Opinions

Ridleys vuurwerk. Een verademing om in dit genre nog eens iets onder ogen te krijgen dat zich weet in te houden op het vlak van kleffe en pathetische beslommeringen. Naar het schijnt heeft het boek A Story of Modern War als extraatje in de titel staan. Wat mij betreft mag dit dan dienst doen als blauwdruk voor de moderne oorlogsfilm. Althans wanneer het niet veel meer zinnigs onder de pet heeft dan het slagveld.

Daar zijn al genoeg emoties op te rapen, dat hoeft een filmmaker niet nog eens extra te onderstrepen. Met Zimmer op de credits is dat in ieder geval een dikke meevaller. Even introduceren en sfeer snuiven op de basis, om daarna snel naar de markt te gaan, waar Scott er een even explosieve als afmattende film van maakt. Zeker dat laatste is belangrijk, hij laat je als kijker op- en meegaan in een alom knetterende strijd.

Zo is de paranoia van vijanden die overal opduiken voelbaar, de RPG's zijn beangstigend (en stiekem ook cool) en zo rond de crash van de 61 heeft Scott de chaos en alles wat daarmee gepaard gaat definitief te pakken. De gaafste scènes spelen zich af in de nacht. De hoofdmoot is is zo'n stevige greep om de keel dat wat er hier en daar op aan te merken is, alweer gauw vergeten is. Baas van de film? Tom Sizemore.

Informatief van karakter, maar veel te gekunsteld in z'n vertelling. Zelfs dusdanig dat de ware gebeurtenissen van toen en daar onaannemelijk overkomen. Het Zwengels is een behoorlijke handicap, maar Nyqvist krijgt het daarnaast ook maar niet op sleeptouw. Beste moment is nog wanneer de echte Edelstam op archiefbeeld de film uitluidt. Veelzeggend.

Zoals een actie-thriller hoort te zijn. En dat mag best met een plotje dat soms wat lomp en routineus te werk gaat. Het is in ieder geval wel lekker rechttoe rechtaan en heeft weinig vet om het lijf. Alleen het cultuurverschil speelt enkele malen op, zonder verder een obstakel te vormen. Daarvoor zijn de koppen te sterk. Takakura's bedachtzame expressie is een perfecte match met Douglas, die al snauwend de verbetenheid van een Popeye Doyle toucheert. Mooi adrenaline rolletje.

Garcia's charisma is het ideale bruggetje tussen de twee en Matsuda's Sato imponeert al vanaf zijn entree met z'n mimiek en gebaartjes. Film krijgt een enorme boost door de schitterende en stijlvol geschoten Japanse locaties. Vintage Scott zou je kunnen zeggen. Het levert veel effectieve en een aantal formidabele scènes op, waarvan er in ieder geval eentje (Charlie's einde) me altijd wel zal bijblijven. Een oud favorietje van me die het nog altijd goed doet.

Ergens diep in de film zit een momentje dat Baba de oren op scherp heeft, terwijl je niet veel meer dan de ademhaling van de sub hoort. Dát is een onderzeebootfilm. Spijtig dat Black Sea voor de rest vooral uit andere zaken bestaat. Wantrouwen, ruzie, hebzucht en alles wat daaruit voortkomt. Zoals tegenslag en andere o zo voorspelbare ontwikkelingen.

Vermoeiende groepsdynamiek, dat in ieder geval. Met deze gemêleerde bemanning weet je wel hoe laat het is. Zeker met een psychopaat aan boord en de situatie van het groentje. Een opvallende aanwezige is de bankier, maar die rol is ook nogal doorzichtig. Wie de rode pakjes in het begin ziet, je kan ze bijna niet missen, heeft een lange zit voor de boeg.

Macdonald komt maar niet aan een gevoel van claustrofobie toe, daarvoor is z'n film te hebberig. Buiten de boot gaat het beter en het lijkt nog op te leven na de twist (check), er is daar zowaar even sprake van eenheid, maar daarna gaat het toch weer aanmodderen met dezelfde mankementen. Ik krijg de kriebels van zulke flashbacks. En dat einde.. Ach, ach.

