Opinions

Soms ietwat theatraal, idem voor de muziek en verhalend verderlichte kost. Voor het overige een wervelende actie flick in een waar kleurenparadijs. Erg genoten van het visuele aspect. Toch een serie érg fraaie shots gezien en een aantal buitengewoon mooie decors, zoals Wong Po's schuilplaats.

Gevechten zijn knetterend en de blonde killer is een opvallende verschijning. Jammer dat Yip ergens halverwege (zo rond de dubbele moord op de cops) de teugels iets lijkt te laten vieren, maar het scherpe slot maakt veel goed. Attractieve film.

Vechtjasserij uit Hong Kong en Thailand, dat belooft wat. De drie die ik van Cheang gezien heb, waren ook niet misselijk. Hier had hij misschien beter voor een afgeslankt script kunnen kiezen. Met alles wat hier aan de hand is kan je minstens twee aparte films maken. Zeker het plotlijntje met de twee broers biedt voldoende potentieel voor een knaller. Alles bijelkaar komt het beduidend minder uit de verf en bovendien duurt het zo vrij lang voordat het meppen wordt.

Het duurt bijna een uur voordat Tony Jaa de mouwen opstroopt. Tot die tijd is hij vooral druk in de weer met zijn zieke dochtertje. Zielig en zo, maar niet bepaald de reden waarom ik dit opzet. Dat doe ik voor de actie en dat is ook het enige onderdeel waar de film een échte vuist weet te maken. Inderdaad niet allemaal even vlekkeloos, maar door de bank genomen wel de moeite waard. Talent voldoende voor de camera. De long take tijdens de gevangenisopstand mag er zijn.

Oei, wat een zeperd. Van verbazingwekkend tot pijnlijk. Alsof Ayer in een vrije val is beland na het toch niet onaardige End of Watch. Je merkt wel dat hij de intensiteit van die film ook hier wil gebruiken met driftige close ups en whatnot, maar met dit lukrake geklooi (die guncam bijvoorbeeld) komt het er geen moment van. Hij doet maar wat, in het wilde weg en op goed geluk. Het lijkt helemaal nergens op.

Voor wat betreft het plotje is het van dik hout zaagt men planken met hier en daar wat bloed en kogels. Dat is niet erg, maar dan nog, die one night stand, dat kan echt niet. Dat dat verder volledig faalt, blijkt uit de finale, die er maar wat bijhangt en vooral apathie oproept. Het zal ook wel wat te maken hebben met de bedroevende manier waarop deze cast te werk gaat. Het is een bespottelijke vertoning.

Een combinatie van beschamende dialogen en een zootje ongeregeld dat het op geen enkele wijze een beetje swingend uit hun strot weet te krijgen. Een bloedirritant en dom gezelschap, deze DEA 'agenten'. Vooral dat rossige wijf is een verschrikking. En Schwarzenegger? Voor deze rol sowieso een miscast, z'n naam zal goed zijn voor de poster, maar het is zo geen gezicht meer. Een blamage, deze sabotage.

Jim Jones en zijn Utopia. Ik was ermee bekend, maar zelfs dan weet West er nog behoorlijk wat effect uit te peuren. Knap. Opbouw is onderhoudend met het voorstellen van een aantal bewoners en het veel te gretige zusje. De groeiende donderwolk is Father. Zijn stem over de luidsspreker alleen is al iets om de kriebels van te krijgen, het wordt serieus smullen als hij in beeld komt en een interview geeft. Een sterk geschreven segment en nog beter geacteerd. Gene Jones. Dit keer aan de andere kant van de coin flip. De docu stijl is af en toe goed voor een fraai sfeerplaatje, alhoewel je je hier en daar wel eens kunt gaan afvragen wie en waarom de camera wordt gehanteerd, maar soit, als er maar iets fascinerends gebeurt. En dat is het geval. Voorkennis of niet, zodra de sapjes er aan te pas komen, komt het allemaal toch vrij naar over. Efficiënte film.

Warrig actiefilmpje dat tussen wal en schip landt. Het is nog lastig kiezen tussen te veel plot en te weinig actie of te veel actie en te weinig plot. Geen goed teken. Het duurt maar liefst een half uur eer Yakin de (oersaaie) partijen heeft voorgesteld, Wright en het meisje bij elkaar heeft en Statham eindelijk mag gaan meppen en schieten.

