Opinions

Film die het vooral moet hebben van Walken en in iets minder mate Fishburne. Fishburne, omdat hij lekker maf mag doen. Walken, omdat hij de stuwende kracht van de film is. Als misdaadfilm niet zo bijzonder. Ferrara kleurt fijne plaatjes van zijn stad (de Sing Sing gevangenis ), de actie momenten hebben wisselend succes en als rise & fall-verhaal is het best een beetje mager. Fishburn fleurt het wel op met zijn flamboyante vertolking. Hoogtepuntjes zijn de scènes in de snackbar en wanneer hij het loodje legt.

Als karakterfilm (misschien een groot woord in deze, maar vooruit) wel interessant. Frank White wordt weliswaar veelal gepresenteerd als spijkerharde gangster, maar hij is beslist meer dan dat. Ferrara gooit wat tegenstellingen op (ook bij zijn tegenstanders) en laat het nodige aan de interpretatie over. Punten daarvoor, ik zat althans niet te wachten op een film die opdreunt, uitlegt en eventueel zelfs nog moraliseert. Ook punten voor Walken natuurlijk, brute expressie, hoge creep-factor, erg treffend. En dat laatste geldt zéker voor Schoolly D. Maakt het al met al tot een gedegen urban hit.

Schaamte, al dan niet plaatsvervangend. Best een beetje zielig. Die eerste speech althans. Firth doet z'n best, Hooper is ook druk in de weer om zijn ongemak visueel vast te leggen, maar wat er zo speciaal aan is, ontgaat me goeddeels. Het spreekt me in ieder geval onvoldoende aan. Dat zal ongetwijfeld iets met de setting van doen hebben. De stijve, formele royalty.

Ik heb er niets mee. Het is ook al vrij snel duidelijk wat het scenario van plan is. Bertie begint als dwarse en driftige zak en onderweg krijgt hij een laagje opgesmeerd dat voor de nodige empathie moet zorgen. Uiteraard brouilleren de heren en is er nog een hobbeltje voor het grote moment. Een blauwdruk van meerdere films, alleen is het terrein hier anders.

Ik vind koning George VI op het eind nog steeds een eikel en vrouwlief helpt daar ook niet bij. Het is dat Rush de film opfleurt met zijn plezante houding, anders was er geen doorkomen aan. Fijne man en ook een mooie scène wanneer zijn vrouw ontdekt dat ze speciale gasten hebben. Zo zijn er nog een aantal oprispingen, maar als geheel doet me dit vrij weinig.

Het geschud met de camera mag dan vermoeiend zijn, samen met een scherpe montage en wat bitse dialogen geeft het de film wel onmiddellijk een flinke dosis energie. Berg weet er die bomaanslag (en ander geweld) ook behoorlijk intens mee te maken en een vliegensvlug ritje op de snelweg pakt de sinistere sfeer die je daar zou verwachten. Dat ziet er allemaal goed uit.

Voor de rest steekt het nogal simpel in elkaar. Qua beloop valt nog wel wat voor lief te nemen, maar dat geldt beduidend minder voor de schrale (Fleury die maar liefst drie keer met een kind verschijnt) en gekunstelde (plotseling is daar het gezin van Faris) pogingen om er iets meer van te maken dan een actiethriller. Zo'n belerend slotwoord in tweevoud past dan ook totaal niet.

Materiaal waar ik niet direct enthousiast van word, maar met een draai maakt Vaughn er nog best iets leuks van. Wat dat betreft enigszins vergelijkbaar met Kick-Ass, al pakte het daar beduidend beter uit. Zo kan hij hier niet verhullen dat hij, ondanks alle fratsen en het op de hak nemen van o.a. de grote halfbroer, met een nogal lullig opleidingsverhaaltje zit opgescheept. Het zeurt na verloop van tijd toch een beetje. Neemt niet weg dat het een aantal leuke ideetjes (de plu!) en dergelijke in petto heeft.

