Opinions

SFX extravaganza met enorme battle bots en gigantische monsters. Wat dat betreft een throwback, maar het heeft ook de drive van avontuurlijke jeugdfilms van weleer. Is vooral te merken aan de typetjes die hier rondlopen. Eenvoudig vormgegeven hoofdrollen met gemakkelijk behapbare emoties, terwijl de bijrollen met mild excentrieke typetjes een luchtige noot toevoegen. Toegankelijk en sympathiek bedoeld met een moraaltje dat iedereen ziet, voelt en snapt, maar de film geen moment in de weg zit.

Bepaalde clichés mogen binnen dit sfeertje natuurlijk niet ontbreken. Net als het baby drama, al kliedert Del Toro daar wel wat te vaak mee aan. Verder doet het verhaaltje wat het behoort te doen: de actie in de steigers zetten. Buitensporig uiteraard, het is een understatement, maar zowaar nog eens overzichtelijk en gecoördineerd. Heel wat fijner dan veel van de hysterische chaos die je tegenwoordig vaak voor de kiezen krijgt. Minpuntje zijn de boksmoves, dat had best wel wat creatiever gemogen.

Waar Del Toro vooral op scoort, is het audiovisuele. Zo dreunt er nogal wat door de speakers. De kleuren in combinatie met de belichting, decors en designs; het is tot en met de wijk in Hong Kong een lust voor het oog. De eerste Kaijus ogen nog wat log, maar dat bezwaar verdwijnt naarmate ze meer tegenkomen en met een zwak voor mechas ben je hier helemaal op je plek. De film heeft zo z'n gebreken, maar Del Toro's hand, overgave en passie voor het genre is in elke vezel van Pacific Rim voelbaar.

Aardig. In ieder geval meer solide dan McCarthy's tweede, die het midden houdt tussen iets sappigs en een riller. Daar kwam van beide uiteindelijk niet veel meer van terecht. Deze gooit het bijna volledig op het laatste en daar is het best bedreven in. Het interieur van de woning helpt alvast mee.

Krappe gangetjes met behang dat je bijna de kriebels geeft en een camera die de muren bijna op je af doet komen. De stemming is wederom bedeesd, maar met deze opening ook meteen ongemakkelijk en dat weet McCarthy binnenshuis met een aantal verspreide plaagstootjes wel vast te houden.

Buiten is er een misdaadplotje om het geheel aan de praat te houden. Best effectief allemaal en handig geschreven, al is het vreemde meisje misschien een wat slappe tussenkomst, maar ach. Dat de climax wat meer peper had mogen hebben, is erger. Desalniettemin een verdienstelijk spookfilmpje.

Weer een leuk misdaad filmpje van Di Leo. Al was het alleen al vanwege de grappige buggy waarin onze Tony rondrijdt. Andere amusante toevoeging is een praatgraag, ervaren boefje die uit de gratie valt en zich aansluit bij Tony. Verder genoeg venijn en veel actie met Jack Palance die een arosticratische maffia baas neerzet. Ook deze Scarface laat zich niet laat piepelen. Gave opening in slow motion, die hint naar een min of meer zwaar vervolg, maar het is eerder luchtig en cool dan iets anders. De houding van Tony is zo'n beetje de houding van de film. Uiteraard zijn er dansende meisjes met weinig om het lijf en ook de knetterende finale is om van te smullen.

Subliem. Al is het tijdens de eerste minuten wel even slikken. De ietwat vierkante animatie moet zich nog bewijzen en J-pop samen met het stemmetje dat Iwao in eerste instantie aanneemt, leveren wat scepsis op. Zodra Mima een carrière als actrice begint na te streven en ze wordt gestript van haar naïviteit gaat het ineens draaien als een tierelier. Het scenario, een psychodrama annex thriller met grof geweld en seks, schreeuwt om een live action benadering. Des te leuker dat je het in anime aantreft. En dat het werkt.

