Opinions

Enkele aardige visuele foefjes waarvan de two weeks of lovemaking en de ziekenhuisdroom zo'n beetje de leukste zijn, een hoofdrol die aardig theorietjes in z'n hoofd heeft zitten en heen en weer kaatsende dialogen met af en toe een grap die aardig landt. Toch doet het me allemaal niet zo veel. De buurman is een irritante verschijning en de charme die dit soort filmpjes meestal kleurt, heeft het voor mij niet echt in huis.

Bessons uitgelaten wereld met meteen een wild enthousiaste achtervolging om zich daarna te nestelen in de Parijse ondergrond waar allerlei kleurrijke typetjes de boel (on)veilig maken. Een rolschaatser met koplampen om maar wat te noemen. Fred is op de vlucht, maar dat weerhoudt hem er niet van om een bandje te beginnen. Speels en dartel, het DNA van de maker zit er wel in.

Besson neemt het dikwijls niet zo nauw met z'n verhaaltjes en doet dat ook hier niet, wat dat aangaat is plezier de kurk waarop het moet drijven en dat gaat niet altijd even vlot. Subway heeft zeker een aantal aardige momentjes en als je houdt van de jaren tachtig kitsch in kapsels, kleding en muziek, ben je hier aan het goede adres, maar het mist de schwung om er mee weg te komen.

Daarbij ben ik niet zo kapot van Lambert. Het bonte gezelschap dat hij tegenkomt, spreekt sowieso meer aan dan beide hoofdrollen. De politie is misschien wel het leukste onderdeel en het losse sfeertje is een pluspunt, maar de film wil maar niet echt openbloeien, ondanks Reno en zijn drum sticks. Inclusief solo. Kijk 'm blij zijn. Cinéma du look of cinéma du Luc waar nog iets aan schort.

Volgende keer de Extended Cut maar eens proberen, wellicht dat die iets uitbundiger en harmonieuzer in elkaar steekt. De korte versie komt toch enigszins verminkt over. Tussen start en finish valt het in twee delen uit elkaar, waarbij het gros van de beslommeringen in het bordeel nu niet bepaald tot de meest bezielende momenten behoren.

Ik had Snyder daar wat uitdagender verwacht. Met meer elan. Het blijft hangen bij wat plotgerichte boehoe, waarbij de dames zelf, afgezien van uiterlijk, en hun interactie niet direct indruk maken. Uiteindelijk fungeren die segmenten vooral als adempauzes tussen de keren dat het los gaat. En daar ligt de fun factor wél behoorlijk hoog.

Natuurlijk, ik had meer gewild en je kan ook wel wat bedenkingen hebben bij de creaturen die opgevoerd worden (wat de reden ook moge zijn voor die draak, het is en blijft een draak), maar het is lekkere opgeblazen onzin in game sferen met dikke actie en babes. Leukste onderdeel is wat mij betreft de felle strijd in de loopgraven.

Misschien ook wel de creatiefste. Geinig met de stomende nazi's en groots met de zeppelin. De afloop is minder sterk dan de sterke opening doet vermoeden, het zit toch niet helemaal lekker met die lagen, maar het kan er mee door. Het geweld en het blonde koppie blijven hangen, daar omheen komt het allemaal helaas toch ietwat te schraal over.

Vergane glorie. Schijnbaar niet iets wat voor de film opgaat. Ergens een venijnige, bijtende satire die de industrie afpelt, maar ik kom niet veel verder dan een tandeloze tijger die al vrij snel barstjes vertoont. Een voice over die dingen vertelt die de kijker op een of andere manier zelf ook wel kan waarnemen. De tennisbaan bijvoorbeeld. En dat in een talkie die een sneer uitdeelt aan dialogen.

Dat kan nog, maar met Swansons aanstellerij worden het breuken. Het hoe en waarom is me duidelijk, maar het spreekt me totaal niet aan. Sterker nog, hoe meer ze aanzet, hoe meer ze zo'n waxwork wordt waar Joe het over heeft. Sleutelmomentje is wanneer Norma op de set aankomt en DeMille zich ermee gaat bemoeien. Dat moet natuurlijk een bittere, zielige scène opleveren.

Iets waar je in een donkere bui eventueel om kunt lachen, maar het sorteert op deze manier nauwelijks enig effect. Het is daar dat de film voor mij definitief kopje onder gaat. Jammer, want Max heeft nog iets aardigs te vertellen. Sowieso een van de leukste karakters aan Sunset Boulevard en van die Chaplin act krijg je bijna plaatsvervangende schaamte. Die tragiek heeft het dan nog wel.

