Opinions

Wolf of Wall Street zonder de peper. Lang niet zo ongeremd en levendig als die van Scorsese, dat hoeft ook niet, maar Youngers film lijdt aan bloedarmoede. Het ding is tam, heeft een groot gebrek aan drive en mist op allerlei vlakken elke vorm van overtuiging. De cast bijvoorbeeld.

De eerste speech van Affleck heeft het simpelweg niet. Ja, veel f-bombs, maar ik geloof hem geen tel. Zelfde effect wanneer Diesel aan z'n verkooppraatjes begint en zo lopen er nog een paar rond die te lauw te werk gaan. Het knikje naar Stone's film komt ook al niet uit de verf.

Binnen deze apathie is Ribisi het meest de klos met het karige potje drama dat hij voor de kiezen krijgt. Iets over rijzende twijfels over zijn frauduleuze baantje dat via een vriendinnetje en een slap vadercomplex naar een soort van climax toewerkt. Het stelt maar bitter weinig voor.

Maar daarvoor is het al foute boel. De hiphop tracks slaan hier als een tang op een varken en one-liners die op papier best aardig zullen hebben geleken, komen op beeld mak en krachteloos over. De film zakt steeds dieper weg en dooft uiteindelijk als de welbekende nachtkaars.

Los zand met een contraproductief kijk-ons-eens-stoer-zijn-gehalte. Visueel wil Bennett nog wel eens wat proberen, al blijft het daar vaak ook bij, maar de rest valt vooral onder de noemer gemakkelijk scoren. Zo nu en dan wat geweld, hier en daar wat naakt en veel fucks, cunts e.d. in wat door moet gaan voor dialoog. Het komt vooral potsierlijk over, zoals bijvoorbeeld het gefoeter rond de afranseling van Jonathan.

Er is er eentje die het verhaal aan elkaar probeert te babbelen, maar deze komt zo sporadisch langs, dat het vooral mal overkomt. Net als bepaalde scènes die ingelast lijken om maar wat cools op het scherm te krijgen. Of misschien om de aandacht af te leiden van het wel heel karige rode lijntje. BBB brengt niets extra's, niets bijzonders over iets dat al eerder verfilmd is en is daarbij ook nog eens een geesteloos product.

Destijds blijkbaar een frisse film, maar ik kan er maar weinig mee. Wat aanvankelijk nog als een soort bravado overkomt, wordt al snel een te jolig sfeertje met typetjes die conform de tokkelende banjo's in een vermoeiende overdrive staan te acteren. Niet te harden bijrollen met Estelle Parsons voorop. Heb me ook nog eens suf gepiekerd over waar ik dat irritante mens van ken.

Met Bonnie en Clyde wil het ook niet zo vlotten. Faye Dunaway gaat nog wel, maar als duo allesbehalve onweerstaanbaar. Het gedoe in het maïsveld komt gevoelsmatig al uit de lucht vallen, het segment daarna voelt zelfs verdwaald. Gelukkig wordt er nog wel eens wat afgeknald en geracet, maar slapstick en grof geweld zullen mijn kop thee niet zijn. Enkel de slotscène baart opzien.

Sympathiek monster filmpje dat het wat dat aangaat lange tijd moet hebben van een camera die in een kelder rondspookt. Blijkbaar komt er iets uit de mijnen en het vreet er op los. Je ziet pas tegen het einde wat er achter de lullige brul en de tentakels schuil gaat en misschien is dat maar beter ook. Sympathiek vanwege het hondje, dat opvallend veel te doen krijgt, en de cast. Best een fideel stel, aardig small town sfeertje met wat sneeuw en in de mijnen wordt het leuker wanneer ze water vinden. Nergens groots, er is niet iets dat blijft hangen en weinig sappige horror, maar alles bij elkaar een aangenaam, typische tachtiger jaren creature feature.