Requiem for a Dream schoot te binnen en ook deze gaat als een ware tombola tekeer als van alles door elkaar gaat lopen, grenzen vervagen en niets meer is wat het lijkt. Of toch wel. Wat dat betreft geweldige en naadloze overgangetjes tussen fantasie, werkelijkheid en Double Bind, die je aan de buis kluisteren. Pluim ook voor de freaky muziek op cruciale momenten. Een van de beste scènes is ongetwijfeld die van de gespeelde verkrachting. Een startsein voor nog meer ellende, uitmondend in een ware nachtmerrie.

Verrassend leuk. Bij dit soort gein is het altijd maar afwachten of het toontje dat wordt aangeslagen een beetje bevalt. Bay is dan, zeker als het om humor gaat, ook nog eens iemand die meer achterdocht dan vertrouwen oproept. Hier weet hij zowaar de juiste snaar te raken. Sterker nog, al vrij snel krijg je het idee dat hij het hele fitness gebeuren en alles daaromheen flink in de zeik zit te nemen.

Het sfeertje is in ieder geval net zo opgepompt als de bodybuilders dat zijn. Zonovergoten Miami en haar cosmetische bewoners floreren in frisse kleurtjes en het wordt heerlijk dynamisch en uitbundig in beeld gebracht. Een film vol foute en oppervlakkige types en drie hoofdrollen die de meest waanzinnige dingen uitvreten. Bonus is dat ze het ook nog eens lekker argeloos weten over te brengen.

Die zullen dan ook wel goed zijn voor de schijnwerpers, maar Tony Shalhoub mag niet onvermeld blijven. Perfect gecast als geagiteerde boksbal. Misschien wel de uitblinker. Natuurlijk gaat er af en toe wel eens een grapje de mist in, maar met de flair en adrenaline die het aan de dag legt, is het zodanig aanstekelijk dat het een missertje en zelfs deze vrij forse speelduur kan hebben. Bay flikt het.

Conventioneel en degelijk thrillerwerk dat in handen van Fincher nog aardig te verteren is. Er zitten wel wat zaken in die, wanneer je ze onder een vergrootglas legt, niet helemaal lekker zitten en het scenario kent ook geen afslag naar een andere bestemming dan verwacht, maar het zit verder vakkundig genoeg in elkaar om in mee te gaan.

Een shot waarbij de camera in één ruk van een soezende Foster naar de inbrekers glijdt, mag er alvast zijn en Fincher heeft nog wel wat van dat soort visuele fratsen in petto. Zoals een slow motion die nog maar eens een spannend moment voortbrengt, want veel meer ambitie dan dat lijkt er hier niet schuil te gaan. En dat is maar goed ook.

Moeizaam en problematisch indie-drama dat maar niet van de grond komt. In de eerste plaats is daar al de stroeve manier waarop Richard en Abby samen worden gebracht. Dat valt nog voor te lief nemen, maar de problemen stapelen zich daarna op. Bij de beide hoofdrolspelers en hun directe omgeving. Niet dat hun vertolkingen slecht zijn, zeker niet, Emma Stone is zelfs plezierig op dreef, maar de personages, vooral Richard, en hun acties laten te wensen over.

Dodelijk voor een filmpje dat op empathie mikt. Het fietsje is best leuk, maar verder blijft Richard een zeurend kind met Captain Excellent als malle sidekick. Er zit hier en daar wel een gniffeltje in en met Abby is het gemakkelijk sympathiseren, maar de Mulroneys zetten zo dik aan dat de meeste charme gaandeweg de film uitsijpelt en de crisis van Richard maar door blijft slepen. Met een gevoel van who cares? als gevolg. Dat feestje was wellicht niet zo'n goed idee, net als dit script.

Ranzige retro trash in koortsige moerasdampen. Meer een losbandig sfeerportret dan iets anders. Wie hier voor een thriller gaat, is er in ieder geval aan voor de moeite. Dat aspect wordt vooral gebruikt als brandstof voor enkele weerzinwekkende gebeurtenissen die bij elkaar worden verteld aan de hand van herinneringen. Het zal voor Daniels een excuus zijn om vooral uit de losse pols aan z'n film te breien. Binnen deze setting is er weinig mis dat ruwe en rommelige karakter, tegelijkertijd maakt het de film na verloop van tijd ook een beetje stuurloos en taai.