Adembenemende sci-fi, schatplichtig uiteraard, met picture perfect visuals, decors and what not. Om je aan te vergapen. Ook in deep space kan je op Boyle rekenen als het om sounddesign gaat. Levert alles bij elkaar een fenomenaal eerste uur op met het afscheid van Kaneda als hoogtepunt. De film werkt dus ook op dat vlak. Subliminal cuts en stardust, het kan niet op, maar zuiver narratief had Pinbacker​​een toontje lager mogen zingen. Desalniettemin en dikke voldoende.

Religieus getinte grappen willen nog wel eens melig uitvallen, maar de goddelijke vingerafdruk in deze is er eentje die niet snel vergeten zal worden. En zo zitten er nog een paar momenten in die op zich wel grappig zijn, vooral wanneer het ongegeneerd of ruw tekeer gaat. De droge manier waarop Crimson Bolt zijn wapen hanteert, heeft bv. wel wat.

Toch wil het over het geheel niet echt vlotten. Het belegen verhaaltje wil wel eens hinderlijk zijn, met name het gezeik rondom Liv Tyler. Wilson is vaker onuitstaanbaar dan iets anders en Page verkeert in een vermoeiende overdrive. Super laat zich gemakkelijk vergelijken, maar in positieve zin onderscheiden is er uiteindelijk niet echt bij.

Plezier is hier het sleutelwoord. En als je er, met overtuiging en overgave, zo veel instopt als Abrams in Super 8, dan valt te leven met het onvermijdelijk weke sentiment, zo'n extra gemene militair en een avontuur dat eigenlijk een beetje te dol wordt. Het hoort er natuurlijk bij, maar het gleed toen wat gemakkelijker weg dan nu. Wat het in ieder geval doet, is aanvoelen als een oprechte hats off richting inspiratiebronnen, dat eigenlijk al vrij snel het gewenste sfeertje te pakken heeft.

Een beetje grappig, een beetje zielig, de kids staan met veel flair te spelen en wanneer op een perron een hartstochtelijke scène wordt gespeeld, knalt het feest met een geweldige bak herrie los. Abrams heeft er zo'n beetje alles ingestopt, inclusief blauwe schijnsels en wat fijne muziek, wat het toen zo leuk maakte. Wellicht dat daarom het lijntje met het monster uiteindelijk net iets te dun is om 'm memorabel te maken, wat evenzeer geldt voor de totale film, maar leuk is 't absoluut nog wel.

Ik ga ook met de tovenaar mee, alhoewel die vuilbekkerij in eerste instantie een beetje overdone leek te zijn. Naarmate de film vordert neemt dat wel af en idd, het wordt nergens echt flauw en nergens is er sprake van storende overacting. Vergeleken met andere teen flicks kwam deze op mij vooral wat subtieler over. Tja, daar hou je van...of niet.

De poster doet vermoeden dat de film vooral draait om de 2 die afgebeeld staan, maar Superbad krijgt een enorme boost door de 2 agenten en McLovin.

3½*

Weinig verheffende, conventionele sci-fi. Er schijnt nogal wat aan gesleuteld te zijn nadat Hill er mee klaar was. Heeft een een nogal mager en doorzichtig ritje door deep space opgeleverd. Alsof het vlees tussen de botten grotendeels is weggesneden. Personages blijven beperkt tot dat wat de plot nodig heeft en van het mysterie rondom de noodoproep en de persoon die daar achter schuil gaat is al snel niets meer over.

Moet wel zeggen dat-ie er na verloop van tijd steeds freakier uit gaat zien. Het schip ziet er fraai uit, maar qua designs en effecten is niet alles je van het. Bij het zien van zo'n plasma acceleratie zou je zweren dat de film iets ouder is. Een van de grotere missers is de verdwaalde muziek. Past totaal niet in de ruimte, leek me meer iets voor een kinderlijk avontuurtje. Niet verwonderlijk dat het slot zo ook niks meer klaarspeelt.

De opgedirkte plastic versie van Willis, nice.