Niet dat ik schaterlachend op de bank zit, Jacksons geslis wil bijvoorbeeld niet echt aanslaan, maar je mag er in ieder geval om lachen. De kinetische close combat soep heeft wel wat lolligs te bieden, al had het best iets meer mogen doen met de Blade Runneress. De onzin meter slaat diep in het rood richting finale, maar dat kleurrijke vuurwerk kan ik wel hebben. Net als enkele jolige muziekkeuzes. Al met al niet onaardig, al is het te hopen dat Vaugh de volgende keer met een frisser concept aan de haal gaat.

Blijft een heerlijk vlot en speels misdaadfilmpje volgens de hardboiled formule. Wat wil je ook met al die boeken van Gossamer die links en rechts opduiken. De dikke scheut humor met een klein spervuur aan bijdehante dialogen, inclusief luchtige voice-over, geeft het de nodige schwung. Uiteraard gaat er dan wel eens een grapje de mist in, maar dat mag de pret niet drukken. Hollywood krijgt er flink van langs, Harry overigens ook, het verhaaltje ratelt aan een stuk door en het heeft een aantal plezierige rolletjes in huis.

Het is uiteindelijk vooral de film van Downey Jr. Die kan dit als geen ander en heerst met een geweldige delivery. Zelfs de simpele yeah!, wanneer het blaffertje eindelijk gebruikt wordt, is raak. Kilmer doet leuk mee en Monaghan is charmant genoeg om het leading trio te vervolmaken. Film ziet er mooi uit, al laat het gaandeweg iets van z'n aanvankelijke visuele kneepjes achterwege. Er is zowaar een krachtige scène te ontwaren. Die onder het bed met het roze meisje. Black weet z'n fun naar het scherm te vertalen. Knap.

​Sterk in z'n afzonderlijke elementen, als samengebald geheel ligt deze noir me niet helemaal. Niks aan, deze vrouwen en Meeker kan ook niet overal overtuigen. Zijn rol is interessanter dan zijn optreden. Botte vent, die Hammer. Lekker nonchalant, opererend met de handen in de zakken en een rioolrat die uitdeelt en incasseert, maar imponeren is een ander verhaal. De plot zit net zo ongelikt in elkaar als de detective.

Op zich niks mis mee, maar alles bij elkaar vindt dat wel z'n weerslag in het middendeel, waar het hier en daar harken wordt. Bijzonder jammer, want de mysterieuze opening zet het allemaal stevig in de steigers en wanneer duidelijk wordt waar het allemaal om draait, neemt de film een krachtige bocht en gaat het op jacht naar een geweldig slotstuk die de film van een groter karakter voorziet. Dat zijn de krenten in de pap.

Gammele film met gammele boefjes, gammele accenten en gammele dramatiek. Verhaal e.d. interesseert me geen donder in dit soort actie dingetjes, maar het zou wel fijn zijn dat je naar personages zit te kijken die in ieder geval niet het bloed onder je nagels vandaan halen. Dat lukt Bridget Fonda helaas wel, met verve ook. Vreselijk, net als Karyo. Een bad bad guy, om het maar netjes te zeggen. Het script prutst ook veel te veel met bijzaken rondom deze twee.

Zó veel gevechten zitten er ook weer niet in deze film en bovendien zijn ze van wisselend succes. De eerste (in het hotel, waar strijkijzers en een biljartbal voorbij komen) en de laatste (de gymzaal en die reusjes) zijn redelijk tot goed, de rest maar zozo. Wat ook niet helpt, is de banale hiphop muziek die als ondersteuning dient. Die naaldjes zijn een nice touch, maar je gunt Jet Li iets beter dan dit gare filmpje.

Chuck Norris, hoe kan het ook anders. Enfin, de Klitschko broers. De één van steen, de ander van klei. Sympathieke giganten met een buitengewoon sterke familieband en nauw verbonden carrières als rode draad. Joviaal verteld door beide jongens en een paar mensen uit hun directe omgeving, terwijl enkele enkele interessante onderwerpen en weetjes de revue passeren.

