Opinions

Blijkbaar is het ontzettend moeilijk om een logische tennisscène in elkaar te draaien. Maar goed, zo zijn de verhoudingen wel meteen duidelijk. Het soort indie filmpje dat het bij mij vaak vrij aardig doet. Alles een beetje uit de losse pols, terwijl ondertussen herkenbare zaken boven komen borrelen.

Zal ook wel zijn omdat de personages heel wat dichter bij mensen staan dan de gesoigneerde rollen waar de grote drama's vaak mee aan de haal gaan. Niet dat dit een sympathiek gezin is. Verre van zelfs. Beide ouders zijn bepaald niet vies van een flinke dosis egoïsme en zwelgen in zelfmedelijden.

Dan heb je niet veel meer aan die vermeende intelligentie. Vooral Daniels mag een geweldig arrogante en hautaine lul neerzetten. Doet-ie met verve. Uiteraard levert dat twee min of meer verknipte kinderen op. Vooral de kleinste, die steeds gekkere dingen gaan uitvreten, wordt steeds leuker.

Het gesprekje bij de decaan over zijn uitspattingen is zelfs hilarisch. Hoe sneu het ook is voor de kids, ik zit hier vooral met een donker leedvermaak naar te kijken. Over wat mensen elkaar zoal aandoen. Natuurlijk loopt zo'n scheiding uit op een fiasco met toenemende spanningen en een uitbarsting.

Uiteindelijk is Baumbach iets te lief voor de Berkmans. Hier mag je wat mij betreft best genadelozer mee afrekenen. Via Walt dooft het filmpje een beetje uit in plaats van met een knal en een droge nasleep af te sluiten. Dat is dan ietwat jammer, maar ach. Dat Figure Eight liedje is wel knap irritant.

Een perverse kijk op de Servische samenleving. Ranzig en schokkend, maar met dergelijke thematiek blijft het bij een vrij platte uiteenzetting. De stilering is verzorgd, de opbouw gaat en het begin van het maken van de film belooft wat, maar dan blijkt dat er geen cement tussen de stenen te ontdekken valt. Wat rest is niet veel meer dan een verzameling botte scènes met een choquerend karakter, maar het effect is beduidend minder dan je zou verwachten. De meest beruchte scène is er dan nog eentje die je hoe dan ook voelt in je maag, maar tegelijkertijd hangt het tussen expliciet en suggestie in.

De skullfuck valt volledig uit de toon (ik moest lachen) en hoe het zit met de verborgen lichamen zie je van mijlenver aankomen. De film faalt ergens halverwege als blijkt dat met de bedoelingen eigenlijk niet veel meer gedaan wordt dan een harteloze variatie op de welbekende mad scientist die met een goedje zijn zin probeert te krijgen. Ook opmerkelijk dat een film die zich zo nadrukkelijk bezighoudt met de verminkte geest van de bevolking, een gedrogeerde geest nodig heeft om dat te bewerkstelligen. Misschien is het dan toch een excuus. Een bijtende horror kan ik er in ieder geval niet van maken.

Fijn en aangenaam filmpje over mensen die het niet zo fijn en aangenaam hebben. Murray mag het bal openen als botte, snauwende eikel. Is het niet z'n mimiek, dan is het wel z'n houding die er toe doet. Zet hem in een tuin met wat bekende meezing muziek erbij, laat hem anderhalf uur klootviolen en je hebt bij wijze van spreken een speelfilm. Melfi houdt het wat dat aangaat bij de eindcredits.

Je voelt in alles dat zijn personage iets meer te bieden heeft dan alleen maar mopperen. Zeker wanneer zijn vrouw aan bod komt. Het extraatje dat hij onderweg aan zijn karakter moet geven, pakt wat minder boeiend uit. Sowieso is het verhaaltechnisch niet een erg sterke worp. Hopeloos voorspelbaar vooral en ook nogal gemakkelijk. Dat gaat dan vanzelf ergens ten koste van de charme.

