Krampus (2015)

Vreemd geval. Dougherty's Trick 'r Treat liep destijds twee jaar vertraging op kreeg een zeer beperkte (bioscoop) release, maar had de critics aan zijn kant en een groot gedeelte van het horrorvolk ging er fanatiek mee aan de haal. Een film die zwaar teert op zijn thema en daar verdomd goed mee wegkwam. En dan komt hij uit het niets met een kersthorror met een ongewoon hoog budget. Hoe?! Hoe dan?! Je hoort mij niet klagen, maar het is een unikum dat dit zo gebeurt. Meestal worden horror regisseurs van zijn kaliber vroeg afgeschoten in Hollywood, doordat er geen draagvlak is voor wat het genre echt nodig heeft / wat de regisseur wilt maken. Dat is mede dankzij de fans van dit genre, die ontiegelijk wispelturig zijn. Enerzijds is er gezeik op het vele herkauwen van formules, maar als een film zich dan weer -voor deze tijd- afwijkend opstelt EN daar de middelen voor krijgt, loopt er alsnog niemand mee weg.... OUCH. Die zolder-scene is GE-WEL-DIG. Het lijken de 80's wel weer, waar gestoorde ideeën werden omarmd en met liefde (=praktische effecten) werden gemaakt. Het is een vergelijking van niks, maar ik moest denken aan The Gate (1987) (buiten alle vergelijkingen die obvious zouden zijn) door het gemeende plezier die de (freaky) creaties uitstralen. Puur vakmanschap en zeer effectief toegepast. Je weet dat je goed bezig bent als je je effecten lang vol on screen kunt houden. Krampus doet dingen die andere niet doen (inderdaad vaak wel een budget-dingetje, maar het proberen zou vaak al lovenswaardig zijn). Kan groeien met herziening.

Een jaar eerder rond de kerstperiode ook al twee pogingen ondernomen maar tot twee keer toe daarbij in slaap gevallen. Kwam toendertijd totaal niet door de opening heen waar een familie bij elkaar samen komt om kerst te vieren, terwijl de familie niet een typische familie is die goed met elkaar kan opschieten, laat staan elkaar mogen. En aangezien het nu weer kerst was, een nieuwe poging ondernomen om Krampus toch eens af te kijken. En niet geheel onverwachts was ik mij weer aan het ergeren om de opening met de familie waarbij die kinderen zo irritant zijn dat je ze achter de muur zou willen plakken. Dat stuk heb ik dan ook even gelaten voor wat het was en gauw doorgegaan met de gebeurtenissen daarna. Die gebeurtenissen waren een stuk hoopvoller. Zo gaat de dochter in de sneeuw op pad en maakt het kennis met Krampus. De sfeer begint dan op te komen en de eerste spanning is aanwezig. Er komt vaart in de film, wat het geheel zonder meer na de saaie opening veel goed doet. De film begint dan behoorlijk los te gaan, en de ene na het andere monster maakt zijn intrede. De film lijkt te schommelen en niet te kunnen kiezen tussen horror of fantasy, maar gelukkig maakt de verschijningen van de elfen een hoop goed. Krampus is niet een film die ik elk jaar rondom kerst zal opzetten, maar achteraf gezien wel een betere film dan ik een jaar eerder had gedacht.

Een amusante PG-13 horrorkomedie, die al in zijn openingscredits laat zien dat je geen enge horror moet verwachten. Sterker nog, de eerste akte van de film oogt meer als een Home Alone/Christmas Vacation familie-komedie. Maar wat verwacht je ook met komische acteurs als David Koechner, Adam Scott of de onlangs overleden Conchata Ferrell. Alleen de aanwezigheid van Toni Collette kan sterk het gevoel van een horrorfilm geven. Die beste dame zit het ook niet vaak mee qua families in film. Ook in Krampus heeft ze het niet zo getroffen met haar bloedverwanten. We zien een amusante chaos en het zou mij - mede ook door het design van het huis - niet verbazen als de hoofdrolspeler op een ochtend wakker werd en zijn familie was op vakantie zonder hem en twee boeven proberen zijn huis in te komen. Maar in plaats van Joe Pesci en Daniel Stern krijgen we Krampus, een soort minder controversiële Zwarte Piet. Maar dit monster fungeert niet alleen, als hij verschijnt worden ook koekjes en speelgoedpoppen je grote vijand. Dus zit ik ineens te kijken naar een halve remake van de Full Moon films Gingerdead Man én Demonic Toys van Full Moon. Dat was enigszins verrassend. De film blijft PG13, dus het blijft allemaal tamelijk braaf, maar geregeld zoekt Michael Dougherty de grens een beetje op. Krampus zit vol met leuke creaties en het is fijn om de typetjes in de film te zien vechten met koekjes en dodelijk speelgoed. En ook het titelfiguur is een fijne verschijning. Ik gok dat met een R-rating de film net iets leuker en lomper had kunnen zijn, maar ach; met een duistere maar soms ook zoete familiehorror op z’n tijd is ook niets mis. 3,5 sterren.