Opinions

Een milde komedie, coming of age en sport drama ineen. Met wielrennen. De titel zal niet alleen slaan op een demarrage, mag je aannemen. Prijsbeest en lid van een lijstje inspirerende films, maar dat kan ik er niet echt van maken. Vier vrienden waarvan net de hoofdrol me niet aanstaat met z'n passie voor Italiaanse zaken en bijbehorend aanstellerig gedrag. Ik vond het maar een vervelend mannetje.

Z'n ouders en Mooch zijn wel goed voor een paar grappige momentjes. Verder is het wat je ervan kan verwachten. Onbezorgd begin met na ca. een uurtje het plichtmatige boogje waarbij het even tegenzit en onze Dave de schouders eronder moet zetten om er wat van te maken. Ja, het is net het leven, dat fietsen. Rare wedstrijd overigens, die Little 500 in een film die me te weinig doet. Oh fudge.

Niet verbazingwekkend dat dit een debuut is. Het heeft in alles iets van een jonge, gretige hond die vol overgave zijn publiek wel even zal laten zien (!) waar hij zoal tot toe in staat is en waar hij zijn inspiratie vandaan heeft gehaald. Dat laatste heeft iets te maken met klassieke hardboiled noirs, een stempel die er heel dik op zit. Johnson verhuist het naar een high school.

En hij leukt het op met redelijk veel visueel geklooi middels aparte camerahoekjes en driftige editing. Ik ben niet zo kapot van de muziekkeuze, vooral in het begin iets dat af en toe op de zenuwen werkt, maar naarmate de film vordert, gaat dat beter en net als veel van de film is het vindingrijk. De cadans van de voetstappen bijvoorbeeld. Als trommelslagen. Forse tackle ook.

De hele ontmoeting met The Pin is behoorlijk grappig en de dialogen zijn over de hele linie erg kleurrijk. Op een filmische manier. Het wisselt vrij gemakkelijk tussen een komische en serieuze toon en dat is op zich best knap. In de kern natuurlijk een ordinaire whodunit, maar rijk genoeg verteld om het draaiende te houden, al laat het me net iets te koud om er in op te gaan.

Volwaardige oorlogsfilm van toen die er vandaag de dag nog alleraardigst uitziet. Overtuigende scenery met authentieke effecten m.b.t explosies, instortende huizen e.d. (ook wel logisch, men hoefde geen gebruik te maken van de gebruikelijke effecten, er werden gewoon echte gebouwen opgeblazen ) en een paar fraaie shots van de brug en haar omgeving.

Verhaal is redelijk rechttoe rechtaan met personages die niet echt iets specifieks hebben, zelfs stereotiep, maar wel expressief vertolkt worden. Bovendien schuwt het de waanzin van oorlog niet. Het maakt het misschien niet tot de allerbeste in de reeks, maar deze verdient wel degelijk een mooi plaatsje tussen al die andere WOII-klassiekers.

Film is trouwens opgenomen in voormalig Tsjechoslowakije, totdat de Russen binnen vielen. Tijdens opnames vlogen ineens Russische Migs en meer over. De filmcrew is gevlucht, waarna het restant is in Italië opgenomen. Verhaal is een fictieve interpretatie van de inname van de brug.

Mja, Spielberg. Met Hanks. Die zoete nabrander, voor mij hoeft dat niet zo. Het is er weer eentje waar je de historische onjuistheden zo uit kunt pikken en al te subtiel gaat Spielberg ook niet te werk. Donovan komt alleen maar koppige Amerikanen tegen die maar één ding willen. Zelfs tijdens de finale lijkt hij de enige te zijn die weet hoe je het spelletje moet spelen. Beetje overdreven met zo'n apparaat achter je. Verhalend laat het ook een paar steken vallen. Met name rondom de Amerikaanse gevangenen.