Swingend en indringend kijkje in de wondere wereld van de porno gedurende de jaren zeventig, tachtig met een prominente plek voor de soundtrack. Niet dat ik dit soort muziek zal draaien, maar hier past het natuurlijk perfect. Bovendien geeft het de film, samen met enkele fast cuts, split screens e.d. een behoorlijke schwung en energie. Scorsese is wat dat betreft nooit ver weg. Dat wordt dan allemaal nog eens versterkt door de luchtige en onbezorgde toon waarmee Anderson de film laat vertrekken.

Een Rollergirl doet haar rolschaatsen natuurlijk niet uit, wat ze ook aan het doen is. Macy's verspreking is net als de hele situatie hilarisch en wanneer Hoffman de film komt binnen wandelen, is dat meteen goed voor een brede grijns. Het mag dan allemaal draaien rondom Dirk Diggler, veel van de bijrollen, als je ze zo al mag noemen, doen er toe. Anderson bouwt krediet op, rechtvaardigt z'n speelduur en dompelt je onder in hun era en hun milieu. Video komt eraan en ze zullen het weten.

Zo begint voor eigenlijk iedereen het grote afglijden dat fijntjes tot uiting komt bij Horner, die niets moet hebben van de veranderingen, hij is immers een échte filmmaker, maar even later zit hij in een limo te knoeien. Onderdeel van wellicht het meest pakkende moment van de film; de pulserende muziek die tot een dubbel pak rammel lijdt. Al mag de zwendel bij Rahad (die rotjes!) ook niet onvermeld blijven. En zo scoort het ook op dramatisch vlak. Het slot is dan weer heerlijk vals en gluiperig. Mooie film.

Leuk, zo'n post-flits, neo-western wereld. Erg gestileerd, maar de scenery en de felle wolkenhemel zijn best gaaf. Muziek en cast (uitgezonderd Mila Kunis, die heeft hier natuurlijk niets te zoeken) werken ook mee. Film heeft een paar forse actiescènes in petto. Het schaduwgevecht en zeker de belegering van het oude huis mogen er zijn. Met een lang shot dat in één ruk tussen aanval en verdediging zwiept. Mooi, erg mooi zelfs, maar ondertussen wint de wankele moraal van de film aan terrein.

Zo'n bliksemschicht (wanneer Eli wordt afgeschoten) is nog best aardig bedacht, maar het effect is toch wat minder als kort daarvoor wordt opgedreund waar hij mee bezig is. Sowieso nogal overbodig, het zal immers niemand verrassen waar dit om draait. De wending in het slot is nog wel te verteren, de bijbelse reclame daarentegen stukken minder. Vreemd ook om te zien welke plek het boek in de kast krijgt. Absoluut eentje met plussen, maar met dit thema had het echt wel wat subtieler gemogen.

Heeft wel iets van z'n glans verloren, maar het blijft het nog altijd een fijn, grofgebekt vigilante filmpje. Best flamboyant allemaal, aan flair geen gebrek, een cast die zich lekker mag aanstellen en weinig plot dat het in de weg zit. Leuk hoe de reconstructies van de killing spree zijn verwerkt. Er zijn vast regisseurs die daar iets meer van kunnen maken, maar het kan er mee door. Je kan bijna niet heen om de scène met de kat, maar ik moest vooral lachen om de gevolgen. Daar is Rocco ook op z'n best, al had Duffy daar nog best nog even extra mogen uithalen. Film kent nog een aardige draai en leuke aftiteling. Geen commentaar.

Meeslepend en zenuwslopend. De krappe ruimtes en verlepte gezichten van de bemanning spreken boekdelen (Johann!) en als dan het geluid aan het werk wordt gezet, is er helemaal geen houden meer aan. Leuke tune, daar niet van, maar het is toch vooral het ritmische gebeuk van de motoren, het krakende staal als de dieptemeter uitslaat, de bloednerveuze sonar tijdens de sluipvaarten en de felle ontploffingen van de dieptebommen die hier het geluidspalet vorm geven. De Director's Cut gezien en die heeft ondanks z'n forse speelduur toch vrij weinig vet om het lijf.

