Opinions

Zwarte aso komedie in betere kringen. Altijd vermakelijk gevonden en ook nu slaat het meteen aan. Geen gezeur om een verhaaltje op poten te zetten, maar alles onmiddellijk in het teken van haat, nijd, irritaties en getreiter over en weer met moeder en dochter die vechten om de gunsten van de tennisleraar.

De rest heeft het ook niet zo op elkaar. Nog altijd grappig, de fratsen van de oudste twee, maar de kleintjes doen ook leuk mee. Er zit een bepaalde wilde energie en drift in de film die me wel aanspreekt en het gaat hier en daar ook lekker ongegeneerd en uitbundig tekeer. Ook weer genoten van Fabers rolletje.​

De grootste lol is er een beetje af wanneer het sarren in totale oorlog verandert. Dat liedje kan het dan ook niet meer echt hebben, al valt het wel te prijzen dat ze zoiets hebben aangedurfd. Het veert nog wel een paar keer op. Zo heb ik heb me bijvoorbeeld weer kapot gelachen om het mannetje van de radio.

Twee in één. Uiteraard iets waar docu en drama aan elkaar kleven, maar de scheidslijn is soms nadrukkelijk aanwezig. Ik geloof wel in de oprechte intenties van Spielberg, zoveel valse noten raakt het lange tijd ook niet, maar hij wil hier en daar te graag en te vaak vertellen dan wel informeren.

Dat loopt aanvankelijk niet altijd even soepel in elkaar over. Meest indrukwekkende scènes spelen zich ook af wanneer Schindler afwezig of hooguit toeschouwer is. Blijkbaar werkt de algemene geschiedenis van de holocaust toch iets beter dan het gedramatiseerde relaas van de hoofdrolspeler.

Dat neemt niet weg dat hij een interessante kapstok vormt met zijn arrogantie, levensstijl en pragmatische houding ten aanzien van de oorlog. Zijn draai gaat ook niet gepaard met wat je gebruikelijke toeters en bellen zou kunnen noemen. Het komt in eerste instantie nog redelijk subtiel over.

Wanneer macht ter sprake komt, gaat dat bij Goeth ineens heel wat minder. Met een uitgezakt lichaam en onverschillige houding zet Fiennes een huiveringwekkend beest neer, maar dat is een zwak en erg opzichtig geschreven segment. Ook een rol die bijna als een nachtkaars uitgaat, maar soit.

Ik kan me wel vinden in Spielbergs keuze om voor zwart-wit te gaan, ook met het oog op archiefbeelden en een gevoel van authenticiteit. Als de schimmen opdoemen en het getto wordt leeggehaald, pakt het zelfs angstaanjagend uit. Het meisje met de rode jas is me daarentegen te gemakkelijk.

Tot dan toe kleine manco's, maar in het laatste uur gaat Spielberg meer en meer z'n publiek bespelen en dan wordt het alsnog problematisch. In het slot waart er ook een vals en ongepast gevoel van voldoening of iets dergelijks rond. Dan is het drama kennelijk toch belangrijker dan de docu.

Rock gaat er hier wel in. De meeste riffs en referenties krijg je dan wel mee, dus dat zit wel goed. Aardig detail is dat wat Linklater met Dazed and Confused niet voor elkaar kreeg, een Led Zeppelin track, hier wel lukt. Het was even opkijken toen Immigrant Song langs kwam gillen en beuken. Leuk. Ook hoe Black dat blijkbaar voor elkaar heeft gekregen. Smekend.

Met hem ik dan niet zo veel, maar hier gaat hij los op een manier die me wel aanspreekt. Ik kon in ieder geval wel glimlachen om die Meat Loafachtige act en zijn enthousiasme voor de muziek is aanstekelijk en ook puur. Zo'n beetje de grootste troef van de film. Niet echt een komedie die voor lachsalvo's zorgt, maar wel eentje die bol staat van plezier en overgave.

