Body Double (1984)

Erg spannende film, toen Griffith nog fatsoenlijk uitzag (alleen haar zin: "ik scheer me niet" vond ik minder smakelijk ) en leuke dubbele twist op het einde, beetje ondergewaardeerd op imdb vind ik .... 4 *

Body Double. Fantastische film van De Palma. Zeer goede sfeerschepping en het lijkt wel een remake op Rear Window maar het is wel een pak interessanter. De plottwist was enerzijds te verwachten, toch dacht ik helemaal niet na over wat er komen zou. Je zat echt de film te beleven samen met Jake. Samen lekker gluren. Mooie vrouw(en), Gloria is eigenlijk wat femme fatale achtig. Een dingetje vraag ik me af: Waarom moest haar man die key card stelen uit haar handtas? Was het niet eveneens zijn huis dan? Misschien heb ik dat gemist. Een klein foutje ook wel dat hij de telescoop zo veel verschuift. Een minimale verschuiving is al genoeg op zo'n afstand maar goed. Al de rest neigt naar perfectie. Een stuk beter dan Rear Window en ook beter dan Disturbia. Volgens mij is dit mijn zesde film van De Palma en stijgt hij nog wat verder in mijn achting.

Brian De Palma speelt opnieuw leentjebuur bij Hitchcock. Uit Rear Window komt het voyeurisme, maar nog meer ontleende hij aan Vertigo. De plot vertoont gelijkenissen, de camera draait rond een kussend koppel, en een dollyzoom geeft de subjectieve ervaring weer van een hoofdpersonage met een psychische beperking - dit keer geen hoogtevrees maar claustrofobie. Een schitterende locatie is de Chemosphere, een achthoekig, modernistisch gebouw in de Hollywood Hills. Craig Wasson is geschikt voor de rol van toevallige held met een gebrek. Melanie Griffith heeft een vrij complexe rol. Zij is het die staat te dansen met een pruik, en aan haar dansbewegingen zal ze herkend worden. Dennis Franz, vaste klant bij De Palma, heeft een grappig nevenrolletje als speurder. Deborah Shelton was een voormalige Miss USA, maar haar stem werd gedubd. Een klassiek thema is de male gaze, waarbij een vrouw het object is in de ogen van een lichtjes geobsedeerde man. Ramen, spiegels, camera's en een telescoop zijn hulpmiddelen. De regisseur zocht de controverse op met nogal wat scènes die de ratingcommissie deden zweten. De kijker wordt tweemaal op het verkeerde been gezet door de ontknoping met een dubbele twist, die het lastig maakt om het onderscheid te maken tussen realiteit en droom. Ook de synthesizermuziek van Pino Donaggio roept een dromerige stemming op. Het intermezzo met Frankie Goes to Hollywood is mooi ingebouwd.