Opinions

Fris, vlot en luchtig actiefilmpje op de fiets door de straten van NYC. Een paar momentjes die niet al te vloeiend ogen, maar dikwijls lekker dynamisch met een aantal leuke moves. Hadden er best nog wel wat meer mogen zijn, want als er iets is dat af en toe in de remmen knijpt, dan is het het plotje. De klok, navigatiekaartjes en opties in de gedachten van Wilee geven het daarentegen weer wat flair. Gordon-Levitt is solide, Michael Shannon valt het meest op als corrupte en driftige agent.

Redelijk. Jammer dat Nolan weer zo plotgericht te werk gaat. Sfeer is een bijzaak, zelden dat hij de setting eens echt laat spreken en zelfs de shows staan volledig in het teken van de voortgang. Op zich een prima zet om de hoofdrollen niet te verdelen in de gebruikelijke kampen, maar ze komen al met al ook niet veel verder dan hun drijfveer. Bovendien zijn beide niet erg sympathiek. Bale vind ik niet altijd de fijnste acteur, Jackman is, de keren dat hij serieus aan de bak moet (Roote, het slot), ronduit slecht.

Het mysterie wordt wel draaiende gehouden, al heeft het halverwege nauwelijks nog een fundament over om de ontwikkelingen te dragen. Wanneer Olivia wordt ingezet als speelbal tussen de twee, is dat verre van overtuigend en de zelfmoord van Sarah moet het doen met nul impact. Nolan laat daar zoveel liggen dat alle ziel uit de film is geplot en in wezen niks meer rest dan de truc en zijn prestige. Daar is het scenario dan wel beduidend beter op berekend, de opofferingen maken heel wat minder indruk.

Verrassend stevig rechtbankdrama. Denk dat dat etiket het beste past. Vaak wat aan de droge kant, zo'n type film, dat is deze hier en daar ook wel, maar Pakula weet, met nog een dikke jaren zeventig touch in z'n regie, hoe hij een dergelijk dossier uit de doeken moet doen. Kalm en doordacht genoeg om het tot en met de uitkomst te laten boeien. Bovendien een zaakje met een nogal dubieuze rand.

Bepaald geen schoolvoorbeeld van een feilloos rechtssysteem. Iedereen sjoemelt en sjachert, ook Rusty en zijn verdediging zijn niet brandschoon. Het legt een vals gevoel van gerechtigheid in de film. Iets dat eveneens geldt voor de vermeende onschuld. Je weet nooit helemaal wat je aan Sabich hebt. Ford doet het wat dat betreft subtiel en ingetogen, zoals wanneer hij zich als de dader voordoet.

Je voelt de ingehouden woede tijdens die scène. Het (bekritiseerde) slot is daar een duidelijk vervolg op. Ik vond dat ook niet het beste onderdeel, maar Pakula's film speelt met de notie van rechtvaardigheid in een systeem dat zo broos en beschadigd is, dat het begrip nauwelijks nog enige waarde heeft. Daarmee komt het beduidend verder dan het gebruikelijke juridische gekonkel voor het hekje.

Beetje vreemd, maar wel lekker. Je kan er vooraf maar beter niks van weten. Eigenaardig filmpje in ieder geval dat van start gaat met Pitt, bij wie nog iets brandt in z'n verleden. Fris in z'n hoofd is hij allerminst en hij houdt er een levendige fantasie op na, als hij Sue Ann ontmoet. Een op het oog naïeve blondine, type spring in het veld, die maar al te graag mee gaat in zijn verbeelding. Met een dikke jaren zestig stempel straalt het in alles pure onschuld uit en je mag er om grinniken. Daar zit dan ook de kracht van de film, want Pitt's missie loopt volledig uit de klauw. Mist misschien een beetje gif om er écht enthousiast van te worden, maar mag er zeker zijn.

Clichés, voorspelbaar, het zal allemaal wel. O'Connors gooi naar een grote politiefilm is er eentje die vooral gebukt gaat onder een drang naar thema's, motivaties en uitleg. Norton is als eerste de klos, zijn Ray heeft een verleden, zo blijkt uit de opmaat. Je kan er donder op zeggen dat dat verderop nog een rol gaat spelen.