Het ziet er onstuimig uit, het gebruik van de autospiegels is even leuk, maar vaak zitten die scènes zo onbehouwen in elkaar dat veel van het effect verloren gaat. Zoals in de nachtclub bijvoorbeeld. De rest is gehaast en de score voegt weinig toe. Er gebeurt nog van alles, maar niet iets wat nog een blijvende indruk achter laat. Een losse flodder.

Opvallend veel mensen rondom het stadion terwijl er binnen wordt gevoetbald. Niet het enige plekje van Zuid-Afrika dat Espinosa kleurrijk onder de lens neemt, het ziet er allemaal best aantrekkelijk uit. De actie is van de kinetische soort met in ieder geval een heftige dollemansrit per auto. Verder heeft het weinig om het lijf en is de blauwdruk van de film vrij snel zichtbaar wanneer er eentje At this point Weston is all we got! roept.

Met Washington aan boord weet je ook wel ongeveer hoe laat het is, net als het fysieke aspect iets dat hij onderhand wel eens achter zich mag laten. Gleeson en Farmiga zie ik graag spelen, maar krijgen hier te weinig te doen om een factor van belang te zijn. Wat rest is een rookie agent die allesbehalve een routineklus voor de kiezen krijgt, maar veel van Safe House komt wel zo over. De laatste twintig minuten zijn zelfs een grote sof.

De angst zit er flink in gedurende z'n afsluitende anderhalf uur. De opbouw daarvoor is nogal aan de forse kant. Het profiteert van z'n afgelegen, bloedhete setting, internationale gezelschap en halve wilde, maar als onderlaag blijkt het alleen ten aanzien van Jo echt van toegevoegde waarde. Geen vervelend uurtje, maar wel een beetje te breed uitgemeten. Het maakt verder niet zoveel uit.

Want zodra het spel op de wagen is, staat de film onmiddellijk onder hoogspanning. Een explosieve reis, in zwart-wit natuurlijk, met obstakels en zweetdruppels waar close-ups van een slippende band meteen naar adem doen happen. Vermeldenswaardig zijn de scènes rondom de steiger en de olieplas. Spijtig van de laatste pakweg vijf minuten. Is het niet overbodig, dan is het wel knullig.

Over hoe één element bijna een hele film naar de knoppen helpt. De Zuid-Koreaanse (roerige) jaren tachtig, een serieverkrachter plus moordenaar op het platteland, van tijd tot stemmige muziek en ook nog eens een sterke opening. Veelbelovend, helemaal als je zou weten dat het allemaal is gebaseerd op een echte, niet opgeloste zaak. En dan gaat de lokale politie te werk. Of het nu komisch, stuntelig of als combinatie van beide bedoeld is, het geknoei haalt het venijn er onmiddellijk uit.

De inspecteur uit Seoul die wel van wanten weet versterkt dat gevoel nog eens. Toch herpakt het zich nog in zekere mate. Vanaf een volgend slachtoffer (iets met een perzik) beginnen frustratie en onmacht stilaan de hoofdmoot te vormen en heeft het een laatste half uur met voldoende inhoud waarin ineens wel de juiste snaar wordt geraakt. De afsluitende scène is ook van het fascinerende soort. Extra zuur dus dat veel van deze geschiedenis wordt gekleurd door dat ene element.

Actieprent die slechts sporadisch iets leuks te bieden heeft. Een reboot van de Koude Oorlog is al een beetje gek, het scenario is nog gekker, maar gek genoeg presenteert Noyce de malle capriolen ook nog eens met een stalen gezicht. Alsof het bloedserieuze materie is, terwijl het potsierlijke verloop, de waardeloze flashbacks en flauwe twists toch echt iets anders doen vermoeden.

Wat rest is in hoog tempo veel stunt- en ander actiewerk. Jolie sprint, springt, vecht en schiet er op los, maar zonder interessante context. De scène met het orgel had een hels kabaal kunnen zijn, maar Noyce ramt er onnodige muziek onder en geeft weer gas, op naar de volgende kolderieke ontwikkeling. Zoals een vermomming. Er gebeurt van alles, maar zelden iets dat er toe doet.

