Body Heat (1981)

Zoals de titel van de film al suggereert staat Hitte centraal in Body Heat. De film ademt de sfeer van een benauwde zomeravond en er zijn veel dialogen die verwijzen naar zowel letterlijke als figuurlijke hitte. Een advocaat, die in zijn vrije tijd vrouwenversierder is, krijgt een oogje op een de knappe echtgenote van een rijke zakenman. Samen verzinnen ze een plan om haar man te vermoorden. Body Heat schijnt een remake te zijn van de jaren ’40 Film Noir Double Indemnity, een film die ik toevallig een paar dagen terug heb gezien. Body Heat vind ik toch beter uitgewerkt en spannender. Op zijn beurt denk ik dat Body Heat van invloed is geweest op de Breaking Bad-spinoff Better Call Saul. Daar zien we namelijk ook dat de advocaat zijn gedrag aan de doelgroep aanpast (vooral als het oudere mensen betreft) en naast zijn baan een vrij eenzaam bestaan lijdt. De film is mooi geschoten en de muziek van componist John Barry was ook erg goed en had een prettige Film Noir-sfeer. Al met al is Body Heat een sfeervolle en vermakelijke Neo Noir uit de jaren ’80. Niet heel bijzonder maar toch een goede thriller van Lawrence Kasdan, al helemaal als je je bedenkt dat het, het regiedebuut van de Star Wars-schrijver is.

De titel verwijst letterlijk naar de hitte van Florida, de warmste staat op het Amerikaanse vasteland. We zien zwetende bovenlijven en we horen krekels tsjirpen. In werkelijkheid was het naar het schijnt koud tijdens de opnames. Figuurlijk verwijst de titel naar de erotiek en de spanning. De kleur rood is veel gebruikt als symbool voor verleiding. Vuur is een motief. De neonoirstijl leent elementen uit de jaren '40. Visueel zijn er de Venetiaanse jaloezieën, de schaduwen, lichtcontrasten. William Hurt speelt een antiheld, Kathleen Turner een femme fatale. De intrige lijkt op die van Double Indemnity. De stijl van de dialogen is cynisch. Het dilemma tussen gerechtigheid en hedonisme is ook het contrast tussen de twee collega's en vrienden van Ned, gespeeld door Ted Danson en J. A. Preston. Er zijn ook verschillen met de oude stijl. De Hayscode was afgeschaft, dus mocht de erotiek wat explicieter en kon de misdadigster er ongestraft mee wegkomen. Na het opduiken van dat jaarboek kan ze beter de rest van haar leven uit de V.S. wegblijven, maar haar droom om met veel geld op een tropisch eiland te wonen, is werkelijkheid geworden. De intrige is vrij ingewikkeld. Er is nog wat juridisch gehakketak mogelijk over de vraag of dat eerste testament niet opnieuw geldig wordt wanneer het tweede vervalt. De vrouw die voorgesteld werd als Mary Ann, is in werkelijkheid Matty, de eerste foto in het jaarboek. Ze protesteerde niet, omdat ze Matty (in werkelijkheid Mary Ann) aan het chanteren was. Dit is een zwoele thriller over verleiding, het vervagen van morele normen en de donkere kanten van de menselijke psyche. Dankzij de broeierige sfeer en de nihilistische houding blijft hij uitstekend herbekijkbaar, zelfs wanneer je de ontknoping al kent.

Voorloper van Basic Instinct, in een stijlvol klassiek film noir jasje, met passende muziek en een hittegolf als achtergrond voor de nodige intriges. Femme fatale Turner is erg geraffineerd en zo onverzadigbaar dat rokkenjager Hurt zowat eelt op zijn pielemoos krijgt. Ik vond Turner overtuigend, door dat onschuldige en kwetsbare spel raak je geneigd haar te geloven, ook als ze alles bij elkaar liegt. Hurt overtuigt ook als slordige advocaat die achter zijn klabanus aanloopt. Qua shots is er weinig bijzonders te zien (ik had wel iets meer van de omgeving willen zien), hoewel de film merendeels competent geschoten is. Zo'n verhaal had ook in een paar afleveringen van een (uitstekende) politieserie op TV gekund. Maar de A-acteurs maken het extra genietbaar en cinema-waardig (alleen Ted Danson is teveel afgescheept met een bijrolletje). Het sterkste blijft het verhaal. Hoef je tegenwoordig nog zelden om te komen, dus mag deze gekoesterd worden. Maar de regie en het aangename tempo mogen er ook zijn.