Erger nog is de verklaring voor Franny's situatie. Een ernstig zieke vrouw waar behoorlijk schaamteloos het nodige drama uit wordt getrokken, men vond dat vast mooi meegenomen, die dan uiteindelijk haar man met nog zo'n tranentrekker in de goede richting moet gaan duwen. Het is wel erg gemakkelijk geschreven.

Zelfs Farrell wordt nog gevraagd om expliciet aan te geven waarom hij doet wat hij doet en dat in een scène waarbij nog maar eens wordt aangegeven dat ze familie van elkaar zijn. De hele film draait om dat gegeven, werkt toe naar die confrontaties en toch moet dat nog eens worden opgelepeld. Zo mankeert er meer aan.

De journalist is niet de enige die ineens komt opdraven om het in goede banen te leiden. De aftrap van de finale slaat eigenlijk al nergens op, om over die knokpartij (ik moest aan Lethal Weapon denken) maar te zwijgen. Best jammer, want tussen al die onzin huist een ruige, agressieve film met enkele pittige scènes.

Onderhoudende rechtbankthriller. Tot op zekere hoogte. Lange tijd draait het allemaal redelijk soepel met onder meer een zijspoortje. Dat mag dan aan de gemakkelijke kant zijn, zo krijgt de film wel wat extra body en afleiding. Dat gebrek aan raffinement wreekt zich alsnog wanneer de plot z'n geheim prijsgeeft. De debuterende Norton is uitstekend, maar ook hij kan niet voorkomen dat het allemaal niet zo plausibel overkomt en dan is de ontknoping z'n munitie kwijt.

Lompe, rechttoe rechtaan actiethriller op het platteland waar van tegenstanders worst wordt gemaakt (de optiteling is best een beetje ranzig) en de handel niet beperkt blijft tot dierenvlees. Lee Marvin is de gesoigneerde, koele klusjesman die een uitwedstrijd speelt, maar uiteraard niet met zich laat sollen.

Hackman krijgt te weinig te doen om van een formidabele tegenstander te spreken, Sissy Spacek laat meer zien. Het boerenland brengt een toffe scène in een tarweveld met een agressieve dorsmachine en de boel gaat nog aan flarden. In z'n totaliteit een ietwat slordige film, maar het heeft z'n momenten.

IJzersterke Carpenter. Als ik ooit een toplijstje zou moeten maken van meest fascinerende openingen, kan het bijna niet anders of deze schiet te binnen. Dat is dan vooral te danken aan Carpenters kenmerkende muziek. Hypnotiserend wat-ie allemaal uit z'n synthesizer haalt. Absolute meerwaarde.

Het zet z'n film meteen op mysterieus en sinister, helemaal wanneer Alice Cooper een kijkje komt nemen. Uitmuntend sfeertje dat hier eens niet wordt aangevreten door bijzaken. Zo'n verhaaltje waar religie en wetenschap elkaar ontmoeten, kan zomaar ontaarden in oeverloos gekeuvel om uitleg.

Vond het vooral functioneel verteld, zoals Carpenter ook niet op gekunstelde wijze aan personages zit te sleutelen. Zelfs de romance krijgt maar een bescheiden rolletje. Negen van de tien keer dat zoiets alleen maar in de weg zit en tijd opsnoept van waar zo'n filmpje het eigenlijk van moet hebben.

Waar het wel tegen aanloopt, is dat het met fysieke horror aan de slag gaat, maar daar nooit helemaal een slag mee weet te slaan. Uitgezonderd de uitverkorene blijft dat wat aan de tamme kant. Toch blijft het een lekker griezelig werkje. Wat mij betreft een mooie subtopper binnen Carpenter's oeuvre.

Een hele kluif. Enerzijds een typische dossierfilm, anderzijds een kijkje onder de pet van een agent die wenst af te rekenen met dubieuze politiepraktijken waar hij actief aan deelneemt. Een wirwar aan vuile zaakjes en al dan niet duistere figuren met elk zo hun eigen agenda. Het is af en toe wat taai en stroef.

Zeker de eerste helft is hier en daar zwoegen. Bepaald geen geweldige hoofdrolspeler, maar Lumet valt daar ook het een en ander aan te wrijven. Hij laat hem een aantal keren spartelen met fors aangezette scènes. Je kan je afvragen hoe zo'n wispelturige cop zich überhaupt staande heeft gehouden in zijn vak.

