Opinions

Heftige en energieke geschiedenis, immer geradeaus en in hoog tempo. Dat laatste heeft als voordeel dat je je niet zo hoeft te storen aan het constant driftige, opgefokte gedrag van veel van de terroristen, maar zo valt er nog wel eens iets tussen wal en schip en van de personages blijft ondertussen niet veel over. Dat wreekt zich ook in het tweede deel wanneer de kopstukken inmiddels vastzitten en Edel ineens wel wat tijd heeft om ze onder de loep te nemen.

Te laat om op dat vlak nog echt iets te bewerkstelligen en de keren dat Bruno Ganz zijn wijsheden mag deponeren zijn en blijven aan de flauwe kant. Uiteindelijk blijft het meest interessante aspect toch die geschiedenis. De tijd, de RAF, wat het zoal uitspookte, het meedogenloze, enzovoort. Wat dat betreft zijn de archiefbeelden van toegevoegde waarde en is het ondanks een de forse speelduur nergens een logge film. Ook niet echt groots, maar wel degelijk interessant.

Rouw- en verwerkingsproces verpakt in een adequate horror, al mist het wat dat laatste betreft een klap op de vuurpijl. Waar Kent het drama geraffineerd afrondt, weet ze met haar duvel niet helemaal tot een aansprekende ontknoping te komen, maar de film is stevig genoeg om dat te kunnen hebben. Macaber, dat pop-up boekje, net als het stomme filmpje op TV.

Niet dat het verder nu zo eng of enorm spannend is, maar de Babadook doet wat het zelf belooft: onder de huid kruipen. Kille setting, dit in donkerblauw gedrenkte huis, de klankband zet een paar keer freaky aan en dat joch opent echt geweldig irritant, waarna de rollen stilaan worden omgedraaid en het steeds meer op de mentale aftakeling van moeder toespitst.

Knap gespeeld door beide, soms zeer onaangenaam om naar te kijken en te luisteren. Daar zit in wezen meer horror dan elders, al werken plaagstootjes en dergelijke wel. Met het stemmetje had Kent wellicht iets meer kunnen doen. Had allemaal best nog wat kwellender gekund. Desalniettemin een behoorlijke balansoefening op het slappe koord van twee genres.

Pudding. Met de brommende Diesel, enkele actieperikelen en de eigenaardigheden van de nabije toekomst in Rusland e.o. is het eerste uur nog wel door te komen. De SFX zijn niet al te overtuigend, maar daar knipt Kassovitz zich redelijk doorheen. Iets wat weer averechts werkt bij het knokwerk en ook het meisje is al snel bloedirritant, maar dat draait deze film nog niet de nek om.

Dat gebeurt wanneer het verhaaltje zich steeds nadrukkelijker gaat roeren. Eenmaal op de plek van bestemming aangekomen is het helemaal uit met de marginale pret. Futuristisch NYC ziet er niet uit, het gedoe met de raketjes en slow-motions is niet te harden en de inmenging van typetjes als de hoge priesteres en Dr. Arthur Darquandier zet het helemaal in belachelijke sferen.

Doorbraak van de skateboard. Blijft toch een schat van een film. Met de klok op rock dendert Zemeckis voort en deelt onderweg nog heel wat rake grapjes uit. Er gaat wel eens wat mis, maar verspreid over de gehele speelduur heeft het tal van momentjes die goud waard zijn.

Neem alleen al de ontmoeting op de boerderij of de smachtende blikken van Lea Thompson. Michael J. Fox is al een licht neurotisch mannetje, maar Doc Brown (1.21 jigawatts!) spant de kroon. Lloyd steelt de film met z'n uitzonderlijke mimiek en niet te temperen enthousiasme.

Wanneer The Starlighters het even zonder de neef van Chuck Berry moeten doen en steun krijgen van een dikke gitaarsolo die z'n tijd vooruit is, is er helemaal geen houden meer aan. Een hartverwarmend ritje door de jaren heen die met meerdere snaren speelt. This is heavy.

Repeterend vervolg. Zemeckis heeft de mallemolen meteen draaiende, maar wanneer het gezelschap in 2015 verzeild raakt, wordt het steeds flauwer. Het ziet er leuk kitscherig uit met enkele aardigheidjes die nog wel werken, maar de toekomstige familie McFly is een volledig mislukte, melige sketch.