Ok, de virtuele wereld van gephotoshopte schoonheid en weggestopte emoties haalt het niet bij het vleselijke leven, we get it. Surrogates duwt het door je strot, maar speelt tegelijkertijd nog wel aardig met het gegeven van een bewegende etalagepop en zijn/haar onzichtbare operator. In die zin dat de onzin op een of andere manier entertaint. Verhaaltechnisch is het helaas een graatmager beestje. Zodra de verhoudingen duidelijk worden, is het restant wel zo ongeveer uit te tekenen. Mostow heeft tussendoor nog wel een paar interessante actie scenes in petto, alhoewel de action-surrogates iets houterigs hebben. Het slot is ook niet om over naar huis te schrijven. Het verveelt niet echt, maar daarmee is ook alles wel gezegd.

Geen sfeer, geen panache en geen lading. Afgezien van wat zombie splatter met lelijke effecten is het van alles eigenlijk niks. Een zwak scenario neem ik graag voor lief, mits daar iets tegenover staat. Helaas, de cast is bedroevend, het Ierse gekonkel is overwegend irritant en zelfs een paar aardige one-liners is teveel gevraagd. Zuiver kijkend naar de ideeën die Romero hierin heeft gepropt, zou je nog enige hoop kunnen koesteren, maar de vertaling naar het scherm is zo matig dat het wellicht beter is dat hij bepaalde stokjes aan iemand anders overdraagt.

Zwakke actie thriller die op beide vlakken ernstig tekort schiet. Een jacht in de wildernis, dat moet wat spanning en dergelijke kunnen opleveren, maar Dickerson bakt er niks van. Geen enkele scène die wat dat betreft de moeite waard is, het spul hobbelt maar wat achter elkaar aan en komt elkaar als vanzelf weer tegen. Opmerkelijk voor zo'n groot speelveld. Qua actie doet het het met erg lompe gevechten en wat wapengekletter. Behalve een explosie valt daar ook niet veel te halen. Ice-T maakt een verdwaalde indruk. Niet letterlijk trouwens. Eveneens opmerkelijk. Vervelend rolletje ook, met al dat drama en die grote waffel. Het is de rest van de cast die het enigszins de moeite waard maakt. Paar fijne koppen die hier prima passen. Met Hauer als ringleader en uitblinker. Die had het duidelijk naar z'n zin. Hij wel.

Mooi camera-, licht- en kleurgebruik in combinatie met sierlijke locaties. Het houdt het filmpje overeind. En dat moet ook wel, want wat rest schommelt tussen niet zo best en belabberd in. Verhaaltje is aan de slordige kant, maar functioneel, dus dat is verder niet zo'n probleem. hetzelfde geldt voor de cast, maar het is niet een gezelschap dat mij op een of andere manier aanspreekt. Integendeel. Wordt er ook niet beter op met die erbarmelijke dub.

En dat gaat al vrij snel wat tegenstaan. De film zakt zo onmiddellijk naar het vriespunt als het spul met elkaar gaat babbelen. Het wordt weer warmer als het leitmotif zich roert en er gevaar dreigt, maar als het toeslaat, ziet het er allemaal inmiddels een beetje koddig uit. Tof ideetje, dat met het prikkeldraad, maar de sprong en het gespartel.. Enfin, er gaat wat teveel mis om er nog helemaal in op te gaan, maar de plussen zijn heel wat waard.

Stoere prent vol drugs en IJslandse flair. Met een gevarieerd sounddesign dat redelijk prettig meedeint en aardig wat visuele Spielerei, heeft het vrij rap enige schwung te pakken. Een sympathieke hoofdrol voor Thor Kristjansson en beide topcriminelen zijn gezegend met vileine koppen.

De blondine is om andere redenen van nut. Het misdaadplotje bewandelt geen opzienbarende paden, het sleutelmomentje komt zelfs letterlijk getelefoneerd over. Neemt niet weg dat het wel blijft boeien en de orgie heeft twee krasse voorvalletjes in petto. Al met al een solide gangsterfilm.

Missertje van Craven. Dit lijkt nergens op. Ik zag er de lol ook niet van in. Het donkere kereltje probeert het nog wel met een paar aardige opmerkingen, maar hij klinkt alsof hij zo van straat is geplukt. Hij kan er niet veel van. Het opent als een veredelde actiefilm en met wat boem, vuur en vonken, ach, vooruit maar, maar zo heb je niet veel meer aan zo'n dampend moeras.

Een onnozel sfeertje dus en dat met soldaatjes van wie al snel de indruk ontstaat dat ze Rottumerplaat nog niet eens zouden kunnen veroveren. Met het monster is het ook niks. Grommende, schreeuwende man in overall met extra's, dat idee. Malle vertoning. Op het eind wordt het nog even een dolle boel, maar het is niet iets dat de film nog kan redden. Bij lange na niet.