Sterk jaar voor Stone met Platoon als klapper, maar deze Salvador mag er ook zijn. Grootste minpunt is de muziek. Enkele belabberde keuzes, zeker wanneer het flink los gaat. De positie die de journalist inneemt, is daarentegen een van de sterkste onderdelen. Zo'n film kan zo maar vervallen in een suffe geschiedenisles, maar Stone voorkomt dat met zijn lead.

Als kijker kom je niet zo gek veel meer te weten dan Boyle zelf. Die scharrelt dan wel in alle kampen, maar zonder brede duiding blijft de situatie waarin hij en het land verkeert onoverzichtelijk genoeg om de chaos die zo'n burgeroorlog kenmerkt, te voeden. Zo wordt de film veel meer een ervaring, iets dat je ondergaat, dan weer een gladgeschaafd verhaaltje.

Ook omdat Stone zijn film bijna constant voorziet van een geagiteerde sfeer. Daarbij weet hij een aardige balans weet te vinden tussen politieke getinte kwesties en een verlopen journalist die zich op meerdere vlakken staande probeert te houden. Woods is cruciaal. Ik zie hem sowieso graag spelen. Een aanstekelijk, vurig acteur, perfect gecast voor zoiets.

Zeker in het eerste uur is er ook nog wel eens tijd voor de nodige gein. Verder een drukke, rauwe, ruige en uiteraard ook kritische film, waar wel eens iemand te nadrukkelijk iets aanstipt, maar eenzijdig gedram kan je het niet noemen. De film heeft een ziel en ook nog eens een passend einde. Wat me vooral bijblijft, is de intensiteit die aan de dag wordt gelegd.

Een zeldzame film. Eentje waar een regisseur op z'n creatieve piek en een acteur op de toppen van zijn kunnen elkaar ontmoeten. Het is Delon op z'n allercoolst. Een kaarsrechte houding met de nek verstopt in de kraag van een trenchcoat en een mimiek die meer zegt dan alle woorden die hij mag uitspreken. De streek langs de rand van zijn vilten hoed maakt het af. Jef Costello is een man van gewoontes.

Wat voor zijn expressie geldt, geldt eveneens voor Melville's rijke beeldtaal, die veel meer dan dialogen of wat dan ook het relaas vertelt van de eenzame huurmoordenaar en daarbij een kille ambiance in de film legt. Veelal weg van kleur, het is guur en grauw in dit Parijs. Jefs onderkomen is gestript van franje, het is er ijzig en doelmatig ingericht. Zelfs het vogeltje komt niet verder dan monotone klanken.

Het cameratrucje dat Melville gebruikt in de opening, zal, net als de rest van de film, ongetwijfeld iets te maken met de psyche van zijn hoofdrol, maar het is alsof hij aangeeft dat Jefs afgemeten wereld op z'n grondvesten gaat schudden. Want overgeleverd aan vrouwen, zo blijkt al snel, met een collega en een verbeten inspecteur als aanjagers. Een zinderende scène, die tussen de rechercheur en Jane.

Het bewijs dat je geen toeters en bellen nodig hebt om spannende c.q. fascinerende cinema te maken, is de metro achtervolging. Raffinement volstaat. En klinkende muziek. Het intro, de verwonding en als de politie hem laat gaan, schieten me zo te binnen als meest opvallende momenten, de stemmige jazz zit hier als gegoten. Nog een Frans deuntje erbij en de avond kan niet meer stuk. Net als deze film.

Een ramp van een rampenfilm. Zo lomp als het maar zijn kan. Het deed me wat dat betreft denken aan White House Down en Olympus Has Fallen. Wissel de terroristen in voor een aardbeving en je hebt zo'n beetje San Andreas, dat het ene moment schaamteloos aankliedert met het meest glibberige drama en een suf romantiekje, het andere moment zet het maar eens in op een soort relativerende humor. Of dat wat er voor door moet gaan. Ik kan er in ieder geval helemaal niks mee.

De absolute dijenkletser is It's been a while since I got you to second base. Ja, ze landen in een honkbal stadion, vandaar. Bedenkelijk. Tegen die tijd ben ik ook allang murw gebeefd door al het, eh, spektakel. Dat mag er dan best eens groots uitzien, na de zoveelste beving is het wel leuk geweest en als er eens iets dreigt te imponeren, de tsunami bijvoorbeeld, is het voorbij voordat het je te pakken kan krijgen. Wat mij betreft was iedereen onder het puin verdwenen. Ook daarin stelt het teleur.

