Log

Eentje uit Memory Lane die het nog verdomd goed doet. Vrij veel van dit soort filmpjes uit deze periode die ik anno nu hooguit schattig vind, deze komt een stuk verder. Beetje koddig, misschien hier en daar ook wat knullig, maar daardoor een luchtig sfeertje en dat past prima. Weerwolven blijven per slot van rekening vaak maar malle beesten.

East Proctor en de pub zijn ideale locaties om het op te starten, waarna Landis steeds hoger scoort op afzonderlijke scènes. De nachtmerries (zeker die met de nazi's is hilarisch), de dierentuin en zelfs een lullig intermezzootje als die van een partijtje darts op TV is lachen. De London Underground is om andere redenen weer vrij sterk en de transformatie, nou ja, hulde.

CCR's Bad Moon Rising is hier natuurlijk helemaal op z'n plaats, zoals de hele soundtrack bestaat uit liedjes met de maan in hun titel. Leuke bijzonderheid, maar echt bijzonder wordt het wanneer het spul in een bioscoopje terecht komt, iemand op het witte doek wat zegt en hoe Landis z'n film besluit. Zeker dat laatste verdient een dikke pluim.

vote posted