Al was die touch grap wel raak. Net als de Step Off song en de soundtrack zal ik vast een keer opzetten. Beetje wisselend succes met de kids, maar als Tomika haar pipes laat brullen heeft het zo'n momentje dat overkomt. En die zijn er meer. Plotje en dergelijke zit iets te gemakkelijk in elkaar, maar dat mag de meeste pret niet drukken. Ja, best een leuk filmpje.

Een degelijke, maar ook routineuze kraak. Het enige aspect waarmee The Score zich onderscheidt, is Norton's gedrag. Brando oogt vermoeid en De Niro krijgt te weinig te doen om er iets van te maken. Een simpel laatste klus-verhaaltje dat nog eens flauwtjes wordt aangedikt door een vriendinnetje.

Uiteraard met een paar hobbeltjes op de weg, waarvan er eentje, het gedoe rondom de codes, behoorlijk de mist ingaat. Enkele aardige scènes (het zwembad, de vonken) en de kraak op zich is ook wel oké, maar verder heeft dit scenario niet echt iets opvallends in petto. Redelijk en dat is het dan wel.

Een auto ramt twee keer achterwaarts op een andere auto, maar na de eerste keer is er geen deuk of zelfs een krasje te bekennen. Een wel heel opvallende goof. En er mankeert nog wel wat aan. Zo kent het verloop de nodige dingetjes die je achter de oren doen krabben. Winner lijkt sowieso al niet veel tijd te willen nemen om iets uit te stippelen.

Desalniettemin heeft het de ingrediënten en charme van zo'n typische spionage thriller van toen. De achtervolging die leidt tot een bouwput mag er best zijn, Wenen is een fijne locatie en de film ratelt vrolijk verder met de door de wol geverfde leraar met connecties versus de getalenteerde leerling als pruttelend motortje. Gebrekkig, ja, maar ook vermakelijk.

Clusterbom aan, nou ja, van alles. Ik zal de helft wel gemist hebben, maar goed. Flitsende montage met veel visuele en auditieve gein met allerlei verwijzingen naar wat oudere games en meer. Bij het Seinfeldje was mijn laatste restje weerstand wel gebroken, alhoewel de speelduur uiteindelijk niet helemaal meewerkt. Ondanks dat de film veelal in overdrive verkeert, is de houdbaarheid kennelijk toch wat aan de beperkte kant.

Toch veel van kunnen genieten. Cera mag dan vooral weer Cera zijn, zijn eerste reactie bij het zien van de muntjes ís dusdanig droog dat je het zelf moeilijk droog kunt houden. Wallace is een sterke sidekick en de Evil Exes leveren een paar leuke confronaties op. Niet dat elk grapje werkt (de drummers wel), maar Wright verdient de nodige lof voor de bravoure die hij hier aan de dag legt. Geinige film met een hoge herkijkwaarde. Denk ik.

Slasher, parodie, ode, whodunit, heropleving van een genre en zo valt er vast nog wel wat van te maken. In ieder geval legio verwijzingen naar klassiekers, de een subtieler dan de ander. Daar valt de lol wel van in te zien. Een hele bonte verzameling, maar niet iets dat monumentaal grappig, spannend, eng of smerig is.​

Ik vond het al nooit een klapper en daar verandert verder niet veel aan. Neemt niet weg dat Craven op een of andere manier wel een vlot motortje onder z'n film heeft zitten, waardoor het nergens helemaal inkakt. Dat kleine beetje drama zit niet echt in de weg en erg grote kwalen heeft het ook niet. Of het moet Stu zijn.

Lillard is irritant is op een irritante manier. De rest van de cast heeft een vrij hoog wat is er toch geworden van-gehalte, waarvan Jamie Kennedy de aardigste dingen om handen krijgt. Ghostface wil wel eens iets te klunzig zijn, zit soms akelig dicht in de buurt van slapstick taferelen. Aan de telefoon is hij stukken leuker. ​

​​

Ondanks dat maskertje ook niet de meest kleurrijke killer met z'n fileermes. Dat met het kattenluikje is een hilarische voltreffer, maar je moet daarna wel erg lang wachten totdat iemand nog eens een zo'n creatieve behandeling ondergaat. Als tussendoortje best goed te doen, maar daar blijft het uiteindelijk dan ook bij.

