Opinions

Geen fan van Dial M for Murder en ook deze film kan me niet zo bekoren. Aanloop, uitvoering en motieven hebben hier weinig te bieden, Viggo Mortensen staat wel een hele suffe lul te spelen en de speurneus is bijna een karikatuur. Uiteraard komt de film tot leven wanneer het plannetje eenmaal is uitgevoerd en de puzzelstukjes in en uit elkaar vallen, maar veel meer dan dat valt er niet te beleven. De finale is het ook al niet. Onderhoudend, maar daarmee is alles gezegd.

Wat dit soort films vaak kleurt, is de lichtvoetige wijze waarop min of meer zware onderwerpen worden aangekaart. Chbosky mist echter de spontaniteit en naturelle aanpak om dat voor elkaar te krijgen. Zijn indie sfeertje voelt al snel te gefabriceerd aan en bepaalde momenten die ongetwijfeld innemend zijn bedoeld, komen te vaak bedacht en kleverig over. De Tunnel Song is verdacht en de typemachine met de tip en het antwoord heeft zelfs een averechts effect.

De toost heeft net als de hele film last van iets anders. Er ligt nogal wat drama op de loer dat ook deels een ongemakkelijk plaatsje inneemt. In plaats van Charlie te nemen voor wat hij is, zoals zijn nieuwe vrienden dat doen, lijkt Chbosky een verband te leggen tussen wat er in het verleden is gebeurd en het huidige muurbloempje. Frappant voor iets dat toch al als ballast door deze propvolle en geforceerde film zweeft. Het maakt het er niet bepaald sympathieker op.

Verplichte kost gaat wat ver, maar wel degelijk waardevol en interessant. Bijvoorbeeld omdat er vrij veel kleinere titels de revue passeren. De B-film staat er goed op bij Marty en dat gaat er toch wat beter in dan maar weer eens een lofzang op de geijkte klassiekers. Zat tips wat dat betreft en, inderdaad, ook spoilers. Dat zou de beleving van de betreffende film niet in de weg hoeven staan, but that's me.

Niet eens zo gek vaak dat Scorsese pontificaal in beeld komt, het zijn met name filmfragmenten, hier en daar voorzien van zijn voice over, en enkele archiefbeelden, die de ontwikkeling van de film gestalte geven. In diverse genres en op diverse gebieden, zoals technologisch, narratief en karakterologisch. Veelal binnen een sociale context. Dat de man een aanstekelijk spreker is, is mooi meegenomen.

Soms kan je beter iets schrappen om in de kern wat effectiever voor de dag komen. Geen idee wat zich allemaal heeft afgespeeld in King's boek, maar in de film is er, zeker het eerste uur, veel te veel aan de hand, terwijl het al vrij snel duidelijk is waar dit zo ongeveer naar toe gaat. Als het dan eindelijk zo ver is, zijn er nog twee zaken uit die opbouw die maar blijven rondspoken. Maakt het er eerder belachelijk op dan iets anders. Zonde, want het is knap ziek waar het uiteindelijk bij uitkomt en dat ventje doet z'n best in de finale (no fair!), maar de weg daar naartoe zit vol met allerlei rompslomp.

Nog altijd een kostelijk thrillertje, al gaat het gaandeweg wat moeizamer. Meeste fun zit toch in de pak 'm beet eerste drie kwartier met die arme pizzabezorger, de hoertjes en de mysterieuze beller die lekker met z'n slachtoffer loopt te fucken. Sutherland had nog wel iets sadistischer van toon kunnen zijn, maar er zitten een paar aardige geintjes tussen en met de psychologie van de koude grond wordt netjes afgerekend. Meer een dynamische dan een claustrofobische insteek en dat houdt de vaart er tenminste in. Vijf kwartier vermaak. Niet meer, maar ook niet minder.

All will be well. Ergens in de opening. Bittere woorden, wetende wat komen gaat, die net zo hard binnen slaan als een explosie, de vallende rolstoel of het vele kille geweld dat de revue passeert. Je kan er over twisten of dat nu zo'n grootse prestatie is, het is per slot van rekening de historie.

Waar Polanski wel integer mee omgaat. Hij is niet op een valse noot te betrappen, in die zin dat de grote muziek achterwege wordt gelaten en de gruwel veelal aan beelden wordt overgelaten. Indrukwekkend, maar als film hort en stoot het als een geschiedenisles van datum naar datum.