Terroristen thriller die vanaf Beiroet het Amerikaanse vasteland aandoet, om daar de Super Bowl op de kop te zetten. Via een zeppelin en een, laten we zeggen, nogal vernuftig bommetje met pijltjes. Die test scène mag er inderdaad zijn en het scenario kijkt niet op een slachtoffer meer of minder. Er zit zo zeker wat pit in de film en het plotje doet wat het moet doen, stilaan toewerken naar de aanslag.

Jammer dat Shaw als Mossad agent een onnodig accent krijgt aangesmeerd. Dan wordt het zo af en toe een beetje harken. Daar heeft Keller beduidend minder last van. Die doet het uitstekend als toegewijde terreur tante. Toch is de piloot de grootste blikvanger. Boeiend personage, laverend tussen gedreven en labiel en bovendien geweldig gespeeld door Dern. Ook de poster scène is raak. Solide thriller.

Sterk, maar net niet uitzonderlijk. Aronofsky is duidelijk op z'n best wanneer hij z'n hoofdrol over het randje duwt. De basis die hij daarvoor legt in het eerste uur had ietwat steviger kunnen zijn. Niet dat het sleept en alle elementen zijn aanwezig (hulde voor de akelige moeder), het is de opbouw van de hoofdrol waar het een beetje wringt. Portman gaat als fragiel en frigide kuiken tot het gaatje, maar die kwetsbaarheid is zo nadrukkelijk en direct aanwezig, dat haar onvermijdelijke afzink het met iets minder impact moet doen.

Dat neemt niet weg dat wanneer er een versterkertje wordt genomen, de film dat ook doet en het belandt in z'n meest enerverend deel. Verhaaltje zit sowieso goed in elkaar met Nina's persoonlijkheid en beide zwanen. Na een wilde nacht, de befaamde scène is ronduit eng gefilmd, heeft Aronofsky de film volledig op stoom met iets dat dat je psychologische body horror zou kunnen noemen. De muziek zal me niet bijblijven, dat met die prentjes aan de muur wel. Portman schittert en de transformatie? It was perfect.

Open Water zal ongetwijfeld als inspiratiebron hebben gediend. Niets mis mee, maar om dan zo'n nachtelijke onweer sequentie helemaal over te nemen, is wel erg gemakkelijk. Enfin, Black Water doet het met prachtige mangroven en meer natuurschoon. Van de krokodil is beduidend minder te zien, maar de suggestie van zijn aanwezigheid voedt de vrees, terwijl de locatie het uitzichtloze benadrukt.

Vanaf de eerste keer dat-ie droogjes opduikt, is het menens. Toch komt het gewicht van de film meer en meer op de schouders van het onfortuinlijke gezelschap te liggen. Cast en ook het script blijken dat bij lange na niet aan te kunnen en zo raakt het onderweg meer en meer z'n pit kwijt. Een scheut fysieke horror had het nog enigszins kunnen redden, maar de finale blijft ook aan de tamme en lauwe kant.

Blijft lastig te beoordelen, dit soort documentaires. Zonder medewerking van SeaWorld en met een enkel tegengeluid een ietwat eenzijdig relaas over orka's in gevangenschap, waar een open deur meermaals wordt ingetrapt. Van grote oceaan naar klein bassin naar grote problemen. Iedereen kan het bedenken.

Cowperthwaite komt uiteindelijk ook niet veel verder dan die aanname, al heeft ze met de leeftijden, de vin en bepaald gedrag een aantal argumenten waar je een nare smaak van in de mond kunt krijgen. Als het daar niet mee lukt, dan is er nog de manier waarop ze gevangen zijn genomen en worden gescheiden.

Ander opvallend segment is een van de trainers die een aantal keren kopje onder wordt getrokken door een orka. De kalmte van de man, maar ook die van het dier. Bijna berekenend, zeker beangstigend. Toch blijft het allemaal een beetje steken in giswerk en onwetendheid. Dat fokprogramma bijvoorbeeld.

Wel een redelijk vlotte docu, waar vrij rap geschakeld wordt tussen diverse interviews, archiefbeelden en dergelijke, al krijgt het het wel een repeterend karakter wanneer Loro Parque nog eens aan bod komt. Ik had ook wel zonder het emo-sausje gekund dat in het slot wordt gebruikt. Interessant met gebreken.

The legend is unsettling enough. Dat moet het uitgangspunt zo ongeveer zijn met suggestie als grootste prikkel. Doorgaans iets dat me wel aanspreekt, dit soort found footage films. Hier consequent genoeg doorgevoerd en ook naturel genoeg gespeeld om mee te gaan in de toenemende wanhoop.