De verrassing van de ontknoping is er wel af, maar de rit er naar toe is nog altijd een stevige. Iets met seriemoordenaars gaat er sowieso wel goed in en Fincher doet er via de zeven zonden nog een paar flinke scheppen bovenop. De moorden variëren al van luguber tot weerzinwekkend en de film baadt nog eens in een donkere, naargeestige ambiance. Freeman als neerslachtige detective doet in een bepaald opzicht een beetje denken aan die Tommy Lee Jones in No Country For Old Men. Hij houdt er in ieder geval niet bepaald een positief mensbeeld op na, iets wat ook uit elke porie van de film sijpelt.

Veel duistere locaties en wanneer het dan eens het daglicht bereikt, wordt het weggespoeld in de regen die met bakken uit de hemel valt. Puur zonlicht is er slechts in het laatste half uur dat niet alleen daarom bitter is. Een onheilspellende score bij het eerste slachtoffer, daarna is me de muziek niet meer zo opgevallen. Dat geldt wel voor het net wat te dommige rolletje van Pitt en Fincher had langer mogen blijven hangen op de dreunende plek waar lust aan bod komt. Verder blijft het een ijzersterke twee uur die in het slot volledig wordt gedomineerd door de indringende blikken van John Doe.

Ja, natuurlijk creëert Bendjelloul een mythe. Alsof een docu als deze een droge opsomming van feitjes moet zijn. Wie dat wil, kan beter wikipedia of andere naslagwerken raadplegen. De titel en het Zuid-Afrikaanse perspectief geven hem in ieder geval genoeg speelruimte om er ruimschoots mee weg te komen.

Een creatieve vrijheid die een maker zich wat mij betreft mag, misschien zelfs moet permitteren. Het geeft het in ieder geval wat narratieve schwung en Bendjelloul wil naast de gebruikelijke talking heads visueel ook nog wel eens wat proberen, zodat het hier en daar op een specifiek sfeertje is te betrappen.

Typerende plaatjes van de plaatsen die de zoektocht aandoet bijvoorbeeld. Niet onaardig als omlijsting van dit bijzondere verhaal. Of grandioos, zoals iemand onderweg zegt. Die Avant hadden ze nog wel even door de mangel mogen halen. Opmerkelijk hoe hij van geëmotioneerd naar zwaar geïrriteerd gaat.

Pas tegen het einde dat het z'n focus een beetje verliest. De kracht zit 'm toch vooral in hoe de muziek van een verloren gewaande muzikant een publiek vond, raakte en beroerde. De soundtrack van hun woelige jaren. Wat minder dochters en wat meer fantalk was daar waarschijnlijk iets gepaster geweest.

Vies, grauw, ellendig. Niet hoogstaand, maar wel een effectieve look voor zo'n film. De soundtrack is in eerste instantie iets teveel aanwezig, maar wanneer Hyett met slow motions en dergelijke er een soort hallucinante nachtmerrie van probeert te maken, is dat niet onaardig. Probeert, want lukken wil dat bij mij niet helemaal. Ik heb het niet zo op deze Oost-Europese setting.

Er kleeft toch altijd iets goedkoops aan en de (stereo)types die het oplevert, zijn niet bepaald de meest indringende figuren. Ik vind ze bijna kolderiek. Daar kan Hyett niet veel aan doen, al had hij de situatie best iets humaner mogen voorstellen. Dan landt de horror over het algemeen wat harder. Zo is het er eentje die, ondanks de verschrikkingen, wat te veel aan apathie lijdt.