En dat over het Getto van Warschau afgewisseld met kil geweld van beestachtige Duitsers en Szpilman als leidraad. Het lot van de Joden in het algemeen maakt daar meer indruk dan dat van de tere pianist en zijn familie. Je zit zo in wezen bijna naar een veredelde documentaire te kijken.

Zo'n karamel scène werkt dan wel, maar pas in het afsluitende deel, wanneer het leed van de eenzame onderduiker en alles wat daarbij komt kijken, de ruimte krijgt, heeft Polanski de balans van een film en het relaas te pakken. Daar had hij verhoudingsgewijs meer tijd aan mogen besteden.

Een communistisch bevlekt plotje dat logischerwijs niet zo verrassend uitpakt, maar de rol van Skip in het geheel is toch wel opvallend. Widmark brengt bovendien de nodige flair met zich mee in verder een, ook al opvallend, op de huid gefilmde, grimmige noir. Fuller is daarbij vrij scheutig met geweld en dat maakt z'n film al met al behoorlijk intens. Ritter is in eerste instantie even wennen, maar bekroont haar rol met een scène die wonderwel aankomt. Iets dat nog eens wordt overtroffen tijdens een ruw onderonsje in de heftige finale. Speciale vermelding voor de blikken waarmee Jean Peters de film opent.

Aardige film, zeker als je houdt van misdaad, maffia, geheime diensten en grote complotten. Eigenlijk omvat het een verhaal dat een ruimere speeltijd verdient. Geleidelijk verliest het dan ook wel iets van z'n aantrekkingskracht.

Neemt niet weg dat het voldoende interessante elementen heeft. De schelle kleuren en het spelen met archiefachtige beelden brengen de zestiger jaren wat tot leven en een hele reeks aan criminele en politieke kopstukken van toen passeren de revue. De CIA, FBI, French Connection, Cosa Nostra, noem maar op.

Jammer dat het nogal samengeplot is, waardoor niet alles helemaal tot uiting komt (zoals de ontsnapping uit de gevangenis) en het een springerig karakter krijgt, maar desondanks best interessant. Voor een keertje.

Fun, fun, fún. Een remake, spring break en prehistorische piranha's, zo fout dat de kans dat het nog fouter afloopt in grote mate aanwezig is. Althans, dat was zo ongeveer mijn idee vooraf, maar Aja laat geen spaan heel van die scepsis. De eerste klap is nog een, min of meer, serieuze daalder en meteen flink raak ook. Matt Hooper in een draaikolk, iets om vrolijk van te worden. En als dat het niet doet, dan is het wel ongegeneerde en ongecompliceerde orgie aan pret en pulp die volgt. Met Dr. Emmett Brown, die dit keer iets van vissen weet. Die kop. Ach, wat een heerlijke verschijning.

Het moet het wel doen met enkele handicaps. Afgezien van wat 3D effecten is het in feite de zoveelste don't go into the water-film, het is priegelen met druk bijtende vissen plus bijbehorende watergespartel en het design van het beestje val ook niet echt mee. Toch valt daar allemaal niet om te malen als de ene na de andere als afgekloven spare rib uit het water wordt gehesen. De massascène is wat dat betreft een groteske clusterbom aan splatter, goed voor een non-stop grijns. Dat haar in die propellor, yay! Je zou met gemak een top tien van dit soort momenten kunnen maken.

Om er toch een hoogtepuntje uit te pakken: wanneer de pornoregisseur aan dek wordt gehaald. Natuurlijk is het gemakkelijk scoren als je het meest irritante personage (Jerry O’Connell is echt gewéldig op dreef) kopje onder laat gaan, maar zijn einde is er, in meerdere opzichten, eentje om niet snel te vergeten. Het plezier dat Aja in zijn film stopt, spát er van af. Het is zo aanstekelijk dat iets wat elders waarschijnlijk vooral melig is, hier op de lolspieren werkt. Dan kom je zelfs weg met zo'n 'Read the bible' kartonnetje en het nogal overbodige/zwoele/grappige/fraaie onderwaterballet.