De enige keer dat het me iets te gescript overkomt, is rondom de kaart. Toch haak ik onderweg weer een beetje af en wordt het nooit de aanslag op de zenuwen die het in zich heeft. Het zal opgesloten zitten in het drietal. Na verloop van tijd heb ik het wel gehad met hun onderlinge gekibbel en gedoe.

Vooral het vele geruzie rondom de draaiende camera heeft een averechts effect. Doe het te vaak en het concept gaat zich tegen de film keren in plaats van iets anders. Zo staat de finale er uiteindelijk wat te lauw voor om nog echt impact te hebben. Als het een diamant is, dan is het nog een ruwe.

Bondige noir van en door Baron, die voor de voice over toch maar iemand anders heeft ingehuurd. Hij klinkt stoer en gedecideerd en vertelt bijna alles wat je van de huurmoordenaar moet weten. Vaak dat zoiets overkomt als een slap middeltje om snel iets over te brengen en in feite is dat ook hier zo, maar, net als de levendige jazz score, geeft het wat extra pit aan de woelige, precaire situatie waarin Frankie Bono zich bevindt. Een loner die wel wat aandacht kan gebruiken, een koele kikker wiens temperatuur wel eens oploopt. Fatalistisch en existentieel met Baron die een kordate rol neerzet en een paar fraaie locaties heeft uitgezocht. De plot is rechttoe rechtaan, maar de stemming van de film mag er zijn.

Over mensen wiens voornaam begint met de letter L en onzekere mannen, bungelend aan de sociale ladder, gedreven door angst. De bloedrode fade outs voorspellen al weinig goeds en geweld lijkt even onontkoombaar als besmettelijk. Vele krappe ruimtes onderstrepen die claustrofobie en wanneer de strubbelingen het laatste bolwerk van escapisme binnendringen, de cinefielen hebben een leuk privé zaaltje, heeft Refn het op ramkoers liggen.

Daarvoor is het nog wel eens sluimerende, ietwat stugge film waar Mikkelsen met ongemakkelijke en grappige gesprekken voor een komische noot zorgt. Deels leedvermaak dat stilaan plaatsmaakt voor Bodnia's imposante verschijning. Zijn afbrokkelende wereld is de katalysator van een meedogenloos laatste half uur waar Refn z'n favoriete ingrediënt op inventieve wijze uitsmeert. Lenny lijkt er iets van op te steken, maar of dat enige soelaas biedt..

Geinig op momenten, erg geinig zelfs. Ik had de scène met de koeien in ieder geval niet graag willen missen, maar er zijn ook wel wat fases rondom de criminelen die langs me heen gaan. De flashbacks springen er om verschillende redenen wat uit. Enerzijds een beetje overdadig, alhoewel de bedoelingen wel duidelijk zijn, anderzijds hier en daar best geschift. Sowieso is er vrij veel zwarte humor te ontwaren en de meeste bijrollen staan garant voor de nodige lol. Met name de jager is een schot in de roos. Al met al dan ook wel een leuk vriendschapsfilmpje, die zich duidelijk leent voor nog eens een kijkje.

Meer filler dan thriller, actie of wat dan ook. Verhaaltje is uiteraard zo plat als een dubbeltje en Lester is ook niet een regisseur die er ergens een slinger aan weet te geven. Statham mag er al met al maar twee keer echt op los rammen en het begin is er eentje van. Hurling, a cross between hockey and murder. En zo heeft het wel meer pogingen tot vaak sarcastische humor.

Met een sappige Britse tongval, Statham die overal steeds hapjes en drankjes snaait, terwijl Gillen best een aardige cop killer neerzet. Smerig ventje. Sowieso een aardige cast voor iets als dit, zo is die bange wezel best een redelijke toevoeging. Dat geldt minder voor het meisje, waar op weg naar wat de finale moet zijn, dan ook nog eens het plotje komt brommen.

Minste onderdeel van een filmpje dat verder grotendeels in z'n vooruit staat en hier en daar met harde taferelen voor opschudding zorgt. Dat met die stoeprand. Dan gaan de gedachten even terug naar een andere film. Enfin, groots is het niet, zo'n achtervolging te voet mag ook wel wat spectaculairder, maar het kan er allemaal mee door voor zolang het duurt. Redelijk.