Individuele scènes (de verkrachting van Vanya bijvoorbeeld) willen daar nog wel eens doorheen prikken en het heeft een aantal smerige streken in huis, maar toch. Met de varkens lijkt Hyett het even over een andere, bijna surrealistische boeg te gooien, maar daar is de lol net wat te snel van af. Het plotje en de flashbacks, nou ja, laat maar. Ik kan er alles bij elkaar niet zoveel mee.

Fraai staaltje Frankenheimer. Iets dat hij mede te danken aan James Wong Howe, die bijzonder intense plaatjes heeft staan schieten. De manier waarop hij Grand Central Station en John Randolph's verwarde mimiek vastlegt, is goud waard. Dat zit je meteen in zo'n film en die ferme grip houdt het lange tijd vast. Ook als Rock Hudson de fakkel overneemt. Verleidelijk verhaaltje ook, zo'n tweede kans, en Salome Jens, ach, voor mijn part had ze nog vijf minuten druifjes mogen pletten. Dan krijgt de film het inderdaad iets moeilijker, maar als je de verpletterende finale in ogenschouw neemt, is die adempauze misschien zo gek nog niet.

Depp dit, Depp dat. Turturro! Alleen voor zijn smoelwerk al een vol punt. Als bonus glijdt er nog een zagend accentje van z'n stembanden. Maar Depp doet het ook verdomd aardig als licht verstrooide, niet overdreven schrijver die met zichzelf praat en nog wat andere eigenaardigheden aan zijn Mort meegeeft.

Film wordt nooit opzienbarend, maar is over het geheel toch zeker amusant. Niet erg thrillerish, daarvoor moet het teveel opboksen tegen een niet al te verrassend script. Het is meer de vraag hoe dit uitpakt die bezighoudt. Samen met milde humor, een visueel fijne stijl en maïs komt Koepp toch een heel eind. In ieder geval tot aangenaam.

Herinneringen aan toen en/of herinneringen aan herinneringen. Hoe dan ook; een heel aardig gelukte parallelvertelling tussen de gevolgen van een bruut geweldsdelict en een in zekere zin onmogelijke, wederzijdse liefde. Met ook nog een dosis humor. Sandoval, ja, maar ook de stagiair heeft het zwaar te verduren. Knap dat zoiets nergens uit de toon valt. De romance pakt ook al netjes uit.

Niet het type waarbij beide elkaar meteen in de armen vliegen, maar een film lang om elkaar heen draaien met blikken die meer dan woorden zeggen. De keer dat het mis dreigt te gaan (het afscheid op het perron) wordt ook nog eens listig gepareerd in de daaropvolgende scène. Zoals het misdaadlijntje weer handig gebruik maakt van de politieke omstandigheden van daar en toen. Krachtig moment wanneer blijkt dat Morales op het station zit te wachten. Geeft het hele gebeuren wat extra kleur en kracht.

De wijze waarop Campanella de zaken ontknoopt, valt gelukkig bescheiden uit en eigenlijk ook wel bevredigend. Verder deftig en soms in het oog springend gefilmd, getooid in aangename aardetinten, een tempootje dat het midden houdt tussen niet te snel en niet te langzaam en ook nog eens prettige vertolkingen. Niet een overdonderende film, maar wel eentje die blijft plakken.

Pfoeh, wat kan dat kind kermen. Gaat na verloop van tijd flink op de zenuwen werken. Niet hetgeen de film het meest zeer doet, dat zit meer opgesloten in een wat te enthousiast geschreven script. Dit soort films doen het bij mij het best met een stel professionele kidnappers die kil en efficiënt te werk gaan. Blijkbaar vond Vivas het nodig om er een dwarskop annex heethoofd bij te gooien. Ik hou dus meer van de head honcho die met vader op stap gaat. Koele, gedecideerde vent. In tegenstelling tot de snuiver.