Die het wel heeft in het eerste uur. Het jongetje doet het goed en McCarthy kan ook wel wat. Zo komt ze best aardig door die scène op school heen. Niet te zwaar, terwijl de knorrende Murray vaak goed is voor een paar rake grapjes. Na zijn beroerte wordt het minder onbevangen en meer geforceerd. Net iets wat dit soort filmpjes eigenlijk niet kunnen hebben. Innemend, totdat het innemend wil zijn.

Apocalyptische roadmovie waar de zombies zijn ingeruild voor vampieren, al gedragen ze zich verdacht veel als de furieuze ondoden uit soortgelijke films. Deze doet het met een stemmige reis door Amerika's heartland, die van tijd tot tijd wordt opgeschrikt door felle, bloeddorstige confrontaties en religieuze gekkies die er zo hun eigen agenda op nahouden. En toch is de atmosfeer de voornaamste troef.

Mickle's voorstelling van hoe zo'n verloederde wereld er in rurale contreien uit moet zien, is daarbij een overtuigende factor en hij brengt een bont gezelschap bijeen. Dat, en dan vooral Martin, zal de kurk zijn waarop de film moet drijven, veel meer dan zuivere horror dat is, maar dat wil bij mij toch niet helemaal lukken. Ik heb niet zoveel met dit centrale duo en dan wil de film onderweg wel eens gaan slepen.

De tiener valt niet veel kwalijk te nemen, het is meer dat de mysterieuze jager een beetje tegenvalt. Niet een erg aansprekend figuur, deze Mister, Had eigenlijk een blikvanger moeten zijn. Dat is dan wel weer weggelegd voor enkele smakelijke scènes rondom de bloedzuigers. Rauw van uiterlijk, razend in gedrag. Jammer dat de kern van de film voor mij iets te veel blijft hangen in sudderen in plaats van koken.

Lol en spanning in een gevangeniskamp. Het zal destijds wel ontwapenend en eventueel dapper zijn geweest, maar dat werkt slechts heel eventjes met de intrede van de jolige Feldwebel Schulz. Vreemd genoeg wel aangekondigd als een Schweinehund. De komedie die Wilder daarna van stal haalt, is totaal niet aan mij besteed. Er zijn er nogal wat, maar met name Animal en z'n sidekick zijn een doorn in het oog. Strauss weet zelfs een op zich aardig grapje als die met de post nog om zeep te helpen.

Tot diep in de film is er geen ontkomen aan z'n ongein met nog een Betty Grable dansje dat kant noch wal raakt en maar niet op wil houden. Zo'n volleybal scène is pijnlijk onleuk en een figuur als Duke lijkt alleen bedacht om driftig op Sefton te reageren. Daar is dan meteen het enige boeiende personage mee genoemd, maar de (mislukte) pogingen tot humor en luchtigheid zijn zo dominant aanwezig dat Holden en het plotje rondom de spion op geen enkele manier meer van de grond komt.

Een avontuurlijke coming of age film op zoek naar een lijk. En meer. Er stond me vaag iets van bij, van nostalgische gevoelens is dus geen sprake en dat roept het ook niet op, maar een vervelende zit is het niet. Minpuntje is dat de speelsheid van de vier soms wordt onderbroken door iets te volwassen en dik aangezette zaken. Gordie's achtergrond neemt nogal wat gewicht mee en zijn verhaaltje is het ook niet echt. Verder weinig mis mee en het heeft met onder meer de trein en de bloedzuigers enkele leuke momenten. De slotsom mag er zijn.

Oude rotten in het vak in een film die ook wat te lijden heeft onder een senioren flow. Een lekker ritme weet het maar niet te vinden, al is de old school soundtrack best aardig voor de liefhebber. De motor van het verhaaltje, er dient een opdracht te worden uitgevoerd, is niet erg sterk, maar vormt eigenlijk slechts een bijzaak. Het teert op een dolle nacht met drie criminelen in hun nadagen en hun code.