Weinig rompslomp om personages op te pompen, het blijft bij een korte en luchtige introductie en hier en daar enkele korte sfeerimpressies aan boord. Schalke verloor dus, met 5-0 maar liefst. Petersen gaat daarbij ook nog eens opvallend beheerst om met z'n Duitse perspectief. Vragen om sympathie of begrip is er niet bij, de menselijke toon is ruim voldoende om dat voor elkaar te krijgen, terwijl hij ondertussen hun positie binnen de oorlog feilloos vastlegt. De finale liet ooit een verpletterende indruk op mij achter en ook nu is het nog steeds om stil van te worden.

Corey Feldman en Erika Eleniak, toe maar. En Dennis Miller die bijna van elke regel tekst een punchline maakt. Wordt een beetje vermoeiend na verloop van tijd. Vet aangezette horror onzin van de bovenste plank, die charme heeft het wel, want hart op de juiste plaats en zo, maar de lol, voor zover aanwezig, is er voor mij al snel af wegens te flauw. Puberaal gedoe met rond- en blootborstige vamps met onnozele bitjes (praten gaat dan plots wat moeilijker) als ze een hapje willen nemen. Het sfeertje en de effecten zullen voor liefhebbers van toen smullen zijn, maar je moet toch wat gekker voor de dag komen, wil je dit nog laten werken. Ik kan hier in ieder geval niet zoveel meer mee.

Thriller met een vleug horror die wel erg z'n best doet om intens voor de dag te komen. Oververzadigde kleuren leveren een weliswaar hete, maar ook veelal lelijke look op en wanneer het sounddesign gaat bulderen of fluisteren, is dat ook allemaal nogal overdadig. En dat uiteraard met personages waarvan je je al snel afvraagt hoe ze ooit überhaupt vrienden zijn geworden.

Met het smerige voorspel in het achterhoofd hoeft dat geen probleem te zijn, ware het niet dat het qua horror uiteindelijk ook niet veel verder komt dan dat. Zonde, want de sekte heeft een fijne psycho aan boord, maar de gore e.d. blijft allemaal wat te halfslachtig om ergens echt indruk te maken. Dit soort filmpjes hebben ook geen baat bij een dubbele finale zoals hier.

Straw Dogs met wat Deliverance. Een ultralight versie van de eerste. Binnen het op zich eenvoudige plot is het iets van plan met zijn personages, elk hebben ze zo hun trekjes, idem voor de locals en dat liedje van Cohen zal er niet voor niks zijn. Toch komt er niet bijster veel van terecht. Het speelt zich niet alleen af in de zeventiger jaren, Serra probeert die stijl ook nadrukkelijk in z'n film te proppen, maar het komt vooral geforceerd en hoekig over. Beide dames bakken er zo ook niet veel van.

Of het nu die accenten zijn of de vierkante dialogen, daar is het harken. Oldman en Considine doen het gelukkig wat beter. Ik hou meestal wel van filmpjes waar stadsjongens verzuipen in dorp en natuur, wat dat betreft hulde voor de opening in het barretje en dat natte t-shirt. De vondst van het meisje geeft het ook al snel een extra dimensie, maar het blijft allemaal te onbeholpen en houterig om er een serieuze thriller met iets meer van te maken. Laat dit maar aan de zeventiger jaren over.

De theatrale Italiaantjes. Ik moet er normaal gesproken niks van hebben, maar in Di Leo's maffia milieu zorgt het voor een brede lach. Net als een granaatwerper als de heren zich eventjes willen ontspannen. Jammer dat de poppen net wat te veel opvallen, maar ach. De derde is ietsje minder dan het vorige deel in de trilogie. Adorf is onvervangbaar en de film moet net wat te vaak schakelen naar het verhaaltje dat bol staat van verraad, corruptie en zelfs een politiek tintje heeft. Er is nogal wat aan de hand rondom de bazen en Lanzetta.

En als ze wat te veel lullen, wil zo'n film wel eens in de gevarenzone terecht komen. Silva daarentegen is geweldig op dreef als stoïcijnse hitman die alles uit de weg ruimt in een wereld waar niemand veilig is. De posters boven zijn bed zijn goed voor de zoveelste grijns en telkens als er naar de wapens gegrepen wordt, is er een soundtrack die er een krachtige snok aan geeft. De krenten in de pap, er is iets met een stiletto dat opvalt en het gekidnapte meisje is de ultieme stoeipoes die niet vies is van, nou ja, van alles. Leuke film, leuke films.