Er is er ook eentje teveel die op de bel drukt, net zoals de tweede splitscreen minder uit de verf komt dan de eerste. Het is allemaal wat teveel wat Vivas wil, terwijl hij daaromheen toch een redelijk harde film in elkaar draait. Paar forse uithalen, al is het snackje van een van de Albanezen misschien wel de beste scène. Macht en onmacht, je hebt er geen bloed voor nodig om dat vast te leggen. Gemeen liedje ook, over de end credits. Wat blijft hangen is dat het met minder, meer teweeg had kunnen brengen.

Bedenklijke, ronduit belachelijke slasher. Zo'n bloedirritante cast valt voor lief te nemen, je kan je immers troosten met de gedachte dat ze vroeg of laat flink door de wringer worden gehaald. Dat gebeurt ook wel. De grote worstelaar gaat ruig tekeer, maar dat trucje is snel uitgewerkt en na het zoveelste oogje weet je het wel. Bovendien is de film al vrij snel voor het grootste deel naar de vaantjes.

Is het niet de visuele drukte die het doet, dan is het wel de alom aanwezige bak teringherrie die Dark op je afvuurt. Zo lomp en onbehouwen dat van sfeer geen sprake is, het ziet er af en toe bijzonder goedkoop uit (vooral langs de hoge muren) en wanneer er dan nog eens allerlei flashbacks aan te pas komen om de killer uit te leggen, wordt het echt te gek voor woorden. Horror onwaardige rommel.

Gaaf. Zo fantasierijk krijg je ze niet vaak, al zal dat ook wel iets te maken hebben met het onbekend zijn met de Japanse mythologie. Ik zal wat dat betreft wel het nodige gemist hebben. Dat is niet erg, al loopt het verhaaltje van Chihiro dat risico ook. Er lijkt genoeg in te zitten, maar het neemt eigenlijk net wat te weinig tijd om het te laten bloeien. Aan tempo geen gebrek in ieder geval.

Aan magie ook niet. Zodra het meisje de andere wereld betreedt, is het ogenblikkelijk raak. Betoverend met verfijnde animatie badend in weelderige kleuren en rijk aan van alles. Een scala aan schepsels om maar wat te noemen. Vaak dat er dan vanzelf eens ergens gewenning of verzadiging optreedt, maar ik heb het in deze twee uurtjes geen enkel moment als zodanig ervaren.

Leuke details, zoals als het vogeltje dat verstrikt raakt in Sen's haar, soms koddig, de rilling met de grote stinker, en af en toe momentjes die indruk maken, zoals de wandeling door het bloementuintje. Tal van toffe wezens in een wereld waar alles kan, er is altijd wel wat aan de hand. Avontuurlijk, een beetje eng, grappig en dan weer aandoenlijk. Met iets te enthousiaste muziek, dat wel.

Ook al zijn ze soms wat aan de stroperige kant, dat is hier ook het geval, ik vermaak me al gauw met dit soort sportdocumentaires. Minpuntje bij deze (uncut versie gezien) is wel dat je wat te vaak naar niks meer dan een verteller zit te kijken, maar daar staat de strijd met (en verteld door) Prost tegenover.

Een boeiend onderdeel dat nog een bruggetje slaat naar Senna's religieuze beleving. Verder opvallend weinig privé zaken die voorbij komen. Het geeft daarentegen wel weer een mooi beeld van hoe groot de coureur en de man was. Uiteraard fijne racebeelden en de driver briefings vormen een leuk inkijkje.

Surrealistische cocktail van pijn, seksualiteit, ziekelijke wreedheden en iets dat voor liefde c.q. relaties moet doorgaan via twee door het leven getekende personen. Bevreemdend, maar niet érg intrigerend. Daarvoor is het al met al te buitensporig en net iets te wispelturig van aard. Wat het ene moment een mythisch platform lijkt, is het andere moment een aards oord waar de politie binnenvalt. Al is dat niet de hoofdschuldige voor een mindere beleving.

Het is vooral de aaneenschakeling van talloze, ronduit akelige scènes, die het enigszins de das om doet. Met name het dierenleed is niet van de lucht, Wanneer dergelijk gedreun meer aandacht op zich vestigt dan het geheel, de film sjouwt toch heel wat thematiek met zich mee, schiet het z'n doel een beetje voorbij. Het wordt een kunstje in plaats van een middel. De slotscène, alhoewel fascinerend, voelt dan ook aan als mosterd na de maaltijd.