Film komt beter uit de verf in het tweede deel, wanneer de duimschroeven worden aangedraaid, Ciello de gevolgen van zijn bekentenissen dichterbij ziet komen en Lumet meer en meer op hem inzoomt. Als het er echt op aankomt, valt Williams nog altijd door het mandje, maar het staat allemaal wat steviger.

Ook vanwege het ambivalente karakter van het thema en de personages. Serpico is in mijn herinnering bijvoorbeeld veel meer zwart wit dan deze prinsen. Zo bekeken een interessant portret van New York's Finest en zijn klokkenluider, maar met net iets teveel minnen om van een biologerende film te spreken.

Ergens onderweg is er een afgezaagd momentje waar Loki het niet meer ziet zitten, de boel overhoop gooit en in de rommel verrassenderwijs een volgende aanwijzing vindt. Het is zo'n scène waarbij Villeneuve zich in z'n eigenlijke kaarten laat kijken. Die van een nogal ordinaire politiethriller over een vergezochte kidnap.

Het smoort de thematiek waarmee hij van start gaat tot een punt waar er niks meer over is. Incendies had last van iets soortgelijks. Die harkte meer door z'n scenario heen. Hier gaat het wel iets soepeler, al ben ik niet zo kapot van Jackmans personage. Intens, oké, maar van tijd tot tijd ook erg geforceerd in zijn reactie.

Dat neemt niet weg dat de opening zowel qua ambiance als moraal overtuigt. Grauw en grijs met het alom aanwezige snertweer (Fincher is nooit ver weg) en hetgeen zich zoal afspeelt in het leegstaande gebouw is iets waar je, net als de Birches, zo je bedenkingen bij kan hebben. Viola Davis is daar weer eens ijzersterk.

In plaats van zich daarop te concentreren, trekt Villeneuve gaandeweg meer en meer narratieve registers open die in geen enkele verhouding staan tot de worstelingen van de ouders. Wat een stemmige film was, wordt ineens een pulpromannetje dat zich in allerlei bochten wringt richting een wel erg ongerijmde clou.

Ik vond het totaal niet passen bij de sfeer die het uitademt. Alsof hij twee films in één probeert te maken, maar het bijt elkaar meer dan dat het elkaar omarmt. Als me iets van het slot bijblijft, zal het het autoritje over de fraai belichte wegen zijn. Verder verzandt het in een doolhof, waar Villeneuve blijkbaar dol op is.

Vervelend dat zo'n slasher anno nu bloederige verwachtingen schept, maar daar lange tijd niet aan toe komt. Het mist (uiteraard) de kwaliteit van de films die Lynch van inspiratie hebben voorzien, waardoor de aanloop als een hele hap aanvoelt. Het is af en toe ook wat té serieus van toon. Leslie Nielsen, ja, die dan weer wel en dan weer niet wordt gebruikt. Lynch is druk in de weer met van alles, maar vooral met het (opnieuw) optuigen van z'n schoolklas om wat meer effect uit het eindbal te halen. Daar komt niet veel van terecht. Z'n killer ontbeert elke dreiging, die pesterijtjes stellen ook niet veel voor en de moord met het meeste effect komt door iemand die tot dan toe de minste aandacht kreeg en verreweg het leukste karakter is. Geweldige pretbus, Slick.

Scotts hoogtijdagen haalt het niet, ik was ook niet op zoek naar die grandeur, maar Prometheus is al met al wel een acceptabele terugkeer naar z'n roots. Visueel heeft-ie nog wel iets in z'n mars, die landing is niet verkeerd, al had het qua design best iets uitdagender gemogen. Het interieur van het schip is wat karakterloos, zo'n rubberige Engineer is het ook niet echt en in de ingewanden van de koepel had het allemaal best wat meer mogen broeien.

Neemt niet weg dat zich een fascinerende ontdekkingstocht ontspint, waar met name een geweldige Fassbender als ondoorgrondelijke androïde de film op z'n schouders neemt. Nodig ook, want hoe meer perikelen Scott erop loslaat, hoe moeilijker het gaat. Van vermeende plotholes, onbeantwoorde vragen en meer van dat gezeur heb ik gelukkig geen last, dat is weggelegd voor enkele onbeholpen ontwikkelingen die de angel er nog wel eens uithalen.