Die klap komt het nog maar nauwelijks te boven, al gaat het daarna, vooral via Christopher Lloyd, iets beter draaien. De terugkeer naar het eerste deel is nog tot daaraan toe, maar ook qua geintjes en dergelijke valt het te veel in herhaling. Ondanks veel drukte blijft het bij een gezapig tweede deel.

De trilogie eindigt in mineur met iets dat neigt naar een western klucht. De setting spreekt me al niet zo aan en de meest betrouwbare pion van de reeks wordt opgescheept met een zeurend plotlijntje. Het hele gedoe rond Carla is nauwelijks te harden. Verder weer veel een herhaling van zetten, de grappen en grollen komen grotendeels niet verder dan belegen en zelfs het malle verhaaltje gaat richting climax opspelen. Een ietwat roemloos einde.

Je kan veel van Bay zeggen, maar actie kan hij schieten. Het is de rest van zijn film waar het vaak van mis tot bedenkelijk gaat. Dit debuut bevestigt die indruk. Hij probeert in ieder geval zo blits mogelijk voor de dag te komen en het heeft ook wel raakvlakken met voorgaande, vergelijkbare films.

Mancina's muziek bijvoorbeeld. Heeft op sommige momenten wel wat weg van wat James Horner (ik dacht even zijn bekende steel drums te horen) in de jaren hiervoor wel eens deed. Dat zal niet voor niks zijn als je met zo'n buddy film aan de haal gaat, die (geagiteerde) drive heeft het ook wel.

Plotje is zo van de lopende band komen rollen en het mist een indrukwekkende bad guy, maar het grootste probleem bevindt zich bij beide hoofdrollen. Vooral als Bay vol voor de lach gaat. Veel improvisatie naar het schijnt, maar als het niet geforceerd overkomt, dan is het wel onuitstaanbaar.

En je krijgt veel van dat soort onzin voor de kiezen. Ik ben geen groot fan van Smith, maar vergeleken bij die andere is het een verademing. Lawrence is echt een verschrikking. Pantoliano heeft stiekem de leukste drift en Leoni is een prettige verschijning. Verder heel veel geschreeuw, te weinig wol.

Ik kan me wel voorstellen dat, naast al die verslavingen, het katholieke facet van de film wat stof heeft doen opwaaien. Neem die verkrachting. Een knappe non wiens maagdenvlies wordt gebroken door een crucifix. In de scene waarin dit naar voren komt, staart Keitel, die een gesjeesde katholiek speelt, naar haar naakte lichaam. De lust die de non bij hem opwekt, botviert Keitel in de scene daarna, op de 2 meisjes in de auto. Of neem de houding van Jezus tijdens de hallucinatie. Zie zijn heup.

De ultieme zondaar ontmoet de ultieme vroomheid en net op het moment dat redemptie nabij lijkt te zijn, verliezen de Dodgers. Geen hulp. Brute maar ook wrange film.

Niet helemaal mijn kop thee, al moet ik erbij zeggen dat ik onlangs die andere BL weer heb gezien en Cage mij door de jaren heen steeds meer is gaan tegenstaan. Wellicht dus een enigszins gekleurde kijk.

Cage heeft hier wel een rol te pakken die hem beter past dan veel van zijn vorige werken. Het licht maniakale schmierwerk heeft op mij wisselend succes. Zo is bv. de scene met de 2 oudere dames een instant hit, maar veel van McDonagh's aftakeling en opgefokte gedrag heeft steevast iets glibberigs. Het wil er bij maar niet helemaal in.

Qua zwarte komedie/film noir ook wisselend succes. Door de bank genomen wel ok tot soms goed, maar hier en daar ook aan de halfslachtige kant. De verhaallijn met de kruimelcrimineel en zijn 2 gorilla's mist wat pit en McDonagh's gokverslaving is een wel heel dun draadje. Maakt het van tijd tot tijd wat gezapig, ook of misschien zelfs vooral omdat Herzog McDonagh een sympathiek kleurtje lijkt te willen geven. In het begin nog subtiel, later iets duidelijker. Had voor mij niet gehoeven.

En dat is eigenlijk wel mijn voornaamste bezwaar. Herzog houdt het, voor zover je daar van kan spreken in een verhaal als dit, braafjes, terwijl hij een karakter tot zijn beschikking heeft met wie hij helemaal los kan gaan. Niet dat deze Bad Lieutenant geen proleet is, dat is hij in vele opzichten natuurlijk zeker, maar meer was op zijn -of mijn- plaats geweest.