Dat zal onder meer iets te maken hebben met Zac Efron die als spil van het geheel optreedt, maar met zijn moedercomplex een nogal lege indruk achterlaat. Bij de rest van de cast gaat het beduidend beter. Schaamteloze vertolkingen van McConaughey en zeker ook Cusack, maar het is Nicole Kidman die als een soort obscene, lower-class southern belle de prijsscènes aaneen rijgt. De iel krakende vertelstem van Macy Gray past perfect bij deze sudderende ambiance en met haar verdere bijdrage voorziet ze de film en passant van de broodnodige soul.

Eerste beeld. Een kermis. Normaliter iets vrolijks, maar de triestigheid spat er meteen af. Onmiskenbaar Seidl. Veel van dat soort statische shots die zo ingedeeld zijn dat zelfs een zonnig vakantieoord bedrukt aandoet. De wachtende en jagende Kenianen achter het touwtje bijvoorbeeld. Ondanks dat de film nog redelijk onschuldig begint, heeft het z'n teneur onmiddellijk te pakken en voel je de bui direct hangen.

Echte liefde zal Teresa hier niet vinden. Een glansrolletje voor Tiesel, schaamteloos en dusdanig naturel dat het makkelijk meegaan is in haar gevoelsleven. Dat begint hopeloos naïef, wordt snel ongemakkelijk en uiteindelijk, wanneer haar verlangen om begeerd te worden ook al niet meer bevredigd wordt, een ronduit pijnlijke ervaring. De twee laatste seksuele ontmoetingen zijn niks minder dan schrijnend.

Treurig en zielig, al moet ik er ook vaak besmuikt om lachen. Leedvermaak, zoiets. Misschien maar goed ook, want als je meegaat in de deprimerende toon, is zo'n kleine twee uur nog een flinke beproeving. Er zijn ook scènes die Seidl iets te lang doortrekt, maar functioneel zijn ze wel. Een nuchter en wrang kijkje in de wereld van een ander soort seks toerisme dan te doen gebruikelijk. Hakuna matata dan maar.

Pakula, journaille en complottheorieën. Een combinatie die later een beter resultaat opleverde. Deze is wel minder droog dan verwacht. Zeker de eerste helft mag er zijn met behoorlijk wat vaart, locaties en actie. De fotografie is tot en met het slot opvallend en fraai, maar het scenario is net niet stevig genoeg om er eens goed voor te gaan zitten en het dooft nog een beetje als Frady dichterbij komt. Het slot doet er dan wel weer toe.

Veel herkijkwaarde heeft het niet. Als je in de grootste lijnen weet wat er komen gaat, zit je naar weinig meer dan een homevideo te kijken. De eerste keer was er in ieder geval nog de zweem van dreiging, nu is het vooral een kale bedoening. Niets dan lof over wat Peli met z'n beperkte budget zoal teweeg heeft gebracht, maar het is toch wat te mager om te volstaan.

Samen met het found footage gebeuren, eentje die hard inzet op een zo realistische mogelijke beleving, maar het komt toch nog vrij vaak gescript over. Weggaan heeft geen zin en een demonoloog is duidelijk niet welkom in de film. Micah lost het zelf wel op. Dat hij het trotseert, is in het begin best aardig, maar hoe enger het wordt, hoe kwalijker die houding wordt.

Het sukkelt wat te lang door in een routine van dagen die doorzichtig opzetten naar griezelige nachten. Dat gaat nog wel met de kracht van stilte, afgewisseld met wat gestommel, voetstappen, een briesje en wat wapperende lakens, maar het is meer toeschouwen dan het daadwerkelijk ervaren van de horror. Daarvoor is het alles bijelkaar niet indringend genoeg.

Geinige opening, maar al met al toch niet zo aantrekkelijk. Binnen het geheel is er niet een constante die er bovenuit steekt. De karaktertjes gaan niet eens al te overdreven tekeer, tegelijkertijd is er niet eentje die qua uiterlijk, gedrag of wat dan ook aanspreekt. Geen dolle humor, maar grapjes e.d. gaan grotendeels langs me heen en de voice cast laat geen verpletterende indruk achter.