Niet altijd even scherp van tong, soms ook geforceerd en melig, maar er zijn enkele rake opmerkingen en fratsen. Humor die met zelfspot van doen heeft en stilaan draait naar meer bittere ernst met acteurs die veel meer in hun mars hebben (of hadden) dan hier wordt gevraagd. Arkin is als droogkloot wel lekker op dreef. Hij heeft de leukste momenten en blijkt naast rijden nog een talent te bezitten.

Dat soort afzonderlijke scènes moeten het doen en er zitten dus een paar tussen die er mogen zijn. Zo mag de entree van Vanessa Ferlito wat belegen zijn, ze geeft de film vervolgens wel een kleine impuls. Op dramatisch vlak weet het dan weer geen vuist te maken, zodat het op zich sympathieke subplotje met de serveerster niet echt uit de verf komt. Al met al niet slecht, maar te wisselvallig om te scoren.

Abrams. Iemand die dat avontuurlijke Spielberg (presents) sfeertje van weleer soms weet te benaderen. Dat lukt hem hier ook af en toe, zeker als de plot zich zich nog aan het vormen is. Toch blijkt dit Star Trek universum zich er niet zo voor te lenen. Het is heel veel hollen en af en toe stilstaan, want zo hier en daar moet er iets emotioneels gezegd worden en onderweg moet er zo ongeveer een heel TV seizoen verteld worden. Dat gaat aanvankelijk gelukkig ook enigszins luchtig, al houdt dat niet lang stand.

Het is zo'n drukte van belang met te vaak hotseknots begonia actie, dat het na verloop van tijd simpelweg niet meer boeit wie wat waar iets aan het doen is. Typetjes als Chekov en Scotty beginnen dan stilaan te knagen en na een uurtje begint Pine's pedante melkmuil ook behoorlijk de keel uit te hangen. Het meeste ziet er wel gelikt uit. Het inner en outer design van de Narada is zelfs eentje voor de boeken, maar helaas heeft Abrams daar niet veel tijd voor. Veel geratel, veel bombarie, maar lauw entertainment.

Geen verbetering. Abrams zakt zelfs dieper weg in het drijfzand van de blockbuster. Hoogwaardige SFX, maar als je er weinig mee doet, speel je er weinig mee klaar. Misschien wel tekenend dat de planeet waarop het opent, qua vormgeving zowat het meest interessante onderdeel van de film is. Kirk is nog altijd een probleem. Een blaaskaak die in no time door elke primaire emotie heen is. Nog lulliger is dat Pine onderweg steeds meer gaat lijken op het Matt Damon poppetje uit Team America: World Police.

Het oeverloze gekibbel tussen hem, Spock en ditmaal ook Uhura is wederom vermoeiend, om nog maar te zwijgen over de stoelendans op de USS Enterprise. Met zoveel onkunde ben ik al gauw voor de schurk van dienst. Een soort supermens dit keer. Gelet op de manier waarop hj zijn naam zegt, zal het wel een grote meneer zijn in het Star Trek universum. Je zou het niet zeggen als je Cumberbatch daarvoor cast. Een lachertje. Veel tijd om er bij stil te staan, is er niet, want Abrams jakkert weer door z'n scenario heen.

Met op z'n tijd natuurlijk een weke pauze. Vooral die in het slot is een ramp. Daar zit wel een van de meest in het oog springende momenten. Een crash, maar Abrams gebruikt veel te weinig tijd om het serieus te laten landen. Wanneer een schip gaat tuimelen, komt hij niet veel verder dan loos spektakel en de space jump is dit keer ook niet je van het. Je hoopt dat zo'n tweede deel iets tot rust komt en zich meer focust op wonderbaarlijke werelden, ontzagwekkende vijanden en/of epische confrontaties. Niets is minder waar.

Gare avonturen sci-fi dat zo van de lopende band is komen rollen. De basis van de reis bezit nog wel de nodige mystiek, maar al snel ontspint zich een onnozel verhaaltje dat blijkbaar door moet gaan voor spectaculair gezien de alom aanwezige pompeuze muziek. Met een dosis plezier zou het allemaal nog wel kunnen werken, maar verder dan een sullige professor en wat suffe grapjes komt het niet. Russel, nors en met een dubbele agenda (oei, spannend!), staat zichzelf zelfs volkomen belachelijk te maken.

