Opinions

Warme walking and talking film waarin Linklater het vooral aan z'n beide hoofdrollen overlaat, maar ook Wenen, de stad behoort bij de cast, en enkele van haar soms kleurrijke inwoners laat spreken. Zoals die nonchalante poëet die er voor een paar centen in no time een zijdezachte tekst uitperst. Je voelt in alles dat het iets zegt over de twee, net als hun reactie op het gedicht.

Zo zijn er meer van dat soort al dan niet subtiele momentjes met veel gesprekjes, af en toe herkenbaar en vrij vaak filosofisch. Dat is misschien niet zo realistisch, maar de manier waarop Hawke en Delpy het doen, is dan wel weer zo naturel dat je er gemakkelijk in mee kunt gaan. Eerlijk gezegd boeit het me ook niet zo wat ze elkaar op dat vlak zoal te vertellen hebben.

Dan heb ik toch iets meer met hun lichaamstaal. Dat met het haarlokje was mij ook niet ontgaan. Intiem heet het dan. Dat raakt het een beetje kwijt als het naderende afscheid aan bod komt. Kwam op mij wat stroef en geforceerd over. Verder is er weinig mis mee. Mooi, innig filmpje over twee mensen op reis die mede daarom open voor elkaar staan. Ook iets dat herkenbaar is.

Een warm weerzien. Linklater laat het nog meer over aan z'n tortelduifjes. Waar hij in Wenen nog af en toe een (kleurrijke) inwoner aan het woord liet, hebben de Parijzenaars niet zoveel te vertellen. Hawke en Delpy des te meer, die herinneringen ophalen, stilaan negen jaar leven uit de doeken doen en what if scenario's doornemen, want die nacht, die had impact.

Allemaal weer uit de losse pols en volkomen naturel met personages die je kent, of zou kunnen kennen. Authentiek heet het dan, iets dat nog eens wordt versterkt door het zich in real time te laten afspelen, terwijl de band tussen de twee wordt versterkt door het steeds maar weer uitstellen van een nieuw afscheid. Je voelt als het ware de tijdsdruk die zij voelen.

Linklater doet niet veel meer dan het volgen van de twee, totdat ze de rivier op gaan, de camera Hawke even verlaat en zich achter een uitmuntende Delpy aangaat. Mooi en een keerpunt. Vanaf dat moment gaat het over wat die nacht voor hen betekend heeft en hoe het ze heeft gevormd. Het kon niet beter eindigen dan met Nina Simone en deze twee laatste zinnen.

Wat mij betreft staat de hele cast een stevig potje te pronken. Philip Seymour Hoffman natuurlijk, maar het is Albert Finney die ergens onderweg de lont in het kruitvat steekt als de familie bijeen is en de gevolgen van de overval duidelijk worden. Ook het moment waarop de versnipperde vertelling knetterend effectief werkt. Tot dan toe is er voor de ouders een bescheiden rol weggelegd, waardoor die scène aan emotionele impact wint.

Ineens is er een voelbaar besef van gedane zaken en gaat het lullige thrillertje dat het even lijkt, op een ander, meer dramatisch niveau werken. De overval dient vervolgens deels als katalysator voor het uitspelen van een intense lelijkheid van zo'n beetje elk personage dat de film herbergt. Zelfs de op het oog sympathieke vader ontkomt er niet aan. De steenkoude scène bij Andy's huisdealer is wat dat betreft de uitschieter. Ellendig en kil.

Lumet's laatste wordt daarmee eentje met een soepel draaiend mengsel van misdaad en persoonlijk leed. Het laatste vooral gevat in de karakteristiek overtuigende wijze waarop Hoffman zijn Andy stilaan de de prak in rijdt, terwijl het scenario via Hank de spanningsboog weet vast te houden richting het onvermijdelijke. Eigenlijk heeft het maar één broos momentje; als ook Charles bij de heler uitkomt. Een vlekje op een verder waardige afsluiter.