Verhaaltje en moraal vallen wel voor lief te nemen, vervelen doet het niet, maar ook bij mij ontstond het idee dat de charme van stop-motion verdwenen is, voordat je er erg in hebt. Jammer genoeg geldt dat ook voor Mr. Prenderghast. Wel enkele leuke, mooie en/of gewaagde momentjes, zoals het gedoe rondom het lijk en in de WC, maar in z'n totaliteit komt het niet tot een hartelijk avontuurtje.

Broddelwerk. Malone doet van alles om interessant voor de dag te komen en heeft ook zeker enkele leuke ideeën om mee te spelen, maar het voornaamste resultaat is dusdanig knullig dat het pakweg eerste uur nauwelijks door te komen is. Niet dat ik hier een resem aan talentvolle acteurs verwacht, maar hoe je die kleurloze Dylan Purcell voor de hoofdrol kunt casten, is mij een raadsel.

Combs mag dan een reputatie hebben, hier is het drie keer niks en ook die enorme Kilpatrick komt maar niet los binnen dit labiele scenario. Tick, tick. Tja. Zo'n droomwereld moet het dan zijn, maar het ziet er wel heel karig uit. Malone plot nog eens veel te veel om eindelijk bij wat horror uit te komen en de film sust je dan ook ver voor het beste segment, iets met poppen, in een diepe slaap.

Laagdrempelige meuk met bekende gezichten. Tijdens de aftrap voel je de bui al hangen. Een wazige flashback gedurende een op papier gave kraak die wordt uitgevoerd door grotendeels irritant opgefokte typetjes. Vooral die verschrikkelijke Chiklis staat de boel weer eens grondig te verzieken, maar ook The Bunk ontkomt er niet aan. Met zulke bad guys staat zo'n film meteen al op achterstand.

Zolang er bloed vloeit, gaat het nog wel, maar dan haalt Hackford ineens alle vaart eruit door uitgebreid aan het verhaaltje te gaan sleutelen om een kont in de film te proppen. De toon vliegt alle kanten op en het zendertje zoeken is zo houterig, dat het bijna grappig wordt. De hulpeloze indruk die Lopez maakt, helpt ook niet echt. Voortaan schrappen, dit soort kul. Is ook beter voor de speelduur.

Statham mag af en toe iets leuks zeggen, al is het te weinig en te mat om er iets van te maken. Geldt eigenlijk ook voor de verwondingen die hij oploopt. Het had best aan fun kunnen winnen door Parker steeds flink door de mangel te halen, een beetje à la Hodejegerne, maar met het omslachtige geplot komt daar ook niet veel van terecht. De actie is te schaars en te tam om dit ding te redden.

‘No body is safe’, aldus de tagline. Dat klopt. Een groep pathologen wordt versterkt met een golden boy van buitenaf, dr. Grey. Al snel blijkt de groep onderling een soort omgekeerde eed van Hippocrates te hebben afgelegd; ze zorgen zelf voor de stoffelijke overschotten waar ze sectie op verrichten.

Aardig gegeven voor een morbide film, waar het deels ook wel in slaagt. Lichamen worden opengereten alsof het om slachtvee gaat, vitale organen worden als proppen papier rond geslingerd en een brute kill blijkt niet veel meer dan voorspel te zijn. De kelder waarin de medici hun sectie verrichten heeft veel weg van een Middeleeuwse kerker en de sfeer van de film is door kleurgebruik passend grimmig. Helaas is het qua verhaal stukken minder.

De brave dr. Grey wordt wel heel gemakkelijk in het spel van de groep opgenomen, de karakters zijn net zo vlak als ze fout zijn en de film ontbeert spanning. Het camerawerk en enkele psychedelische shots maken het tot een ietwat rommelig geheel, dat ondanks een fantasievol onderwerp tamelijk voorspelbaar voortraast. Het komt allemaal wat afgeraffeld over. Iets wat niet wordt weggenomen door wat sexploitation en al helemaal niet door de aanwezigheid van Alyssa Milano; een werkelijk waardeloze rol.