Niet altijd even geslaagd en niet alles is raak. Dat Anderson nog wat finetunen te doen had, merk je ook wel, maar het is er eentje waarbij de plussen het winnen van de minnetjes. Het zit toch redelijk vol met excentrieke fratsen en kleine grapjes die op z'n minst goed zijn voor een glimlach. Aangenaam duo ook, de beide Wilsons, die wat ondersteuning krijgen van de support cast. Zo doet de derde Wilson leuk mee als bully, Caan is Caan en als je met een romantiekje op de proppen omt, is zo'n Inez goud waard. Idem voor de klunzige overvallen, uiteraard. Ik vond de vuurwerk scène ook een opvallende. Wat Owen daar doet. Heel netjes geacteerd. Blijkbaar zelfs goed genoeg voor de Criterion poster. Kijk aan.

Wat oorlog en liefde al niet teweeg kunnen brengen. En vast over nog meer. Ik begrijp eigenlijk niet zo goed hoe je dit een mysterie kunt noemen, als je tegelijkertijd concludeert dat het weinig mysterie te bieden heeft. Helemaal als dat vaker schijnt voor te komen in Chabrols oeuvre. Aparte redenering. De kritiek op het verhaaltje is wat beter te volgen, al deel ik die niet zo. Het leek me niet echt een film die baat heeft bij allerlei bokkensprongen. Het is per slot van rekening geen krimi of iets dergelijks.

Chabrol trekt een psychologische thriller uit z'n personages en dat doet-ie niet onaardig. Best sfeervol in het rustieke dorpje, de soundtrack is er eentje die onder de huid kruipt en als het verleden van beide langskomt en Popauls blikken van begerig naar iets anders gaan, borrelt er wat. Geen klamme handen, maar het staat wel als het richting kookpunt gaat, ook een paar aardige schaduwstreken daar en met het schemerige slot heeft Chabrol z'n contrast te pakken. Al komt die monoloog wat overdadig over.

Natte neo noir op een klein aantal vierkante meters. Hoe Violet en Corky elkaar te lijf gaan zal destijds wel wat stof hebben doen opwaaien. Is het niet de kenmerkende uitstraling van Gina Gershon en het verleidelijk fluisterend en hijgende stemmetje van Jennifer Tilly die het in vuur en vlam zetten, dan is het wel de aanstellerige regie van de Wachowskis. Erop en er een beetje over, zeg maar.

Het is even wennen en het don't shoot van Johnnie valt zelfs hier uit de toon, maar gaandeweg bewijst die aanpak zich. Zeker wanneer enkele kleurrijke maffioso voorzien van excessief gedrag zich melden. Vooral Joe Pantoliano is smullen geblazen, die is gemaakt voor dit soort buitensporige rolletjes, al mag John P. Ryan ook beslist niet onvermeld blijven. Gewapend met een uniek granieten kop.

De leading ladies hebben het in de vingers en het plotje doet wat het moet doen. Van onderhoudend tot leuk, spannend en alles wat er tussenin zit. Met onder meer het geld wassen, Shelley's ontmoeting met een WC pot en de verfplas heeft het bovendien genoeg flamboyante scènes om zo'n filmpje naar een hoger plan te tillen. Sexy, brutaal en fris van de lever, dit debuut van de Wachowskis.

Dios mio, wat een irritante film. Het ding ligt al in de kreukels tijdens de optiteling met een potsierlijke flashback. Chapa is meteen een lachwekkende vertoning met z'n poser gedrag, belachelijke mimiek en totale gebrek aan acteertalent. De melkmuil krijgt het zelfs voor elkaar om de negatieve aandacht te trekken in scènes waarin z'n broers op de voorgrond treden. Die doen het dan wel beter. Ietsje.