Er zijn landen waar ze dit soort verhaaltjes in tien afleveringen van een uur stoppen. Dat was misschien niet eens zo'n slecht idee geweest. Met twee uur op de teller krijgt het niet veel tijd om te ademen. Toch iets dat het naar een hoger plan had kunnen tillen. De druilerige, grijze sfeer leent zich ervoor, net als de verschrikkingen die plaatsvinden. En plaats hebben gevonden.

De treiterende buurman bijvoorbeeld. IJzersterk idee, maar met dit tempo komt het niet helemaal uit de verf. Onderdeel van een verleden dat Herbots meteen met dik aangezette cinema op je afvuurt. Zonder een ferme basis komt zoiets pathetisch over. Niet het enige waar de hoofdrol last van heeft. Cafmeyer staat eigenlijk alleen maar op volle kracht vooruit.

Een geplaagde vent, geen gelaagde rol. Alles bij elkaar zit je de hele film lang naar weinig meer dan een op hol geslagen rechercheur te kijken die steeds tegen iedereen staat te blaffen en als een sloophamer door de smerige zaak (zaken) heen dendert. Zwakke keuze van Herbots om zijn film niet wat meer rust te gunnen, nu draait het vooral op tumult en meer van dat.

Het scenario heeft al wat hobbeltjes, trollen, melk en de moordenaar om maar wat te noemen, maar op deze wijze wordt het er niet aannemelijker of voor mijn part spannender op. Dat merk je dan in het slot. Zelfs het zure staartje heeft het niet. Best een aardige politiefilm, daar niet van, maar ook een lege. Met dit materiaal heel je er dan lang niet alles uit.

Promo videootje voor het Amerikaanse leger met de subtiliteit van een jaren '80 knaller. Daarvoor mist het testosteron en is Owen Wilson een niet al te gelukkige keuze. Het smakeloze en ongeduldige scenario draait alle spanning de nek om, zodat het als ontsnappingsthriller ook niet wil werken. Had nog best gekund, want die scherpschutter heeft de uitstraling van een koude klootzak.

De raketaanval is geen onaardige poging om cool voor de dag te komen en de eerste kogelinslagen zijn raak, maar daarna worden trucjes als de slow- en fastmotions snel vervelend. Om over de loeiende muziek maar te zwijgen. Hackman hoeft niet eens z'n best te doen voor dit waardeloze rolletje. Al met al houdt het op bij een loos heldenverhaaltje met een nogal potsierlijk slotakkoord.

C'est Arrivé près de chez Vous schoot al snel te binnen. Een variant, een mockumentary, een hommage aan de slasher met wat knipoogjes hier en daar; het klinkt allemaal reuze interessant, maar flauw schiet ook al snel te binnen en daar ontsnapt het eigenlijk nergens meer aan. Vervelend ventje, deze Leslie, en Goethals als documentairemaakster voelt vooral als miscast. Nog veel flauwer is wanneer Glosserman onderweg z'n concept loslaat en het zich als een slashertje gaat gedragen. Een nogal tamme. Dolle boel als je gek bent op twists, klooien met clichés en meer van dat, maar ik kon er op deze manier vrij weinig mee.

Tamelijk absurd, al lijkt het binnen het universum dat Jonze hier creëert allemaal vrij normaal. Zoals een afdeling ter hoogte van een halve etage waar niemand echt verbaasd over is. Lekker droog dus. Vooral wanneer de poort wordt gevonden, Maxine op laconieke wijze reageert en er wel brood inziet. En meer. Sowieso zet Keener een geweldig scherp gebekt tantetje neer die je met gemak door het ietwat lauwe begin heen sleurt. Leuke koosnaampjes ook.

Film komt helemaal op stoom wanneer J.M. Inc. gaat draaien en Malkovich zich mag gaan aanstellen. Eenmaal opgefokt ook gewapend met heerlijk venijnige f-bommetjes. Enige zelfspot kan je hem hier niet ontzeggen en hij is niet de enige. De mallemolen gaat behoorlijk tekeer, maar ondertussen heeft het een geinige relatietwist in huis, de kijkjes in de wereld van Malkovich en zijn onderbewustzijn zijn zonder meer hilarisch en de flashback van de aap is onvergetelijk.