De basis van het plot getuigt van een creatieve (en zieke) geest, maar de uitwerking laat nogal te wensen over.

Oorlogsgekonkel met verbaal en visueel geweld. Zodra Kubrick het in de steigers heeft staan, is er geen houden meer aan. De thematiek laat zich gemakkelijk ontrafelen, de aflevering in beeld en woord is grotendeels grandioos en ook nog eens buitengewoon strak in elkaar gezet. De beroemde wandeling van Dax door de loopgraven, met de angstige soldaten, explosies en inslaande brokken aarde, is inderdaad een sieraad.

De aanvalsscène, vormgegeven door dolly shots, Dax' fluitje en het onafgebroken gehuil van mortiergeweld, die volgt, staat ook nog altijd fier overeind. De immense zaal waar het ridicule proces (het balanceert op 't randje) wordt gehouden en de manier waarop Kubrick de aanwezigen onder de loep neemt, heeft al een ontluisterend effect, maar de echte klap komt nog.

In de vorm van een lange, slepende tocht van drie veroordeelde soldaten, een door merg en been gaande opmerking van een decadente generaal meteen na dat hartverscheurende tafereel en zomaar een scène in een barretje, die, zeker wanneer je er niet op bedacht bent, je eigenlijk niet onberoerd kán laten. Ook eentje die op het hoogste volume dient te worden afgespeeld. Die Trauer nimmt kein Ende mehr. Het werkt zowaar. En hoe.

Een markante prima donna en romantische held in een verkeerde tijd met zijn eigen grote waffel als grootste vijand. Een soort all American hero of iets dergelijks. Scott weet dat met zijn robuuste en tegelijkertijd gesofisticeerde voorkomen mooi vorm te geven en zo heb je een karakter en carrière waarmee je redelijk wat film kunt vullen. De opening met de enorme vlag en speech is alvast sterk.

Het gedeelte in Afrika is daarentegen wat aan de moeizame kant. Wanneer Patton onder druk komt te staan, ontstaat een interessanter portret. Vooral het moment dat hij zich zorgen maakt om Hitler's lot is net zo geweldig als tekenend voor de man. Het Duitse perspectief is een kleine meerwaarde en de slagvelden zijn nog altijd prachtig. Mooie vent, die Patton, in al met al een onderhoudende bio.

Mottola heeft ze fijner gemaakt en de Pegg-Frost combo is wel eens beter uit de verf gekomen. Volop grappen en referenties die dan eens droog en dan eens flauwtjes zijn zonder dat het echt tot leven komt, maar ook zonder dat het helemaal inzakt. Daarvoor is het sfeertje toch te ludiek. Ook in die mate dat Rogen's snurkende stem niet al te dominant wordt.

Niet de meest gelukkige keuze wat mij betreft. Zijn Paul laat verder sowieso niet echt een blijvende indruk achter. Erg stekelig is het wezentje niet en ook elders wil de humor wil nog wel eens glad en gemakkelijk overkomen. Mottola weet er dit keer ook niet iets bekoorlijks in te krijgen. Geen onaangenaam filmpje, maar de beer komt maar niet los.

Ja, leuk. Er is van alles mis mee, maar het belangrijkste staat als een huis. Smoezelig en nevelig sfeertje, typische soundtrack (beetje hit and miss, eerlijk gezegd) en hele vieze, gore effecten. De lokale viswinkel zal destijds uitstekende zaken gedaan hebben. Maar zo'n scène als die van de opgesloten Mary doet er ook toe. Sowieso al een nachtmerrie en met de manier waarop Fulci dat in beeld brengt, wordt het nog wat ijzingwekkender. Hoogtepunt, wat mij betreft, is het meisje dat plots gaat schuimen. Grootste kritiek is dat Fulci een paar keer dezelfde streek uithaalt.