Powers krijgt weinig screentime, Pryor nog minder. Doe het goed of helemaal niet en presenteer ze als de pionnetjes die ze zijn. Nu komt het vooral halfbakken over. Minnen in een verder vooral oerdegelijke film die een steuntje in de rug krijgt door zowaar de nodige humor. De houding van Abel bijvoorbeeld. Blijkbaar hebben de Coens het een beetje op smaak gebracht en dat merk je daar wel en ook verderop, als een verkouden Donovan gaat onderhandelen. Wat dat aangaat nog best een aangename film.

Interessant, dat wel, maar het maakt het zich moeilijk door zo ongeveer alle betrokken partijen aan bod te laten komen. Dat levert een enorme cast op, heel wat bekende koppen passeren de revue, maar ook veel invalshoeken. In die mate dat het lastig wordt om nog ergens helemaal in mee te gaan.

Zonder het grote cinema te vinden, hou ik toch nog wel van dit soort oorlogsfilms. Het is niet al te zware kost, heeft een avontuurlijke inslag en flink wat wapengekletter. Met nog echte explosies. Het is ook niet niks wat daar allemaal uit de lucht komt vallen. De camera springt zelfs een keertje mee.

Enkele aardige details ook, zoals de lui uit het gekkenhuis en oma die niet zo goed tegen herrie kan. Het duurt natuurlijk te lang en is daarbij te repeterend van karakter, het voornaamste probleem blijft echter dat het niet één perspectief kiest en daarop bouwt. Zo verflauwt de aandacht hier en daar.

Suffe en rammelende thriller in politieke sferen. Ik ben al niet zo kapot van hetgeen de Hughes Bros. doorgaans afleveren. Bij deze solo krijg je het idee dat Albert normaliter het narratief voor z'n rekening nam, want Allen lijkt na verloop van tijd de grip volledig kwijt te zijn. Visueel komt het nog wel aardig voor de dag, maar een duister zaakje op poten zetten is er niet bij.

Eerder belegen en doorzichtig. De manier waarop het vervolgens aan het licht wordt gebracht is zo kinderlijk eenvoudig dat het nauwelijks nog boeit en als je je hoofdrol een dergelijk verleden meegeeft, kan je er donder op zeggen dat dat nog eens de kop opsteekt. Ook daar een losse flodder. Meest merkwaardige is misschien wel het gedoe rondom Taggarts vriendin.

Natuurlijk valt er wel een draai aan te geven zodat het past, maar het komt zo erg overbodig c.q. onaf over (zoals wel meer) en wordt ook zomaar weer afgekapt. Net zo snel als Taggart weer nuchter is. Een warrig segment in een film die ook niet meer kan worden gered door z'n sterrencast. Crowe oogt flets en een klasbak als Jeffrey Wright krijgt veel te weinig te doen.

Kurkdroog komisch levensdrama dat je met z'n mijmerende, lome en stille stijl langzaam maar zeker besluipt. Alhoewel het tijdens de optiteling met de klanken van Holly Golightly en The Greenhornes bij mij al raak is. Winston (een kostelijke Jeffrey Wright, acteur van de buitencategorie) mag voor mij ook een paar van dat soort fijne schijfjes branden.

Met de muziek zit het dus wel snor en Murray's deadpan manier van doen en vooral laten is voor dit soort rolletjes goud waard. Een overjarige Don Juan die z'n dagen slijt in een donkere kamer, bij voorkeur begraven in de bank. De heerlijke interactie met de buren (hulde voor de cheeba grap) en een geheimzinnig briefje leiden tot een pad langs exen.

Het vormt een reflectie op Johnston's (liefdes)leven en als zodanig wel degelijk voorzien van een bestemming. Het levert een paar prachtige ontmoetingen op (Lolita is meteen al onvergetelijk) met excentrieke vrouwen. Toch knap dat ondanks die hoedanigheid de dames volstrekt geloofwaardige personages vormen binnen de wereld van Don Johnston.