Bovennatuurlijk broddelwerkje op de vierkante zeemeter. Als je met een onderzeeër en een maledictie nog geen benauwend sfeertje kunt creëren, dan houdt het op. Eigenlijk nergens dat Twohy de zenuwen teistert. Buiten de boot ziet het er uit als een video game van erg lang geleden, in de boot heeft het ook al zo'n goedkope, artificiële look die akelig dicht in de buurt komt van iets van Syfy channel.

Als het tijd wordt om de spanning op te voeren, krijg je een idioot drukke montage voor ogen en een bak lawaai om de oren. Niks aan. Vond alleen de scène met het spiegelbeeld aardig. Het verhaal brengt ook niks teweeg, met een kwijt gespeelde kapitein iets dat via een kibbelende bemanning (en een vrouw..) richting een verplichte onthulling peddelt. Aronofsky toch. En WWII? Weinig van gemerkt.

Intens kijkje vanuit het perspectief van een autist. Knap uitgebeeld door Timmermans en even knap vormgegeven door Balthazar. De muziek vond ik niet altijd gelukkig gekozen, maar de drukke montage, de taalrijke voice-over en de manier waarop de game in de realiteit wordt geïntegreerd geven een interessant beeld van Ben's bewustzijn.

De interviewtjes met de omstanders zorgen dan weer voor de broodnodige afwisseling. Balthazar gaat uiteindelijk misschien iets te ver, maar er zit zeker een sterke uithaal in het slot. Bovendien heeft het daarvoor met enkele waardevolle momentjes, zowel pijnlijke als aandoenlijk, al heel wat krediet opgebouwd. Sympathiek en best heftig filmpje.

In een tijd op een plek waar ter voorkoming van klappen het beste advies van moeder aan dochter luidt: Eerder bukken. Het is grauw, grijs en triest in het Oss van de jaren '30. Een tijdsbeeld dat best aardig wordt gevangen en wanneer het harde leven van Johanna stilaan wordt voorgesteld, doet het het op een uiterst kille manier. Het is eigenlijk niet op een huilerige toon te betrappen en dat pleit voor van Duren. Jammer dat z'n verhaaltje veel meer kwaad dan goed doet.

Dat begint eigenlijk al met het behoorlijk voorspelbare gegeven dat Johanna er blijkbaar van overtuigd is dat ze opnieuw kan beginnen met haar Ties. Het mondt in amper drie kwartier uit in exact het het tegenovergestelde. Hoe sterk Sylvia Hoeks ook staat te spelen (en dat doet ze); dat krijgt ze natuurlijk niet voelbaar aannemelijk met hetgeen ze hier krijgt aangereikt. Het scenario maakt zich er maar gemakkelijk van af. En dat is eigenlijk kenmerkend voor de rest.

Veel (en merkwaardige) ontwikkelingen, maar geen personage dat nog echt tot bloei komt, terwijl de cast er, afgezien van de marechaussee, toch mag zijn. De moord op Ties, een katalysator voor alles wat volgt, had een prijsscène moeten zijn, maar daar weet van Duren ook niet zoveel van te maken. Zodra Johanna blond is, wordt de film dat eigenlijk ook meer en meer. Het zal allemaal spannend bedoeld zijn, maar daarvoor zit het allemaal te houtje-touwtje in elkaar.

Het zal niet veel gekost hebben, er zit ook niet veel in, maar er komt ook nog eens niks uit. Abominabele poging tot een don't go into the water horror met een mal beest. Alleen daarom zou een scheut humor al meer dan welkom zijn, dat maakt zoiets niet direct beter, maar wel gemakkelijker verteerbaar.

Nu is het echt tandenknarsen om wat Fessenden allemaal doet. Blijkbaar bedoelt hij het serieus en dat blijkt al snel funest. Personages die te dom zijn om te poepen, alsmaar bekvechtend en onuitstaanbaar. Vooral visvoer uiteraard, maar hoe ze aan hun einde komen, is totaal geen genoegdoening.