Het gajes in San Quentin is dan weer onmogelijk serieus te nemen. Idem voor het verhaal. Alles wordt opgelepeld met een kinderlijk hoog en toen-gehalte, inclusief cheesy muziek. Bijna drie uur lang kijken en luisteren naar holle Chicano vaten met primitieve (familie)wijsheden en uncool geleuter over gangs en codes. Het laatste half uur is wat dat betreft de kroon op het broddelwerk. Stuitende rotzooi.

Een droevige realiteit gekoppeld aan een mierzoet drama dingetje zonder stekels. Niet mijn kopje thee. Het lijkt nog wel wat te worden met de grauwe beelden, badend in een ijzige gloed, de dreiging van en binnen de IRA en Day-Lewis' gereserveerde vertolking, maar al snel verzandt het in gezapig sentimentele onderonsjes tussen Danny en Maggie en een verloop dat niet veel meer is dan formulewerk, dat maar blijft mikken op de gevoelige snaar.

Zo is er een trainer met een opstandige dronk en een voor de hand liggend lot. De romance, inclusief weeïge muziek, is totaal niet interessant, idem voor de slechte meneer en de wijze waarop Danny wordt neergezet, loopt in een bokspartijtje tegen een Nigeriaan definitief de spuigaten uit. Over Liam zullen we het maar niet hebben, dat doet het scenario wel. Een aantal keer zelfs. Zelfs in het slot is Sheridan te laf om eens uit te halen. Flauw zou een compliment zijn.

Mother of sausages! Waarschijnlijk de eerste keer dat ik heb kunnen genieten van een liedje in iets als dit, al heeft het misschien een andere functie dan te doen gebruikelijk. Ik kon in ieder geval wel lachen om Frou Frou's gejengel. Mooi meegenomen in een filmpje dat tegen die tijd toch al wat krediet heeft opgebouwd. Trollen in doosjes. Je moet er maar op komen.

Fraaie stop motion in een licht griezelig Victoriaanse kaasdorpje waar het -gelukkig- niet al te hysterisch tekeer gaat. Als het al eens druk wordt, zit je in een actie sequens en dan mag het. Ook omdat Snatcher een toffe machine tot z'n beschikking heeft. Erg geslaagd, net als de meeste typetjes, alhoewel Eggs wat teveel in dienst van het verhaaltje staat.

Het meisje daarentegen is onbevangen en er zitten een paar leuke bijrollen tussen die best wat aardige grapjes opleveren. The evil is prevailing over good, dat werk. Een voice cast met bekende namen, maar zonder hun eigen showtje op te voeren en slechts een keertje dat de moraal te nadrukkelijk doorkomt. Dikke meevaller met een leuk extraatje in de aftiteling.

Omineus drama dat zichzelf een beetje tekort doet. Veel verhaalkracht en ook nog eens artistiek, poëtisch en op de huid gefilmd, het is best een indringend portret van een tweede kans. Garfield maakt ook vrij veel van zijn rol, al had het naar mijn smaak soms iets ingetogener gekund. Desalniettemin loopt dat allemaal wel. Het XTC-uitje, maar zeker de romance is teer gebracht. Katie Lyons is nagenoeg perfect.

Vertelstijl is wel functioneel met de flashbacks die parallel lopen aan de Jack van nu. Inhoudelijk prikt het wel, maar het had ook kunnen steken. Film speelt met het gevoel van sympathie voor een veroordeeld moordenaar, maar er zit nogal een verschil tussen Boy A en Boy B. Daarnaast worden bepaalde plotelementen er met de haren bijgesleept, zonder echt van waarde te zijn.

Het had best zonder dat auto-ongeluk gekund en het subplot met Terry en zijn zoon, waar ook nog eens Jack's ontmaskering uit wordt getrokken, behoort duidelijk tot de minnen van de film. Jammer, want Crowley had al die plotterij helemaal niet nodig. In dat opzicht had het iets droger gemogen en elders iets gewaagder. Desondanks een hele aardige film die gezien mag worden.

