My Left Foot: The Story of Christy Brown (1989)

Biografieën zijn niet echt mijn ding, dat staat inmiddels wel vast. Er zitten veel saaie stukken in de film, de muziek is erg matig en hoe je het ook wendt of keert, de film is nogal clichérijk. Het acteerwerk van Day-Lewis is niet onaardig. Zeker aangezien ik regelmatig iemand met precies dezelfde aandoening zie en hoor praten. Niet echt mijn soort film. 2*

Daniel Day-Lewis is een geweldig acteur, en ook hier steelt hij de show. Helaas is de film op andere punten teleurstellend. Het verhaal wist mij niet te verrassen. En ook zijn er geen individuele scènes aan te wijzen die er bovenuit steken. Of het moet de scène in het restaurant zijn. Het dieptepunt was overigens de vechtpartij in de pub. Deze scène kwam zeer geforceerd en onnodig op mij over.

Vrij standaard drama. Het verhaal is eigenlijk één en al ellende. Het gaat natuurlijk over Christy Brown en het is wel intriest om te zien hoe hij zijn leven beleeft. Toch is Christy Brown (en met uitbreiding zijn aandoening) niet echt toegankelijk. Ikzelf had het moeilijk een binding met hem te krijgen. Soms leefde ik mee met hem, maar soms werkte hij me als het ware op de zenuwen. Zoiets zou weleens de bedoeling van de film kunnen zijn; zo maak je als kijker mee wat de familie moest meemaken. Over het acteerwerk kan ik kort zijn. Ik heb moeite om te zeggen dat Daniel Day-Lewis één van de beste acteerprestaties ooit neerzet. En dat is omdat hij helemaal niet schijnt te acteren. Je zou zo denken dat de hoofdrolspeler écht dezelfde spastische aandoening heeft. Day-Lewis = Christy Brown. Ook de rest van de cast doet het zeer naar behoren. Het camerawerk van Jim Sheridan is wat te sober. De film is in 1989 uitgebracht, maar lijkt op eentje uit midden jaren '70. Doordat het er zo gedateerd uitziet, wordt wél het gevoel van het arme, grote Ierse gezin versterkt. De muziek is redelijk goed te doen. Niets te bombastisch, maar gewoon rustig op de achtergrond. 3,5