Onzin, ja natuurlijk, grote onzin zelfs, maar wel met zoveel flair, animo en bravoure gebracht dat het verdomd leuk wordt. De zomerse sferen, de tequila kleuren en het vele vrouwenvlees werken uiteraard ook niet nadelig en het slot heeft zowaar nog een geintje in petto. Dit soort anderhalf uurtjes mogen ze mij vaker voorschotelen. Fun dus. Fún!

Sloeg de fun-meter bij het vorige deel nog geregeld in het rood, hier zit er nauwelijks beweging in. Het heeft geen enkele schwung en voor zover de geforceerde onderbroekenlol geinig dreigt te worden, is de executie weer vaak aan de brakke kant. De aanval op het steigertje is een janboel (zoals meer dat is) en zowel de cast als de certified water strippers weten niet of nauwelijks de aandacht te trekken. Nu zal me dat allemaal worst wezen als de finale weer zo'n bloederige kluif zou zijn geworden, maar het mag niet in de schaduw staan van wat Aja flikte.

Niet in omvang, niet in details. Van de opening van het park krijg je toch trek in de karbonades van het vorige deel, maar tegen die tijd moet Gulager The Hoff en Rhames nog screentime geven. Veel te laat, zeker in iets dat op een minuut of 70 overgaat in een ruime aftiteling met nog wat onzin. Die honger wordt dus ook niet meer gestild, het jochie ten spijt. Van een film met dit ranzige karakter blijft het bij een tamme aflevering van iemand die te druk in de weer is met onnozele slow motions en bedorven ongein. En daar komt weinig fun bij kijken.

Erg wisselvallig. Riddick is best een cool personage. Diesel heeft de uitstraling, stem en intonatie, maar krijgt soms dingen te zeggen waar een beetje scenarist zich voor zou schamen. Film opent prima met een heftige crash en zolang Twohy binnen staat te filmen, kan het er mee door. Buiten is het een totaal ander verhaal. Zo ziet de planeet er beroerd uit met die goedkope filtertjes.

De pov-effecten zijn simpelweg belabberd en de aliens verre van imposant, laat staan afschrikwekkend. Wanneer de duisternis invalt, gaat het wel iets beter. Het overhead shotje waar de groep wordt omsingeld, is zo gek nog niet. De actie is dan weer ondermaats en te schaars, het scenario heeft verder weinig om het lijf en de finale wordt ontsierd door kleverige momentjes.

Dalende lijn. Iets met hooi en vork. Drie voor de prijs van één, maar de derde is een blok aan het been van de rest. Het scenario laat het daar behoorlijk afweten. Een lompe timejump richting een segment dat ook nergens soepel, zelfs wankel voelt en vooral krampachtig probeert de cirkel rond te krijgen. Wat ook niet helpt is dat die Cohen, het zoontje van Cross, er een potje van staat te maken. Wat een dwaas. In de eerste delen, waar de overgang wel lukt, is het script beter te behappen en heeft Cianfrance er ook meer grip op. Jammer dat gaandeweg de zwangere ambiance steeds meer plaats moet maken voor de druk van het verhaal.

Herkijkje waarbij ik wel wat matte momenten had verwacht, maar dat valt reuze mee. Waar Machete wat stroefheden vertoont, heeft Rodriguez het hier een stuk strakker voor elkaar. Houterig en idioot natuurlijk, maar met het nodige elan gebracht. Cast is wat dat betreft dik in orde. Vooral Freddy Rodríguez is lekker bezig als de übercoole El Wray, al heeft hij zware concurrentie van een stomende Rose McGowan. Zij en de muziek maken de optiteling meteen al tot een waar feestje. Lekker.

En daarna laat de andere Rodriguez ook niet meer los. Het blijft een beetje een groot kind wat ook enkele flauwigheden tot gevolg heeft, maar het kent verder bijzonder weinig echt zwakke momenten. Is ook nauwelijks ruimte voor gelet op de gigantische kliederboel die over het scherm spettert. Zelfs eten wordt vies. Barbecuen zal nooit meer hetzelfde zijn, maar zo'n tomatensoepje is ook niet meer aantrekkelijk als het meteen volgt na een zweer die uit elkaar spat op het gezicht op Dr. Block. Goor.