Een term die ook al snel te binnen schiet als de tegenstanders met hun zotte stemmetjes opdoemen. Dat de baas van het spul de uitstraling van een arrogant meisje heeft, helpt ook niet echt. Uiteraard is er een dametje die zeker in het laatste tenenkrommende half uur van alles los maakt. Niet het meest treurige element, dat geldt ook niet voor de onbeduidende actie, het is weggelegd voor een slaafje dat overhoop wordt geschoten. Emmerich móét en zál z'n publiek beroeren. Bij deze: een beroerde film.

Carpenter die op een groot publiek mikt met een gave Mustang en wat romantiek onderweg en op de weg. Ik kan vaak wel wat met zo'n reisje door small town America, mooie plaatjes, een specifiek sfeertje en zo, dat heeft het ook wel, maar toch wil het niet zo vlotten. Een paar knullige effectjes doen het nog geen pijn. De twee vinden elkaar snel en alhoewel er een zoektocht gaande is, is het vooral aan Bridges en Allen om de film op de schouders te nemen.

Dat de alien nog het een en ander moet leren, zal wel aandoenlijk en grappig bedoeld zijn, maar het zit mij te dicht tegen onnozel aan. Dat met het hert is dan nog wel mooi, maar zodra Jenny verklapt dat ze niet zwanger kan worden, weet je wel hoe laat het is. Narratief ook niet al te goochem, daarvoor zit het veel te dicht op elkaar. Het zakt nog wat verder weg rondom de overheid en een verplicht lesje. Al met al onvoldoende charme om er in mee te gaan.

Een uurtje duurt het. Pas dan zijn beide regisseurs klaar met het optuigen van hun hoofdrol en hebben ze hun basis gelegd. Iets over ambities en dromen, het wordt letterlijk opgedreund, dus het is zo. Geen soepel draaiend uurtje. Sarah is niet het meest interessante personage, haar kwetsbaarheid is zelfs wat irritant en ze wordt ook niet echt geholpen door de rest. Wat zich afspeelt rond het restaurant zit dicht in de buurt van een ondeugende komedie, de vriendengroep voelt als een zeurderig indie drama en als het bij de casting terecht komen, lijkt iemand een pilletje te hebben geslikt. Vond de overgang naar het aftuigen daarom ook niet zo geslaagd en alhoewel er best wat smerigheid voorbij komt, is de jeu er toch wat vanaf. Het heeft wel iets, maar alles bij elkaar is het mij wat te wankel om ergens aan te slaan. Leuk soundtrackje, dat dan weer wel.

Of het nu een zaak of een verhaal is, als het een beetje degelijk in elkaar steekt, ben ik vaak wel mee in dit soort onderzoeksthrillers. Er zal wel wat verloren zijn gegaan tussen de mini serie en deze twee uur, maar zo heb je wel genoeg intrige om het over de gehele speelduur aan de praat te houden. Enkele minder stevige aspecten verdampen in het tempo en het verzandt nergens in droge kost.

Uiteindelijk komt er niet zoveel politiek gekonkel bij kijken en staat het vooral in dienst van de journalist en ontwikkelingen. Crowe neemt het spul op sleeptouw, al is de rest van de cast ook niet verkeerd. De driftige Mirren is in ieder geval een leuke bijkomstigheid. Misschien dat het een bocht te veel of de verkeerde kant op neemt, maar tegen die tijd heb ik er al een boeiend filmpje opzitten.

Schat van een film. In andere handen had het zomaar een loodzwaar of gezwollen drama kunnen worden, maar de milde en kalme wijze waarop McCarthy zijn personages en problematiek presenteert, maakt het een ontzettend innemende en sympathieke worp. Er is wel wat voor nodig om dit bittere mannetje te laten ontdooien, maar zelfs op de meest donderende momenten blijft hij beheerst binnen de lijntjes kleuren. Tegen die tijd heeft de film ook al behoorlijk wat krediet opgebouwd.