The Blob is niet het enige monster in deze film. Kijk eens wat daar in de nek van Kevin Dillon groeit. De nozem die het opneemt tegen de o zo foute overheid. De tachtiger jaren dus. Zo zagen ze er uit en zo was de teneur. Belangrijker nog, zo waren de SFX. Dé troef van de film. Vieze zooi, die blob en met enige regelmaat wordt een lichaam op sappige wijze verminkt. Levert toch maar mooi een aantal piekfijne en memorable scènes op. Het verhaaltje is anno nu een beetje op, maar dat, Shawnee Smith, Scott Jeske's kofferbak (!) en de retro vibe zijn meer dan genoeg voor anderhalf uur dikke horror pret.

Prima. Althans het eerste uur. Het jakkert door z'n set-up heen, heeft intense actie in petto en de heftige taferelen (ik kijk nog altijd op als zo'n jochie driftig de trekker overhaalt) die het thema (This Is Africa is ook al zo'n wrange uitspraak) met zich meebrengt, pakken je gemakkelijk bij de lurven. Het is allemaal verre van subtiel en als aanklacht valt het niet serieus te nemen, maar het zit ook niet echt in de weg. Het tempo ligt dusdanig hoog dat zelfs zo'n mislukte scene als die bij het hek van het gigantische vluchtelingenkamp nog net te verteren is.

Het blijkt naderhand een waarschuwing te zijn voor het tweede deel van de film, waar Zwick kennelijk besloten heeft om de kijker, jawel, extra te raken. Het zijn van die scenes waar je 'm als het ware hoort zeggen dat het nú tijd is voor binding met de karakters, een luchtig grapje en een positieve noot. Bijna alles rondom de kinderopvang is obligate troep en had zo de film uitgesneden kunnen worden. De reis van Danny en Solomon richting diamant wil ook niet van de grond komen, terwijl DiCaprio's karakter op zich best een boeiende kan zijn.

Tenminste, met iemand anders aan het roer had je er eentje waaraan je inderdaad kon twijfelen wat z'n ware intenties zijn. Dat spanningsveld komt hier, ondanks enkele pogingen, niet uit de verf. En zo zit je alweer naar obligate babbelscènes te kijken die te duidelijk in hun bedoeling zijn om iets te bewerkstelligen. Het zal niemand verbazen hoe het zo ongeveer afloopt met de steen en het zoontje. Toch doet dat het middels iets op een berg en een staartje dat neigt naar, tja, bloed sentiment. Ik kreeg er in ieder geval maar een zure nasmaak van.

Het ene moment is het pikkedonker, het andere moment zitten we in het ochtendlicht. In Blood Feast is, for Pete's sake, van alles mogelijk. Dat is de detective die er wel erg lang over doet om Itar en Ishtar aan elkaar te koppelen. Geweldig als hij het gaat uitleggen. Zo stom dat het grappig wordt en dat geldt voor eigenlijk alles wat dit tot een film maakt. Met kleurtjes waar je hoofdpijn van krijgt, waar rood uiteraard de opvallendste is. Splatter. De eerste. De lokale slager zal destijds goede zaken hebben gedaan, want aan vleeswaren geen gebrek. De killer heeft het er maar druk mee. Rare snuiter die er ook niks van kan, maar wel gewapend is met een bot mes en twee formidabele wenkbrauwen. Het is maar goed dat dit slechts 67 minuutjes op de teller heeft.

Uitgekiende en uitgekookte neo noir. Broeierige sfeer met een fijn piano riedeltje, een sterke cast met de glibberige Emmet Walsh als uitblinker en een ingenieus plot met enkele slinkse elementen. Je zou verwachten dat Abby en Ray een sterk koppeltje vormen, maar hun liefde blijft beperkt tot de momenten dat ze elkaar nodig hebben. Meestal ten opzichte van Marty, een smeerlap pur sang die maar steeds te kijk wordt gezet. De lullige vingerblessure rondt zijn pure vernedering af. Humor van de zwarte soort.