Niet het enige naamgrapje dat rondzingt, zoals Jarmusch ook lijkt te spelen met kleuren. Het inzoomen op bepaalde voorwerpen, de stiltes en de lange shots van de reizende stalker in een Taurus maken het een trage rit, maar het geeft deze aimabele, bezinnende en uiteindelijk ook droevige film nog wat extra cachet. Ik ga op zoek naar Ethiopische jazz.

Zieke ideetjes. Je kan ze ook creatief noemen. Hoe ze worden uitgespeeld, houdt de film in ieder geval aan de praat. Je zit je hoe dan ook af te vragen hoe het zit met de titel en het hummeltje. Horror met kleintjes heeft al gauw iets akeligs en Cronenberg heeft ook een weerzinwekkende onthulling in petto.

Jammer dat hij buiten z'n fysieke ranzigheid en lompe moorden een vrij droge film aflevert. Het heeft nog best een omvangrijk plot voor krap anderhalf uur dat daarbij vrij onbehouwen schakelt naar z'n bloederige segmenten. Recht voor de raap, dat wel, maar het blijft toch een wat sfeerloos gebeuren.

Losse flodder die zelfs niet knalt. Als sfeerschets is het al niet veel, als misdaaddrama, coming-of-age of hoe je het ook wilt noemen, is het ronduit saai. Geen van de drie die een aansprekend of opvallend rolletje heeft en het middelpunt van het stel maakt er via zijn voice-over zo af en toe een voorleesbeurt van. Baldwin heeft dan weer nauwelijks iets te doen.

Het verhaaltje sukkelt ook maar wat verder. Zo nu en dan is er wat leven in de brouwerij, maar als het al niet brak in elkaar steekt, wordt het wel meteen weer in de kiem gesmoord. Bij deze ook genomineerd voor de meest lachwekkende sit-down ooit. Meest interessante momenten zijn de nieuwsberichtjes omtrent de echte maffia. Dat zegt genoeg.

De slappe hap. Teleurstellend valt het niet te noemen met Fuqua aan het roer. Z'n films zien er over het algemeen goed uit, maar er gaat altijd iets faliekant mis. Ook hier kan ik weer geen voldoende aan kwijt. Een op het oog grimmig politie drama, maar daar blijft al snel niks van over. De film is zo subtiel als een slingerende sloophamer, Fuqua laat echt niks aan de verbeelding over.

Hij voorziet z'n publiek van hapklare brokjes en doet dat al vanaf de eerste scène, waar iemand eventjes vertelt waar het zoal over gaat. In plaats van een natuurlijke gang van zaken voelt het veel meer als een verzameling losse scènes, die allemaal bedoeld zijn om de personages over het randje te duwen. Hawke staat de hele film op volle kracht achteruit met zijn sores thuis.

Verder zit er geen beweging in. Cheadle is de klos met suffe momenten die moeten aantonen dat hij er te diep in zit. Dieptepunt is wanneer Barkin lomt vuilbekken. Dat soort domme rolletjes zie je doorgaans alleen in foute actiefilms. Gere (nota bene) is iets interessanter, maar het blijft allemaal te doorzichtig en te plat om iets voor te stellen. Een lege huls en losse flodder, dit ding.

​Ondoorgrondelijke Japanners op Westerse bodem. Dat laatste vormt een struikelblok. Door de setting en het Amerikaanse gehark verkeert het nog wel eens in een stramme stand. Verder een lekker eigenzinnige en bloederige yakuza prent die net zo'n laconieke houding aanneemt als Kitano zelf. Het levert zelfs met enige regelmaat dezelfde grijns op als die van de regisseur, die zijn film uit de losse pols en onder het mom van je moet het niet mooier maken dan dat het is, presenteert.

Zo neemt hij niet erg veel moeite om er een vloeiend verhaaltje van te maken, iets als spanningsopbouw slaat hij over en om zijn hoofdrollen tot elkaar te laten komen, laat hij ze simpelweg wat spelletjes spelen. En toch werkt het. Kitano legt een speelsheid aan de dag die aanstekelijk is en strooit daarnaast met een verzameling unieke en creatieve scènes die bestaan uit onderkoeld en spijkerhard geweld. Het grootste probleem van Brother tackelt Kitano gelukkig in het latere Outrage.