Neem alleen al de relaxte scènes waar het drietal over de rails onder begeleiding van tokkelende muziek het beeld en de natuur van Newfoundland komt binnenwandelen. Cannavale is sowieso regelmatig goed voor een glimlach als opdringerige, luidruchtige Joe die Finbar, met de beste bedoelingen, maar voor de voeten blijft lopen. Tot en met het slot een oprechte film die weigert te verdrinken in grote, geparfumeerde emotie. Finbars reactie in het klaslokaal zegt alles. Klein, knus en fijn.

Klamme handen krijg je er niet van, maar Terry O'Quinn is de moeite waard. Lekker geschift rolletje met zijn obsessie voor het gezinsleven, keurige façade en stoom uit zijn oren wanneer zaken niet gaan zoals stiefvader dat voor ogen heeft. Een gevaarlijke gek die het beste overkomt als je de lol er een beetje van inziet. Met het bloederige decor en het idyllische bladerengevecht als vertrekpunten zet ook Ruben vrij stevig aan, dus gniffelen mag. Het postermomentje is zelfs een regelrechte giller.

Alhoewel er een jacht gaande is en de trekker wel eens wordt overgehaald, een caper filmpje dat min of meer onbezorgd en vrolijk z'n gangetje gaat. Daar hoort natuurlijk een groots opgezet, bijna dwaas plan bij. Zo mag je deze long con wel noemen. Jammer dat wanneer Hill het vlot wil laten overkomen, dat wat muf overkomt. Overgangetjes en dergelijke, à la, het is vooral de jolige muziek die met enige regelmaat een grote spelbreker vormt.

Daar staat tegenover dat de film nergens zeurt en Hill het vrijwel steevast in z'n vooruit heeft staan. Wat dat aangaat een keurig scenario en als het daar niet op leunt, dan doet het dat wel op de cast. Newman en Redford uiteraard, maar ook Shaw is hier al in vorm en Durning doet het aardig als ijzervreter. Levert al met al best wat leuks op, dat met de schilder en het pokerpotje in de trein bijvoorbeeld. Het slot valt ook helemaal in het pulletje.

De veertjes. Dat was een aardige vondst. Verder ben ik er niet zo kapot van. Ben normaliter wel te spreken over Bacon, hier valt hij me niet mee. Te vaak wat te dik aangezet. Daar komt nog eens bij dat het scenario een samengepropte indruk wekt en Koepp ook niet erg creatief omgaat met de gevolgen van de hypnose.

Enkele tamme visioentjes, hier en daar een rood filtertje en dat is het wel zo'n beetje. Een personage dat zo wat lullig uit de verf komt. Rondom het zoontje en Samantha is het boeiender en spannender, maar Koepp is vaak drukker in de weer met de voortgang en dat soort zaken, dan het creëren van een duister sfeertje.

Daar gaat ook niet alles over rozen. Het uitstapje met de politieagent blijkt nauwelijks een andere functie te hebben dan het oplepelen van informatie voor de kijker. Erg veel doet Maggie er per slot van rekening niet mee. Zo leunt de film eigenlijk volledig op het stilaan ontvouwen van de plot. En dat kan er net mee door.

Het mysterie houdt het doorgaans wel redelijk aan de praat, al loopt dat wel schade op wanneer er iemand zelfmoord pleegt. Vrij forse aanwijzing voor hoe de vork zo ongeveer in de steel zit. Paint It Black herkende ik daarentegen ook niet. Zo is het al met al geen vervelende film, maar ook ietwat te lauw om aan te slaan.

Leuk pianoduel in een rijk en creatief filmpje met een uitdagende hoofdrol en beeld als voornaamste taal. Sowieso al een in het oog springend verhaaltje dat allerlei genres in de blender gooit, maar het is de combinatie van India's ontluikende wereld en Parks visuele benadering die het naar een hoger plan tillen. De film is dartel, maar tegelijkertijd ook mysterieus en donker.

