Opinions

Ah, Christopher McQuarrie, van het jammerlijk onderschatte The Way of the Gun. Een man die speelt met wat je genreclichés zou kunnen noemen en zo een lekker, ontspannen filmpje kan draaien. Hier sjouwt-ie meer plot en minder kogels mee, maar zijn flegmatieke, dartele signatuur komt ook hier weer regelmatig bovendrijven. Die toon zit dan voornamelijk bij Tom Cruise die met sappige teksten, een nonchalante houding en de nodige branie de zaak eigenlijk met speels gemak doorklieft.

Een acterende Herzog is er sowieso al over, zijn geleuter over Siberië en vingers is dat helemaal. Het dreigt wel eens mis te gaan, zo zijn er twee klootviolen met honkbalknuppels die er even een klucht van maken, maar dat wordt in het verloop van de scène getackeld. De achtervolging met de bloedcoole Chevy mondt uit in een voltreffer en het slot heeft nog wat heerlijk echoënde gunplay in petto. Weer een fijne en geinige worp van McQuarrie, die wat mij betreft vaker op dit stoeltje mag gaan zitten.

Tarantino met de rem er op in iets dat je als blaxploitation light kan omschrijven. Een hommage is het in ieder geval. Als je met dat soort films iets hebt, kan het bijna niet anders of je bent al grotendeels om als Bobby Womack zijn Across 110th Street inzet. De stille, sullige Bobby de Niro, de glazige Bridget Fonda of de ook hier weer heerlijk brullende Samuel L. Jackson, allemaal goed, maar de casting van Robert Forster en Pam Grier zijn de échte vondsten. Coffy, Foxy Brown en nu dus Jackie Brown is één en al uitstraling, terwijl Forster gezegend is met één van de sympathiekste koppen op de planeet.

Een duo dat het warme, menselijke middelpunt van de film vormt. Nogal ongebruikelijk binnen het oeuvre van Tarantino en daarmee ook één van de redenen waarom dit tot zijn betere werk mag worden gerekend. Net als de climax. In de aanloop gaat het eventjes iets moeizamer, in mijn herinneringen was het nog net iets sfeervoller, maar eenmaal aangekomen in het winkelcentrum ontspint zich een geweldig slot vanuit meerdere perspectieven waar die typische muziek ook weer een prominente rol speelt. Een uitgekiende, beheerste misdaadfilm met soul power. I put a cherry on top. Booh-yah!

Een op het oog vreedzaam dorpje in het Zweedse achterland waar het volledig uit de klauw loopt. Geldt ook voor de film, die stilaan steeds meer gebukt gaat onder z'n vele verwikkelingen. Je kan er een flinke mini serie mee vullen. Breekpunt voor mij is wanneer de Filipijnse barmeid in het gedonder betrokken wordt. Vanaf dat moment zo ongeveer wordt het allemaal wat te veel van het goede, iets waar de cast af en toe ook last van heeft. Vermoeiend figuur, zo'n heethoofd als Tomme. Met de beide broers heeft het nog een narratief haakje hangen, maar veel meer dan een ordinair en ingeblikt thrillertje valt hier alles bij elkaar niet van te maken.

Solide drama zonder veel franje, maar met Mikkelsens karakterkop en een plot waar het gemakkelijk instappen is. Je gaat je toch snel het lot aantrekken van Lucas, voor zover het niet het bloed onder je nagels vandaan haalt. Vinterberg weet enkele narratieve hobbeltjes eenvoudig te nemen door z'n film in een kleine, hechte gemeenschap te situeren en veelal vanuit het perspectief van Lucas of diens zoon te opereren.

Zonder schuldvraag en noemenswaardig politieonderzoek lijkt hij dan ook vooral geïnteresseerd in de implicaties van een dergelijke beschuldiging en hoe zich dat manifesteert in een samenleving. Eens het stempel is gedrukt, doen feiten er niet of nauwelijks meer toe en is de jacht geopend. Dat levert best een fascinerende strijd op, maar er sluipt ook een zekere naïviteit in het verloop, waardoor het slot aan kracht inboet.