Veel te slap. Koddig wordt het als er wordt ingezoomd op een peddelende hand (oei, gevaar!), terwijl je net te weten bent gekomen dat de vis niet eens in de buurt zwemt. Ik wil zo'n klein knullig horrortje best wat krediet geven, maar dat is deze wel erg snel kwijt. Geknoei met nul komma nul charme.

Alweer eentje waar je vooraf maar beter zo weinig mogelijk van kunt weten. Vergelijkingen met andere horrors die opduiken in recensies, een trailer die onder meer de eerste rake schrikker weggeeft, ik had het niet willen weten en zien. Het schept een verwachtingspatroon waar zo'n filmpje vervolgens alleen maar tegen op moet boksen. Laat mij maar in het ongewisse, net als het spul onder het oppervlak.

Jammer van wat suffe scriptkeuzes. Misschien dat zo'n blondine de film gemakkelijker verkoopt en dat haar band met de rest iets met de beleving van de kijker tot stand moet brengen, maar wat mij betreft doe je het met enkele willekeurige, ruige mijnwerkers die op de toppen van hun zenuwen proberen te overleven. Het zal minder houvast bieden, maar dat lijkt me juist een pluspunt in zo'n chaos.

Want daar weet Ketai, met een keurige cast trouwens, wel wat van te maken. Benauwd, donker en krap daar beneden, een speeltuin voor de jongens van de belichting. Wat dat aangaat ook een nette balans tussen dreiging en paniek, het wordt steeds een beetje krankzinniger (dat wit in hun ogen, dan heb ik het nog niet eens over hen die het kwijt zijn) en mondt uit in een behoorlijke ondergrondse hel.

Ik begin zowaar wat waardering voor Black op te brengen. Dat hij het typetje aankan, want dat is het in eerste instantie, zat er wel in, maar hij weet na verloop van tijd ook wat vlees en bloed aan zijn Bernie toe te voegen. Toch een paar keer dat hij een gezicht opzet dat een mens verraadt, eentje die zich van kwaad, schuld en spijt bewust is. Best knap gedaan.

Het geeft de film een bepaalde sensibiliteit mee, waar de rest vooral bestaat uit af en toe grinniken en dan weer eens hoofdschudden om milde humor, zeker in het begin ook van de morbide, zwarte soort, en verwondering over hoe men reageert op de dader en op elkaar. Een verbazingwekkend verhaal dat een boost krijgt door de redenatie van de mensen die aan het woord komen.

Zoals de reden waarom de rechtszaak wordt verhuisd. Eigenaardig. Wat dat betreft werkt de docu stijl met interviews wel. Ze vinden het zelf blijkbaar ook wel amusant, maar ondanks dat McConaughey op dreef is en MacLaine een verschrikkelijke tang neerzet, blijft het iets te ver bij me weg om er in op te gaan. Daarvoor is het allemaal net niet scherp genoeg.

Honden lijken op hun baasjes, naar het schijnt. Iets waar deze mockumentary gretig gebruik van maakt. Jammer dat Guest iets te snel en ietwat te veel z'n best doet om komisch voor de dag te komen. Doe mij maar ogenschijnlijk normale mensen die op droge wijze steeds gekker uit de hoek komen in plaats van deze, meteen al excentrieke typetjes met elk zo hun eigen eigenaardigheden. Zoals de twee yuppen in therapie. Zo is de op zich niet onaardige scène met het speelgoedje verderop toch iets minder lollig.

Neemt niet weg dat er in de aanloop nog wel eens een grapje wil landen, maar de echte fun begint als de hondenshow aan bod komt en Guest de boel stiekem in de zeik zit te nemen. Jiskefet light wanneer het tantetje met veel enthousiasme en haar gepimpte poedel de arena komt binnenhuppelen. En zij is niet de enige. De bloedserieuze jury is ook zo'n voltreffer. Nog grappiger is Fred Willard als een van de commentatoren, die er maar op los zit te lullen met die gladde, blije kop van 'm. De absolute uitblinker.