Daarbij manoeuvreert het handig tussen de dreiging en aantrekkingskracht die Charlie in de film legt. Wasikowska heeft het voorkomen om zo'n moeilijk te doorgronden rolletje van power te voorzien en Kidman heeft dan wel niet zo gek veel te doen, ze is uitermate geschikt als niet bepaald geslaagde, afstandelijke moeder. Het slot had wel iets heftiger mogen knetteren.

Best vermakelijk. Verhaaltje van niks natuurlijk, maar daar gaat het niet om. Baxley besteedt er ook niet zo heel veel tijd aan. The Boz moet rammen, waar en met wie dan ook en als hij het niet doet, is er wel iemand anders die agressief te werk gaat. Lomp en bot in alles wat het te bieden heeft, zoals de foute rockmuziek van toen. Hoort erbij. Het is in ieder geval heel wat leuker dan stramme mannen op leeftijd die tegenwoordig in actiefilms worden toegelaten en krampachtig vechtkunstjes opvoeren. Doe mij dan dit soort gooi-, smijt-, knok- en plofwerk maar. Jammer dat McMurray niet wat meer te doen krijgt, maar Henriksen maakt dat als badass biker meer dan goed.

Standaard horror story. Niet erg, mits de uitwerking te doen is. Het intro duurt niet lang, maar eenmaal aangekomen in de boerderij komen de eerste bezwaren naar boven. Vlak acteerwerk en de opbouw van spanning is ronduit treurig. Pia en met name Rob grossieren in oliedomme beslissingen, het aanzwengelende onweer en ondersteunende muziek werkt eerder op de zenuwen dan op spanning. De ontmoeting met de 3 hillbillies is eigenlijk gewoon irritant, vooral door het wanna be psycho gedrag van één van de broers.

Storm Warning heeft nog een finale, maar als Pia een mix tussen Commando en McGyver blijkt, is het zuchten geblazen. De ontsnappingspoging brengt nog wat omslachtig in beeld gebrachte gore en wat Poppy overkomt, levert, ondanks dat het opgelepeld wordt, bonuspunten op, maar het is te weinig om dit werkje te redden.

**

Geen beste beurt van Craven, al heeft het een vreemdsoortige charme die ongetwijfeld iets met toen van doen heeft. Het zorgt ervoor dat deze TV film ook weer niet helemaal door z'n hoeven zakt, maar tegelijkertijd ontstaat het gevoel dat je naar een of andere goedkope soap kijkt.

Is het niet de setting, dan is het wel de muziek of de verwikkelingen rondom het gezin die daar debet aan zijn. De sequens waar Rachel lijdzaam toeziet hoe Julia bij iedereen populair is geworden, onder begeleiding van een cheesy deuntje, nee, dat kan eigenlijk niet. Er sluimert iets.

Dat dan weer wel, maar paranoia of suspense kan je het niet of nauwelijks noemen. Als iets met auto's de meeste opvallende gebeurtenis is in een horrorfilm, zegt dat misschien ook wel iets. De stem van Fran Drescher is in ieder geval enger dan de opgeplakte oogjes. Een lauw werkje.

Een even verwijfde als opdringerige man wiens moordmethode sterke overeenkomsten vertoont met zijn gedrag jegens Guy. Hij knijpt letterlijk en figuurlijk kelen dicht. Hitchcock tergt z'n publiek via een uitgesponnen bezoek aan het pretpark met de weerspiegeling in de bril als sardonische afsluiter. Hetzelfde effect bij de wijze waarop de 'arme' Guy vervolgens wordt opgejaagd. Bij bijna elke move van Bruno, af en toe met ondersteuning van indringende shots, wordt het iets benauwder.

Bijna, want soms trekt Hitch iets te nadrukkelijk van leer. Het inzoomen op bepaalde voorwerpen om verbanden te leggen is niet al te subtiel (behalve wanneer Bruno dat doet) en het gedoe rondom het putje tegen de tennispartij komt me iets te gekunsteld, iets te gedreven over. Neemt niet weg dat de karakterisering van beide hoofdrolspelers een dampende psychologische thriller oplevert met een grandioze en krankzinnige finale, waar het jongetje een plezant extraatje is.

