The Boxer (1997)

Een droevige realiteit gekoppeld aan een mierzoet drama dingetje zonder stekels. Niet mijn kopje thee. Het lijkt nog wel wat te worden met de grauwe beelden, badend in een ijzige gloed, de dreiging van en binnen de IRA en Day-Lewis' gereserveerde vertolking, maar al snel verzandt het in gezapig sentimentele onderonsjes tussen Danny en Maggie en een verloop dat niet veel meer is dan formulewerk, dat maar blijft mikken op de gevoelige snaar. Zo is er een trainer met een opstandige dronk en een voor de hand liggend lot. De romance, inclusief weeïge muziek, is totaal niet interessant, idem voor de slechte meneer en de wijze waarop Danny wordt neergezet, loopt in een bokspartijtje tegen een Nigeriaan definitief de spuigaten uit. Over Liam zullen we het maar niet hebben, dat doet het scenario wel. Een aantal keer zelfs. Zelfs in het slot is Sheridan te laf om eens uit te halen. Flauw zou een compliment zijn.

Goeie film waarin een bokser na 14 jaar wordt ontslagen uit de gevangenis en terugkomt in een nog altijd verdeeld Ierland. Een goed verhaal dat wat traag begint. Zeker een goeie film, maar een stuk minder krachtig dan de vorige samenwerking tussen Jim Sheridan en Daniel Day-Lewis. Uitstekende acteerwerk met Daniel Day-Lewis voorop.

Waar Body of Evidence een tegenvaller was als paasweekend opener verwachte ik toch wel iets meer van deze The Boxer al was het alleen maar vanwege Daniel Day Lewis in combinatie met de naam Jim Sheridan. Toch kwam het er voor mij niet echt uit en was The Boxer een kleine teleurstelling. Het verhaal is duidelijk rond bokser Danny Flynn na zoveel jaar weer op vrije voeten in een omgeving nog altijd verscheurd door de naweeën van 'the troubles' en bemoeienissen van de Engelsen. En nog altijd staat de boel bol van de spanning, dreiging, haat en nijd temidden van treurnis en soms deplorabele leefomstandigheden. Op de achtergrond zijn er op hun beurt nogal wat partijen die aan de touwtjes trekken, of dat willen, en op hun eigen manier om willen gaan met de bezetter en de issues tussen protestant en katholiek. Danny denkt daar in ieder geval het zijne van en heeft een andere benadering in gedachten met zijn gevechten en vooral rust, overleg en vergeving. En dat mag best interessant genoemd worden met een meer dan behoorlijke cast in de vorm van Lewis, Watson, Cox en vooral McSorley die net als In the name of the father hier ook weer zo'n naar figuur neerzet. Maar ondanks het beeld richting het einde dat een dergelijke strijd alleen maar verliezers heeft, wil The Boxer toch regelmatig niet echt boeien is er sprake van een traag tempo, gebeurt er eigenlijk niet zoveel en wil het gevoel van de film niet echt op mij overslaan. Afschrijven doe ik The Boxer nog niet en voorlopig is de film terecht gekomen op de herkijk stapel, maar voor nu blijft het bij een drie sterren.