Leuke noir. In het begin is het even zoeken, maar daarna gaat het draaien met z'n verdorven wereldje vol ratten en opgeblazen ego's. Daar waar manipulatie en improvisatie de weg naar succes plaveien en mensen worden gereduceerd tot middelen om een doel te bereiken. Uiteraard allemaal voorzien van fancy locaties, een swingende jazz score en verder opgeluisterd met de meest sappige dialogen. Curtis als glibberige gluiperd is uitstekend en Lancaster wordt alsmaar groter en dreigender als de film z'n climax opzoekt.

Eentje die op alle vlakken ontzettend z'n best doet om grappig, cool en vlot voor de dag te komen, maar dat lukt om een of andere reden niet echt. Het gaat niet altijd zo soepel met de dialogen en als Liman dan eens wat probeert, komt dat ook nogal geforceerd over. De hommages bijvoorbeeld. De soundtrack is erg aanwezig, maar dat swing gebeuren spreekt mij ook niet echt aan en Favreau is wel erg druk in de weer om de droopy uit te hangen. Kan hem normaliter best goed hebben, maar dit schiet niet op. De ongemakkelijke momentjes zijn ook nooit helemaal pijnlijk. Vaughn is gelukkig wel aardig op dreef. Al met al geen straf om uit te zitten, maar een lekker ongedwongen filmpje vol schwung, dat is het niet.

Frisse en vlotte actie nonsens met een vette slow motion boem in het begin. Film ziet er sowieso behoorlijk gelikt uit en laveert tussen sexy, lomp en luid. Jackman is niet zo opvallend, maar Travolta is geknipt voor dit soort arrogante rolletjes. Beetje pedant lullen en helemaal los gaan tijdens een opgeblazen achtervolging. Verhaaltje zal me verder een worst zijn, maar het is wel jammer dat er ergens nog een verklarend flashbackje opduikt.

Verrassend om te zien dat zo'n ervaren regisseur achter deze film schuilgaat. Nota bene de maker van Candyman. Toe maar. Het valt er niet aan af te zien. Rose bakt maar vrij weinig van zijn found footage aanpak. Het is dat de vervallen locatie z'n horror nog enigszins overeind houdt.

Typisch eentje die veel kritiek zal krijgen op z'n personages. In toenemende mate irritant vooral. Ik was er in ieder geval al vrij snel klaar mee en dat kan deze horror nu net niet zo goed hebben. Na de eerste confrontatie moet het het enige tijd hebben van het veranderde gedrag van Jill.

Maar als je dan al een hekel aan het mens hebt, komt dat er niet meer van. Het duo dat erbij komt doet het ook geen goed -narratief is het daar overigens veel te veel spookrijden, maar goed- en Rose weet de boel op een andere manier ook niet bepaald onder hoogspanning te brengen.

Vemoeiend gezwaai met de handycam, wat knullig vervaagde beelden, een niet al te enge schim en een dossier om een en ander te verduidelijken. Pas tegen het einde dat het enkele sappige momenten kent, waarvan de laatste overkomt als een soort goedmakertje. Het is me iets te lullig.

Aantrekkelijk debuut van Anderson. Elegant en subtiel geschoten, voor het grootste deel een prettige, vloeiende cadans en op sleutelmomentjes steevast muzikale ondersteuning die er toe doet. Wanneer Clementine met verkrampte handen zich afvraagt wat Sydney met haar van plan is bijvoorbeeld. Het voorziet zo'n op het oog simpele scène toch van extra cachet.

De film kan sowieso lang teren op z'n hoofdpersoon en zijn geheimzinnige gedrag. Philip Baker Hall is geweldig als innemende, begripvolle goedzak die zo z'n grenzen heeft. Je proeft in alles de irritatie als Jimmy zich onbeleefd gedraagt. Het soort raffinement dat Anderson net zo makkelijk weer overboord gooit als Philip Seymour Hoffman de show even komt stelen.

In feite doet hij hetzelfde met z'n film, al is dat meer een geleidelijk proces. Als het zich in toenemende mate als thriller gaat gedragen, wordt het stilletjes aan eentje die zich meer door het plot in plaats van het centrale karakter laat leiden. Eerder jammer dan dat het een echte smet is in een verder stemmig en sfeervolle filmpje dat op geen valse noot is te betrappen.