Actiekomedie met de geur van VHS en de aantrekkjngskracht van de tachtiger jaren. Ook eentje die al binnen een stief kwartiertje heel wat krediet verdient. The Heat Is On als opening, Neutron Dance die de grijns van de trucker tijdens de heerlijke demolition derby nog wat leuker maakt en Axel's theme die samen met een toen nog leuke Eddie Murphy de film stilaan overneemt.

Niet elke grap landt nog en het verhaaltje stelt weinig voor, maar de charme houdt het allemaal redelijk op koers. Rosewood en Taggart vormen een herkenbaar duo, ik was vergeten dat Balki hier rond liep en Foley's baas is een échte. Murphy's samenwerking met de norse Nick Nolte in 48 Hours geniet mijn lichte voorkeur, maar ook deze is nog goed voor een vermakelijke anderhalf uur.

Afgezien van de zwembadscène kon ik me op voorhand niets meer van dit deel herinneren. En zo zit je ineens naar Brigitte Nielsen te koekeloeren. Goddamn, that's a big bitch. Een tante die de tachtiger jaren op een bepaalde manier belichaamt, zou je kunnen zeggen. Wie haar en iets anders toevallig door heeft, zal de poster van Cobra in Rosewood's woning wel kunnen waarderen. Toch swingt dit allemaal beduidend minder dan het eerste deel.

Het neigt af en toe van flauw tot kluchtig, de muziek doet me hier niks, Murphy mag wat te vaak z'n acts opvoeren en het buddy-gehalte is minder interessant. Een aantal grappen zijn nog raak, Tony Scott weet er hier en daar een leuke scène uit te persen en enkele cameo's zijn ook nog wel leuk. Winnaars hier zijn Judge Reinhold's Rosewood en, alhoewel weinig screentime, Gil Hill als de driftige Inspector Todd. Een man gewapend met fenomenale fucks.

Kinderachtige humor afgewisseld met f-bommetjes en kogels. Een mix van niks, deze Beverly Hills Klucht in Wonder World. Het begint nog wat wisselend met de moord op Todd (sowieso al een heel slecht idee) en de achtervolging. De actie gaat daar nog enigszins, maar het kriebelt al via onder meer dansende monteurs en wat lullige dialogen. Eenmaal in Beverly Hills en zeker in het pretpark zakt het onmiddellijk naar een kolderiek en daarmee zeer bedenkelijk niveau.

Met de afwezigheid van Harold Faltermeyer komt ook de meest verschrikkelijke muziek voorbij, zelfs de theme song wordt verkracht. Er zijn nog wel meer afwezigen en zo lijkt de terugkeer van Serge vooral een wanhopige poging om iets van toen op te roepen. Murphy krijgt het in deze omgeving en met deze ietwat nettere versie van Foley ook niet op sleeptouw. Hij laat hier (en in/vanaf de negentiger jaren) een tamme indruk achter. Deel III? Atrocious, aldus Eddie zelf. Mee eens.

Best tricky. Je moet het maar durven om een dosis (zwarte) humor toe te voegen aan iets waar pedofiele gruwelmoorden centraal staan. Sowieso wel een gewaagd filmpje waar je meerdere kanten mee op kan. Ik zie het vooral als een groffe, gitzwarte komedie die, met vergelding als katalysator, dienst doet als een parabel voor het huidige Israel. Die Arabier op een arabier zal niet voor niks een paar keer langskomen.

De falende politie en militaire achtergrond van Gidi en zijn vader zullen daar ook wel wat mee te maken hebben. Op andere vlakken werkt het in ieder geval wat minder, daarvoor zijn het me te veel typetjes in en rond de kelder. Verrassend pakt het ook niet uit, met nul andere verdachten weet je wel zo ongeveer hoe laat het is. Het horror element blijft wel wat beter overeind met de nogal ongezouten martelingen.

Lol, dat heeft het dus wel. Droog en donker, maar zeker aanwezig. Als (o)pa begint over de vuurproef en een barbecue, kan ik daar wel om lachen. Gidi heeft een bepaalde kalmte over zich heen, die hier prima past, maar écht aanslaan wil het om een of andere reden niet. Moeilijk om de vinger op de zere plek te leggen, maar het lijkt een zekere brille te missen, waardoor het slot het met minder impact moet doen.