De Grindhouse-gimmicks zijn ook best leuk, al zit de kans op verveling er daar, net als bij de running gags, wel in. Speelduur en tempo werken wat dat betreft erg mee. Ook omdat het allemaal met een vette grijns wordt gebracht, er een aantal hilarische ideeën aan worden gekoppeld en die ook nog eens in opgaande lijn over de lengte worden verdeeld. Wat begint met verdoofde handen, eindigt in totale heli-gekte. Rodriguez trakteert, i.t.t. zijn collega, niet op zichzelf, maar op iets anders. Fún.

In een andere eeuw al talloze malen gezien, ik ben dan ook al om en op de Filipijnen als ik de tune hoor. Sheen's blik naar de versleten soldaat is de voorbode, waarna de film via een schitterend shot door de bomen, omgevingsgeluiden en bijtende insecten meteen de klamme, hete oorlogsjungle induikt. Om daar voorlopig ook niet meer weg te gaan. Verder geen poespas, het blijft bij een ervaring van een soldaat binnen een peloton in Vietnam. Simpel wellicht, maar Stone is zeer doelgericht en uiterst effectief in het tonen van zijn pionnen op het slagveld, de toenemende spanningen en in het op- en afbouwen van intensiteit.

Zoals de boobytrap en de muziek daarbij of wanneer een geharde soldaat I got a bad feeling on this one eruit perst. Je voelt het 'm zeggen. Sowieso zitten er wel een aantal karakteristieke koppen (en koppies) in de cast. Natuurlijk het verminkte gezicht van Berenger (Take the pain!), maar het is zo'n film waar ook wat bijrollen een smoel krijgen en blijven hangen. De voice over had voor mij niet altijd gehoeven, maar verder staat het nog altijd als een bunker. De strijd tussen Elias en Barnes kan je afdoen als een simpel goed versus kwaad dingetje, maar het zijn slechts personificaties van zaken die in elke soldaat zitten opgesloten.

De nogal theatrale posterscène mag dan een prominent plekje in de geschiedenis hebben, ik ga toch voor twee andere momenten die de film tot een monument maken. Beide ook met die dualiteit. De gebeurtenissen in het dorpje gaan me nog altijd door merg en been. Eentje die trouwens nog wat wranger wordt als je Stone's commentaar daarop hoort. Daarnaast de afsluitende aanval van de NVA. Een spectaculaire licht- en vuurwerkshow met chaotisch en maniakaal oorlogsgeweld. En een staart. Het gladde, naïeve jongetje dat zich vol goede moed en intenties vrijwillig aanmeldde, is de versleten soldaat van het begin geworden.

Niet echt aan mij besteed. Komt vooral door het te neurotische personage van Allen en de te kluchtige situaties die er daardoor af en toe uitrollen. De föhn is dan nog een kort missertje, maar de eerste date gaat op deze manier helemaal om zeep. Het is ook al vrij snel duidelijk waar het zo ongeveer op uitdraait, alhoewel dat verder niet zo'n probleem is. De mood swings en sommige fantasietjes zijn best aardig, soepele dialogen maken het vlot te verteren en hoe Casablanca in het verhaal is verwerkt, is niet onaardig. De speelduur werkt mee, maar echt innemend wil het voor mij niet worden.

Aardg regiedebuut van Eastwood, al staat ie er zelf wat sufjes bij te acteren. Hij heeft wel een leuk optrekje voor zichzelf ingeruimd. Leuke omgeving ook, die wel iets te nadrukkelijk wordt gebruikt voor zijn ontmoetingen met Tobie. Het wordt echt erg waneer de twee samen zijn bij een watervalletje en een zonsondergang onder begeleiding van een mierzoet liedje.

Daar gaan tenen van krullen. Geldt ook voor Jessica Walter's vertolking, maar dan in positieve zin. Ze eist de film op als opdringerig, obsessief en ronduit eng wijf dat van geen wijken weet. In elke scène wervelend aanwezig. Enkele vinnige dialogen en het Monterey Jazz Festival leuken het nog wat verder op. De finale start wat stroef, maar mag er uiteindelijk ook nog wel zijn.