Het griezelige Tsjernobyl en Max Schmeling's inbreng om maar wat te noemen. Als Don King met z'n overredingskracht langskomt, wordt het zelfs hilarisch. Mooie boksbeelden en ook een paar geweldige potten (Lennox Lewis en The Nigerian Nightmare) die zowaar spannend overkomen. Wat mist is een legendarisch aspect, maar wie weet. Wordt immers vervolgd.

Lood- en topzwaar. Golubovic neemt uiteindelijk wel erg veel hooi op z'n vork en niet alles is even functioneel en/of effectief. Film slaat op het gebied van drama en kritiek nog wel eens onnodige zijpaden in. De bedoelingen zijn wel duidelijk, maar het komt allemaal nogal geforceerd en ook overbodig over. De rode draad heeft dat gedoe eigenlijk helemaal niet nodig. Die is krachtig genoeg, terwijl ook daar wel een hobbeltje (het doelwit) moet worden genomen.

Wel eentje die voor lief te nemen valt, aangezien functie en effect daar evident en tastbaar zijn. Het dilemma dat volgt wordt -gelukkig maar- ingetogen gebracht. Glogovac hoeft eigenlijk niet eens zoveel te doen om indruk te maken. Zijn relaas steekt heel aardig in elkaar, de triestheid en vertwijfeling zijn met bakken van zijn gezicht te scheppen. Meest imponerende scène is het gesmoorde verdriet wanneer hij de moord aan zijn vrouw opbiecht.

Daarbij kleurt en fleurt Golubovic het geheel nog op met enkele fraaie plaatjes en dito decors. Het gevoel van Mladen en Marija kan bijna niet beter worden uitgebeeld dan met de rode Renault bij het verkeerslicht, het shot voor de deur in het appartementencomplex is werkelijk schitterend. Zo valt er volop te 'genieten', maar wat mij betreft had iets meer stripped to the bone niet misstaan. Al is dat wel even vergeten in het sterke slot. Hoe dan ook een intensieve film.

Film die zich voorstelt als onderzoeksthriller, maar zich stilaan toelegt op de psyche van een call girl in de grote appel. Pakula mikt meer op een smeulende ambiance rondom Bree dan op het oplossen van de verdwijning en doet dat met een schim, een prikkelende piano score, veel schaduwen en haar paranoia, controle en verborgen verlangens.

Om dat vorm te geven zijn bezoekjes aan een psychiater iets te gemakkelijk, maar Fonda doet het verder met verve. Donald Sutherland krijgt iets minder om handen als observerend, vastberaden ijskonijn van het platteland die kennis maakt met de stadse losbandigheid. De klemtoon van de film wordt nog eens onderstreept door de twijfel in het slot.

Als je dan toch met een dwaas script zit opgescheept, kan je maar beter de zaken ook zo aanpakken. Wat dat betreft is de score van John Powell een uitkomst. Knight and Day wordt ingeluid met zijn ontspannen, Frans aandoende pingeltjes. Niet dat die muziek nu zo enerverend is, maar het zet een vrolijk toontje waar Mangold eigenlijk nergens meer van afwijkt. En dat werkt natuurlijk wel in een film waarin de cast op meestal letterlijk onnavolgbare wijze achter een batterijtje aan hotseknotst.

Zo'n zijaanzicht van een vliegtuig, waarbij door de ramen een matpartijtje op het gangpad te volgen is, is best aardig. Zo heeft Mangold wel meer aardige dingen in petto, waar het verder vooral teert op vaart, actie en de interactie tussen Cruise en Diaz. Ik heb met beide niet zoveel, maar er straalt wel wat plezier af. Bovendien is Diaz' delivery ook al niet onaardig en stuitert het duo van de ene, alweer, aardige locatie naar de andere.

Na een tijdje heeft 't het meeste van z'n charme wel verloren, de speelduur werkt wat dat betreft niet echt in het voordeel, maar het wordt tenminste niet een volledig fiasco. Alhoewel het grapje in het slot, een herhaling waarin nu Miller het haasje is, niet bepaald overkomt. Nou ja, niet eens onaardig dus.