Met een groot thema aan boord en een sluimerend gevaar op de loer, lijkt het op momenten gebaat te zijn bij temporiseren, maar dat laat Scott onderweg meer en meer liggen. Wanneer een ping van leven wordt gevonden, zou dat de film onder hoogspanning moeten zetten. Janeks plotselinge vraag aan Wickers, sowieso een personage waar met net iets meer mee had mogen spelen, is prikkelend, maar beide keren wordt vrij achteloos verder geschakeld.

Zo gaat er het nodige effect verloren. De scène in de Med Pod is dan wel een kraker en het hoe het allemaal uitpakt richting de bronfilm (en elders), mag er ook best zijn. Alhoewel, zo'n enorme botsing neigt naar een stijlbreuk, maar soit. Wat het meeste knarst is dat er van alles in zit, maar te weinig tijd neemt om als broedplaats voor tergende, suggestieve of zenuwslopende cinema te dienen. Wat dat betreft jammer dat dit de final cut schijnt te zijn.

Soldaat met een hooivork. Oké. Mooie opening en als 1980 van start gaat, heeft het meteen zo'n typisch sfeertje te bieden. Dat en de eerste twee moorden, beiden in en rond water, is smullen geblazen, maar daar omheen heeft Zito het minder voor elkaar. Beetje sluipen en trippelen in het donker en daar komt ie dan, de kil.. Nee, weer een bekende of zoiets. Andere scènes slepen wat te lang aan, terwijl een feest vol slachtoffers min of meer onbenut wordt gelaten. Zo verliest het wat te vaak z'n grip voor mijn gevoel. De finale heeft het dan ook niet meer, alhoewel de afsluiter nog wel een opvallende is.

Ook zonder het schokeffect van toen blijft het een knap staaltje illusie, die scène in de douche. Gek dat zoiets in de herinnering veel langer duurt dan in de film. Hitchock neemt er eigenlijk niet eens zo veel tijd voor. Hoeft ook niet, tegen die tijd staat z'n film allang onder stroom. De vermeende traagheid van de inleiding duurt al met al slechts 25 minuutjes en heeft weinig tot geen vet om het lijf. Minpuntje daar zijn de stemmetjes tijdens de autorit en wellicht zou je wat kunnen zeggen over Marions gedrag, maar zo'n close-up van de bezonnebrilde agent, zet meteen druk op de ketel.

Iets dat feilloos wordt opgevoerd tijdens het gesprek tussen Marion en Norman in het motel. Een shot van het immense huis, hoe Leigh en Perkins onder de loep worden genomen, de nagenoeg perfecte mimiek van beiden en Hermanns muzikale bijdrage; het zal ongetwijfeld ook iets met de aura van de film te maken hebben, maar in alles ademt het een prikkelende dreiging uit. Bates' verknipte karakter is goud waard en nog altijd goed voor een knetterende ontknoping. De epiloog is me iets teveel van het goede, al trekt Hitchcock daar nog wel een heerlijk griezelig momentje uit.

Briljant misdaadfilmpje. Gestript van spanning en sensatie, maar met een andere troef in handen. Een geinige en verrassende set-up in het restaurant waarna de betrokken partijen in een losjes fladderend plotje langs elkaar kronkelen in de aderen van Hong Kong. Simon Yam is weer eens gezegend met een formidabele uitstraling.

Suet Lam is zelfs een schot in de roos als schlemiel die bijna de hele film de klos is. Niet dat To nu zo geïnteresseerd in het sleutelen aan personages en het uitgebreid vertellen van een verhaaltje is er ook niet bij. Hij wil voornamelijk iets laten zien. En dat doet hij met geen enkele haast en op buitengewoon sfeer- en stijlvolle wijze.

Stad en cast worden statig en zwierig onder de lens genomen en de opvallend verlaten straten zien er in het nachtlicht bloedmooi uit. De muziek start wat wankel, maar past uiteindelijk best aardig in To's semi maffe universum en de kooitjes vormen zo'n absurd, in het oog springend kleinigheidje die het nog wat extra cachet geeft.

Op dat vlak is het jongetje op het fietsje zelfs helemaal een voltreffer. Ondertussen gaat het uiteraard richting een apotheose waar To zich nog eens uitleeft in wat z'n specialisme genoemd kan worden. Alles bij elkaar mooifilmerij van de zuiverste soort en hoe het uitpakt met het verloren wapen is nog verdomd grappig ook.

Afstandelijke film die zowel verhalend als beeldend geen brug weet te slaan. Beste momenten van de film zitten in het de start en in iets mindere mate het slot. Daartussen vooral een matte vertoning waar de strijd tussen jager en prooi nergens zinderend wordt.