Ben er niet zo kapot van. En dat zal toch ongetwijfeld de bedoeling zijn geweest getuige het pittige slot. Het zinloze, de waanzin en dat soort zaken; het zit er allemaal wel in, maar het verhaal en de gedachte achter de film zijn sterker dan de film zelf. Vooral vanwege deze kinderen. Geïndoctrineerd, oké, maar hoe Wicki ze verder neerzet staat me niet bepaald aan.

Het enthousiasme om elke meter Heimat te verdedigen, het grenzeloos naiëve, het komt vooral erg dom over. Hier en daar dat er iets van groepsdruk aan te pas komt, maar ook wil niet echt helpen. Een scène als die met het vliegtuig wordt er in een paar tellen doorheen gejakkerd, waardoor elk effect meteen om zeep wordt geholpen. Ronduit slecht geacteerd ook.

Dat valt nog eens extra op omdat Wicki veel van ze vraagt en gedurende de gehele film hetzelfde foefje gebruikt. Zodra er een vorm van emotie aan te pas komt, krijg je een close up van een van de kinderen in je snufferd gedouwd. Flauw. Met de horror van oorlog gaat het wel iets beter, het zal destijds hard zijn geweest, maar die bittere film zit er nergens in.

Een titel die je letterlijk kunt nemen. Voor die tijd komt het in ieder geval over als een noir die bij tijd en wijle flink huishoudt. De eerste uithaal, rondom de collaborateur, is meteen een in het oog springende scène. Hamerend lawaai en een aantal gevangenen die kalm en onderkoeld hun groffe straf uitdelen. Het blijkt een schril contrast te zijn met hoe Dassin zijn bajesklanten vervolgens in de verf zet.

Geen jongens die hier thuishoren, helemaal niet wanneer enkele melodramatische flashbacks aan bod komen. Je kan het afdoen als een fantasietje van mensen die de realiteit graag iets fraaier voorstellen dan die daadwerkelijk is. Lijkt me ook niet een gekke reflex voor hen die vastzitten in een verstikkende gevangenis als deze, maar het voelt vooral aan als een onomwonden plea for sympathy.

Binnen het fatalistische karakter van een noir werkt dat natuurlijk wel. Maakt de film extra bitter, want Munsey's dictatoriale, vileine regime liegt er ook niet om. Niet geheel toevallig een klein onderkruipsel, veronderstel ik. Toch zitten die achtergrondjes niet helemaal lekker. Het is ook een beetje gissen waar Dassin nu precies op mikt. Vaak dat het staatshotel symbool staat voor de samenleving.

Maar een krijgsgevangenkamp of iets dergelijks zou ook kunnen. Voor beide valt wel iets te zeggen. Hoe dan ook, de dokter vormt het geweten van de film en die leeft op wanneer het gajes besluit om een gooi naar vrijheid te doen, Munsey de pijp hanteert en het geweld c.q. verzet begint. Dassin heeft daarmee een bijzonder sterk eindschot in huis. En Lancaster. Imposante verschijning. Zie die close up.

Steven Soderbergh Experience. Van mij mag hij er zo nog honderd maken. Stiekem veel interessanter dan ettelijke van zijn commerciële projecten, terwijl Bubble in de kern bijna alles heeft voor zo'n grote film. Een wat merkwaardige vriendschap die wordt verstoord door een nieuw meisje. Een verhouding ligt op de loer. Een soort jaloezie. Én.. Een schokkende gebeurtenis.

Daar kan je een opgeblazen thriller van maken, maar Soderbergh maakt er een kleine, intieme film van. Simpel, puur en bescheiden. Ergens in een grijs, saai deel van Amerika. Dat heet dan uitzichtloos met ingedutte, vastgeroeste inwoners, maar waarschijnlijk heel normaal voor een dergelijke omgeving. De caroussel van het leven aldaar kent nu eenmaal niet veel sensatie.