Satire in en over de loopgraven van Hollywood met een bijzonder fraaie opening, een heel resem aan bekende koppen die al dan niet zichzelf spelen en tal van referenties en inside jokes, waarvan ik er ongetwijfeld een aantal zal hebben gemist. Subtiel is anders, maar Altman is hier en daar dusdanig nadrukkelijk in de weer met gesproken en ingezoomde verwijzingen dat het zo ook wel werkt. Afgezien van de scène in het politiebureau, die op mij als een soort spelbreker overkomt. Verder ironie te over en een plot dat dat in z'n (dubbele) slot ook best leuk weet uit te spelen. Aangenaam filmpje, c'est tout.

Niet iets dat voor de schaterlach gaat. Sterker nog, de enkele keren dat het zoiets doet, vallen een beetje uit de toon. Het zit 'm meer in de ongemakkelijke interactie tussen al dan niet lelijke personages en de spagaat waarin Kate (een bevallige Catherine Keener) zich bevindt. Een lijkenpikster die een soort medelijden oproept als ze haar geweten probeert te sussen.

Veelal ten koste van zichzelf. Levert een paar kriebelende scènes met haar dochter op, waar de aanwezigheid van Amanda Peet's karakter voor de nodige beroering zorgt en Rebecca Hall toch weer verdomd lief staat te zijn. Kurkdroog en naturel gespeeld, koel sfeertje en enkele scènes die er om verschillende redenen uitspringen. Aangenaam indie filmpje met fraaie bladeren.

Een schoonheid van een film die het moet doen met een aantal handicaps. In feite is het plot een min of meer conventioneel misdaaddrama over een politieagent die geen afstand kan nemen. Penn zorgt voor genoeg afleiding middels prachtige shots van small town America en haar natuur. De muziek doet er nog een schep bovenop en dan is er nog die cast met Nicholson voorop. Ook erg fijn om enkele grote namen kort te kunnen laten opdraven. Del Toro blinkt zelfs uit.

Die traagheid weet Penn dus wel te ondervangen. De interval, Black krijgt andere interesses, gaat moeizamer. De bedoeling zal zijn om de moordzaak naar de achtergrond te drukken, te laten verdampen, maar dat wil niet echt lukken. Alsof er te weinig tijd voor is genomen. Lijkt me ook een dilemma, nog meer tijd of een andere verhouding had een nog tragere film opgeleverd. Desalniettemin valt de film rondom de romance toch even stil.

Het slot, zeker de climax, is er dan weer eentje om bij te schrijven. Sterkste punt is uiteraard dat het breekt met het misdaaddrama dat het leek te zijn. Unhappy, maar zeker bevredigend. Prima kijkvoer.

Ah, dit is het betere werk. Zeker de opening. Een wervelende, methodische treinoverval in de regen met nerveuze mannen en een doordacht plan. Mocht ik ooit een lijstje maken met de beste heists, dan hoort deze er zeker bij. Wat volgt, is ook niet verkeerd. Drie vrachtwagens en een aantal kerels met elk zo hun eigen houding. Een plot dat het zichzelf niet moeilijk maakt, is al gauw effectief. Dat is hier niet anders. De fotografie in de nacht is en blijft prachtig, het deelt een ferme tik uit bij een bezinestation en als je je gaat afvragen waar de femme fatale blijft, blijf dat vooral doen. Enkele Franse klassiekers schoten mij te binnen. Jean-Pierre Melville's misdaadfilms, Jules Dassins Rififi en Henri-Georges Clouzots Le Salaire de la Peur. Daarmee ligt de lat natuurlijk veel te hoog, maar ik plak hier met alle plezier een welverdiend viertje op.

Hoe beter een naam als Walker te onderstrepen dan door de kletterende voetstappen alhier. En dat in best een eigenzinnige film. Als je niet zonder een dichtgetimmerd verhaaltje kan, ben je er al snel aan voor de moeite. De film lijkt grotendeels het perspectief van zijn aangetaste hoofdrol te kiezen. Droom, herinnering of wat dan ook, veel komt vanuit het standpunt van een verblinde en getroebleerde geest die zonder blikken of blozen een organisatie doorklieft en op zoek gaat naar zijn geld.

Dat is dan meteen geweldig wanneer Walker een autoverkoper door elkaar rammelt. Boorman speelt met stijlen en gooit er met onder andere chaotische flashbacks een surrealistische noot tegenaan. De knokpartij in de jazzclub is een voltreffer, decors, aankleding e.d. zijn kleurrijk en stijlvol en als het erop aankomt, heeft het simpelweg een aantal gave, soms ook bevreemdende scènes in petto. Dickinson is goed voor eentje, idem voor O'Connor. Een grillige cocktail, maar wel met lekkers.