Weer een straffe film van To. Naast de stijlvolle aanpak heeft hij hier ook nog eens de beschikking over een behendig plotje dat de aandacht opeist. Tijdens de opening is het meteen al drie keer raak en Buns vaardigheden worden geleidelijk ontvouwd. Zodra de zeven persoonlijkheden van Chi-Wai zich op straat en in het toilet openbaren, is de hand van To onmiskenbaar. Ludiek, absurd en hardhandig.

Buns fratsen zorgen ervoor dat het onderzoek weinig om het lijf heeft, maar hoe doorzichtiger dat wordt, hoe meer de focus op Ho komt te liggen. En dat wordt verdienstelijk uitgespeeld in de climax. Toch is het de film van Ching Wan Lau, die naast gek ook enkele aandoenlijke trekjes heeft. Zeker in het bos en buiten het daglicht ziet het er weer schitterend uit en die finale, die is zelfs drop-dead gorgeous.

Indringende stijl. Met de handheld achter Saul aan, claustrofobisch door het smalle beeld, veel geklooi met focus, ellenlange takes en dat terwijl ondertussen bijna achteloos de gruwelijkheden van het kamp de revue passeren. De geluidsband doet er nog een flinke schep bovenop met allerlei geblaf, gefluister en al wat dies meer zij. Op een gegeven moment is het alsof je er bij bent, met Saul meeloopt, zoekende naar een rabbijn, een laatste restje menselijkheid. Pittige film als je mee bent. Ik had die dansende nazi graag gewurgd.

Toen de berenvallen nog in de aanbieding waren. Tachtiger jaren trash met de foute pop rock van toen, typische kledij, vaak ook zonder, kapsels die je zo kunt thuisbrengen en de twee talenten van Linda Blair in een badkuip. Met een ontzettend boze blik. Ik kan er wel om lachen, al kan ze er verder niet veel van.

Vond de andere meiden eigenlijk stuk voor stuk leuker, zoals het baasje van de Scars ook niet de meest in het oog springende is. Toch wel minpuntjes voor zo'n filmpje. De schooldirecteur, type ijzervreter, is wel een leuke toevoeging. Via Not about Heather is het onmiddellijk duidelijk waar dit naartoe gaat.

Die is de klos. Kinderlijk naïef en doofstom om het nog wat groffer te maken en voor Brenda uiteindelijk de aanleiding om een strak stoeipakje aan te trekken. Zo hoort het. Dat met die kruisboog is best aardig bedacht, maar als het erop aankomt, is het iets te mak, te weinig flamboyant en/of mist het een uithaal.

Traffic, het docudrama over dit onderwerp, Savages de misdaadthriller met een dikke, vette Hollywood stempel. Wat dat betreft is de afsluiter niet onaardig. Even afwijken van het vaste stramien, omdat het uiteindelijk toch allemaal maar broddelwerk is. Alsof het symbool staat voor hoe de war on drugs wordt gevochten. Niet ontnuchterend, daarvoor is de toon niet scherp genoeg, wel een dappere keuze, want het zal niet iedereen smaken.

Verhaaltje an sich moet je natuurlijk niet al te serieus nemen. Overduidelijk een opgeblazen wereldje met hardbodies, seks, drugs en kleurrijk gespuis dat de meest creatieve en idiote fratsen uithaalt om iemand te waarschuwen of te straffen. Del Toro (die snor!) is geweldig op dreef als smeerlap pur sang en Travolta mag zich lekker aanstellen. Het zijn van die rolletjes die er ver overheen gaan. Hayek als godmother met een soft spot, jaja.

Grotendeels een erg vermakelijk en gelikt filmpje, al was het alleen al vanwege de beeldregie. Natural Born Killers en U Turn schieten te binnen en dat met de DP van Domino. Onder dat laagje vernis gaat nog wel iets schuil over hoe Amerika excessief geweld lijkt aan te trekken. Er zijn ook wat scènes die een bitter cynisme lijken te verraden, maar subtiel is anders. Hoe dan ook, Stone heeft er een lekker sappig, grof en vitaal filmpje van gemaakt.