Ietwat eigenaardig, maar tegelijkertijd ook best een intrigerend filmpje. Noir in kleur, van een somber winterpalet tot meer fleurige franje. Het zal wel iets met bittere realiteit en een meer gekleurde versie daarvan te maken hebben. Levert een aantal aardige scènes op. Bij de kapper, op de ijsbaan en in het reuzenrad, om eens wat te noemen. Verder draait er een serial killer plotje afgewisseld met een kleine karakterschets van een gebutst agent in een vierkante vertelstijl. Het zwalkt een beetje, net als de hoofdrol, maar zo weet het zich wel van de meute te onderscheiden.

Digitale haaienhorror in een ondergelopen supermarkt. Het houdt niet over qua effecten (geen 3D hier) maar met een overdreven toontje valt er nog wel wat halen in zo'n setting. Lekker groteske opening in ieder geval, de tsunami kan er mee door en Aja's Piranha schiet te binnen wanneer er een propeller in een voorhoofd landt. Het kibbelende stelletje is zowaar aan de grappige kant. Het ventje althans.

Zo heeft het de flair om dit over de streep te trekken, maar die voorsprong slinkt onderweg een beetje. Om de haai een paar keer frontaal voor de camera te laten verschijnen is al geen geweldig idee, maar het grootste probleem is dat het na verloop van tijd een herhaling van in en uit het water-zetten wordt, onderbroken door wat dramatisch geneuzel en de bloedirritante Kirby. Verder best vermakelijke onzin.

Klein juweeltje. Alles onder het mom van zeg het met beelden. De Pangs gebruiken een rijkelijk gevulde trukendoos om hun verhaal te vertellen, Allerlei visueel geklooi, te veel om op te noemen en dat levert in eerste instantie misschien een ietwat dwarrelend relaas op, maar waar zo'n back story vaak vooral krampachtig tot stand komt, krijgt het hier heel wat extra cachet.

Een beetje grillig in z'n (vele) muziekkeuzes en met betrekkelijk weinig dialoog, kan ook bijna niet anders als je hoofdrol doofstom is, maar ik hou juist van het koele, zwijgzame type. Beide stoer, maar ook broos. Mooie rollen die worden opgefleurd door de relatie met de twee dames. Vooral rondom Fon houden de Pangs het delicaat genoeg om daadwerkelijk iets voor te stellen.

Ondertussen borrelt er ook nog een fatalistisch sfeertje in de film. Het komt voort uit het beroep en uit het milieu, maar er hangt ook een grauw-vale sluier over de doorgaans vrolijke Aziatische kleuren. Een ideaal broeinest voor zoiets, dit zwoele Bangkok met haar drukke uitgaansleven en onderwereld. Het keerpunt, de verkrachtigingsscène, is intens en rauw geknipt.

Ik vind dat wel het knappe aan deze film. Het werkt als geheel, maar veel van de individuele scènes zijn echt smullen geblazen. Die kun je zo als kortfilms inzetten. Zoals bijvoorbeeld de moordaanslag op het mysterieuze doelwit. Subliem in beeld gebracht. Zo schimmig dat het eng wordt, een nachtmerrie, een soort urban horror. Niet het enige dat een lust voor het oog is.

Moeizaam. Waar het origineel steeds beklemmender werd, bewandelt deze meer een omgekeerde weg. Grootste verschil in beleving zit voor mij in het gevoel dat deze niet aan de benevelende atmosfeer van z'n voorganger toekomt. Dan komen andere zaken al snel onder druk te staan. Visueel nog steeds een interessante worp, al is het duidelijk minder onstuimig in z'n beeldregie.

Af en toe nog aanwezig, maar de film is op dat vlak beduidend kalmer. Alsof de Pangs hun wilde haren hebben gekamd. Kille kleuren worden afgewisseld met een warmer palet, het zal de thermometer van de film en z'n hoofdrol zijn. Nicolas Cage dus, als in zichzelf gekeerde huurmoordenaar. Past niet echt. Ik zie hem sowieso liever in rolletjes waarin hij zich lekker mag aanstellen.