Op Radiohead ben ik al enige tijd uitgekeken, maar Last Flowers klinkt hier als een klok. Het zal er ook wel mee te maken hebben dat Nakashima een zinderende film staat te draaien die zowel op narratief als audiovisueel vlak uitblinkt. Het eerste half uur is zonder meer begeesterend. Stijlvol met geweldige slow motions, overhead shots and what not, terwijl je ondertussen aan de lippen van de lerares hangt.

Haar toch al wrange verhaal wordt nog eens extra geaccentueerd door plotselinge stiltes binnen de boordevolle geluidsband. Het vormt een betonnen fundament voor een bittere, biologerende film die geen uitweg of opluchting kent en naast alle pracht en praal kan teren op de kronkelige paden en stootkracht die de bekentenissen met zich meebrengen. De finale staat dan ook als een huis. Briljant.

Van Peru naar Polynesië per vlot onder leiding van een Noor die niet kan zwemmen. Net als Max Manus zwanger van een krachtig verhaal, maar ook hier geldt dat het geen meeslepend epos oplevert. In iets meer dan een half uur wordt Thor Heyerdahl voorgesteld en passeren zijn theorie, ambitie en voorbereidingen de revue. Net als het vaartuig en de bemanning een beetje houtje touwtje, maar als informatieve basis volstaat het wel. De film richt zich op wanneer het gezelschap het ruime sop kiest.

Een al te dol avontuur wordt het gelukkig nergens. Zo af en toe aanzwellende muziek en het heeft onderweg iets dat té gescript overkomt, maar verder pakken de Noren het nog redelijk bescheiden aan. Toch heeft het uiteindelijk te weinig vet om het lijf om echt tot de verbeelding te spreken. Afgezien van Thor en een beetje Herman stellen personages niet zo gek veel voor. Er wordt wel wat gesleuteld aan groepsdynamiek e.d., maar het meeste verdwijnt onder de alsmaar groeiende baarden.

Zo'n zeeoppervlak levert al gauw prachtige beelden op, maar slechts een paar keer krijg je de indruk van het immense water en hoe nietig de Kon-Tiki daarbinnen is. Wat er onder die oppervlakte schuil gaat, levert meer vuurwerk op. Met name de posterscène is even indrukwekkend en zo zijn er nog wel wat mooie en hachelijke momentjes te ontwaren. Wat dat betreft interessant genoeg om het aan de praat te houden, maar je krijgt eigenlijk nergens het idee onderdeel te zijn van een epische tocht.

Kille om niet te zeggen koude film. Schitterende locatie natuurlijk en het vliegt nergens uit de bocht met overdreven sentimenteel gedoe. Integendeel. Ingetogen in beeld gebracht, de muziek is bescheiden en er wordt geen woord teveel gezegd. Een soberheid die te prijzen valt, maar het maakt het eerste uur er wat flets en afstandelijk op. Daar komt nog bij dat de zaken die zich voordoen op het eiland weliswaar verwerpelijk (en meer) zijn, maar ook uit min of meer gangbare elementen bestaan.

En dat gegeven weet het, ondanks de setting met z'n specifieke eigenschappen, maar niet te overtreffen. Het begint voor mij pas op toeren te komen wanneer Skarsgård, die in alles doet denken aan zo'n strenge, warme en daarmee enge dorpsdominee, zijn uitleg geeft over het voorval rondom C5. Om de kriebels van te krijgen. Wat volgt is ook wel de moeite waard, maar het blijft toch allemaal wat hangen bij het idee van bekende kost in een andere verpakking. Mij doet het niet zoveel.

Lauwe thee. Het mist de nodige flair om het echt aan de praat te houden en laveert tussen droog en melig. De cast blijkt uiteindelijk niet zo aansprekend. Breiende Benny met z'n Amerikaanse methoden en fantasietjes lijkt de blikvanger te worden, maar dat wordt gaandeweg minder leuk. En erger. Het eindigt ook nogal kluchtig en flauw.