Raadselachtige horror met een verhaaltje waar je je handen vol aan kunt hebben. Zou jammer zijn om je daar helemaal in te verliezen, want het is wel dusdanig elegant en stijlvol verpakt dat het ook op dat vlak wat voorstelt. Er hangt ook altijd wel een bepaald spanningsveld in de lucht, zonder dat het heel erg eng wordt. Een paar keer dat het in beeld en geluid aanzet, maar het is vooral het cryptische en verstikkende sfeertje dat de boel onder stroom zet en houdt.

Het scenario geeft overigens al vrij snel een dot van een aanwijzing prijs, die in ieder geval een deel van wat volgt, in een ander perspectief zet. Als je wel eens vaker tegen een film als deze bent aangelopen, kan het je bijna niet ontgaan. Niet dat daarmee de film is opgelost, het heeft nog genoeg in petto om je over te verwonderen. Jammer dat het z'n laatste pakweg twintig minuten misbruikt om allerlei eindjes opzichtig aan elkaar te knopen. Dat had wel wat minder gekund.

Nieuwe oorlogsvoering voor mariniers die blijkbaar meer verveling proberen te doden dan tegenstanders. Een sleur waar de film ook last van heeft. Je krijgt al snel het idee dat je alles al eens gezien hebt. Soms draait het even, meestal wanneer er een song wordt ingestart, maar erg boeiend is die dagelijkse routine, hoe authentiek ook, verder niet. Veel gezeur rondom de wederhelft. Het zal wel.

Mendes en Gyllenhaal slagen er ook niet in om een interessante hoofdrol te creëren. Na een taai eerste uurtje komt Swoffords frustratie dan ook vooral uit de lucht vallen. Dat lijkt wel het startsein voor iets meer elan, maar ontbranden is er al met al niet bij. Fraaifilmerij rondom de vuurzeeën waar via een paard een soort surrealistisch nootje wordt gekraakt, maar dat is het wel zo ongeveer.

Vroeger veel (en vaak) van genoten. Geen gehannes met karakterintroducties, Spielberg zet 't meteen onder stroom met een eerste slachtoffer in het schemerdonker. Bijkomend voordeel is dat een simpel wateropvlak onmiddelijk en steeds gevaar suggereert. En als je er dan nog een inmiddels legendarisch deuntje bij hebt, is het helemaal kassa. De burgervader is wat irritant, maar eenmaal in het meertje kan ook hij het tij niet meer keren.

Ondanks alle technische vooruitgang ziet alles rondom de haai er nog altijd fantastisch uit. Toch is een van de meest bijzondere scènes er eentje zonder het beest. Net als Brody en Hooper zit ik gebiologeerd te luisteren naar Quint's verhaal uit de oude doos. Ben geneigd te zeggen dat tegenwoordig zo'n scène om redenen van tempo (o.i.d.) veelal de snijtafel niet zal overleven. Hier is het een adempauze die de film nog wat intenser maakt.

Sowieso is het wel een aardig drietal. Vooral de botsingen tussen de opvliegerige Hooper en de half lallende zeebonk zijn een leuke bijkomstigheid. Prachtvent, die met de bakkebaarden. Geweldig hoe Spielberg hem onder de lens neemt als hij met een brede grijns op de plank staat. Een ander sterk onderdeel zijn de gele vaten die, net als het wateroppervlak eerder, direct een gevoel van dreiging oproepen. Opnieuw simpel, maar erg effectief.

Dan zijn er nog de sidderende onderwatershots met spartelende benen, een camera die langs een verschrikt kind zoeft, de lichtshow met het onderzoeksbootje, de avontuurlijke muziek en uiteindelijk de fenomenale grote witte die in vol ornaat de aanval opent. En, nou ja, noem maar op. Ik had eerlijk gezegd verwacht dat ik wel wat uitgekeken zou zijn op Jaws, maar niets is minder waar. Wederom enorm van genoten.

Obligaat vervolg. Het zorgeloze vakantiesfeertje lukt bij tijd en wijle wel, maar zonder Quint en Hooper en met een stel kids op de rol is er al dat vlak al weinig aan. Hysterisch scheeuwend en gillend; een verbetering is het bepaald niet. Voor Scheider valt er ook geen eer te behalen.

Lullig verhaaltje rondom hem dat geen zoden aan de dijk zet. Vooral rompslomp om hem op het water te krijgen. Allemaal nog niet zo'n probleem, ware het niet dat de kern van de film niet overeind blijft. Szwarc faalt eigenlijk keer op keer wanneer hij met de haai aan de slag gaat.