Dom en bloedirritant gijzelingsfilmpje. Het verhaaltje is al prut met peren via die flashbacks e.d., maar het heeft al met al ook nog eens heel wat te vertellen, want er is nogal wat aan de hand in en rond de diner. Het zit echter zo labiel in elkaar dat het al vrij snel in bedenkelijke sferen verkeert.

De spil van het geheel, Faris, kan er, net als vele anderen, niks van. Grootste kul is echter Chiklis met zijn alsmaar opgefokte, blafferige gedrag. Totaal niet serieus te nemen en na verloop van tijd worden zijn grimmige blikken en f-bommetjes alleen maar lachwekkender. Net als deze film.

Niet onaardig. Al die tijd laten liggen vanwege Mel Gibson, maar van hem geen last gehad. Hij doet het naar behoren als vastbesloten kerel, op zoek naar zijn 70k. En wat warmte van een blondine, want dat mag natuurlijk niet ontbreken. Een film verpakt in een donker blauwe gloed die een beetje het midden houdt tussen een neo noir en wat meer flamboyant bloodshed gedoe, waar hier en daar wat stoere en koude humor om de hoek komt kijken. Prachtige cast met een hoop bekende koppen die hier helemaal passen en toch is het Lucy Liu die het meest in het oog springt. Haar Pearl houdt wel van een tikje. Het mist wat flair en er is niet echt iets dat er bovenuit steekt, maar het hele Outfit gebeuren is precies wat zo'n filmpje nodig heeft. Genadeloze fun.

Intiem portret van een jongen met een meervoudige persoonlijkheidsstoornis. Film speelt zich af in de vijftiger/zestiger jaren, om, ik neem aan, zo enkele problemen die de kop opsteken te tackelen. Grootste probleem zit 'm in het gegeven dat de rest van het stadje niet doorheeft wie Emma is. Wie dat simpelweg accepteert (de enige andere keuze is stoppen met kijken), krijgt een in vele opzichten serene maar ook wat sobere film voorgeschoteld.

Film draait om John en zijn innerlijke strijd en angsten. Wat dat betreft heeft Lander het heel zorgvuldig in elkaar gezet. Meer en meer wordt John in een hoek gedreven door zijn alter ego, die steeds nadrukkelijker het heft in handen neemt, en Maggie, die de trigger vormt van wat komen gaat. Samen met een prima acterende Murphy best aannemelijk gemaakt. De uiteindelijke finale, waarin de vijanden in hetzelfde lichaam huizen, had wel wat freakier gemogen. Daar lag toch een mooie basis om eens flink uit te halen, maar het blijft nogal braafjes.

Het ontbreekt een beetje aan zo'n duister, onheilsspellend sfeertje. Dat krijgt Lander niet echt voor elkaar. Zo is het moment waarop John zijn tas openmaakt in het motel net even iets te gekunsteld om effect te hebben. Neemt niet weg dat de rest van zijn film prima in elkaar steekt en bovendien een interessante noot heeft.

Oh look, there's a Grammy. Een documentaire die zo'n beetje alle facetten van de band aan bod laat komen. Fans zullen waarschijnlijk niet veel nieuwe informatie tegenkomen, dat aspect zit meer opgesloten in (amateur)beelden van (met name) de beginjaren. Toen er iets broeide en explodeerde in Seattle. Gelukkig geen pretentieuze pogingen om al te diepgravend of (naast de muziek) persoonlijk te worden. Ik hoef op dat vlak althans niet veel meer te weten dan wat er in hun songs speelt.

Er wordt precies lang genoeg stil gestaan bij iets als Roskilde en het gedoe rondom de drummers komt even bondig als geinig voorbij. De aandacht is keurig verdeeld over de bandleden, waarbij Crowe duidelijk laat merken wat de status is van Stone Gossard en Jeff Ament. Het dansje met Kurt Cobain en wanneer Andy Wood nog eenmaal langs komt tijdens Crown of Thorns behoren tot de mooiste momenten. Een eerlijk en vlot verteld portret van een band die nog altijd still alive is. Ik ben fan.