Altijd fijn om te zien dat in films als deze een plot al dan niet bewust wordt gereduceerd tot broodnodige adempauzes. Meer hoeft er hier niet verteld te worden, het werkt vaak toch averechts en bovendien gaat het er om wat de heren laten zien. Tweede aangename verrassing is dat het zich aanvankelijk voorstelt als kogeldans, om daarna het locale krijgsballet volop aan het werk te zetten. Knetterende Pencak Silat dus. Met wisselend succes in beeld gebracht.

Soms wat wild en onbeholpen, ik vond het gevecht op de lange tafel nogal harkerig verlopen, maar vaak ook beenhard. Er zijn momenten waarop Evans zo dicht op z'n vechtcast zit, dat het onmiddellijk aan impact wint. Mooi extraatje. Setting is dik in orde, al heb ik niet veel met een SWAT team in een martial arts spektakel. Verder niet zo hinderlijk, het behoudt over de gehele speelduur een ferme dosis energie en staat bol van de actie. Ruim voldoende.

Mja, die speelduur. Ik zag er nogal tegen op, maar weinig last van gehad. Misschien onbewust toch op ingesteld of zoiets, want het misdaad verhaaltje kan het niet zijn. Dat is elders wel eens beter gedaan en een eigen smoel krijgt het wat dat betreft ook niet echt. Putra is nog wel aardig op dreef, maar zo'n dwars rolletje schiet niet op. Bejo daarentegen is een kleurrijk geval.

Vloekt een beetje met de toon die het rondom Bangun aanslaat. Opmerkelijk dat Evans ervoor kiest om het in zo'n uitgebreid narratief te gieten, terwijl het succes van het eerste deel mede iets van doen had met z'n simpele concept. Hij komt er redelijk mee weg, al ligt dat vooral aan z'n pencak silat en andere spijkerharde actie in een niets ontziend en furieus bloedbad.

Of het nu knokken of schieten is, bijna alles staat in het teken van impact. Soms wat onbehouwen, maar tjokvol energie en creatieve slagkracht. Met Hammer Girl en Bat Man mag je meer doen, maar leuk zijn ze en die Ruhian is een geweldige verschijning. Film ziet er bij tijd en wijle ook nog eens bijzonder fraai uit en de finale is smullen geblazen. Toch maar weer een viertje.

Dit had lekker op TV moeten blijven. Het heeft in niets de allure van iets dat met cinema te maken heeft. Voor fans van de serie misschien een aardige uitsmijter. Die kennen de personages, ik had ze liever niet gekend. Gladde koppies, simpele karakters, je kan er zo een actie poppetje van maken, maar je hebt er als kijker niks aan. Er zit geen geur of smaak aan deze cast. Meisje Glau staat vooral moeilijke bekken te trekken en als ze dat eens niet doet, is ze aan het vechten. Het eerste is vermoeiend, het tweede gaat haar niet zo goed af. Ze raakt vooral heel erg veel lucht.

Fillion heeft de uitstraling van een uitgedroogde sjalot. En dat is dan de leider van het gezelschap, die uiteraard ergens in het heelal een liefje heeft en onderweg een inspirerende (...) speech afsteekt. Zo'n scenario dus. Humor heeft het wel. Pogingen daartoe althans. Geforceerd en onnatuurlijk. Het maakt het er alleen maar kinderachtiger op. Een aansprekende wereld is het ook al niet. Vlakke, gemakkelijke designs die, als ze bewegen, dat doen als koekblikken. Niet mooi, niet fascinerend, niet enerverend en met nog wat kleffe meuk er bij, futuristisch brandhout.