En dat weet Soderberg met deze cast naadloos vast te leggen. Amateurs zo uit de regio geplukt die met veel improvisatie tamelijk naturel overkomen en zo meer ziel aan hun personage meegeven dan menig gesoigneerd sterretje met hoogdravende ambities. Het zijn en blijven gewone mensen, die klagen over de baas, sparen voor een autootje en bijpraten in de fabriekskantine.

De akoestische gitaar onderstreept de lome, alledaagse tred van de film, maar de eerste blikken bij de introductie van Rose zijn veelzeggend. De broze balans is verstoord, het wordt, zij het subtiel, meteen ongemakkelijk. Zelfs wanneer de film opwarmt, houdt Soderbergh die gereserveerde toon vast. Dan is zelfs zo'n transparant zaakje nog boeiend om te volgen. Arme opa.

Walter Hill is het dus nog niet helemaal verleerd. Ik moest ook al vrij snel aan met name 48 Hrs. denken, maar daar heeft het meer last dan profijt van. Nolte en Murphy kregen toch wat meer los dan dit duo. Het zal wel een mixje van dialoog, delivery en pose zijn die het te vaak te stijf laat overkomen. Kang lijkt vooral gecast te zijn om bepaalde grappen op te vangen, verder is het vlees noch vis.

Best jammer, want buiten dat is het veel van wat je er van mag verwachten. Van dik hout zaagt men planken, Stallone is nog altijd geen circusact, uiteraard een onnozel verhaaltje, maar wel met lompe, botte, harde actie, vrouwelijk schoon en zowaar een tegenstander van formaat. Die Momoa mag vaker in dit soort onzin opdraven. Een van de leukste wapenfeiten speelt zich af rondom die bayou hut.

Eentje met ijkpunten: Frank Bullitt tegen de regels en een Ford Mustang tegen een Dodge Charger. McQueen die een film lang eigenzinnig cool doet en een achtervolging die nog altijd in de toplijstjes voorkomt. En terecht. Allemaal leuk en aardig hoe ze het tegenwoordig doen, maar het haalt het niet bij de intense manier waarop Yates het in beeld brengt.

Snel, maar niet hyper, dan eens vanuit het perspectief van de bestuurder, dan eens vanuit het perspectief van een toeschouwer, met alleen het ronkende geluid van de motoren en piepende banden. Kers op de taart is het heuvelachtige stratencircuit van San Francisco. Schittterend, nog altijd.

Naast die twee aspecten is nog een fantastische optiteling met heerlijke jazzy muziek (een score die verder vrij weinig wordt gebruikt, Yates vertelt je meestal niet dat het nu spannend of interessant wordt, op zich een pluspunt) en een hele aardige finale op het vliegveld. Jammer dat de rest wat achterblijft bij de hoogtepunten.

Het scenario heeft niet zoveel om het lijf en de aflevering is nogal droog. Alleen Vaughn, als carrièrehongerige politicus, weet het wat meer kleur mee te geven. Het subplotje met de vriendin van Bullitt is zelfs nogal pover uitgewerkt. Staat ook haaks op hoe Yates het elders aanpakt. Geforceerde manier om Bullitt's karakter vorm te geven.

In z'n totaliteit dan ook niet uitzonderlijk, maar zeker nog wel een behoorlijk degelijke misdaadfilm met enkele belangrijke ingrediënten. Zoals de geestelijk vader van Dirty Harry. Ruim voldoende.

Klinisch drama uit Amerika's onderbuik. Prijzenswaardig dat een verhaal als deze niet is opgepoetst tot iets dat te driftig op emoties mikt, maar de apathische wereld van deze tieners is ook niet echt uitnodigend. Geldt evenzeer voor de acteerprestaties. Wellicht dat het naturel bedoeld is, maar het komt, al dan niet onder invloed en enkele uitzonderingen daargelaten, nogal stuntelig over.