Hier ben ik wel klaar mee. Iedereen heeft het wel over die voortreffelijk openingscène, en die is dat natuurlijk ook, maar daarvoor zit iets waar ik al de nodige bedenkingen bij heb. Hetzelfde geldt voor het daaruit voortvloeiende epiloogje. Iets bescheidener had wel gemogen. Spielberg pakt naast de landing nog een keer uit met oorlogsgeweld, maar tussen die twee grote momenten is de film simpelweg niet zo interessant. Dat geldt sowieso voor de missie, maar alles wat daarbij komt kijken, is dat ook niet.

De scène met de Duitse gevangene lijkt het even te gaan worden, maar mist pit en wordt zelfs gaar als Hanks gaat speechen. Datzelfde geldt voor de beslissing van Ryan om te blijven en het onhandige rolletje van Upham is veel te doorzichtig. Het wil ook totaal niet vlotten met de praatsessie vlak voor de finale. Dat deed Robert Shaw destijds toch beduidend beter. Niks mis met de grauwe kleuren, maar de muziek is dan weer huilen met de helm op. En zo is het grotendeels maar een lauwe oorlogsfilm.

Blijft goed. Wan heeft een klapper in de vingers, dat kan niet anders. Met Saw komt hij er tot nu toe het dichtst bij in de buurt. Als je deze nog eens opzet met de vervolgen in het achterhoofd, valt het eigenlijk wel mee qua games, zoals Jigsaw dat zo aardig zegt. Het is meer een psychologische thriller, gebouwd op een mysterie, waar hier en daar stevige horror om de hoek komen kijken.

Dat zit dan vooral bij de chirurg, een koele (en koude), bedachtzame man die stilaan over de kling wordt gejaagd. Daar gaat het helaas mis met Elwes. Als hij echt aan de bak moet, valt hij door de mand. Ander minpuntje is het script dat erg druk in de weer is met een back story en zo de grip van de situatie nog wel eens wil verstoren. Verder heeft Wan het prima voor elkaar.

Een sterk overheersende groezeligheid die z'n film tekent, niet alleen in die vuile badkamer, het is alom aanwezig. De puzzelstukjes en een killer die volledige controle heeft vormen een ijzersterk concept, de berenval ziet er geweldig uit en alsof de stem en de pop nog niet griezelig genoeg zijn, is er nog dat piepende fietsje. De afsluiter is zonder meer geniaal. Iets voor de toplijstjes.

De cirkel is rond, de koek is op en het bloed vermoedelijk ook, want er vloeit heel wat. Misschien wel het meest roekeloze deel uit de serie. In alle opzichten. Als maaltijd de metafoor is, krijg je veel op je bordje, maar afgemeten geserveerd of lekker is het allemaal niet meer. De traps zorgen ervoor dat de film niet helemaal in een vrije val belandt, al gaat daar ook wel eens wat mis.

Zoals de eerste. En plein public en ook nog eens in het daglicht, een fikse stijlbreuk. Past totaal niet. Dat trekt Greutert daarna recht als hij het ongure weer opzoekt, maar zo'n nachtmerrie, hoe spetterend ook, is tamelijk flauw. Wel weer enkele leuke vallen die een betere film hadden verdiend. Betere slachtoffers ook, want er lopen er een paar bij die je het bloed onder de nagels halen.

All you had to do was shut the fuck up. Het geldt niet alleen voor haar, de cast is inmiddels bedroevend. Een minder sterke troef dus en dat wringt nogal, want de rest was al prut en is dat hier erger. De beide verhaallijnen die langs elkaar kronkelen, zijn dit keer wel erg pover. De basis blijft ijzersterk, de formule die het films lang heeft gehanteerd, is van een andere orde. Game over.

Een vervolg dat het uiteraard moet doen zonder de inventieve inslag van de eersteling, maar Bousman is handig genoeg om de succesvolle elementen in stand te houden. Het morsige, vieze sfeertje is weer aanwezig, net als het af en toe wilde camerawerk en bijbehorende editing. De locatie is groter en dat biedt wat meer speel- en gruwelruimte voor de arme slachtoffers.