Als het regent. Animatie van de bovenste plank, overweldigend en badend in de meest prachtige kleuren. Rijk gedetailleerde decors, vooral rondom het parkje is het volop zwijmelen met de diverse weertypes en Shinkai's dromerige modus. Elke still is een plaatje op zich. Tot en met de karaktertjes allemaal bijzonder aantrekkelijk en zolang zo'n romantisch verhaaltje binnen de perken blijft, zit dat ook wel goed. De intieme pianodeuntjes zijn effectief zonder al teveel de aandacht op zich te vestigen. Dat doet het slot wel wanneer Shinkai besluit om toch nog even dik aan te zetten. Dat sfeerbrekertje was niet nodig.

Burger van het Jaar neemt het recht in eigen hand. Droogkløterig en zwart, hagelwit en rood, wraak en een bodycount die Moland erg leuk weergeeft met die kruisjes. Hier en daar een misverstandje om er nog een grotere bende van te maken, gangsterhollen vol wansmaak en een onderkoelde Skarsgård die los gaat. Ganz zal zich wel hebben vermaakt met zijn rol als typische oude baas. De lokale Graaf komt minder uit de verf. Net iets teveel aansteller, al heeft hij een straffe rechtse directe in huis. Er hadden er nog wel een paar in het kippengaas gerold mogen worden, de film krijgt het gaandeweg toch ietwat moeilijker. Iets bondiger was beter wellicht, maar de sneeuwploeg maakt veel goed.

Leuk. Had misschien nog wat leuker kunnen zijn als Dougherty iets scherper uit de hoek was gekomen in de aanloop. Ik hou altijd wel van die families die elkaar niet kunnen luchten of zien en toch op elkaar zijn aangewezen. Dan zijn de kerstdagen natuurlijk de ideale gelegenheid om eens gemeen voor de dag te komen. Deels lukt dat ook wel, de casting heeft met Koechner, Tolman, Ferrel en die akelige kinderen in ieder geval hun best gedaan, maar het is soms wat te gemakkelijk scoren.

Maakt niet zo heel veel uit, als de hel losbarst komt er heel wat horror fun voorbij. Onder de sneeuw en door de schoorsteen. Eng is anders, maar een kerstkoekje dat in slow motion de aanval inzet, ja, ik moet daar om lachen. Net als om het vele speelgoed dat duivelse wijze tekeer gaat. En dan is er nog Krampus zelf. Op hoeven. Geweldige verschijning voor iets als dit. Mooiste onderdeel is de animatie als Omi iets te vertellen heeft. Genoeg drive, lol en meer om 'm bij de kerstklassiekers te zetten.

Goed, ik wist dat deze way, way, wáy over the top zou gaan, desondanks bracht de sprintende hospita (sowieso een typetje dat je niet snel vergeet) me nog een aardig wtf?-moment. Niet alles werkt dan ook voor mij qua doldwaze en melige onzin, maar toch zijn er zat genietbare momenten in het fraai vormgegeven varkensstalletje. Het intro daar met de huurbaas zet meteen de toon.

Jammer dat de SFX behoorlijk prut zijn, maar daar staat leuke kung fu tegenover met markante figuren. Vooral de meesters zijn wat dat betreft geinig, het snarenwapen en Frogger zijn qua actie hoogtepuntjes. Geen overdreven dramatiek, maar een lief doof meisje en verder veelal speels met een leuk soort flauwheid.

Iets waarvoor je waarschijnlijk in de stemming moet zijn, maar dan is het ook anderhalf uur quite entertaining.

Van jong tot oud, voor elk wat wils, want dit pareltje valt om zó veel redenen te waarderen. Een erg hartelijk avontuurtje met watervliegtuigen in zomerse sferen, onmiddellijk ontwapenend en schattig met de kleine, drukke meisjes en dan moet Fio nog mee gaan doen. Tegelijkertijd beschikt het over tonen van klassieke films en heeft het met het fascistische Italië tussen twee wereldoorlogen een opmerkelijke setting in huis.

En dat kneedt Miyazaki schijnbaar moeiteloos samen tot iets waar de Ghibli motor net zo prettig ronkt als de Folgore waar Porco zijn capriolen mee uithaalt. Sterk onderdeel is de vloek en hoe deze uitpakt. Menig scenarist die daar flink mee aan de haal was gegaan, maar Miyazaki speelt het zo simpel en bescheiden uit, dat de film daar nog eens aan impact wint. En de hemelvaart was al een schitterend brokje cinema.