Noir van uitersten die zich gaandeweg bewijst, om daarna z'n eigen glazen in te gooien. Niet allemaal, maar wel genoeg om ergens in een grijze middenmoot weg te zakken. Het verhaaltje van een cleane cop die zich verzet tegen de corruptie in zijn stad is op zich niet al te opzienbarend, maar de verpakking biedt iets meer.

Enerzijds een onaantastbare kracht die alles in zijn macht heeft en anderzijds een ydillisch gezinnetje, waar het eenvoudige geluk van afdruipt. Dat laatste is veel te zoetsappig, maar Lang rekent er op onverbiddelijke wijze mee af. Het is zowaar schrikken wanneer de auto ontploft. In alles duidelijk een keerpunt in de film.

In eerste instantie opvallend weinig aandacht voor de directe gevolgen daarvan. Film schakelt meteen naar Bannions kruistocht en pakt daar vrij hard meedogenloos uit. Zo wordt het met recht een zwarte film, maar rondom de ontknoping gaat daar ook weer veel van verloren. Vooral als Debby nog iets te melden heeft.

En Grahame begon nog wel zo aardig. Een markant rolletje, maar wanneer ze gaat huilen wordt het minder overtuigend. Ford is dat wel, zeker in het tweede gedeelte, vinnige vent. Marvin zal me samen met de koffie het langst bijblijven. Blijkbaar had hij op jonge leeftijd ook al een forse, robuuste uitstraling. Sterke acteur.

De Disney drukte. Leuke stad, afgezien van de naam, en zo valt er nog wel eens wat moois te zien, maar veel tijd om er naar te kijken, is er niet. Het plotje moet rollen en anders staat er wel iemand te blèren. Van die overdreven, hip aandoende typetjes, de ene nog flauwer dan de andere. Het wonderkind is ook niet veel aan, zijn weke emo reisje is, nou ja, laat maar. Baymax is verreweg het beste wat het te bieden heeft. Zowaar een paar rustige momentjes rond de robot die binnen deze poeha natuurlijk onmiddellijk opvallen en ook daadwerkelijk werken qua humor. Spijtig genoeg dat ook hij in een superheldenpakje wordt gehesen om wat doldrieste capriolen uit te halen. Oh no.

Knappe en in zekere zin ook wel dappere film. Er kleeft nogal wat leed aan dit verhaal dat ook niet het meest swingende materiaal bevat, maar McKay gaat ervoor en weet z'n film elke keer weer een snok te geven als het te praterig dreigt te worden. Margot Robbie in een bubbelbad is slechts een van de vele manieren waarop hij het flair geeft. Toch veel zaken die je niet vaak ziet bij een film als deze. Komedie richting tragedie, soms een beetje te flagrant, maar uiteindelijk weet het de kern te vinden en te raken. Bale heeft een in het oog springend typetje te pakken en Carell houdt zich eenvoudig staande met zijn houding en mimiek. Foxcatcher was geen toevalstreffer.

De tweede Philip Marlowe op het witte doek. Mijn voorkeur gaat uit naar Murder, My Sweet. Niet dat Bogart een ramp is, maar hij moet het toch afleggen tegen Powell's nonchalante elan. Dialogen op dat vlak lijken ook net wat minder scherp en flamboyant te zijn of over te komen. Een klein tandje minder, maar dan nog is de detective een stevige kapstok.

Het Bogie en Bacall gehalte schijnt een van de pijlers van de film te zijn en dat levert ook wel enkele leuke scènes op. Het telefoonduet wordt er met de haren bijgesleept, maar de chemie tussen de tortelduiven is onmiskenbaar. Het gesprekje over het paardenrennen gooit daar nog een extra laagje op. Verder boeit mij dat aspect eigenlijk nog het minst.