Niet verkeerd. Met nul voorkennis ingegaan, dus dan is het meteen verkneukelen om de Heelshires, hun zoon en hoe ze met hem omgaan. Zodra ze de benen nemen, weet Bell het op een aangename wijze ongemakkelijk te maken. Niet van de ene grote schrikker naar de andere, hij doet het subtieler. Hoe Greta ook naar Brahms kijkt, hij lijkt haar altijd aan te kijken. De twist, als je dat zo kunt noemen, werkt ook best aardig. Grootste manco zit daarvoor, als het opzet naar de finale. Een getelefoneerde bokkensprong met die ex. Niet iets dat ik een film als deze erg zwaar aanreken. Bovendien geeft het daarna wat leven in de brouwerij. Leuke filler.

Er gebeurt niet zoveel, nee, maar dat hoeft ook niet als je een film maakt over zomaar een opgroeiend joch. Elke vorm van opgeklopt drama zou meteen funest zijn. In die val trapt Boyhood gelukkig niet. Linklater schakelt soepel in de voortschrijdende tijd en het heeft natuurlijk wel wat om, in iets als dit, naar mensen te kijken die geleidelijk aan ouder worden. Die troef kan je het niet ontzeggen.

Naturel is een andere. Zowel qua spel van de cast als de zaken waar Mason zoal mee te maken krijgt. Het komt zoals het komt en als het niet herkenbaar is, dan is wel aannemelijk. Af en toe dat het via snufjes de film iets te nadrukkelijk in de tijd wil plaatsen, maar verder heeft het een prettige cadans waar twaalf jaar uit de losse pols en zonder bokkensprongen de revue passeren.

Toch gaat veel van die spontaniteit verloren naarmate de toch al niet zo vlotte Mason ouder wordt. Er worden wel heel opzichtig scènes en personages ingeschakeld om iets nuttigs te zeggen. Een leraar, een vriendin, iets over Facebook, de Mexicaan. Ineens wordt het allemaal net even iets te gestuurd en gescript. Blijkbaar is Linklater in die twaalf jaar zelf ook wat veranderd. Het knaagt aan z'n film.

Tijdgenoten als Menace II Society en New Jack City kwamen niet zo goed uit de herkijk, verschrikkelijk zelfs, maar voor deze valt wel wat sympathie op te brengen. Vooral omdat het in grote lijnen als een faire ghettoschets aanvoelt. In die zin dat Singleton's hoofdrollen uit acceptabele karakters bestaan. Niet de valse types die het ene moment overdreven stoer staan te doen en het andere moment worden gereduceerd tot zielige slachtoffers van hun omgeving.

En dat is al heel wat. Dat neemt niet weg dat de opmaat wel enkele moeizame scènes kent en wat onevenwichtig overkomt. Zo wordt er nogal wat tijd ingeruimd om iets over gebroken gezinnen e.d. aan te kaarten, maar onderweg dooft dat aspect stilletjes. De zwarte agent die tweemaal langskomt is dan weer niet al te subtiel en het dreigt even helemaal mis te gaan als Furious zijn wijsheden letterlijk de film in mag preken en daarmee een discussie aanzwengelt.

Zo ontstaat de indruk dat Singleton te veel wilde vertellen en daarin wat ongelukkige keuzes heeft gemaakt. Puur richting kookpunt gaat het in ieder geval stukken beter. Het naderende onheil zit er onmiskenbaar en toch redelijk geraffineerd in. De afronding daarvan is misschien wel het beste teken van Singleton's zuivere benadering. Soms een beetje wankel, ook omdat niet iedereen geweldig staat te spelen, maar zeker het slot maakt dit een waardevolle film.

Ook de Noren weten geen raad met de rampenfilm. Uthaug gaat voor drama in plaats van spektakel, doet dat met een uitgebreide setup om het gezinnetje te leren kennen en te verspreiden. Het blijkt uitendelijk allemaal bedoeld om een dikke laag sentiment te laten landen. Als je maar tien minuutjes hebt, is dat niet echt het moment om te kibbelen met je partner en dat shot van het dochtertje als vader haar achterlaat, op zoek naar, ach jee.

