Stargate (1994)

Gare avonturen sci-fi dat zo van de lopende band is komen rollen. De basis van de reis bezit nog wel de nodige mystiek, maar al snel ontspint zich een onnozel verhaaltje dat blijkbaar door moet gaan voor spectaculair gezien de alom aanwezige pompeuze muziek. Met een dosis plezier zou het allemaal nog wel kunnen werken, maar verder dan een sullige professor en wat suffe grapjes komt het niet. Russel, nors en met een dubbele agenda (oei, spannend!), staat zichzelf zelfs volkomen belachelijk te maken. Een term die ook al snel te binnen schiet als de tegenstanders met hun zotte stemmetjes opdoemen. Dat de baas van het spul de uitstraling van een arrogant meisje heeft, helpt ook niet echt. Uiteraard is er een dametje die zeker in het laatste tenenkrommende half uur van alles los maakt. Niet het meest treurige element, dat geldt ook niet voor de onbeduidende actie, het is weggelegd voor een slaafje dat overhoop wordt geschoten. Emmerich móét en zál z'n publiek beroeren. Bij deze: een beroerde film.

Deze film is toch een guilty pleasure voor mij, met een leuke mix van Egyptische mythologie en science fiction. Ik vind het verhaal erg origineel met die piramides en die portaal naar andere werelden. De aliens met hun helmen zien er ook best angstaanjagend uit. James Spader is een beetje ongeloofwaardig als wetenschapper maar Kurt Russell zit goed in zijn rol als geharde militair, met een kapsel waarop je een heel theeservies kunt neerzetten zonder enig gevaar dat het van zijn hoofd zal vallen.

Indertijd kort na de release gezien, niet erg onder de indruk. Nu herzien vanwege de altijd interessante James Spader, maar de film is er helaas niet beter op geworden. Zo'n veelbelovende premisse, en als de mannen dan door de sterrenpoort gaan komen ze uit bij een planeet "in another galaxy far far away" waarvan we precies 1 woestijn, 1 stad, 1 ertsgroeve, 1 paleis en 1 ruimteschip zien – waarom zou Ra daar in godsnaam zijn eeuwigheid willen doorbrengen? De inboorlingen hebben daar duidelijk ook geen zin in, want vanaf dat moment glijdt de film af in een soort romantische revolutie met schreeuwende Arabieren waarbij we gelukkig wel nog steeds mooie shots van stoere silhouetten op woestijnduinen krijgen. Roger Ebert: "Stargate is like a film school exercise. Assignment: conceive of the weirdest plot you can think of, and reduce it as quickly as possible to action movie cliches. If possible, include sun god Ra, and make sure something gets blowed up real good." Student is geslaagd voor project met vlag en wimpel, tevens van filmacademie gegooid.