Gedurfde, stoute film over film. Ik schuif 'm maar onder het kopje psychologische horror. Als je Tom c.q. Mark ontleedt, krijg je in ieder geval een flink beschadigde en verknipte geest die op lugubere wijze zijn innerlijke demonen bevecht. Powell weet de dreiging en vertwijfeling van zijn hoofdrol met de camera, welke dan ook, af en toe feilloos vast te leggen. POV shots zijn sowieso effectief. Voer voor psychologen en filmmakers, maar eerlijkheid gebiedt te zeggen dat het me te koud laat om er in op te gaan.

Dan wordt het hier en daar ook een ietwat taaie prent. Ik kan niet erg veel met dit sfeertje en deze toon. Het stijve, Britse, formele, weet-ik-veel-hoe-ik-het-moet-zeggen doen en laten is het hier niet voor mij en dan wappert het ook nogal eens heen en weer. Bijna comic relief daar op de set, zeker als er een olijke psycholoog aanschuift. Het kordate moedertje beviel me beter, waar Böhm het er nog wel eens te dik oplegt. Goed om eens gezien te hebben, maar ik kan dit al met al niet in mijn toplijstjes kwijt.

Leuk om deze weer eens gezien te hebben. Altijd wel een zwak voor dit filmpje gehad en dat blijft ook mooi zo. Wel om andere redenen, want een riller is het allang niet meer en qua viezigheid valt het reuze mee. Het zit 'm vooral in het koddige sfeertje dat het uitademt.

Dan is het lekker om iemand als Ving Rhames met een paar snedige opmerkingen aan boord te hebben, Fool houdt zich aardig staande, maar het is vooral het geschifte gezin dat de aandacht trekt. Een vroom gezelschap dat ergens in de jaren '50 is blijven hangen.

Dat leren pakje van Daddy is het natuurlijk helemaal en Prince doet ook leuk mee. Het had best wat gekker en ook smeriger gekund, maar het behoudt grotendeels z'n drive en er steekt nog een aardig idee achter de film. Voor wie niet mee is: Burn. Burn. Burn in hell!

Leuk, maar wel eens iets leuker gevonden. Het eerste deel van de film had best wat vlotter gemogen. Ik mis hier en daar de schwung die bij de opkomst van zo'n kleurrijke vent hoort. Net wat te vaak dat het hapert. Daar zit ook een van de raarste momentjes. Flynt die opdracht geef om een foef in vol ornaat te fotograferen, maar Forman durft dat blijkbaar toch niet aan.

Hij laat het dan wel zo opzichtig uit beeld dat hij wellicht op die manier een punt maakt, maar toch. De film wint aan kleur vanaf de moordaanslag, waarna Harrelson de mogelijkheid krijgt om zich flink aan te stellen. Met z'n vrouw gaat het al niet veel beter. Onuitstaanbaar wicht, die Love, wat dat betreft prima gecast. Ze speelt eigenlijk zichzelf en doet dat met overgave.

Het wordt als het ware een tragikomedie die kan teren op Jesus H. Christs (het heeft meer van dat soort kleine visuele grapjes) fratsen in de rechtbank, de aftakeling van vooral Althea én van Norton. Zeg maar het lulletje van de film, die steeds voor paal wordt gezet, maar een verbaal eindschot mag afvuren. Een andere blikvanger is Judge Morrissey. Vreemde snuiter, die Flynt.

Beter te pruimen dan z'n voorganger. Het magische western sfeertje van weleer, althans dat wat ik er mee associeer, steekt in ieder geval vaker de kop op. Niet dat ik daar nog helemaal voor zal vallen, maar toch. De fotografie is fijner en het geluid van fluitende kogels is nog steeds leuk. Spijtig dat Leone er wel eens wat onnodig lawaai aan toevoegt, bij de hoedendans bijvoorbeeld, zoals Morricone's score wel eens wat overdadig gebruikt wordt.

Dat geldt eigenlijk voor elke vorm van dialoog hier, want zodra iemand zijn mond opentrekt, klinkt het weer nergens naar. Dubs die als een irritant refrein door de film zeuren, zelfs Eastwood en van Cleef hebben er hier en daar last van. Zo komt de scène tussen de twee na de bankoverval totaal niet over. Een bijkomend probleem is dat de Leone z'n niet al te dikke scenario nogal breed uitsmeert en dat gaat knagen als je niet helemaal mee bent.