En het wordt steeds kleffer. Het slot is wat dat betreft helemaal niet te harden. De ramp zelf brengt in ieder geval wat consternatie, maar het scenario doet zo enorm z'n best om het de hoofdrollen moeilijk te maken, dat er van de dreiging van de golf weinig meer terecht komt. Veel aanstellerij, al is de scène met de paniekmeneer uiteindelijk wel een opvallende. Net als enkele apocalyptische plaatjes. Verder veel te schmaltzy met een ramp die zo voorbij is.

Noorse versie van The Cannonball Run. Iets in die richting. Met een onbeduidend verhaaltje. In die zin dat het een kleine emotionele kern probeert te bouwen rondom een gescheiden vader die al een tijdje geen contact meer heeft met zijn dochter, daar plots mee zit opgescheept en haar in eerste instantie vooral botweg negeert. Enfin, iedereen snapt hoe dat afloopt.

Verder heeft het niks meer om het lijf dan een straatrace over de fraaie, smalle wegen van Noorwegen, van zuid naar noord, met droogkloterige, onnozele humor. Zo is Otto Jespersen van de partij, die eerder schitterde in Trolljegeren. Zijn Nybakken staat garant voor wat gein zonder een spier te vertrekken. De twee agenten in de gevordere auto zijn hilarisch.

Ik kon ook wel lachen om die wegversperring en zo is er wel meer lol te ontwaren. Als geheel werkt het filmpje wat minder. Fris en fleurig met fraaie muscle cars en TT kan aardig driften, maar om de een of andere reden loopt het niet altijd even soepel. Alsof het een bepaald ritme mist. De muziek vliegt ook alle kanten op, maar met deze speelduur kan het ermee door.

Gekke Aylmer. Een slijmerige alienachtige bloedzuiger die klinkt als een man uit een stokoude musical. Geweldig hoe hij zijn nieuwe gastheer begroet. Hoi! Hij belooft euforie voor Brian die het gulzig tot zich neemt en tijdens een roes een gewillige meid oppikt, die het niet kan laten om even te voelen wat voor monster onze held daar beneden heeft hangen. Een nadere inspectie pakt toch iets anders uit dan dat ze wellicht verwacht had. Beetje vroeg voor de de meest hilarische scène van dit soort onzin, maar alla. Er is nog wel meer knettergekke horror fun op te halen in deze van Henenlotter. Eentje waarin Aylmer snel uitgroeit tot een cult held. Uh-oh, Brian! Now you're really losing your mind!

Slapstick horror waar zelfs pudding vies oogt, al krijgt dat ook een extraatje. Leuk om weer eens gezien te hebben. Vooral het product van een enthousiaste regisseur met onverdroten liefde voor het vak die zo z'n ziel en zaligheid in zijn film weet te stoppen. Je vraagt je af of dat anno nu nog ergens borrelt.

Een mallotige bedoening, cheesy as hell, maar alles vol overgave en met een onweerstaanbare charme. Jackson is wild en trekt alle registers open. Na een uurtje denk je dat het eigenlijk niet meer gekker kan en dat doet ie er nog een schepje bovenop. Het is er eentje die bol staat van de creatieve vondsten.

Ik heb me weer kapot gelachen om het uitje met de baby, de lichtgevende zombie is hilarisch en naast het buitensporige, is het ook nog wel eens op een leuk detail te betrappen. Zoals het bammetje tijdens de blow out. Een ware stortvloed aan smurrie, vleeswaren, botresten en andere viezigheid. Hulde.

Veelbelovend begin. Leuk spel, fijne moord en Clinton's score mag er zijn. Daarna wordt het stilaan wat minder. Het verhaaltje kan je natuurlijk zo uittekenen, maar dat mag geen probleem zijn voor dit soort nonsens. Met wat potentiële slachtoffers in de buurt moet er wat te halen zijn. Daar doet Flynn jammer genoeg niet zoveel meer mee, hij laat het vooral leunen op suggestie en de postermeneer, Trickster, die het spelletje organiseert. Een nogal onnozel verschijnsel. Niet grappig, niet eng, eigenlijk van alles niks. Geen wonder dat dit geen horror icoon is geworden. Leuk om die Furlong nog eens te zien en het heeft nog wel wat charme om het over de streep te trekken, maar het beste is er toch wat te snel vanaf.