Ondertussen is z'n film ook nog eens ontzettend grappig, innemend en zelfs een tikkeltje ondeugend. Zo'n tussenshotje als die van Porco met de wieg, de peuken op de grond en de vrolijke muziek is goud waard. Het kibbelen in morse is hilarisch, net als de expressie van de piratenbaas. Een gezelschap dat rondom het grote duel ook nog eens goed is voor een flinke grijns. Hulde voor de granaat, hulde voor de hele film.

Scandinavië en de politiethrillers, alsof ze daar van de lopende band rollen. Als dat ook zo overkomt, is dat natuurlijk geen goed teken. Geen idee wat het boekje voorstelt, maar samengeperst in deze kleine anderhalf uur komt dit koude zaakje vrij karig over. Er is eigenlijk niets in dit verhaal te vinden dat een film rechtvaardigt en het is ook niet zo dat het bijster interessant wordt verteld en gebracht.

Kaas speelt de zoveelste gekraakte detective. Moeilijk verleden, moeizaam heden, het wordt er even rap doorheen gejast. Z'n norse, koppige houding lijkt per slot van rekening hoofdzakelijk bedoeld voor een simpel buddy effectje. Met Assad, die hij per ongeluk Hassan noemt. Zet er nog een dwarse politiechef bij en je weet hoe laat het is. Met de verdwijning van Merete zou het beter moeten gaan.

Maar ook dat zit niet zo stevig in elkaar, opvallend mager zelfs voor iets dat goeddeels leunt op z'n plot. Af en toe dat Nørgaard het de allure van een film probeert mee te geven. Kil sfeertje, beetje luguber in de cabine en wat mooidoenerij in een flashback, maar net daar zakt het in elkaar als het dossier wordt uitgelegd. Het slot is dan een verplicht nummertje, ook weer via enkele platgereden paadjes.

Het vlindereffect. Aardig tussendoortje van Pang. Na goed vijf kwartier is hij wel klaar met zijn verknipte verhaal, dat via allerlei bochten weer toewerkt naar het incident in de supermarkt, waarmee het begint. Niet verheffend, maar zo'n vertelwijze op deze speelduur geeft genoeg variatie om het aan de praat te houden. Je wilt toch weten hoe het allemaal mis gaat. Leuk verpakt met weelderige kleurtjes en gladde kopjes van, neem ik aan, Hong Kong's sweethearts. De viespeuk van de winkel is best lollig. Niet zozeer een enerverende film, wel onderhoudend. Tot én met de aftiteling.

​Bij mij schoten Haneke (mede vanwege de rigide visuele stijl) en Seidl ook te binnen. Met dit gezin en haar gecontroleerde en verknipte manier van opvoeden, is een allegorie ook iets dat te binnen schiet. Ik zat zelf te denken aan de gesloten milieus die je wel eens bij bepaalde religies ziet.

De vergelijking met totalitaire regimes kan het ook aan en zo zal je er nog wel wat uit kunnen halen. De film is in ieder geval dusdanig bizar dat het hoe dan ook fascineert. Tegelijkertijd is het ook kurkdroog. Bij mij werkt zoiets vaak het beste als je het in de vorm van gitzwarte komedie giet.

Iets waarbij je je ongemakkelijk voelt, maar de lach toch niet kunt onderdrukken. Die momentjes heeft het zeker, de dansjes bijvoorbeeld, maar het zweeft voor mijn gevoel ook net wat teveel tussen hard drama en ongegeneerde absurditeiten in, waardoor het net niet helemaal aanslaat.

Neemt niet weg dat ik ruim anderhalf uur gebiologeerd heb zitten kijken naar deze fratsen. Lanthimos laat de teugels soms ietsje vieren, maar z'n film kan het grotendeels hebben van een onbehaaglijk, kil en steriel sfeertje dat stilaan op knappen komt te staan. De titelscène heeft een punch.