De scriptverandering helpt ook niet echt mee. Joe is in wezen een doorsnee hitman met regeltjes, Kong (die uit 1999) een fascinerende verschijning door z'n handicap. Iets dat z'n weerslag eveneens vindt in de romance met het alsmaar lachende dove meisje. Zo is het me te klef, slechts de sleutelscène van de twee blijft overeind. Het gedoe met de olifant had de film niet mogen halen.

Veel te opzichtig, net als de moraal rondom de laatste moord. Je krijgt sterk de indruk dat ook daar wat Amerikaanse invloeden een rol in spelen. Verder houden de broertjes hun rug redelijk recht, in andere handen had dit een veel banalere makeover kunnen worden. De shootout met de waterflessen doen ze toch weer goed. Uitblinker? De geblondeerde Thai. Best pijnlijk voor Big Nic.

Truth is stranger than fiction.

Geschreven met ondersteuning van een informant die destijds bij het onderzoek betrokken was. Althans, dat wordt beweerd.. Mooi misdaadverhaal over een stel naïeve kruimelaars die ongewild belastend materiaal jatten dat eigenlijk meer waard is dan de cash en juwelen waarvoor ze zijn gekomen. Film begint misschien ietwat verwarrend, maar de kraak en en de klopjacht door de diverse 'gedupeerden' die daarop volgt is verhelderend, uitermate boeiend en met het nodige tempo gebracht.

De Britten hebben toch een geweldig arsenaal aan acteurs die iets echt en eerlijk kunnen neerzetten, in deze film is het niet anders. Statham is voor zijn doen zelfs goed en charismatisch op ingetogen wijze (verwacht geen brute actie dit keer). De rest van de cast is van posh tot clumsy kloppend en de 70's sfeer in Londen komt aardig uit de verf.

Wat mij betreft interessant vanwege het true story-karakter, authentiek door de Britse aanpak en vermakelijk door de rappe ontwikkelingen en reacties uit verschillende hoeken en dito karakters. Zeer geslaagde crime flick.

****

Aardige actie film die qua plot niet veel om het lijf heeft en bij tijd en wijle zelfs een beetje leeghoofdig aanvoelt. De actie kan er zeker mee door en is volop aanwezig, maar dat is het dan ook wel. Popcorn met Franse smaak.

Horror met weinig effect. Het mist in ieder geval de personages om dit vorm te geven. Met name de hoofdpersoon is problematisch. Dat het geen geweldig acteur is, oké, maar ook de manier waarop hij wordt opgetuigd met allerlei ballast is niet echt van het geraffineerde soort. Het scenario schrijft hem in de vrijdagnacht eigenlijk helemaal kapot. Bousman weet met de omgeving nog wel iets voor elkaar te krijgen en het kan een beetje teren op de legende, maar gierende paranoia is te ver weg en het heeft, voordat de aap uit de mouw komt, ook niet meer iets dat het nog eens op scherp zet.

Als een film bomvol zit met plotwendingen, zoals deze, zou je eigenlijk kunnen stellen dat de enige ware plotwending het einde is, waar alles duidelijk wordt of zou moeten worden. Nadeel is dat, wanneer er om de haverklap iets nieuws wordt gedumpt, het op een gegeven moment niet meer boeit. Ik haakte af zo rond het moment dat Pike niet zwart maar blank blijkt te zijn. Op een legerbasis. Het zal allemaal wel.

Het begint nog wel leuk met de brullende Jackson en de aalgladde Travolta met een paar aardige dialogen, maar Tim Daley heeft geen legerkop en na een tijdje is ook wel duidelijk dat Connie Nielsen hier niet bepaald op haar plek is. Dat, het wazige gedoe in die bunker en een rafelig scenario; het sputtert nogal. Zeker als er ook nog iets volgt over die acht, want dat lag er dan weer dik bovenop. Het zal dus allemaal wel.

The fuck of the century. Toch frappant dat zoiets aan de film kleeft, terwijl er binnen vijf minuten op zeer agressieve en vrij expliciete wijze een ijspriem door een neus wordt geboord. Enfin, een whodunnit die het daar eigenlijk niet eens van hoeft te hebben. Ook met de kennis van hoe de vork in de steel zit, blijft de film vrij gemakkelijk overeind.