Het vormt de katalysator van een reeks ontwikkelingen die iedereen langzaam laat afglijden in een zeer benarde positie. Ik zie daarin het (overdadige) gebruik van plottwists niet zo. Coen geeft op voorhand de meeste informatie prijs, zodat een vermeende wending een logisch gevolg van het voorgaande is. De personages weten per slot van rekening beduidend minder dan de kijker en handelen vanuit hun geringe kennis van de ware toedracht. Het is juist één van de aspecten die het zo intrigerend maakt.

Dat Marty niet zo dood blijkt te zijn als gedacht, is dan wel een verrassing, maar juist daar pakt Coen uit met zenuwslopende cinema. Het gedoe op en rond de weg is traag, tergend en huiveringwekkend. Ook een listig spelletje omtrent sympathie en zeer fraaie fotografie van Barry Sonnenfeld. Dat doet-ie in het zinderende slot nog eens dunnetjes over met ook twee klinkende laatste zinnen en een gierende lach. Heerlijk. En nu hopen dat ik It's The Same Old Song van de Four Tops deze week nog uit m'n kop krijg.

Drie keer kloppen dus. Ik zat me al af te vragen waarom die flashback naar de jonge jaren van de broers erin zat. Want totaal niet in lijn met de rest. En dan ineens wordt het duidelijk en realiseer je je maar al te goed dat je naar een film zit te kijken. Geschreven door James Gray, die eerder de regie van We Own The Night voor z'n rekening nam. Een film die zich op hetzelfde terrein begaf.

Die van de broedertwist en broederliefde. Misdaad en de sterke arm der wet in één gezin, dit keer in de harige zeventiger jaren. De soundtrack liegt er wat dat betreft niet om. Het tempo zou je ook aan die tijd kunnen koppelen, idem voor de toon. Redelijk koel, waar het scenario het er hier en daar heet aan toe laat gaan met personages die eigenlijk geen van allen erg sympathiek zijn.

Feilloos zijn beide broers in ieder geval niet in hun handel en wandel. Dat leek me wel een troefje, maar het wil niet serieus knetteren tussen de twee, zoals de film als geheel ook nogal wat moeite heeft om tot bloei te komen en te blijven. Owens rolletje kan je zo uittekenen. Veel te patserig voor het rechte pad, al krijgt hij daarmee wel de meest in het oog springende scènes om handen.

Waaronder eentje met Cotillard, die hem eventjes het bloed onder de nagels vandaan haalt en een kille afrekening in een café. Kunis lijkt een miscast, maar krijgt ook weinig te doen. De Belg ook niet, maar hij is wel intimiderend. Verder mist de regie van Canet wat flair en pit op cruciale momenten en heeft het verhaaltje geen eigen smoel. Tot volle wasdom komt het dan ook niet helemaal.

Een peeping hole. Daar valt heel wat moois te bekijken, maar je kan er ook iets anders mee. Hunt vond het blijkbaar zo'n aardig idee dat hij het nog een aantal keer gebruikt. De eerste is zoals altijd de beste. Het is ook de beste (poging tot) moord, al komt dat vooral omdat de rest wat tegenvalt. Slordig en verre van overtuigend, zoals dat voor meer van dit filmpje geldt. Inspiratie genoeg, maar talent is minder voor handen. Toch heeft het, naast tachtiger jaren reut en het broodnodige naakt, een grote troef in huis. In drievoud, waarvan er twee de show stelen. Curtis en Debbie. Behoorlijk grof wat ze uithalen. En bij wie. En hoe ze reageren. Je zou ze de nek om willen draaien. Nipte voldoende voornamelijk door hen. En de reden waarom ze zo verknipt zijn.

Misdaad loont dus niet, een film erover maken blijkbaar wel. Demme heeft zo op het oog niet veel soeps op z'n C.V., maar de waardering schiet omhoog als het gaat om een op ware gebeurtenissen gebaseerd verhaaltje over een drugsdealer. Een beetje een halfzachte, naïeve en hippie achtige verschijning waar Depp bitter weinig van weet te maken. Een cocaine cowboy is het in ieder geval niet.

Als hij eens een keer aanzet, zoals in de rechtbank, slaat het meteen nergens op. Moeilijk te geloven dat dit figuur zich jaren staande heeft gehouden in het Colombiaanse geweld. Ondertussen speelt Demme in alles op safe. Hij probeert z'n hoofdrol sympathiek af te schilderen, gebruikt een saaie voice over om het aan elkaar te babbelen en maakt er een wel heel eenvoudig behapbare hap van.