Schizonoïde noemt Poupart het zelf ergens onderweg, al houdt ie standvastig vol dat ie een pechvogel is. Beide dekken de lading wel zo ongeveer. Het levert in ieder geval een fascinerend portret op van een theatraal, flamboyant en zielig figuur, geweldig vertolkt door Patrick Dewaere. Het type sukkelaar dat via een gemoltoneerde duster de ellende wordt ingetrokken. Je ziet het aankomen, wat rest is hoe de arme Poupart ermee omgaat.

Scènes te over waarin hij in zichzelf fantaserend van het ene op het andere moment overgaat van bedeesd tot in razernij en onmacht. En anders is er nog wel zijn omgeving die hem radeloos achterlaat en tot waanzin drijft. Het is nogal druk in Poupart's hoofd. Soms vermoeiend, maar vaak grappig en treurig tegelijkertijd. Vooral zijn ontmoetingen met de zwijgzame Mona die alsmaar wegloopt zijn de moeite steeds meer waard.

Donker komisch en tragisch van karakter dus, benadrukt door grauwe kleuren, vreselijke muziek en deplorabele decors. Zelfs als ie het eens op orde heeft, is er weer de zucht naar iets beters, dat hem over het randje duwt. Film heeft wel wat te lijden onder ritme, ergens onderweg blijft het een beetje hangen, maar het herpakt zich als het plan en de gevolgen aan bod komen. In de afloop zit alles wat deze markante man kleurt.

Tof voodoo filmpje. Sowieso wel iets dat mij aanspreekt. Pulserende drums, driftige dansjes en kleurrijk uitgedoste en opgeverfde inboorlingen die zich met allerlei duistere praktijken inlaten. Ideaal sfeertje voor wat hallucinante horror met enge dromen en dergelijke. Die met de kaarsen is niet de enige die er mag zijn. Leuk dat Pullman hier de kar trekt, maar het zijn vooral de Haïtianen die de aandacht trekken. Er zitten een paar flinke griezels tussen. Naast de voice over valt er vast nog wat op aan te merken en een nachtmerrie die je angstzweet bezorgt, zit er al met al niet in, maar Craven komt een heel eind op Haïti. I wanna hear you scream!

Grote naam, matte film. Opent wel lekker rauw met de verkrachtingszaak, maar wanneer de hoofdrol is voorgesteld en de misstanden gaan pruttelen, verzandt het stilaan in een herhaling van zetten. Totdat natuurlijk. Daarvoor wil het simpelweg niet zo vlotten met de vertelwijze. Het contrast tussen Serpico en zijn collega's is sowieso al erg groot en er zit geen geur of smaak aan de agenten en superieuren om hen heen of de manier waarop de corruptie zichtbaar wordt.

Het is Serpico tegen de rest. in welk district hij ook terecht komt, afgewisseld met een helpende hand en een vriendinnetje om zijn frustraties te benadrukken. Veel van de voortgang voelt te fragmentarisch aan om het jarenlange gevecht tot op het bot vorm te geven. Wel met een aantal boeiende scènes, een degelijke Pacino en het veert uiteindelijk wel op als het (zomaar) in een stroomversnelling raakt, maar als geheel is deze van Lumet toch vrij ver van indrukwekkend.

Wie meegaat in de spookachtige setting en de stress van de personages zal er wat aan hebben. Lukt dat niet of minder, dan zit je vrij snel opgescheept met een film waarvan je je meer en meer afvraagt wat er daadwerkelijk aan de hand is. En vroeg of laat valt het kwartje eens via de sessie die wordt afgespeeld. Een weggever, terwijl de opmaat ook al niet erg onderhoudend is. Dan gaat het vanzelf eens slepen. En toch heeft het wel wat. Een paar aardige shots die voor wat nervositeit zorgen, de muziek doet het wat dat betreft ook niet verkeerd en als het kookpunt aanstaande is, weet het steeds onaangenamer voor de dag te komen. Anderson's slotakkoord is dan helaas weer wat te suf.