De executie van een aantal scènes laat al te wensen over, maar een beetje spanning opbouwen met de vin en zo is er vaak ook niet bij, terwijl het getetter van Williams al snel begint te vervelen. Meer luid aanwezig dan ondersteunend. Een paar aardige momentjes, verder niet best.

De Franse Provence, veelal in de zomer, waar het warm en droog is, de vogeltjes fluiten en de krekels, of hoe die herriemakers ook maar mogen heten, tjirpen. Dat sfeertje heeft het wel. Twee lieden met snode plannen, waarbij een dwarse buurman op opvallend achteloze wijze uit de weg wordt geruimd, maar de erfgenaam taaier blijkt dan gedacht. Het is daar dat de film speelt met de sympathie van de kijker. Zo is Ugolin eigenlijk een aardige sukkelaar die meegaat in hetgeen de sluwe César beraamt.

Het wordt het langzaam uitknijpen van de gebochelde, maar nergens dat Montand vervalt in het spelen van de grote boef, terwijl Jean lange tijd onverstoorbaar z'n groene gang gaat. Depardieu moet een paar keer (te) flink aanzetten, maar hij houdt dan ook wel van een wijntje. Een film die het narratief op de rit heeft en verder niet zo gek veel te bieden heeft. Of het moeten de ijzige blikken van het dochtertje zijn. En hoe het uitpakt. Ergens wel jammer dat er daar een tweede deel wordt aangekondigd.

Kids die domme beslissingen nemen in een horror film. Gelukkig heeft Salva het zelf ook door. Die fun heeft het, wat met zo'n malle verschijning ook wel nodig is. Lachen wanneer hij met die vleugel begint te wapperen. Tegen die tijd is het allang geen nagelbijter meer. Dat zat er met die truck nog wel even in. Roestig ding en lekker agressief op de weg. Het hol mag er ook nog zijn, maar gaandeweg wordt het meer iets waar je bijna jolig van wordt. Ook niet zoveel mis mee, ware het niet dat het filmpje zo steeds iets minder interessant wordt. Al is het einde wel weer goed voor een grijns.

Show me the money! Toch nog een behoorlijke catchphrase geworden. Met de film heb ik niet zo veel. De muziekkeuzes zijn wel voortreffelijk. Dat kan je aan Crowe overlaten en het begint allemaal best fleurig en leuk. Soms ook te flauw, maar het heeft een zekere schwung te pakken. Hoe dichter Zellweger en Cruise op elkaar komen, hoe meer het dat kwijtraakt en hoe muffer en kleffer het wordt. Het lijntje met Gooding Jr. implodeert op dezelfde manier. Het zoontje is ook te schattig bedoeld om het te zijn.

Greutert op eigen benen na zijn bloederige streken met Jigsaw. Totaal andere horror dan dit natuurlijk, maar net hetgeen dat hij daar had mogen laten, neemt hij mee. Een uitgebreide uitleg in het slot. Een sof binnen een sof, want het is bepaald geen klapper, deze finale. Zelfs onder water niet. Dat zal dan wel iets met het voorgaande te maken hebben, waar de film het ook nog wel eens laat afweten.

Het is in ieder geval geen al te geraffineerde worp en de paar troeven die het heeft, worden nogal zwak uitgespeeld. Louisiana, haar bayou en bijbehorende voodoo taferelen; dan denk je aan een smeulende, dampende ambiance, maar veel verder dan af en toe een aardig plaatje en een plekje in het plot komt het niet. Dit had zich bij wijze van spreken net zo goed in het park van Emmen kunnen afspelen.

Net het punt waar de film zich had kunnen onderscheiden van z'n vele soortgenoten. Wat rest zijn een aantal scènes die op min of meer gebruikelijke wijze voor kippenvel gaan en elders al eens hectischer, enger of enerverender zijn gedaan. Wat ook niet helpt, is de hoofdrol. Die kan er niet veel van. Zonder dat het helemaal door het ijs zakt, blijft het toch wat te ver achter op de betere concurrenten.