Achter hun selectie steekt nog iets aardigs en met Jigsaws morbide en lugubure spelletjes scoort het op dat vlak ook wel weer. Klein minpuntje daar is de jagende kolos. Ik vond dat toch niet altijd even lekker werken, alsof je naar een soort subhorror zit te kijken. Erger is dat de makers ook in een paar valkuilen trappen. Vooral dat eindeloos opgefokte gedrag is tamelijk irritant.

Wanneer Jigsaw en de agent gaan zitten, wordt het zelfs bekvechten op drie niveau's. Dan wordt het ook nog eens gebruikt om Kramers achtergrond en motivatie op te dreunen. Weg enigma, alles moet weer uitgelegd wordt met als droevige uitschieter het samenvattende einde. Dat soort 'publieksvriendelijke' beslissingen voorspellen weinig goeds voor de rest van de reeks.

Op z'n best en op z'n slechtst. Het goede nieuws is dat de ambiance nog altijd aanvoelt als een verlaten staalfabriek die al jaren staat weg te rotten. Vooral wanneer de vallen aan bod komen, de tweede dikke troef. Creativiteit kun je de bedenkers niet ontzeggen. Serieus smerig, dat met die varkens, de twister gaat door merg en been en dat met de vleespet voel je tot op het bot.

Buiten dat moddert Bousman maar wat aan. Iets vertellen kan hij niet, terwijl het script dat hij gekregen heeft heel wat wil op dat vlak. Misschien zelf iets te veel. Hoe dan ook, het is in het wilde weg switchen van verhaallijnen waar de flashbacks en whatnot je om de oren vliegen tot een punt waarop het niet of nauwelijks nog boeit. Ik kon althans weinig met Amanda en haar perikelen.

Het is opveren als er een tape wordt ingestart, maar daar gaat ook niet alles van een leien dakje. Steeds hetzelfde foefje. Flitsende beelden en een flinke bak, liefst snerpend, lawaai eronder. Ik was het na een half uurtje al zat. Sowieso mag het best eens stil zijn in een horror. Pittige tests, verder is het harken om weer ergens uit te komen. Zoals de laatste pakweg 20 minuten. Hopeloos.

Het piept en en het kraakt in de wereld waar Jigsaw de gemoederen bezighoudt. Nog altijd grauw, bleek en aangevreten met personages die zich bijna altijd in kleine ruimtes bevinden en/of een camera dicht op de huid hebben, maar het komt minder uit de verf dan in vorige delen. Eentje die steeds op het punt staat te bezwijken onder z'n eigen verhaaldruk.

Best knap om ondanks al het voorgaande toch nog met een, in zekere zin, coherent plot op de proppen te komen, maar hoe meer je moet c.q. gaat vertellen en in hoe meer bochten je je moet wringen om dat te doen, hoe meer de horror daar onder te lijden heeft. Bovendien is er ergens onderweg een tipping point, waar al dat gepuzzel je onverschillig laat.

Dat heb ik sowieso al met Kramers achtergrond en dergelijke, het personage is nu letterlijk en figuurlijk kapot geschreven. De vallen blijven een smakelijk onderdeel, zo zitten er weer een paar leuke vondsten tussen. Het is alleen jammer dat Bousman daar wat te weinig tijd insteekt. Zo voelt de film in elke vezel als een haastklus waar impact ver te zoeken is.

Hackl doet een horrorkrimi. Daar kan hij niks aan doen, dat is het logische gevolg van al dat geplot in de vorige delen. Ook hier is weer driftig in de pen gekropen om de werken van Jigsaw een vervolg te geven. Mij boeit dat allemaal niet zo, wat mij betreft hadden ze het lekker simpel gehouden met een copy cat die ergens 500 kilometer verderop zich laat inspireren. Of iets dergelijks.

Dan krijg je tenminste nog eens eentje die zich op de kern kan richten in plaats van allerlei omslachtig gedoe te gebruiken om bij exact hetzelfde uit te komen. Uiteindelijk draait het toch om I wanna play a game. Met wie dan ook. Hackl houdt daar het afgebladderde sfeertje in ieder geval intact. Ook niet zo verwonderlijk als je de production designer van voorheen bent.