Als er iets voorspelbaar is, zijn het veel van de kritieken op een filmpje als deze. Vaak het soort geleuter dat je ook kan spuien zonder hem gezien te hebben. Blegh. Ik zie vooral een heerlijk geniepig en vilein home invasion thrillertje met een bite. Gaaf camerawerk dat de nervositeit onderstreept, mooi gebruik van kleuren, licht en locatie en een sounddesign, inclusief die LP's, dat het boeltje geraffineerd onder stroom houdt. Het is zelfs netjes geacteerd door de twee.

Zoek het lekker uit met je motieven en andere ballast. Ik vind het geweldig hoe die maskertjes, daar heb ik iets mee, steeds weer opdoemen. De eerste is meteen smullen met dat statische shot. In de structuur zitten wel enkele missertjes. Wat er in de opening vermeld wordt, is onnodig, maar zonder waren vast nog meer mensen overstuur geraakt. De allerlaatste gil had ook niet zo gehoeven en misschien dat het allemaal nog iets bondiger had gekund. Verder weinig mis mee.

Voortreffelijke film die je continu bezighoudt. Vanaf de eerste scène hangt er iets onaangenaams in de lucht dat op onverbiddelijke wijze richting kookpunt leidt. Op zich redelijk rechttoe rechtaan, maar het dubbelzinnige karakterspel met duistere rand dat wordt opgevoerd, maakt het exceptioneel.

Eigenlijk is niet één van de personages erg likeable en zijn hun acties, in welke mate dan ook, veelal verwerpelijk, maar wel gegrond. Of het nu legitieme redenen, verzachtende omstandigheden of simpelweg slappe excuses zijn, er is een voedingsbodem die je heen en weer laat slingeren. Dader en slachtoffer, goed en kwaad, het loopt kriskras door elkaar.

Een knap staaltje vertelkunst dat ook nog eens genadeloos onder de lens wordt gebracht. Alsof de verkrachtingsscène nog niet genoeg is, komt deze nog eens op ijzingwekkende manier terug in flashbacks. Meteen gevolgd door een schakeling tussen een prekende dominee, de moord op Janice en meer. De mistige nacht waarin het vervolgens ontploft, mja, enerverend.

Het beste onderdeel is misschien wel hetgeen wordt nagelaten, wat zich uit in de drijfveer van David om zich eindelijk eens te verzetten en een kerel te worden. Het had ook kunnen ontsporen met een of andere dramatische onthulling. Die uithaal tilt het naar een nog hoger plan. Letterlijk een ruwe diamant.

Wat een bende. Letterlijk en figuurlijk, want er is nauwelijks een lijn in te ontdekken. Maakt niet uit, het is meer dat ik niet helemaal mee ben in het opgeblazen sfeertje en dan liggen de lollige scènes net wat te ver uit elkaar om het aan de praat te houden. Want die zijn er dus wel. De smelterijen bijvoorbeeld. De eerste is meteen raak. Er wil nog wel eens een zwerver leuk uit de hoek komen, zoals de proletarisch winkelende hobo in de supermarkt die oma op haar nummer zet, en zo'n Bronson wil je gezien hebben als je dit soort films graag op je menu hebt. Schat van een vriendin trouwens. Echt een leuke meid. Een zootje dus, maar het heeft z'n momenten, ook als je niet helemaal op kunt gaan in de onzin.

Fantasietje van Walter Hill die zijn jeugdsentiment in één film heeft weten te proppen. Het levert een een rock-'n-roll fabel op waarin onder meer de jaren '50 de jaren '80 ontmoeten. Gave auto's, ronkende motoren, kogels die de boel onmiddellijk laten exploderen en veel muziek. Staat er niet een band op te treden, dan is het wel Ry Cooders bijdrage die onverminderd staat te pompen, terwijl ondertussen de cast op theatrale wijze hun coole zinnetjes uitspuwt.