Vlot en excentriek romantiekje, voorzien van allerlei visuele fratsen en twee kinderen die ontwapenend de film openen. Speels, ondeugend en aandoenlijk (zeg maar gerust ontroerend) in de kinderjaren dat met soepele tijdssprongen verder gaat, waarbij La Vie en Rose steeds een nieuw jasje krijgt aangemeten en de film letterlijk van kleur verschiet. Het snoeplaagje maakt plaats voor een fellere verpakking.

Idem voor de toon. Weg met de dartele, onschuldige spelletjes, de streken worden gemener en wreder tot een punt waarop dat lieve doosje een dreigend onding is geworden. Twee in wezen onuitstaanbare, egoïstische mensen die elkaar het leven zo zuur mogelijk maken, die verdienen elkaar, terwijl je in elke vezel ook voelt dat ze bij elkaar horen. Knap als je iets moois en iets lelijks zo weet te verenigen.

Bijna megalomaan, zo'n project, zo'n complot en zo'n speelduur. Een hele klus om dat langer dan drie uur interessant te houden. Het lukt, meer dan dat zelfs, het lukt op wervelende wijze. Niet alleen houdt Stone het mysterie aan de praat, hij weet ook nog een thriller aspect in te bouwen door getuigen(issen) af te wisselen met zwart-wit beelden rondom de fatale dag. Het geeft de film een dosis energie die het zelden kwijtraakt. Het gezeur rondom Garrisons gezinnetje vormt eigenlijk de enige horde.

Verder dendert Stone door z'n dossier heen. X voelt een beetje als het konijntje uit de hoge hoed om het allemaal in z'n vooruit te houden, maar je hangt wel aan Sutherlands lippen wanneer hij tipjes van de sluier oplicht. De rechtszaak heeft dezelfde schwung, al is de afsluitende monoloog wellicht iets te veel van het goede. Buiten die paar smetjes een theorie tjokvol informatie die gedurende dik drie uur weet te boeien. Knap. Leuke bijkomstigheid is het optreden van de markante Willem Oltmans.

Tweede keer dat ik 'm zie met hetzelfde resultaat. Een ruime voldoende, maar net niet afdoende om er een héle mooie score van te maken. Dat zit 'm dan met name in de impact van het slot dat weliswaar steekt, maar toch net iets tekort schiet. De karakters zijn blijkbaar toch niet sterk genoeg gebouwd om het helemaal tot leven te brengen. Of dat nu ligt aan het innerlijke conflict, de relatie tussen de twee of simpelweg de vlakke gezichten, valt moeilijk aan te geven. Ik hou het maar op een combinatie van in ieder geval de eerste twee.

Verder zat pluspunten voor een mooie ervaring. Doeltreffende animatie, somber en stemmig met een paar forse tikken in huis. Wanneer er bloed vloeit, komt dat ook daadwerkelijk aan en de ondergrondse opening is meteen al geweldig. Een volwassen verhaaltje dat schommelt tussen een politieke thriller en drama op de huid, maar van alles wat je ervan kan zeggen, er is één onderdeel dat een blijvende, zeg maar gerust onuitwisbare indruk achterlaat. Zodra de Kerberos outfits en kijkers opdoemen, staat het onder hoogspanning.

Niet dat ik dit meepik voor een interessant plot, maar het moet ook niet teveel in de weg gaan zitten. Daar wil hier nog wel eens sprake van zijn. Het zal er wel bij horen, maar het knullige oorlogsgedoe het suffe drama gooit er bij tijd en wijle flink de rem op. Met nog wat malle agenten vliegt het toontje ook alle kanten op.

Visueel wel erg aantrekkelijk en niet alleen vanwege de beeldschone Qu Shi, ook de locaties e.d. zien er overwegend prachtig uit. De grote troef opent knotsgek en pakt een paar keer lekker agressief en flitsend uit. Toch overheerst een lichte teleurstelling over de actie. Meer had ook qua tempo niet misstaan en de met pathos opgeblazen finale is een klein dompertje.

Dune nooit gelezen en, net als Jodorowsky's films, ook nooit gezien. El Topo wel eens in handen gehad, maar er is iets dat me tegenhoudt. Deze docu heeft daar vooralsnog geen verandering in gebracht, al spreekt Jodo's houding ten aanzien van het maken van films me wel aan. Geen bescheiden man, veel zinnetjes in de trant van I did that, met de nadruk op I, maar daar staat een dikke dosis enthousiasme en ambitie tegenover, waarmee hij mij uiteindelijk wel voor zich weet te winnen.