Z'n aanpak komt iets beheerster over. Er zit meer rust in de film, zonder dat hij de gekopieerde stijl van Bousman helemaal loslaat. Sounddesign is soms iets te schreeuwerig, maar al met al wel een plusje op dat vlak. Zodra de vallen dichtklappen, is het weer lekker smerig en sadistisch (die opengereten hand!). Tekenen van herstel, ondanks dat het weer zo'n idiote samenvatting heeft.

Zou je deze strippen van z'n gebruikelijke verhalende geweld, hou je de blauwdruk van een Saw vervolg over. Of wat dat wat mijns inziens had mogen zijn. Je neemt iemand die zich inlaat met foute praktijken, stelt hem voor als een enorme gluiperd, haalt z'n entourage erbij en stopt het hele spul in een desolate omgeving met scherp, roestig hang- en sluitwerk dat een lesje kan leren.

Het lijntje rondom de verzekeringsagent in dit geval. Veel meer hoeft dat echt niet te zijn. Het politieplot waarmee de rest van dit deel wordt opgevuld, nou ja, vindingrijk is het wel, maar daar zijn andere films voor. Ik zit hier voor zo'n eerste test, waar een vrouw in maniakale paniek steeds meer arm kiest om nog een kans te hebben tegen eentje die duidelijk meer vlees heeft te geven.

Ik kan daar wel om lachen. Verderop heeft het nog zo'n saillant momentje, als eentje het uit pure angst maar laat lopen. Het soort vernedering waar de reeks tot nu toe niet echt iets mee heeft gedaan. Ander plusje voor Gruetert is dat hij het tijdens de ademhalingsproef zowaar even zo goed als stil heeft. Het leent zich er ook voor, maar toch. Ook een kleine noviteit in de Saw delen.

Zo heeft het wel wat, al vlakt het een beetje af naar het einde toe. De carrousel is op zich een geweldige vondst, maar met weer een dilemma had het (of ze) best iets creatiever mogen worden afgemaakt. Ook zonde is dat het slot weer wordt versjteerd door flashbacks en de hele reutemeteut. Vermoeiend, elke keer dat gedoe. Desondanks nog een aardig deel zo ver in de franchise.

Fascinerende elementen die worden weggemoffeld in iets dat uiteindelijk toch een banaal futuristisch thriller-plotje blijkt te zijn. Met de excentrieke muziek lijkt het wat te gaan worden, maar verder heerst er een mat sfeertje dat niet onder de huid kruipt of openbloeit. Het helpt ook niet echt om het op papier meest interessante personage te geven aan de beroerdste acteur van het stel.

Er zit geen geur of smaak aan Lack. Het contrast met Ironside kan dan ook bijna niet groter zijn. Ander probleem, misschien wel het grootste, zijn de telepathische duels. Dat wil op film voor mij maar niet werken, een malle vertoning die ook al snel een herhaling van zetten wordt, al probeert Cronenberg er met zijn visitekaartje nog wat van te maken. Verder blijft het een moeizaam filmpje.

Jute en andere gerafelde vodden. Dat je cast niet kan acteren, oké, maar laat ze zich dan lekker uitleven of zo. Dan krijg je een andere toon, maar als je met vogelverschrikkers aan de haal gaat, kan dat er heus wel bij. In plaats van dat krijg je een vaak boos gezelschap dat alsmaar stoere taal uitslaat. Dubbel kut dus. Tweede enorme misser, en die draait nog veel meer de nek om, is de muziek.

Iets dat ik associeer met Home Alone achtige taferelen. Die kwam later, dus Scarecrows is z'n tijd vast ver vooruit, maar het past voor geen meter. Verder is Wesley ook niet zo bedreven in het opvoeren van de spanning, het oogt meestal vooral erg brak. Idem voor enkele effecten. Het enige dat er enigszins toe doet, is dat de scarecrows met hun prooi lopen te sollen. Verder kon ik er weinig mee.

De jongens van de censuur hadden het er maar druk mee. Dan nog is het een pittige, gewelddadige film. Het spul gaat in ieder geval flink tekeer, zeker wanneer de machinegeweren er aan te pas komen. Bloedeloos, maar ook meedogenloos. Ondertussen jakkert Hawks door z'n scenario heen. Bondig, maar zo ook aan de vluchtige kant, waardoor bepaalde verhoudingen niet helemaal uit de verf komen. Toch zijn er een aantal die nog iets weten te maken van hun personages.

