur dat stilaan toe kan werken naar de onvermijdelijke afwijzing. In tweevoud. Beide van die heerlijk pijnlijke scènes waar plaatsvervangende schaamte nooit ver weg is. Jonno en Rita doen daar ook leuk mee.

Zo'n top haalt de film daarna niet meer. Het zal nog wel het beste werken als iets waar de fantasie het wint van de realiteit, maar daarvoor is het me ietsje te kluchtig. De Niro wil er sowieso wel eens op en over gaan als typetje. Stiekeme uitblinker van de film: de gladde en norse bakkes van Jerry Lewis.

Dat documentairemakers de boel scripten en manipuleren om het wat sappiger te maken, vooruit, maar als dat iets te opzichtig gebeurt, gaat de lol er natuurlijk wel af. Voor een deel dan, want je hebt toch te doen met arme Wiebe en zijn missie om erkenning. Het zal ook wel een sympathieke kerel zijn, net zoals zijn nemesis een onuitstaanbare kwal is. Een apart wereldje, al gunt Gordon ons maar een oppervlakkig kijkje en doet hij niet veel meer dan het maken van zomaar een sportdrama in Donkey Kong sferen. Beetje plat entertainment en iets te doorzichtig, al is het met deze speelduur ook geen vervelende zit.