Doe mij de andere vrouwen maar, zoals het hulpvaardige meisje in de boekhandel, de taxichauffeuse en Martha Vickers. Verleidelijk hoe zij en haar rokje de film binnen kronkelen en heerlijk lomp hoe de private dick met haar omgaat. Hij smijt hij haar gedrogeerde lichaam gewoon op bed. Een nymfo die best wat meer screentime had mogen krijgen.

Dan is er nog van alles aan de hand rondom de Sternwoods. De plot, nodeloos complex als je niet mee bent, strooit met informatie en ontwikkelingen, de red points stapelen zich op en menigmaal wordt er naar de wapens gegrepen. Erg stijlvol, gracieus en sfeergericht is de film niet eens, maar Marlowe is koel en gedecideerd. Zijn wereld maakt de noir.

Na The Ipcress File en Funeral in Berlin de derde keer dat Caine in de huid van Harry Palmer kruipt en deze keer wordt de spektakelkaart getrokken. Ruwe beeldvoering, van tijd tot tijd opgeblazen muziek en pittoreske winterplaatjes in een nogal dol avontuur door Finland, Letland en Texas. Zelfs in die mate dat Palmer niet meer zo dominant uit de verf komt als eerder, de rest van MI5 is zelfs volledig bijzaak, maar de bulderende kolonel Stok is weer terug en generaal Midwinter (Strong! Strong! Strong!) is echt helemaal van de pot gerukt. Kolderieke onzin, dat brein, idem voor de finale, maar een grijns valt niet of nauwelijks te onderdrukken. Kostelijk.

Weemoed met een glimlach. Een mijmering aan jonge legerjaren en als je daar in mee kunt gaan, moet dit een klein pareltje zijn. Zo sympathiek is het filmpje wel. Ik heb daar wat meer moeite mee, al is er iets dat me altijd zal bijblijven. En dat is de openingsscène.

Pat Suzuki's zwijmelende versie van de jazzstandard How High The Moon, terwijl de camera begint met een close up van Broderick in een trein, waarna steeds verder wordt uitgezoomd, de optiteling start en de voice over de tijd en de gedachten van Eugene uiteenzet.

De melancholie, nostalgie of hoe je het ook wilt noemen, druipt er van af. Wat dat aangaat is Because I was young dé quote van de film. Eentje die behalve Toomey mild is in bijna al z'n opzichten, maar ook net iets teveel aantrekkingskracht mist om echt te bekoren.

Degelijk gevangenisdrama, gedragen door een prima Lancaster die ook overtuigend ouder wordt. Voor zover ontsnappen een thema is, zit dat vooral opgesloten in een mentaal aspect; het ontkomen aan het rigide gevangenissysteem. Stroud doet het via een musje. Met zo'n bijzonder achterliggend verhaal een dik belegde boterham, maar onderweg verliest het dan toch wat aan smaak. Dat Frankenheimer geen gebruik maakt van sentimentele toeters en bellen, valt absoluut te prijzen.

Hoe hij op bedekte en bedachte wijze toch zoiets probeert te bewerkstelligen, werkt wat minder. Van de koppige, vastberaden en harde Stroud waarmee de film opent, is op een gegeven moment niet zoveel meer over. De rauwe rand slijt al snel, stilaan verliest hij z'n ambiguïteit en zo komt het afsluitende deel in Alcatraz nauwelijks meer van de grond. Gesprekken met een gewonde gevangene en de directeur, komen dan ineens geforceerd over en de film laat een makke indruk achter.

Eindelijk iemand die die superheldenonzin eens op de hak neemt. De grommende stem van de vogel, ja, leuk. Niet het enige dat er hier van langs krijgt. De snobistische theaterwereld is ook aan de beurt. Super realisme heet het dus, een van de beste grappen in iets over onder andere ego en zelfobsessie, vermoed ik. Iedereen is per slot van rekening bijna alleen met zichzelf bezig. Het moet wel, want dat zegt iemand onderweg. Minpuntje, maar goed.

Een knappe film, zonder meer. Gelet op de single shot benadering misschien wel zo knap dat het lastig kan zijn om het helemaal tot je te nemen. Het maakt het gejaagd in een toch al geagiteerde wereld. Een eigenaardige cadans die nog eens wordt versterkt door de drum score. Iñárritu haalt er wat dat betreft alles uit, net als uit zijn cast. Keaton uiteraard, maar ook Norton, Stone en Galifianakis hebben zo hun momentjes waar ze indruk weten te maken.