Het zal wel bon ton zijn om tegen Hollywood aan te schoppen met dit soort gevallen, maar dat men er zo hun bedenkingen bij had, is toch niet zo vreemd. Een megalomaan project natuurlijk, waarbij ik me ook niet aan de indruk kan onttrekken dat het gevaar van een kitschfest stevig op de loer ligt. Ondanks de aanwezigheid van al dat talent. Als je ziet wat er uiteindelijk uit het project is voortgekomen, is het misschien maar beter dat deze Dune nooit het levenslicht heeft gezien.

Jodo vliegt daar ook een keertje uit de bocht. Als hij boos wordt, is hij voor mijn gevoel aan het acteren. Nou ja, vooruit maar. Verder een docu die visualisaties van het script afwisselt met talking heads waar een hele rits grote namen, waaronder het hele Alien team, voorbij komen. Niet onbelangrijk. Al met al best boeiende materie met een regisseur die, zij het indirect, toch maar mooi z'n sporen heeft weten achter te laten in de sci-fi zoals we die nu kennen. En dat is ook wat waard.

Een vermakelijke makeover. Best een gewaagde onderneming, lijkt me althans wel iets waar je flink nat mee kunt gaan, maar Jee-woon slaat zich er met speels gemak doorheen. Denk aan Leone's klassieker, een Raiders of the Lost Ark motor eronder en een Zuid-Koreaanse zwier, zoiets. Als het daar op humor aankomt, wil het daar wel eens kolderieke, flauwe toestanden opleveren, hier vooral rondom The Weird, en dat is ook wel eens zo, maar het is vaak net zo droog en leuk. Die oude, grote duikhelm bijvoorbeeld.

De anachronistische geintjes mogen er wat dat betreft ook zijn. Levert een rijke wereld op. Zo kleurrijk als het maar zijn kan, vrolijke, avontuurlijke muziek, geweldige uitdossingen, doldwaze pief paf poef met klapperpistooltjes en meer, lomp gooi- en smijtwerk en sappige messenstekerij. Aan actie geen gebrek. Soms ook best een tikje grof. Het segment ergens in het tweede uur is het absolute hoogtepunt. Woo-sung (The Good) is een beetje de klos in al dit geweld, Byung-hun, The Bad, is de aller-, állercoolste.

Ontegenzeggelijk een fris, creatief en leip filmpje, maar hoe dieper het in de fantasie van de schrijver duikt, hoe moeizamer het gaat. Dave en John vormen een geinig duo, de manier waarop het verhaaltje uit de doeken wordt gedaan werkt wel en en met wat bizarre toestanden en horrorgein komt het allemaal nog ludiek uit de startblokken.

Of het gewenning aan het absurde is of een verhaaltje dat stilaan begint te borrelen, een versnelling hoger schakelen is er vervolgens niet meer bij. Qua humor en inventiviteit wordt het een beetje hit and miss met de nadruk op het laatste en het spreekt allemaal nog maar mondjesmaat aan. Kolderiek hooguit, met een kleine opleving zo rond de kerk.

Nice. Het is even slikken in het begin met allerlei kleffe toestanden, maar al snel blijkt dat Stahelski zich bewust is van z'n afgekloven materiaal en het met een losse, speelse houding benadert. Dat wat Fuqua met The Equalizer naliet. Wanneer de Russische gangsterbaas een gortdroge oh laat landen als hij de naam van onze held voor het eerst hoort, is het ijs definitief gebroken. Ja, we mogen er ook om lachen.

Dezelfde Tarasov pompt John Wick op tot bijna mythische proporties, het wordt schieten geblazen en de film heeft naast coole auto's ook wat toffe ideetjes aan boord. De opruimingsdienst is al leuk en als John in het hotel aankomt, heeft het zijn geheel eigen wereldje te pakken. Daar waar met een soort gun fu de boel op stelten wordt gezet in een fluorescerend gekleurde nachtclub. Dat is nog eens een gangsterhol.