Soepel en strak geïntegreerde intrige kleuren de plot, maar het haalt ook veel energie uit z'n dialogen. Staat de cast elkaar niet af te snauwen of te sarren, dan staat de één de ander wel uit te dagen. Dat prikkelende sfeertje wordt nog eens versterkt door de specifieke score. Zeker op rustige momenten absoluut van toegevoegde waarde.

Sharon Stone is verleidelijk, maar krijgt het moeilijker als er meer gevraagd wordt. De arrogante kop van Douglas is geknipt voor dit soort rolletjes en Dzundza, hij wordt nog wel eens vergeten, is gewoon een erg fijne sidekick. Gezeteld in Frisco, dus een straatrace is verplichte kost en dan neem ik de malle scène in de club wel voor lief.

Yeah, motherfucker, now what? Zou wat zijn als de eerste Black Bond zich zo zou uiten. Een bloot geintje als die in de opening zou ook niet misstaan in de 007 franchise, maar daar zal men ongetwijfeld anders over denken. Jammer. Het zijn de enige twee elementen die deze film enige kleur geven. Een allegaartje van soortgelijke films, veel beter dan rotzooi als Olympus Has Fallen, maar weer beduidend minder dan Bourne of iets in die richting. Het terroristische plotje wordt steeds gekker, idem voor de manier waarop onze helden het proberen op te lossen. Buiten Idris Elba is er niet iets of iemand die de aandacht trekt. Elba zelf is de klos met zijn stereotiepe CIA agent die er zijn eigen setje regels op nahoudt, wat Madden hier komt doen, is mij een raadsel. Uitstraling van niks, volledig inwisselbaar figuur. Lekker op TV blijven aub. De actie is ook nergens je van het, ik heb ze wel eens spectaculairder over daken zien rennen. Een film zonder echte smaakmaker en met nul bravoure, valt er op dat vlak ook niks te halen. Snel vergeten zal gwel lukken.

Fear, fear, fear. Geen idee hoe vaak dat woord wel niet voorbij komt in het eerste half uur. Irritant gedram. Niet het enige dat stoort in de aanloop. De hele back story vormt een beroerd onderdeel van de film. De scènes met het jongetje zijn niet te harden, idem voor die met Bruce Wayne in een latere fase (Katie Holmes is daar al een aanfluiting) en de training e.d. ergens in Azië heeft bijzonder weinig om het lijf. Het is zelfs hevig tandenknarsen wanneer het daar verandert in een pover Oosters strijdtheater onder begeleiding van misplaatste avonturenmuziek.

Veel knip- en plakwerk zodat het heel wat lijkt, maar een lekker gevecht is het op die manier natuurlijk niet meer. En beter worden ze verderop ook al niet. Aangekomen in Gotham gaat het dat wel. Sowieso staat de stad er in het donker fijn op. Lekker duister en onaangenaam in sfeer. Daar werkt die wat realistischer aanpak van Nolan nog wel, maar het blijft een man in een vleermuispak. Wanneer hij iemand ophijst en met een ridicule grimas gaat grommen, druipt het kinderachtige er van af. Een gevoel wat het toch al bomvolle scenario wel vaker oproept.

Neem alleen al de jongens van de waterleiding. Ze zijn niet de enige die je onderweg even bijpraten over hoe 't er voor staat. De lullige grapjes her en der doen het ook geen goed. Daarmee wankel van toon en van de voortgang moet het het sowieso al niet hebben. Wat rest en wat het ook verteerbaar maakt zijn enkele individuele prestaties en capriolen. Veel kanonnen in de cast, maar het is toch stiekem Cillian Murphy die er met de buit vandoor gaat. Scarecrow en z'n goedje zijn leuk en de robuuste Tumbler is geeky cool. Veel meer kan ik niet met dit begin.

Plumpuddinkje. Halfslachtige keuzes van Fukasaku leiden tot vlees noch vis. Dan eens hard, dan eens grappig en dan eens lief, maar samen overal net niet. Opening is nog vrij sterk, de instructievideo is zelfs hilarisch. Eenmaal op het eiland wordt het steeds rommeliger met soms tergende muziek.

De hoeveelheid karakters maakt het er niet overzichtelijker op, bovendien zijn de meesten oninteressant en plat. Met uitzondering van Mitsuko die samen met de battles voor de nodige afleiding zorgen. Toch hadden de kills wel wat straffer gekund, net als het slot. Blijft over een vlakke film waarbij je je naderhand kunt afvragen wat nu precies de bedoeling was.