Ondanks dat en de gedachte dat Clark hier en daar maar wat aan zit te klooien, houdt het macabere verhaal het nog wel enigszins op koers. Troefje van Bully is wat dat betreft verwondering en de uiteindelijke afwikkeling heeft ook nog wel iets, maar echt heftig? Nou, nee. Daarvoor is het allemaal wat te bleek.

Geen klapper voor mij in de Dollarstrilogie, wel een stijgende lijn met een verfijning van stijl waarin enkele mankementen terugkeren. Zo smeert Leone het nog wat breder uit. Met bijna drie uur op de teller is hij zo lang van stof, dat de keren die er toe doen, te verspreid liggen om van een onverdeeld succes te spreken. Dan mag het algehele sfeertje wat sterker zijn, het is ook weer niet imponerend genoeg om het constant aan de praat te houden.

De rolverdeling van het drietal komt daarnaast wat ongelukkig uit de verf. Spijtig dat Van Cleef zo weinig te doen krijgt. Angel Eyes is, zelfs met enige afstand, het meest intrigerende karakter. Eastwood vind ik hier eerlijk gezegd niet zoveel aan. Kan ook komen omdat Wallach enorm veel aandacht trekt. Heel soms leuk, zoals rondom het badje, maar menig scène gaat naar de knoppen met zijn gemeen of grappig bedoelde geknauw en geëmmer.

Dubbel jammer, want hij krijgt de leukste dingen om handen. Niet dat de plot op zich verder veel voorstelt, daar lijkt Leone het ook niet echt om te doen, maar met zo'n halve clown blijft er ook niet veel over van de thematiek. Om Morricone's gelauwerde theme kan je niet heen, de sunburn is niet het enige rauwe aan de film en de afsluiter op het kerkhof is in alles wervelend. De reis ernaartoe gaat daarentegen lang niet altijd over stoffige rozen.

Een dappere worp van zowel Cortés als Reynolds, dat zeker. De laatste doet het niet onaardig en de eerste weet de nachtmerrie heel aardig vorm te geven. Het onzinnige uitgangspunt is daarmee wel overwonnen, bovendien bouwt het wat krediet op. Is ook wel nodig, want lang niet alles wat in de kist gebeurt, is even logisch. Benauwd wel, maar kennelijk was dat niet genoeg.

Het begint al wat te wringen tijdens de gesprekken met Brenner en zakt definitief door z'n hoeven wanneer besloten wordt een zooi dramatiek toe te voegen. Een telefonisch ontslag, een afscheidsvideo, bedreiging van z'n gezin en Conroy's vrouw die belt; een goedkoop samenraapsel dat je moet raken, maar mij daarom volledig mist. Jammer, want dat slot was op zich wel goed bedacht.

Niet de beste tragische idioten van de broertjes. Daarvoor laat het spul te weinig een blijvende indruk achter. Op zich best leuk om iemand als Brad Pitt zich zo te zien aanstellen, maar het is een typetje dat pas echt grappig wordt als John Malkovich tegen hem gaat tieren. Clooney kan dit als geen ander en is betrokken bij twee van de grappigste momenten, Tilda Swinton is samen met haar beroep eveneens vermeldenswaardig, maar de leukste bijkomstigheid is de verwonderde kop van J.K. Simmons met een vleug Sledge Hammer. Vluchtig, maar relaxed en van tijd tot tijd geinig filmpje.

Niet vooruit te branden. Feitelijk zit je lange tijd naar weinig meer dan een futloze western te kijken met een posse vol matte figuren. Het onderkruipsel van The Green Mile ziet er niet uit met dat krulsnorretje, maar hij probeert tenminste iets. De rest is volledig inwisselbaar en het bazelt maar een eind weg. Niks aan. Het groepje wordt wel steeds kleiner, maar zelfs daar weet Petty niet veel van te maken. Als hij dan eindelijk aan de horror begint, maakt dat niet veel meer goed. Geen beestjes die ik me lang zal heugen, al moet gezegd dat ze wel een aardige m.o. hebben. Griezelig als je er bij stilstaat, tekenend dat ook dat in de film weinig effect sorteert.