Met Jungs jeugdjaren als eerste indicatie. Daarna gaat het nog even met een onbezorgde, zonnige sfeer, maar zodra de problemen beginnen voor Boston George, geldt dat ook voor de film. Weg animo en het zeurt maar door met Cruz en de ouders. Via het dochtertje ramt Demme dan ook nog eens een enorme brok sentiment door je strot. Dit soort glibberige rotzooi is duidelijk niet aan mij besteed.

Bijzondere thriller van De Palma, die wel eens zo druk in de weer was met zijn voorbeelden, dat zijn film er onder te leiden had. Ook hier zijn de referenties op te rapen, maar Blow Out is dusdanig rijk aan van alles, waaronder liefde voor het métier en alles dat dat heeft voortgebracht, dat het uiteindelijk volledig op eigen benen kan staan. Alsof hij de perfecte balans tussen inspiratiebronnen en eigen ideeën heeft gevonden.

Om het gevaar en de gemoedstoestand te accentueren, gaat de visuele trukendoos weer helemaal open. De cameravoering is zodanig dat op bepaalde sleutelmomenten het beklemmende gevoel ontstaat dat er iemand meekijkt en het onderstreept de paranoia die zich van Jack meester maakt. Mooi, maar ook knap geschreven. Zo is de opening met de slasher niet alleen maar een geintje, het heeft zowaar een functie.

Lithgow is perfect gecast als op hol geslagen killer. Daarmee lijkt de film halverwege z'n politieke context wat te laten varen, maar De Palma laat het niet geheel los. Al die ingrediënten bij elkaar maken de finale zelfs exceptioneel. Met vuurwerk, een opgelichte Amerikaanse vlag en meer normaal gesproken veel te theatraal, maar op deze manier en met deze uitkomst een fascinerende einde van een doorwrochte film.

Dead man walking in een wraakthriller zonder toeters en bellen. Sereen en berustend met beheerste fotografie en een af en toe lichtelijk sinistere ambient score om die ambiance nog wat te versterken. Saulnier heeft het onder controle, rondom zijn hoofdrol speelt exact het tegenovergestelde zich af.

Eentje die je in dit soort films doorgaans niet voor de kiezen krijgt. Op het oog een verlopen zwerver die leeft uit een barrel, maar onder de baard gaat een onopvallende, onzekere, stumper schuil, wiens leven eerder overhoop is gehaald. Geraffineerd en stilletjes aan wordt zijn relaas uit de doeken gedaan.

En dat terwijl hij ondertussen verstrikt raakt in een spiraal van geweld waar geen weg terug meer lijkt. Geen wilde capriolen wanneer de film de volop aanwezige wapens trekt, ook daar een zakelijke, bijna ijzige aanpak. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is. En dat idee maakt het beangstigend.

Als Saulnier een punt wil maken, zou dat het kunnen zijn, samen met het gemak waarbij zoiets tot stand komt, het zinloze en een al dan niet terecht gevoel van rechtvaardigheid. Er zitten voor Dwight per slot van rekening nog wat addertjes onder het gras. Klein maar fijn, deze ingetogen, doordachte thriller.

Ach ja, er gaat wel eens wat fout bij dit soort films. Het meest irritante hier vond ik nog die flashbacks van Vietnam. Ja, onze held heeft een krasje en daar hoort een gezworen vijand bij. Een verhaaltje waar niemand van wakker zal liggen met dingetjes die ook in talloze andere films worden gebruikt (als die 360° loop ter sprake komt, enz.), maar je zet zoiets dan ook niet op vanwege intrige en dergelijke. Neem ik aan. Ik in ieder geval niet.

Actie en die heeft het naarmate de film vordert voldoende. Een scène als die van het testen van Blue Thunder is natuurlijk goud waard. Geweldig lomp. Excessive firepower, het is een understatement. Veel van de film speelt zich in de nacht af, altijd goed voor een specifiek sfeertje, de finale is spectaculair en daarvoor heeft het wat lol en leuke figuren rondlopen om je daar te brengen. Een knorrende Warren Oates, wat wil je nog meer.