Uiteraard met Paul Muni voorop als roekeloos en ongeleid projectiel, geobsedeerd door neon letters. De scène waar zijn dolenthousiaste Tony, tijdens een vuurgevecht, een nieuw wapen bemachtigt, zegt eigenlijk alles. Poppy is een interessante tante, Raft en z'n muntje zijn er voor de coole noot, alleen de ongein die de secertaris [sic] meeneemt, is een constante doorn in het oog. Sterkste moment van deze Scarface is misschien wel wanneer Lovo op een leugentje wordt betrapt.

Eerste scène. In een ogenschijnlijk onschuldig onderonsje meteen die felle, demonische blik in de ogen van de Cubaan. Komt nog een paar keer terug. De Palma laat er geen misverstand over bestaan wat voor een megalomane psychopaat Montana is. Koning van de wansmaak ook met al die kitsch in z'n paleisje. Frappant dat zo iemand zoveel navolging heeft gekregen. Het zal wel iets met Pacino van doen hebben.

Eerlijk gezegd hou ik er wel van wanneer hij als een maniak tekeer mag gaan. Hij krijgt er hier alle ruimte voor in iets wat eigenlijk een enorm lompe, opgepompte en hier en daar cheesy film is. De Palma stript het in ieder geval van alle mogelijke subtiliteit en gaat zuiver voor de rush. En daar scoort het dan ook op. Hoe meer poeder Tony door z'n systeem jaagt, hoe groter de kick aan de andere kant van het scherm.

Sfeertje komt ook overeen met wat ik dan maar associeer met die volledig losgeslagen cocaine wars van toenmalig Miami. Geen idee wat daar de oorzaak van is. Moroders verschrikkelijke '80s pop is ook zoiets. Het past op de een of andere manier, wellicht mede dankzij Rockstar Games. Memorabele meuk te over, maar, om dan eens iets anders te noemen, ik vind de scène in het bad een van de meest illustratieve.

Naïeve grijze muis op leeftijd die financieel en emotioneel wordt uitgekleed door een valse deerne. Die rode draad is een zwarte, het zal destijds wel wat stof hebben doen opwaaien, en met een (lange tijd) vrij stevig scenario weet het narratief nog wel eens een slagje te slaan, maar al met al is deze noir niet voor mij. Dat zit 'm met name in de bijdrage van deze bezetting. Geen kwaad woord over Robinson, maar een goed woord voor de rest zit er ook niet in.

Duryea als overdreven rat eerste klas is vrij irritant en de teef van dienst te theatraal, helemaal wanneer ze acteert dat ze acteert. Als Adele dan ook nog eens komt zagen, leunt het allemaal wel erg dicht tegen een belegen tragikomedie aan. Met weinig peper in de dialogen. De klap komt de film nooit meer te boven. Dé scène is op zich raak, maar maakt zo toch beduidend minder indruk, net als de vrij lange en ook nog eens nadrukkelijk aangekondigde nabrander.

Collectie van vijf horror shorts verbonden via scaryordie.com. Iemand klikt op de filmpjes en dat is het wel zo ongeveer qua samenhang. Hier en daar wat aan de gammele kant, maar het heeft al met al wel wat aardige ideetjes en de afwisseling van verhaaltjes werkt in het voordeel. The Crossing start moeizaam met een hele vervelende redneck, maar er is ook eentje die wel indruk maakt.

Bill Oberst Jr. mag vaker in dit soort filmpjes opdraven. Verder is het vuig, uiteindelijk ook smerig en beschikt het over een droog slot. Taejung's Lament heeft daarentegen een teleurstellende finale, die de kleurrijke, sfeervolle en stemmige opbouw teniet doet. Zo ongeveer dezelfde kenmerken bij Re-Membered met iets meer (occulte) stootkracht. Een boeiende, maar net niet helemaal.

Het verhaaltje met het meeste gewicht (en de langste speelduur) is duidelijk Clowned. Spooky, geinig, pijnlijk, luguber en zelfs aandoenlijk. Lover Come Back is de kortste, een aardige bovennatuurlijke wraak die op deze plek en met z'n lengte niet meer verder komt dan het gevoel van mosterd na de maaltijd. Wisselend succes dus, maar al met al redelijk. Fucko en zijn gevolg blijft hangen.