De rode krulletjes. Om verliefd op te worden. Kleurt lekker af tegen de omgevingen. Valt te prijzen dat Pixar weer een andere setting aandoet, maar ik heb het niet zo op dit middeleeuws gedoe met woeste krijgers, Highland Games, prinsesjes en dergelijke. Merida is wel een leuk karaktertje. Wat dat betreft zonde dat er al zo snel en nadrukkelijk geschakeld wordt naar moeders wil en wet. Ze hadden het meisje samen met het bosrijke groen en de dwaallichten best wel wat langer in de verf mogen zetten.

Want de animatie ziet er bij tijd en wijle betoverend uit, maar blijkbaar is de druk om het in een soms dol en soms dwaas verhaaltje te gieten met allerlei driftige typetjes (de drie broertjes, de kraai, de heks en ga zo maar door) niet te weerstaan. Zo bekeken wel een stap terug van Pixar, daar leken ze eerder (buiten de vervolgen gerekend) toch beter tegen bestand. Zodra mama beer zich meldt, is er nog slechts sporadisch tijd voor iets moois. En daar horen die liedjes en de dikke moraal duidelijk niet bij.

Pure wanvertoning. Pompeus, gezwollen, potsierlijk, beschamend en ga zo maar door. Uiteraard wel eens eerder gezien, maar ik kan me niet herinneren dat ik destijds zo'n afkeer jegens dit onding had dan nu het geval is. Het is eigenlijk geen tel te harden. Het voorstellen van de jonge William is meteen al te zeikerig en de ontluikende romance kan zo echt niet.

Spieren verkrampen wanneer beide gelukzalig naar elkaar lachen en nekharen gaan overeind staan als het ongelukkige prinsesje iets over echte liefde verzucht. Rondom het Prima Nocta segment is de film al naar de vaantjes. Niet alleen vanwege de wijze waarop de vrouw even afscheid van haar man neemt, maar ook dat typetje dat zijn recht komt claimen.

Het lijkt wel een afgekeurde sketch van Monty Python. Het zoontje van de koning en die Ier is van hetzelfde laken een pak. Het geweld en dergelijke buiten beschouwing latend, is er ook niet veel meer te ontdekken dan een opgepompte kinderfilm waarin de koene, onbevreesde krijger het opneemt tegen de grote, boze koning. Iets over vrijheid, heb ik het idee.

En konten. Het gebral is al tenenkrommend, dit soort veldslagen zijn ook niet aan mij besteed. Brullend als een stel wilden op elkaar afstormen en dan maar lomp hakken. De immer zeurende score en misplaatste slow motions maken het nog wat erger en de overtreffende trap daarvan wordt bereikt in het laatste half uur. Het enige positieve is het mooie groen.

Pak een aantal tienerstereotiepen, mijdt elke vorm van subtiliteit, mix het met een zooi clichés, voeg een flinke scheut gapende dramatiek toe en je hebt zo ongeveer The Breakfast Club. Een moraalles die al start met de inleidende voice-over en via een lach en een traan op een mierzoet einde afstevent. Erg uitdagend voor de kijker is het ook al niet.

Hughes laat geen spaan heel van iets als interpretatie. Wat er zoal aan de hand is, laat hij simpelweg opdreunen (toegegeven, soms vrij scherp) door zijn personages. Om het niet al te zwaar te maken, wordt het afgewisseld met komische scènes, die naarmate de film vordert, steeds geforceerder aanvoelen. Net als het weinig verrassende persoonlijke leed dat achter de tieners schuil blijkt te gaan. Om ook de oudere generatie erin te betrekken, is er zelfs nog een tête-à-tête tussen de leraar en een wijze conciërge..

Het is soms bijna beschamend hoe oppervlakkig Hughes met zijn materie omspringt. Met eigenlijk als enige illusie dat het interessant is vanwege z'n vele herkenbare factoren en thema's. En verdomd, tussen de keren dat Don´t You van de Simple Minds voorbijkomt, werkt het ook nog. So it's sorta social, demented and sad, but social. Right? Zoiets, ja. Een guilty pleasure.