Riggan's wandeling over Times Square is onbetaalbaar, surrealistisch wordt het als er drank aan te pas komt. Ook een behoorlijk aantal scherpe dialogen, maar toch komt bij mij niet alles aan of over. Wellicht dat de combinatie van deze ononderbroken stijl en een donkere komedie dat enigszins in de weg staat. Opvallend dat Iñárritu het uitgerekend bij een film als deze gebruikt, al valt er getuige de afloop wat voor te zeggen. Hoe dan ook, een bijzondere film.

Kogelvrij en krakkemikkig. Dat eerste is geen probleem, dat laatste wel. Visueel een opvallend fletse film. Weinig dat echt in het oog springt, pas op het einde fleurt het allemaal nog een beetje op. De soundtrack valt wel op, maar dan in negatieve zin. Truttig, storend aanwezig en wanneer het los gaat zelfs een aantal keer belegen. Qua sfeer valt er dus niet veel te halen, verhalenderwijs is het allemaal ook geen pretje. Film loopt voor geen meter door rigoureus geswitch tussen misdaad en drama.

Voor wat betreft de criminele carrière van Byung-doo heeft het een aantal pieken, maar vaak meteen na zo'n moment wordt er weer verder geprutst aan de relaties met z'n vriendin en familie. Waar het dan eens goed en dan eens slecht gaat, zonder dat er verder veel lijn in te ontdekken valt. Het is er gewoon en dat is dat. Een gebrek aan flow dat zich wreekt wanneer Min-ho's film een rol gaat spelen. Dat ziet iedereen natuurlijk aankomen, maar op deze manier is het vooral een potsierlijk gebeuren.

De hoofdrol heeft ook niet echt de uitstraling om dit over de streep te trekken, al zijn zijn agressieve uitspattingen wel de moeite waard. De massale kloppartij ergens in het begin is lekker hectisch en zo heeft het nog wel wat redelijk harde confrontaties met buizen, knuppels en sashimi messen. Dat redt de film nog enigszins, maar verder blijft het hangen bij een bleke rise & fall die hortend en stotend richting z'n eind strompelt. Die mag er, zeker vergeleken met het voorgaande, dan nog wel zijn.

Alles (zwaar) kut, behalve wanneer het stunten en meppen begint. Acteren kunnen ze niet, maar aan incasseringsvermogen geen gebrek. Ze vallen weer hard. Toch mist het over het geheel wat aan impact in de knokpartijen. De lat ligt hoog sinds Ong-Bak en dat is iets wat deze nieuwe generatie te vaak bij lange na niet haalt.

Het beste gevecht, eentje in een kooi, is echt smullen, maar die zit wel ergens in het begin. In wat de laatste had moeten zijn (die van het spel) wordt het hier en daar nog even serieus stevig. Alles daarna voelt overbodig. Bovendien mag Rittikrai de volgende keer wel even iets pittiger afrekenen met z'n meest irritante personage.

De kills laten misschien wat te wensen over in deze early slasher, maar huiveringwekkend is het wel. Simpel en doeltreffend schiet te binnen. De point of view-shots in ieder geval, de blikken op het zolderluik, de telefoontjes en het oog doen in combinatie met een zuinige score (hulde voor de stiltes), de rest. Het vrij stevige script houdt het met onder meer wat botte humor op koers, vormt daarbij een prima voedingsbodem voor de enigmatische killer en stuwt het stilaan naar een venijnig slotakkoord. De rinkelende telefoon is een voltreffer.

Donuts don't wear alligator shoes. Spoof c.q. hommage aan black cinema inclusief kung fu. Shaft en Sho-nuff schoten te binnen.. Fout, fouter, foutst met een hoge grapdichtheid. Toch wordt 't op een gegeven moment echt iets te melig. Net aan, vooruit. ♫ Dy-na-mite..