Wick schiet ze blijkbaar graag op korte afstand overhoop. Stahelski doet z'n stinkende best om zo stijlvol mogelijk voor de dag te komen en dat lukt af en toe ook wel, maar het mist toch een bepaalde brille om er helemaal een feest van te maken. De wisselvallige muziek wil er ook wel eens volledig naast zitten. Zo gaat er wel eens wat mis, maar het heeft tenminste een eigen snoet. Hier mogen ze er meer van maken.

Gammel is het eerste wat me te binnenschiet. Een karige vertelling, visueel nogal eens warrig, een cast die collectief ruk is (begrijpelijkerwijs overigens) en scènes die veel te lang door emmeren zodat het van tijd tot tijd knap irritant wordt. Dat laatste gebeurt vrij vaak rondom Mad Dog's commando. Lekker opgefokt, maar veel te veel herhaling. Met name No Good Advice haalt het bloed onder de nagels vandaan. Omdat het allemaal wat brak is, krijgt het wel een authentiek en rauw sfeertje mee. De tomeloze agressie, het bijbehorende geweld en de verknipte kindsoldaten zijn verontrustend en die kruiwagen deed me ook wel wat.

En het begon nog zo aardig.. Hex die een leuk ratelend wapen hanteert, een korte animatie en een overval op een trein; het kan er allemaal mee door. Dan ontmoet Hex Leila en presteert Hayward (of wie dan ook) het om twee after sex-scènes achter elkaar te plakken. Twee. Alsof er iets tussen zat (nee, dat bedoel ik niet), dat de snijtafel niet heeft overleefd.

Het is een voorbode op de rest; een stripverfilming waaruit een kwart (of meer) van de plaatjes lijken te zijn weggelaten met een aantal losstaande ideeën (geen idee wat ze bv. met Snake Man van plan waren), die maar niet opgaan in het toch al karige plot. Daar moet Jonah Hex het natuurlijk niet van hebben, maar verder zit er ook niet iets in dat aanspreekt.

Als het niet oninteressant is, dan is het wel belachelijk. Vooral de flashbacks hakken er wat dat betreft in. De obligate vuurwerkfinale is al niet groots, maar op deze manier zelfs lachwekkend. Om over het sprongetje van het schip maar te zwijgen. Actie, thriller, western, horror of comedy; wat voor (combinatie van) etiket(ten) je er ook op plakt, het is van alles niks. Een smakeloze brij.

Een nep familie die de omgeving stevig laat shoppen om er maar bij te horen. Beetje schoppen tegen de consumptiemaatschappij van decadent en glibberig Amerika. Leuk. Helaas laat Borte dat al vrij snel varen en komt de focus (...) te liggen op de verkoopcijfers van Steve en -jawel, er broeit iets- de verhouding tussen hem en Kate. Dat laatste levert eigenlijk al geen enkele leuke scène meer op, maar het gaat van kwaad tot veel erger.

In amper een kwartiertje wordt op abjecte wijze afgerekend met de familie door ze te larderen met een zooi goedkoop drama. Om te huilen hoe gemakkelijk Borte hier probeert te scoren. Totaal onnodig, want ook de buurman ontkomt niet aan die dadendrang, maar dat valt binnen de context van het uitgangspunt tenminste te pruimen. Het levert bovendien nog een leuk shot op. Helaas is het effect hiervan dankzij die pafferige aanstellerij vrijwel nihil.

Hap-slik-weg thrillertje met Rusty Nail versus Candy Cane over een MC bakkie. Serieus vervelend wordt het nergens, maar groots zit er ook niet in. De eerste helft heeft het twee aardige confrontaties, maar is de opbouw iets te gammel om echt te werken. Dat gaat na de adempauze halverwege beter, wanneer Rusty, gave stem trouwens, wat meer mag fucken met zijn prooi. Ondanks iets aardigs in een maïsveld en een paar cynische liedjes loopt het toch allemaal met kleine sissers af.

Rusty Nail versus Goldilocks dit keer. Ietwat ruwer, explicieter en toch veel slechter dan z'n voorganger. Het oliedomme verhaaltje en het vervelende tienerspul (de third-wave emo-punker is onuitstaanbaar) zijn nog enigszins voor lief te nemen, maar ook de rest is een totale ergernis. Rusty is een parodie op zichzelf, de manier waarop hij deels uit beeld wordt gehouden is veel te knullig en hij lult ook nog eens veel te veel. De stuiterende auto ziet er niet uit en het oeverloze gepruts met muziek maakt het er alleen maar belachelijker op. Een fiasco.