Met een onbekende stad die baadt in neon lichten, opvallende locaties en dito aankleding (met name Dafoe) creëert Hill een compleet eigen wereldje met een aalglad zangeresje als een soort MacGuffin en uiteraard een onvermijdelijke climax tussen beide haantjes. Een bonte verzameling die absoluut z'n momenten kent, maar als geheel om één of andere reden ook weer niet zó tot de verbeelding spreekt. Van Wagnerian rock krijg ik in ieder geval de kriebels.

Als je je best doet, kun je hier enkele Italiaanse invloeden in vinden. Vanwege de killer en het opgefokte gedrag van de heren agenten. Toffe cast wat dat betreft. Brion James bijvoorbeeld. Pracht van een kop. Wel een tamelijk domme rol, maar dat geldt voor bijna iedereen, dankzij een dikke popcorn stempel met een script dat van kwaad tot Sarah Jessica Parker en erger gaat. Het hele middendeel zit volgepropt met goedkoop drama en allerlei geplot met stompzinnige bochten, waar dan uiteindelijk een dader uit komt rollen, die niet meer serieus te nemen is. Alles voor niks dus. Een actie thriller, zegt men, maar dat geldt eigenlijk alleen voor de eerste en laatste pakweg twintig minuten. Geinig, dat speelgoedautootje, net als het liedje en de achtervolging in het begin is smullen, maar dan heb je het beste al gehad.

Don't order the Schnitzel, they're using Schnauzer.

Jeugdsentiment. Heeft logischerwijs wel wat aan kracht ingeboet, maar nog altijd genoeg guilty pleasure. En natuurlijk de onverschillige kop van Bill Murray. Bewapend met een gouden mimiek, de man kan een grijns op je gezicht toveren door niks meer dan zijn mondhoek te bewegen. De scene waarin hij en zijn eenheid kennis maakt met drill instructor Hulka is wat dat betreft tekenend.

Verder dan eens flauw, dan eens sterk. Naast het duo Murray-Ramis vintage typetjes waarvan Candy het meest schijnt. Ook Oates (Sergeant Hulka) en Larroquette (Captain Stillman) raken de juiste snaar. Wash off the soap. That's right. Wash it off. Alhoewel het slot natuurlijk way over the top is, is die Winnebago Tank wel eentje die blijft hangen. Al met al nog altijd innemend, al ben ik bevooroordeeld.

Horror satire met een wit verslavend goedje dat iedereen uitzuigt en een onnozel, lollig sfeertje waarin Michael Moriarty goud waard is. Hij neemt de hele film op z'n schouders met z'n gebazel en kordate houding. Erg vermakelijk figuur. Jammer dat Cohen er af en toe een bende van maakt. Je weet nooit wat er na een knipje staat te gebeuren. Minste onderdeel is inderdaad wanneer Sorvino zich ermee gaat bemoeien. Zelf is hij al niet echt op stoom, met wat hij meeneemt wordt het ook al niet leuker op, al past het allemaal wel binnen het plaatje. Twee scènes die qua horror de moeite waard zijn. Eentje wegens een te grote bek, een andere heeft met Chocolate Chip Charlie te maken. Wat me nog het meest zal bijblijven, zijn de commercials. One lick is never enough.. of The Stuff.

Iets over realiteit, illusie en dat soort zaken. Het is maar net hoe je het monteert en wat je vertelt. Een stuntman van wie je niet weet wat hij heeft uitgevreten en een regisseur van wie je niet weet wat hij wil uitvreten. O'Toole is geweldig op dreef als uitzinnige filmmaker die alles voor zijn kunst over heeft, zeg maar over lijken gaat. Helemaal als hij op z'n kraan zit.

Zo nadrukkelijk aanwezig dat hij iedereen, inclusief Railsback, naar huis speelt. Zal deels ongetwijfeld de bedoeling zijn geweest, maar er blijft zo weinig over van deze Cameron. Het stuntwerk mag er zijn, de film heeft ook daar best wat lollige momentjes en het is bovendien een enorm vitale film, boordevol energie, maar hoe langer het duurt, hoe moeilijker het gaat.