Hier en daar een cool surf filmpje, soms aardige actie en vaak een mager zaakje. Een standaard plot met dito poppetjes dat wel heel gemakkelijk van A naar B en verder gaat. Zo'n romance gaat nergens over en hoe Utah verzeild raakt in het wereldje is al evenmin overtuigend. Zo steekt er wel meer gammel in elkaar. Reeves is glazig, terwijl Busey teveel z'n best doet en daarmee bijna een parodie op een agent is. Swayze maakt er tenminste nog wat van, de maskertjes zijn gaaf en de achtervolging is in ieder geval beter dan de duikvlucht. Dat we nog naar Australië gaan, stond al vrij snel vast. Dat boeit dan ook allang niet meer.

Hooper doet een Spielbergje. Het wordt althans nooit helemaal zijn film, daarvoor blijft het uiteindelijk te braaf, maar dat mag de meeste pret niet drukken. Mooi opgebouwd met enkele plaagstootjes. De boom en de clown geven de kriebels, terwijl de TV ruis en stroboscopische effecten het onder stroom zetten.

Wat me ook wel aanspreekt bij dit soort producties is de levendige manier van acteren van het gezinnetje. Dat geeft ze toch wat meer vlees en bloed dan elders. Brengt in eerste instantie ook een luchtig sfeertje met zich mee en dan vormen enkele grapjes nog een leuke bonus. Rubinstein is hier ook goud waard.

De spiegelscène mag niet onvermeld blijven. Iets dat net als de dubbele finale wel eens tricky wil zijn, maar hier werkt het wel. Ik had sowieso nog niet genoeg van de Freelings en de laatste stuiptrekkingen hebben nog best wat horrorgein in petto. Zo wordt het steeds een beetje steviger. Prima exponent van z'n tijd.

Commercieel gedrocht. Beschamend om te zien hoe het af en toe contact probeert te maken met de kijker via van die sympathiek of lollig bedoelde momentjes. Tot diep in de film zelfs. Dat deed het origineel toch heel wat spontaner. Nee, deze Bowens krijgen niks voor elkaar, met het jochie voorop. Wanneer Harris erbij komt, is het wat dat aangaat helemaal naar de gallemiezen.

Dat zou wat aardige horror nog niet in de weg hoeven staan. Met de nodige stijl, sfeer en timing moet er nog wat te halen zijn, maar van het eerste en tweede is weinig tot geen sprake en bij het derde gaat Kenan steeds veel te gehaast te werk. Uiteindelijk mondt het dan maar uit in een schrikkertje met veel lawaai. Kleine oplevingen zijn de lichtjes en de verkenningstocht aan de andere kant.

Geweldig concept voor een nagelbijter, zo'n uitbraak die vooral binnen vier muren wordt beleefd. Twee derde van de film voldoet ook wel aan die verwachting. McHattie is sowieso een aardige verschijning met die diepe bas in z'n stem en alhoewel de score wel erg hard in mix zit verwerkt, valt er over spanningsopbouw lange tijd niet te klagen. Ken's veldwerk is wat dat betreft ideaal en de eerste confrontatie met het gevaar is best een griezelige.

Wat er ook dreigt, is dat het mis kan gaan en dat gaat het stilaan ook wel een beetje. Met de introductie van een buitenstaander, die ook nog eens enkele kluchtige scènes oplevert, gaat Pontypool meer en meer de verklarende kant op waarbij de oorzaak van de infectie vooral gaat tegenwerken. Doorgaans sowieso al het minst interessante aspect en hier steekt het wel heel nadrukkelijk de kop op. Toch een domper op een verder heel aardig filmpje.

Hysterisch drama uitmondend in de meest krankzinnige horror. Possessions reputatie hint vooral naar het tweede. Bij mij althans. Dan wil het wel eens doorbijten zijn in het eerste uur. Het is in ieder geval even wennen aan het van de pot gerukte melodrama waarmee Zulawski zijn nogal brede fundament bouwt. Vitaal is het absoluut, mede dankzij het energieke camerawerk, maar het is uiteindelijk Heinrich die bij mij het ijs doet breken.