Dit soort docudrama's liggen mij wel. Geen gelikt narratief om je aan vast te klampen, personages doen slechts datgene wat de historie voorschrijft en de film neemt geen blad voor de lens. Rauw en ruig wat hier allemaal de revue passeert. Een fragmentarische stroom van geweld met moord- en bomaanslagen over en weer, zonder dat het oordeelt of veroordeelt.

Die objectiviteit is een zegen. Jammer van de (Algerijnse) dubs en dat gevoel heb ik ook wel eens als de naam Morricone opduikt, maar hier is zijn muziek vaak een stuwende factor, zoals kort na de arrestatie van Ben M'hidi en Mathieu's woorden. Kordate vent, blijkbaar de enige professionele acteur hier. Niet dat de rest er niks van bakt, maar het is er aan af te zien.

Hij krijgt ook het meeste om handen. Enfin, het is er eentje die kan leunen op z'n visuele benadering en gedecideerde, afgeschminkte manier van vertellen. Daarbij heeft het enkele scènes die op je netvlies worden gelast. Die met de dames en hun mandjes, maar ook de martelingen en het lukrake geweld dat volgt. Een vrij pittige en best indrukwekkende film.

Supertrage zombies met nul dreiging. Voor $6,000 gemaakt, grotendeels uit de losse pols geschoten en twee jongens die de film moeten dragen. Doen ze verrassend aardig. Twee verschillende karakters waar de interactie tussen hen een grotere rol speelt dan de aanwezigheid van de ondoden. Alles in een kalm tempo en lange tijd best fascinerend. Het vuurtje wordt ietwat opgestookt als blijkt dat er meer mensen aan het overleven zijn. Daarna voelt het alsof Gardner zijn hand toch een beetje overspeelt. Z'n film had korter gekund, maar helemaal uitdoven doet het ook weer niet. Zo heeft het slot nog effect. Wellicht net wat te weinig om echt memorabel te zijn, al heeft het een scène die zomaar kan blijven hangen. De One Pitch Bitch is niet alleen bang.

Move, move, move. Go, go, go. Bla bla bla. Is het geen repeterend soldatenjargon, dan staat er wel eentje aan te geven waar het scenario zich bevindt of hoe erg de situatie is. Alsof je het als kijker zou kunnen vergeten of iets niet zou kunnen waarnemen. Het dendert maar wat voort zonder iets op poten te zetten, waardoor het al vrij snel faalt op alle vlakken. Ook potentieel spannende momentjes -het zou met deze setting, want die is best aardig, moeten lukken- worden veelal in de kiem gesmoord door een zwakke timing.

Het heldenrolletje van Eckhart (ugh..) met achterliggend drama (Not again!) en aanzwengelende muziek is zo schraal en gemakkelijk dat het bespottelijk wordt, om over het gedoe rondom die burgers maar te zwijgen. Was zoiets maar de insteek. Een dosis fout had het waarschijnlijk nog enigszins kunnen redden, maar die relativering is volledig afwezig met knap vervelende mariniers tot gevolg. Mijn support lag dan ook bij de buitenaardsen die tenminste nog enigszins cool zijn. In alle opzichten dan ook teleurstellend.

Frisse kleurtjes in een SFX extravaganza. Het overige is afgezaagde, cheesy ballast van een dusdanig niveau dat je bijna het idee krijgt dat ze het er om doen. Aangezien die kaart niet wordt uitgespeeld, zie ik de lol er niet van in en is het vooral een irritante onderbreking van een luid spektakelstuk met gelikte graphics en mysterieuze aliens. Dat gaat dan nog tot aan de finale, waar eigenlijk alles fout gaat met de USS Missouri, haar bemanning en het het gedoe aan land. Battleship zou op alle fronten een forse ons minder mogen zijn.

Found footage, fake docu, eco horror die van hot naar her springt en van alles uit de kast haalt. Visueel is Levinson druk in de weer met allerlei beelden en bronnen, hij vlecht het vlotjes aan elkaar en voegt er bovendien een sappige scheut gore aan toe. Toch werkt het niet helemaal. Gaandeweg wordt het een informatief gebeuren, afgewisseld met bloederige taferelen, waarbij het verontrustende, beangstigende effect die een dergelijke catastrofe met zich meebrengt, steeds meer naar de achtergrond verdwijnt.