Niet een era waar ik met enige regelmaat iets van opzet, maar de film doet wat haar zo geliefde muziek doet. Lekker swingen met rock 'n' roll zonder al teveel gezeur. Een verademing. Zodra Nighy zich meldt, is hij meteen ontwapenend en zet hij de toon voor de rest. Niet dat het allemaal zo ontzettend grappig is, maar er zit wel een enorme dosis plezier in elke vezel van de film.

Dusdanig aanstekelijk dat het bijna een permanente glimlach oplevert. Natuurlijk dik aangezet, als het niet overdreven is, maar dat lijkt me wel in lijn met nostalgie en alles wat daarbij komt kijken. Een snit die prima past, zelfs rondom de minister levert het wat leuks op. Vaak dat dit soort films hun schwung verliezen als er drama op de loer ligt, maar ook dat is niet aan de orde.

Zelfs als het dreigt te donderen, blijft Curtis z'n gezellige gangetje gaan. Zoals rondom Marianne, waar het even fout lijkt te gaan, maar dan zijn daar de koekjes. Altijd tijd voor een lolletje, wat er ook aan de hand is. Ongedwongen tot en met het plotje, want opzichtig verhaallijntjes afronden is er eigenlijk ook niet bij. Hij laat het fladderen, want vrijheid blijheid, ook op dat vlak.

Ander troefje is het aantal personages. Zeker met deze speelduur loop je het risico er een of meerdere uit te putten, maar met alle DJ's en de entourage wordt ook die klip omzeild. Het dendert vrolijk verder met even gemakkelijke als treffende muziekkeuzes en schaamt zich niet om een ultieme feelgood film te zijn. En daar is niks mis mee. Open your knees and feel the breeze!

Eentje waar je verschillende etiketjes op kunt plakken. Heist is er één van, al is dat niet de hoofdmoot. De plot heeft niet zoveel om het lijf, het is vooral de ongedwongen, bijna speelse (die muziek!) manier waarop Melville het scenario, de hoofdrol en het misdaadmilieu benadert, die de film maakt. Er mag dan wel een dosis tragiek en wellicht een lichte moraal in de lucht hangen, dat er flink doordrukken is er al met al niet bij. De film behoudt een zekere nonchalante ambiance en cadans.

Terwijl Duchesne ondertussen een boeiende vent mag neerzetten. Een beroepsgokker c.q. verslaafde met een onberispelijk voorkomen, een erecode, een fruitautomaat in z'n vrij sjieke appartement en een niet onaardige reputatie in zijn Montmartre, dat en passant een mooie bijrol heeft. Nog eentje is er voor de blondine, die een heerlijk onverschillige fille fatale neerzet. Het slot is best eigenaardig, maar ook vermakelijk met hoe de kraak zou moeten gaan en hoe die daadwerkelijk gaat.

De boei factor. Lijkt me niet dat kenners van de man, zijn spel en zijn psyche hier nieuwe inzichten zullen aantreffen. Een aparte invalshoek valt er ook niet in te ontdekken. Garbus' documentaire is er eentje die in vrij grote, groffe lijnen het leven van een markant en gemankeerd persoon en schaker kenschetst. Wat dat betreft geen nieuws onder de zon, zo zijn ze er meer.

Maar voor iemand met oppervlakkige kennis van en oprechte interesse voor het onderwerp, hierzo, is het best een fascinerend anderhalf uur aan informatie en dergelijke. Praterig natuurlijk, maar afgewisseld met veel archiefmateriaal, waarvan opvallend veel foto's. Zo blijft het draaiende, al ontstaat soms de indruk dat er meer te halen valt uit bepaalde hoofdstukken.

Zoals Fischers grillige gedrag en Spasski's achterdocht tijdens de strijd om de wereldtitel op IJsland. En zijn paranoia plus alles wat volgt uiteraard, maar misschien is Fischer inderdaad altijd dat enigma gebleven en wil je als documentairemaker niet verzanden in al te grote speculaties. Hoe dan ook, interessant om eens te zien, heet het dan, maar ook niet​ veel meer dan dat.

Gewaagde en ingenieuze De Palma, al is het er niet eentje die mij ligt. Een film over film(s), een film in een film, een film die zich overdreven bewust is van het feit dat het een film is en een film die een loopje neemt met het film zijn. Op z'n tijd fascinerend, maar een dusdanig bonte mix dat het geheel voor mij niet werkt.

