The Brood (1979)

Goeie film waarin een moeder met psychische problemen een controversiële therapie ondergaat. Een verhaal dat naar het einde toe eigenlijk steeds beter wordt en een boeien gegeven vormt. Het begin is daardoor soms wat langdradig. De vergroeiingen aan het lichaam zijn typisch Cronenberg en zorgen voor een paar creepy momenten.

David Cronenbergs eerste echt professioneel ogende film, en doordat ik geen moeite meer hoef te doen om aan de goedkope lokaties en de matige vertolkingen van Shivers of Rabid voorbij te zien kan ik me nu helemaal richten op het verhaal en de thematiek. Het gegeven van de "Psycho-Plasmics" enerzijds, de soms lekker onsmakelijke "body horror" anderzijds, de intelligente uitwerking van beide motieven en het uitstekende en verrassend onderkoelde spel van Oliver Reed leveren tezamen dan ook een uitstekende film op. De minpunten mogen echter niet ongenoemd blijven: de overige acteurs doen het meestal wel goed maar zijn helaas niet erg aansprekend, sommige plotlijntjes komen gevaarlijk dicht in de buurt van melodrama (het gescheiden echtpaar, de gescheiden grootouders, de vader die het met de schooljuf zou kunnen gaan aanleggen), en een paar elementen doen teveel aan eerdere beroemde films denken (de priemende vioolkrassen uit Psycho, het enge wezentje in rode jas uit Don't look now). Hoewel ik The brood daardoor net geen meesterwerk vind maakte de film wel duidelijk dat ik het goed had gezien toen ik hem indertijd uit de videotheek leende omdat ik na The fly meteen al wist dat ik alles van Cronenberg wilde zien (hetgeen ik tot op de dag van vandaag ook nog steeds heb gedaan, nooit spijt van gehad).

Gene vette, povere "horror". Was ook enorm traag en pover acteerwerk.