Bijzonder filmpje in een primitieve, ruige en afgezonderde delta gemeenschap over een kroeskoppie dat haar plek in het universum probeert te vinden, terwijl ze ondertussen op harde wijze door haar vader wordt grootgebracht en de wilde natuur toeslaat. Fantasie vermengt met werkelijkheid door de ogen en de stem van het meisje, die op sprookjesachtige wijze een bittere realiteit vertelt. De woeste beeldvoering en dito omgevingen zorgen voor fraaie plaatjes (dat vuurwerk!) en een vitale film met Wallis als kloppende hartje.

Een bijzondere man maakt nog geen bijzondere film. Ik vind Crowe doorgaans een aansprekend acteur, maar deze vertolking van John Nash met z'n maniertjes, trekjes en mimiek werkt al vanaf de opening op de zenuwen. Dat slaat al de meeste grond onder de voeten van de film vandaan, Howards saaie en zijige aanpak doet de rest. De waanwereld van Nash bestaat uit niet veel meer dan wat ronddwalende figuurtjes en de bijbehorende worsteling wil ook maar niet loskomen.

Zo'n overdreven momentje als die met de kletterende regen en de huilende baby draait het meteen de nek om, terwijl de maag omdraait als vrouwlief This is real begint te prevelen. De Nash op leeftijd weet gek genoeg nog wel wat sympathie op te wekken, maar dan is de film inmiddels in z'n meest kleffe segment aanbeland om het middelpunt nog eens extra in het zonnetje te zetten. Allemaal volgens het boekje der ontroering. Veel te veilig en zouteloos om een blijvende indruk achter te laten.

Een bovennatuurlijk drama dus. Met zo'n omschrijving en die zware toon, want dat heeft het, vind ik dat je op z'n minst mag verwachten dat het scenario enigszins op orde is. Nou, niet dus. Je kan je meteen al afvragen hoe het mogelijk is dat zo'n gezin, duidelijk nog niet over hun verlies heen, de moeder althans, zo'n ook al gebutst kind, krijgt. Als dat de enige hobbel zou zijn, soit, maar dat is niet het geval. Er zijn er onderweg nog wel een paar die de wenkbrauwen doen fronsen. Tweede probleem is dat moedertje. En niet alleen vanwege haar o zo moeilijke blikken, ook wat ze doet, heeft een averechts effect.

Ik neem aan dat Flanagan mikt op empathie en dergelijke, maar ergens halverwege was ik wel klaar met dat mens. Enge treurwilg. Laat dat kind lekker gamen. Allemaal veel te geforceerd. Vond het ideetje van als dromen waar zijn, dan zijn de nachtmerries dat ook wel aardig, maar het fundament is tegen die tijd al onder de film weggebeukt en dan blijft er niet veel meer over dan wat kleurrijke, vluchtige fantasy en tam gegriezel met min of meer enge verschijningen. Kleine Cody heeft 'm een naam gegeven. Voor wie niet door heeft waarom hij hem zo noemt, is er nog een beschamend kleffe epiloog. Blegh.

Ze hebben elkaar nog heel wat te vertellen na negen jaar relatie. Als Céline ergens onderweg roept, dat het spontane er een beetje af is, ben ik geneigd haar gelijk te geven. De basis is veranderd en dat werkt toch iets stroever. Voorgaande films konden teren op het romantische spanningsveld van twee mensen die in korte tijd alles van elkaar willen weten. Dat is verdwenen.

Dan nog is er dat natuurlijke in onnatuurlijke, maar aantrekkelijke karakters. Toch ben ik niet helemaal mee, zeker in de eerste helft van de film en dan vooral rondom dat etentje. Het is er dat er af en toe wat moeilijke blikken voorbij komen. Met de wandeling keert het terug naar z'n roots en met de neergaande zon heeft Linklater weer zo'n momentje te pakken dat blijft hangen.

Een kentering ook voor een vinnige afsluiter waar het idyllische en ook ietwat nobele laagje van de twee er wordt afschrobt en een bittere werkelijkheid aan bod komt. Verbaal vuurwerk, Delpy verandert in een pin, maar het is hier en daar net wat minder naturel (geschreven) dan eerder. Elkaar iets vertellen gaat blijkbaar soepeler dan het oprakelen van een gezamenlijk verleden.