De Palma zal zich wel vermaakt hebben toen hij de grote filmzoen stond te draaien, helemaal toen hij de cheesy muziek eronder zette. Veel theatraler krijg je het niet. Verderop, rond het aquaduct, is Donaggio's bijdrage ineens sinister en zit je te kijken naar iets wat voor een duistere, volbloed thriller door kan gaan.

Om daar te komen moet je nog door het Frankie Goes To Hollywood segment heen. De beleving ligt zo ver uit elkaar dat de tagline, you can't believe everything you see, letterlijk gaat opspelen. Neem de atypische hoofdrol. Die Wasson heeft de uitstraling van een schlemiel, maar hij moet het tegenovergestelde spelen.

Zoals Scully dat ook doet, wiens blikveld, net als de vele spiegels, dient als een verlengstuk van de camera. Via het voyeuristische karakter van de film speelt De Palma een uitdagend spelletje met de kijker, tussen kunst en kitsch en op de grens van het betamelijke. Intrigerend, maar niet helemaal voor mij weggelegd.

Klassiek getinte, broeierige en mistige neo-noir. Hurt is solide als bedenkelijke advocaat, maar Turner is de blikvangende femme fatale met haar seksuele daadkracht en uitgekookte gedrag. Een duo dat garant staat voor enkele melodramatische, dromerige en pikante scènes. Sfeervol en, zeker de eerste helft, met een loom tempo dat je bij deze temperaturen mag verwachten.

Nadeel is dat de keren dat het breekt met dat ritme onmiddellijk opvallen als plotcomponent. Met name de verschijning van Mary Ann, alhoewel grappig geïntroduceerd, is dusdanig kort door de bocht dat het net iets te doorzichtig wordt. De plotselinge intrede van een advocaat uit het verleden van Ned even verderop is dan weer een te nadrukkelijk ruk aan het stuur van de film.

Een ander aspect, kleine Heather is getuige van iets opmerkelijks, wordt dan wel weer sterk (en geinig) uitgespeeld. Het neemt niet weg dat het plannetje een tikje wankel voorbij komt en verder niet zo verrassend uitpakt, maar veel maakt dat eigenlijk niet uit in een film die bol staat van de zweterige ambiance en die op dubbelzinnige wijze speelt met z'n titel, lust en hebzucht.

Film die opent met gewichtige woorden en in het afsluitende deel ook nog iets wil zeggen, maar die gaan het ene oor in en het andere weer uit. Daartussen speelt zich al met al niet veel meer af dan een flashy, doch uiterst conventionele spy thriller in het Midden-Oosten. Op zich een leuke vondst hoe Crowe tijdens de dagelijkse ditjes en datjes op achteloze wijze beslissingen met verstrekkende gevolgen neemt, maar veel meer rek heeft zijn personage niet en dan verzandt het stilaan in een gimmick.

De baardgroei ten spijt, DiCaprio geloof ik geen tel in deze wereld en zijn rolletje is zo uit te stippelen. Het scenario is van hetzelfde laken een pak. Alles staat in het teken van de voortgang, hier en daar wordt zelfs letterlijk opgedreund wat de volgende stap zal zijn. De formule schrijft nu eenmaal een vrouwtje voor die de koers van de protagonist bijstuurt en uiteraard ligt er nog ergens een kleine twist in het verschiet. Een vaardige film, dat is Scott wel toevertrouwd, maar verder gestript van elke uitdaging.

Het blijft een sterk concept, dat body snatchen. Jammer voor Ferrara dat hij het moet opnemen tegen twee klassiekers die ik beide erg goed kan pruimen. Zeker die uit 1978. Afgezien van enkele individuele scènes komt het nergens ook maar in de buurt. Vooral de goedkope look en vibe is een behoorlijke sta in de weg. Het enge idee van al die emotielozen om je heen, komt zo ook niet echt lekker uit de verf en uiteraard is er niemand die Donald Sutherlands doordringende schreeuw weet te overtreffen.

Toch weten de poddies me wel mee te krijgen in deze kleine anderhalf uur. Ferrara koppelt ze aan het leger en ook aan het gezinnetje, op zich best interessant, en komt met een aantal in het oog springende scènes op de proppen. In de heli, ja, eentje in de badkuip en Marti's double weet het pod leven eventjes heel verleidelijk te maken. Het knorrige kereltje is bovendien geweldig. Een drietje voorlopig.