Ik heb me kapot gelachen om die glibberige Duitser. Helemaal hoe het met hem uitpakt. Het tweede uur is niks minder dan uitzinnig. Heerlijke bende met allerlei bizarre momenten en ontwikkelingen. En een wervelende Adjani. Haar scène in de tunnel zal iedereen er wel uitpikken. Een andere waar je moeilijk omheen kunt, is het jochie met zijn repeterende tip en zwierige duik. Ook die blijft hangen. En zo zijn er nog wel een paar. Leuke film.

Horror in een docu jasje. Het is akelig, ja, maar niet alleen omdat er een seriemoordenaar rondsluipt die op smerige wijze huishoudt. De versleten VHS look mag dan enkele macabere beelden opleveren, het is vaak ook niet om aan te zien. Toch geeft het het een naar smaakje mee, al verliest het dat deels weer als Dowdle z'n hand een beetje gaat overspelen. Een zijpaadje met een verdachte hangt er maar wat bij en gedurende de interviews blijkt het naast een monster of een wel hele slimme jongen te gaan. Het is ook niet stevig genoeg om nog een stoot uit te delen met hoe het met Cheryl uitpakt.

Lichte voorkeur voor de eveneens vluchtige Amerikaanse remake. Die film is ook niet bepaald vrij van gebreken, maar heeft wel iets meer vet om het lijf. Met deze speelduur komt het verhaal van de gewone man die zich genoodzaakt ziet tot criminele daden, nog wat moeizamer van de grond. Cavayé neemt simpelweg te weinig tijd om dat in de steigers te zetten.

En dat terwijl de plot zich middels een flashback al snel ontdoet van de schuldvraag en stilaan steeds meer voorstellingsvermogen vraagt. Cruciaal zal wel zijn wanneer Lisa vertelt dat ze over drie dagen wordt overgeplaatst. Als zoiets niet aanslaat, werkt de film niet echt. Al met al te mager van opzet, zodat de meeste ontwikkelingen gezapig voorbij trekken.

Gister ook maar even wat flarden meegenomen van deze jeugdparel. Het heeft nauwelijks aan kracht ingeboet. De introductie van de Predator, het design, hoe het beest zich gedraagt, de shots door zijn ogen; ik blijf het prachtig vinden. En dan heeft McTiernan het daaromheen met relatief eenvoudige middelen ook nog eens uitstekend voor elkaar. De jungle is natuurlijk een geweldige setting, maar zelfs de commando's hebben iets memorabels.

Poncho die gevraagd wordt of hij Hawkins heeft gezien en I... I can't tell stamelt, Mac met zijn scheermesje, de scherpe Indiaan die There's something in those trees fluistert, wat Respekked opmerkt, enz. Allemaal vrij simpel maar érg effectief in het creëren van een zenuwslopend potje op leven en dood. Het shot dat de Predator in de donkere jungle in het wilde weg schiet mag er ook nog altijd zijn. Top notch voor een actie-thriller, nog altijd.

Mind boggling. Na Daybreakers vroeg ik nog om een geraffineerder plot en dan komen ze met zoiets op de proppen. Tijdreizen dus. Dat roept vanzelf ergens vraagtekens op, al lig ik daar niet wakker van. Het is meer dat de film zich gaandeweg in allerlei bochten moet wringen om tot onthullingen en dergelijke te komen, waardoor het steeds iets synthetischer aandoet.

Jammer, want met het verhaal van The Unmarried Mother heeft het een bizarre en daarmee ijzersterke basis. Beste segment van de film die daar o.a. een fraai contrast schetst met de antieke jaren van toen en futuristische en soms sprankelende beelden bij Space Corp. Sowieso ziet het er allemaal bijzonder aantrekkelijk uit. Het ideetje met de maagden is een leuke.

Je hangt aan de lippen van Snook. Onlangs nog gezien in Jessabelle, daar bakte ze er niet veel van. Jane of John, hier is weinig op haar aan te merken. Het overtreft het verhaallijntje rondom de Fizzle Bomber, dat beduidend minder uit de verf komt, en ook wat er verder zoal allemaal uit komt rollen. Toch goed te doen. Mits je niet helemaal verstrikt raakt in de sprongetjes.