Na het zoveelste staaltje scherpschieten geloof ik het wel en zo'n enerverend verhaal is het nou ook weer niet. Het pak rammel hebben we eerder gezien en het addertje onder het stof tilt het niet naar een hoger plan. Dat melodietje wel, al zit de flashback te kort op de climax. Frappant genoeg vond ik die juist beter in het vorige deel vanwege het cameraoogpunt daar. Ruige koppen, zweterig en de nodige gunplay, maar al met al nog geen klapper.

Het startschot van de spaghetti western, enkele carrières en de Man with No Name, maar meer dan een losse flodder kan ik er inmiddels niet meer van maken. Welke taal je ook draait, de dubs zijn vreselijk en dat wordt nog wat erger omdat de film ook niet erg zwijgzaam is en de dialogen van zichzelf al doorgaans houterig van aard zijn. Bijzonder weinig aan en met het hysterische gelach en het jammerende kind zelfs behoorlijk irritant. Daarmee is de cast er meteen aan voor de moeite.

Het is eigenlijk alleen wanneer de heren in stilte voor hun uit staren en Leone z'n close-ups van stal haalt om hun ongure koppen in vol ornaat te tonen, dat ze tenminste nog een beetje indruk maken. Verder valt er niet veel te beleven aan deze Rojos en Baxters. Met een doorhakkelend verhaaltje komt er ook niet veel terecht van een zwetend sfeertje en Morricone's bijdrage is op z'n sterkst wanneer het rustig van leer trekt en het meer in het teken van een specifieke scène wordt gebruikt.

Geen punten van mij voor de keren dat het gaat dartelen en dat jolige fluitje wordt ingezet. Eastwood krijgt er dan wel een paar. Geen fan verder, maar vanaf het gedoe met de ezel heeft hij met z'n norse blikken, de sigaar en de poncho wel de nodige uitstraling te pakken. Zijn rol in het kapittel tussen twee kampen levert geen boeiende middendeel op, maar tegen het einde, waar Leone's stijl het beste tot z'n recht komt, leeft het toch nog op. Laat dat dan maar het houvast voor het volgende deel zijn.

Fijne film die opvallend gemakkelijk laveert tussen relativerende humor en toch vrij zwaar oorlogsdrama met alles wat daarbij komt kijken. Afschuw en frustratie bijvoorbeeld. Deze hulpverleners counteren het met ironie en zo. Vooral Robbins is wat dat aangeeft behoorlijk op dreef. Het werkt ontwapenend, terwijl het tegelijkertijd serieus met de materie omgaat. Het blijft in ieder geval ver weg van de emo derrie die dit soort films nog wel eens parten willen spelen. Mambrú, het jongetje, de bal en zijn grootvader; het is niet mals wat er werkelijk aan de hand is, maar de film is op geen valse noot te betrappen. Beheerst en delicaat gespeeld door iedereen, innemend, subtiel en het heeft een prachtig slotstuk in de regen.

Als je je cast laat lullen over scripts en wat daarbij komt kijken, kan je er donder op zeggen dat die van Twohy vanzelf eens allerlei halfgare streken gaat uithalen. Het is hem er om te doen en met een lekker zonnig sfeertje en een min of meer luchtig toontje komt hij er lange tijd mee weg. Met name Olyphant is op dreef als man die maar moeilijk kapot te krijgen is. Met een paar verdachte koppeltjes weet je wel hoe laat het is.

Dat is dan af en toe vooral onnozel en wanneer de waarheid aan het licht komt, wordt het ook echt een te flauwe bedoening. Vond de film daarna ook beduidend minder onderhoudend, al krijg je er wel een dikke dot actie voor terug. Neemt niet weg dat het laatste half uur als verplichte en halfslachtige kost aanvoelt. Meer filler dan thriller, maar doordat je het niet al te serieus hoeft te nemen, is het nog goed verteerbaar.