Eentje die enorm z'n best doet om grappig te zijn en dan gaat er af en toe wel eens wat mis, onderweg treedt er vanzelf eens wat verzadiging op en zo gaat het op naar het einde allemaal wel wat moeizamer, maar het scoort toch met enige regelmaat een lach. Met veelal voor de hand liggende humor, zoals de gebruikelijke knipogen, het geklooi met het ombrengen van de ondoden en ook wat sociale satire. Daar leent Cuba zich prima voor. De houding van Juan en zijn kompanen is de meest stabiele factor. In de zin van leuk. We kill your loved ones en zo. Er komt wat Oegandese CGI en dergelijke voorbij, maar dat past wel in het onnozele sfeertje. Niet bijzonder, maar ook niet onaardig.

Een gave bus en fans van Ari Gold kunnen hun hart ophalen met een opgefiokte en zenuwachtige Jeremy Piven. De film had wel wat flamboyanter gemogen. De manier waarop Leary voor het eerst te zien is, mag er zijn, maar full maniac gaat ie dan weer niet. Z'n babbels hadden hier en daar ook wel wat scherper gekund. Zo'n ontploffing is dan weer lekker overdreven.

Jammer dat dat soort momenten spaarzaam zijn. De toon staat ook wat teveel op serieus. Film komt nog wel eens tot stilstand wanneer de focus ligt op hoe de vier met de situatie omgaan. Toffe muziek en de stad staat er lekker guur en kil op. Daar worden dan ook wel een aantal aardige scènes uitgetrokken, maar uiteindelijk is het allemaal net iets te doorsnee.

Ontspannen, schaamteloos en dan eens ongemakkelijk filmpje over een tienerzwangerschap, dat met een veelvoud aan kwinkslagen ook nog eens verdomd aantrekkelijk is.

Ellen Page is fantastisch als 'gewoon' meisje en bijdehandje, maar ook de rest van de cast verdient een dikke pluim. Het zit er soms dicht tegen aan, maar typetjes worden het niet. Scherp geacteerd. Een verademing. Knap om een toch beladen onderwerp zo vlot en speels te brengen, zonder ergens klef, plat of anderszins uit de bocht te vliegen. De tokkelmuziek is wat dat betreft erg treffend.

Film heeft over de gehele speelduur dan ook een aangename cadans. Ik had even het gevoel dat het mis zou gaan bij de dramatische wending, maar ook die hobbel wordt met gemak genomen. Laat toch maar mooi zien dat een een verkreukeld briefje zoveel effectiever kan zijn dan een zwaar aanzettende tear-jerker. Juno is grappig, ontroerend en cute.

Nooit fan geweest van het hele dino festijn, al moet gezegd dat anno nu de SFX zich nog altijd best aardig staande houden. Pas tegen het einde, rond de raptors, dat het allemaal wat minder indruk maakt. Ik kan dit soort films van Spielberg vaak wel hebben, er is altijd iets dat aardig draait, maar hier lijkt de formule te haperen. Dan komen zaken als de sullige humor, het doorzichtige verhaaltje en de vervelende kids te vaak bovendrijven. Verder geen acteur die de boel op sleeptouw neemt, Knights bijdrage is zelfs hopeloos. Het grote avontuurlijke gevoel sijpelt zo de film uit.

Nooit een fan geweest van deze dino's. Ook dit vierde deel verandert daar niks aan. Vermaak met grote beesten, niet iets dat bij de lurven grijpt. Eerder lachwekkend. Bek open en brullen maar, telkens weer opnieuw. En als er eentje opgaat in de omgeving, roept iemand It can camouflage! Want stel dat u het gemist heeft. Dat niveau. Hier en daar wat lomp gehap dat om die reden wel werkt, het bolletje is op zich een aardig idee en soms dat het sympathiek momentje heeft, maar veelal povere humor met suffe personages en een verhaaltje dat geen naam mag hebben. Volgende keer maar iets proberen met die onderwater dino. Dat lijkt me nog wel wat.