Wie zin heeft in de grootste hits van de tachtiger jaren, kan in plaats van een of andere verzamelaar ook gerust deze film opzetten. Love laat er om de haverklap eentje horen. Jammer dat hij er verder niet veel van bakt. Hij probeert er een soort Guy Ritchie light snok aan te geven, maar dat effect is snel weer weg en al gauw verzandt z'n film in puberaal geschreeuw, gescheld en ander beperkt gedoe.

Met het soort criminelen waarvan je je afvraagt hoe ze überhaupt enig succes hebben kunnen behalen. En de voice over van Dyer die net zo stoer probeert te doen als in zijn hooligan docs. Ook dat werkt voor geen meter. De eerste helft van de film gaat dan nog enigszins, maar als de verhoudingen op scherp komen te staan en tegenslag volgt, zakt het onmiddellijk door z'n wankele, zwakke hoeven.

Een aardig duo, die twee, maar dat mag je verwachten van dergelijke acteurs. Het bakkeleien heeft een paar snedige opmerkingen in petto. Toch is het tweetal niet sterk genoeg om het over de gehele speelduur te tillen. De in sepia gedrenkte start bij een bank en een pokertafel heeft nog iets duisters, daarna is het sfeertje vaak ludiek en frivool te noemen. Wanneer het het zonlicht opzoekt, baadt de film in de meest oogverblindende omgevingen.

Sowieso wel opvallend hoe helder en fris de film eruit ziet. Met een tweede treinoverval heeft het nog eens een geweldige explosie op zak. Dreigend wordt het als de posse wordt ingeschakeld. Een vrij sterk segment dat een betere afronding had verdiend. Eenmaal in Bolivia gaat het een beetje slepen met wat flauwe en gezapige momenten. Figuurlijk heeft het daar het meeste kruit verschoten. Letterlijk zit er gelukkig nog wel wat in het vat.

Aantrekkelijk concept, vooral vanwege de manier waarop de resultaten van Evan's gave uitpakken. De effectjes die gebruikt worden om dat in beeld te brengen zijn een beetje knullig en dat is een term die na verloop van tijd wat te vaak te binnen schiet. Ik verwacht echt geen doortimmerd plot als het om tijdreizen gaat, maar wel dat een regisseur binnen z'n setting, hoe onzinnig ook, bepaalde zaken op een of andere manier enigszins aannemelijk maakt. In ieder geval op de hoofdlijn. En daar gaan de wenkbrauwen fronsen wanneer Evan Kayleigh weer ontmoet.

De film zakt door z'n hoeven wanneer snel daarna de gevolgen duidelijk worden. Het acteren van zo'n beetje iedereen, met Kutcher voorop, was al niet best, maar zo'n scène als die van de begrafenis is van bedroevend, soapachtig niveau. Wanneer een jonge Evan zich heel anders gaat gedragen, verkeert de film in belachelijke sferen en de fruitige kleurtjes die volgen, bevestigen dat nog eens. Ondanks enkele aardige bochten ontstijgt het die indruk ook niet meer. Een goed idee waar vast een beest van een film in zit, maar deze is te knullig gemaakt om overeind te blijven.

Oogverblindende animatie rondom een aandoenlijke kalverliefde in drie hoofdstukken. Een favoriet heb ik niet, de lucht, het licht en andere omgevingen zien er overal prachtig uit en het kalme, dromerige toontje houdt het sentimentele voldoende in bedwang. Bovendien heeft het nog een kleine bite.

Hoogtepuntjes die me zo te binnen schieten zijn de lancering van de raket en het hapje op het station. De afsluitende song is dat niet, maar op één of andere manier schiet het mij ook niet in het verkeerde keelgat. Misschien ben ik tegen die tijd gewoon mild geworden. Hoe dan ook, mooi. Erg mooi.