Geen zombies en weinig bloed en dergelijke in deze Fulci. Een thriller over iemand die een lijk achter de muur vindt en visioenen heeft van een gruwelijke moord. Fulci doet dat met indringende beelden, kleuren en muziek. Stilaan ontvouwt zich een soort whodunit of hoe-zit-het-precies. Redelijk boeiend, maar ook een beetje voorspelbaar, waardoor het afsluitende deel niet helemaal uit de verf komt. Het duurt eigenlijk net iets te lang, iets bondiger had de spanningsboog misschien iets strakker kunnen aantrekken.

Een diepe moordzaak, een rechercheur als verdachte en een privé detective die wegens een gedeukt verleden met enige regelmaat naar de fles grijpt. Drie lagen waarvan er al met al niet eentje weet te overtuigen. De achtergrond van Bong voelt als ballast, er is nauwelijks een spanningsveld te ontwaren in zijn relatie met Hei en het onderzoek wordt vanzelf en al hortend en stotend uit de doeken gedaan.

Het neemt zoveel hooi op de vork dat het ook qua sfeer e.d. geen stand weet te houden. Het beste wat het te bieden heeft is de opmaat naar de arrestatie van een verkrachter, maar dat zit wel ergens in het begin van de film. Daarna neemt de plot het gaandeweg over en doven de verwikkelingen uiteindelijk in flashbacks en uitleg. Overdaad schaadt en het batje is te gemakkelijk. Zelfs Bong vindt het vergezocht.

Een goed gecast hondje. Farrell schommelt weer eens rond een zes minnetje en de overige namen scheppen een behoorlijk verwachtingspatroon, dat niet helemaal wordt ingelost. Het heeft iets met de struikelblokken van scenarioschrijven van doen en daar lijkt McDonagh zelf ook enige last van te hebben. Het is een beetje vallen en opstaan.

Het heeft wel de nodige potentie, zeker als de psychopaten worden voorgesteld en het misdaadplotje heeft zo z'n excentrieke ontwikkelingen, maar enkele droge daden en opmerkingen daargelaten, veel schwung krijgt McDonagh er niet onder. Een misdaadkomedie die het midden houdt tussen flauw en mild grappig met af en toe een uitschietertje.

Fijn zeventiger jaren misdaadfilmpje. Routineus of typisch, het is maar hoe je er in staat. Ik hou van de tijdgeest, vibe, dat soort dingen, dus dan gaat het al vrij snel lopen, al heeft deze daar wat moeite mee. Waar iemand als Friedkin het meteen een geagiteerd sfeertje wist mee te geven, start D'Antoni een tikje loom. Zeker in het begin had het best wat meer elan mogen hebben. Dat verbetert gaandeweg gelukkig wel, er is iets aardigs met een wasstraat, de veelgenoemde achtervolging doet wat het moet doen en er is een ondervragingstechniek die opvalt. Scheider is hier op z'n plaats en er lopen nog enkele markante koppen rond uit die tijd en dat is voldoende voor een mooie voldoende.

Een Chinese mythe verpakt in wild camerawerk. Meestal functioneel, het maakt zo'n filmpje al gauw heftig, intens en dat soort dingen, maar hier lukt dat niet helemaal. Vind het vaker hinderlijk en rommelig dan dat het aan de ervaring bijdraagt. Wellicht ook omdat het allemaal nogal donker geschoten is.

Hoe dan ook, het is me vaak te ongecoördineerd. De keren dat het wat rust pakt, vallen meteen in positieve zin op. Paar shotjes van die schimmen bijvoorbeeld. Griezelig. Wanneer de maanschepsels komen buurten, weet Sánchez er met zijn driftige wijze nog wel een paar aardige scènes uit te trekken.

Sounddesign is sterk en de setting voedt de wanhoop, maar voor het overgrote deel doet het me te weinig om er klamme handen van te krijgen. Dat merk je dan in het afsluitende deel, waar Sánchez iets anders in petto heeft. Weinig mis mee, maar de impact die het zou kunnen genereren, die ontbreekt.