Eigenlijk hangt dat er maar een beetje bij. Depp mag zijn Dillinger neerzetten, maar memorabel? Nou, nee. Ik vond 'm zelfs maar saai. De romance, die best veel aandacht krijgt, blijft een beetje zweven in het luchtledige. Erg veel lading heeft het niet. Ook Hoover's FBI blijft lichte kost. De grote schlemiel is echter Christian Bale. Niet dat hij er niks van bakt, hij krijgt simpelweg verdomd weinig te doen. Zo is het van alles wat, maar bij elkaar opgeteld bijzonder weinig. Er is niet echt één lijn die er uit springt en mij bij m'n strot wist te pakken. Visueel is het ook slikken. Al dat digitale gedoe zal best fraai kunnen zijn, maar hier voelt het aan als de IKEA versie van een antieke kast. Ok, de knetterende tommy guns met hun vuurmonden zijn cool, net als de fakkels, maar veel van de charme van de dertiger jaren heb ik er, buiten het gebruikelijke, niet uit kunnen proeven.

Het valt te prijzen dat Mann geen mainstream gangsterfilmpje heeft willen maken, maar wat hij wel heeft gemaakt doet me ook niet zoveel. Een herkijk zal misschien verhelderend zijn, maar dat is het 'm nou net. Daar heb ik eigenlijk helemaal geen zin in. Een afknapper.

De gouden tijden van Tarantino. Toen-ie de meest geniale dingen zowel op papier als op beeld kreeg. En uit de speakers, want een soundtrackje als deze gaat er hier op z'n tijd wel in. De surf rock is meteen raak en daarna is het met enige regelmaat een stuwende factor onder een film die voor een groot deel opgaat aan, laten we zeggen, off topic geleuter en gedoe. Het rock 'n' roll dansje is hoe dan ook kostelijk.

Een brullende Jackson is vaak vermakelijk, hier is hij zelfs in topvorm. Wanneer de Big Kahuna Burger ter sprake komt, hang je aan zijn lippen. Karakterintroducties waarmee de film voortvarend uit de startblokken komt, maar het risico van deze aanpak is wel dat wanneer het even niet zo cool is, zo'n film snel dichtslibt. Kind van de rekening is Willis. Zodra hij nadrukkelijk aan bod komt, gaat het een tijdje sukkelen.

De draad wordt pas weer opgepikt in z'n appartementje, waar het van gortdroog (gewéldig hoe Vega aan zijn einde komt) naar van de pot gerukte momentjes en weer terug gaat. En dan moet een onberispelijke Keitel nog aanschuiven. Komedie op z'n zwartst, een pastiche of wat dan ook, ook zonder te weten wat er in het koffertje zit, blijft Pulp Fiction bijzonder genietbare cinema met een eigen(gereide) stempel.

Spokend computervirus. Een gestileerde remake (het origineel niet gezien) die samen met een aardig tempo z'n beperkingen redelijk weet te maskeren. Het zijn niet de beste acteurs, ook niet de beste dialogen, na verloop van tijd heeft het de neiging om in herhaling te vallen en er gaat wel eens iets mis. Zo is de enge man in de diner vooral mallotig. Toch weet het met z'n griezelige clips en besmettingen iets op poten te krijgen en met het vuur aan de schenen over een korte speelduur is het bondig genoeg voor een mooie voldoende.

Typische tachtiger jaren horror dat best aardig uit de startblokken komt met dat ongeluk. Veel verwacht ik niet van de cast, maar ze doen het voor iets als dit naar behoren. Sowieso een betrouwbare klant, die Henriksen. Ook geen langgerekt gezeur met dat arme joch, snel op zoek naar het gekke oude wijf dat al sissend de horror aankondigt.

Een lachebekje, deze Pumpkinhead, die lijkt op de misvormde liefdesvrucht van Alien en Predator. In vol ornaat te zien, dat pleit voor de film. Zijn gedrag is al met al wat onbeholpen en ik ben ook niet zo kapot van hoe Winston hier met kleuren speelt. Oogt vaak eerder wat goedkoop dan sfeervol, maar soit. Het is verder geen onaardig horror sprookje.

Sandler kan dus blijkbaar acteren. Hij moet ook wel met die long takes en close-ups, maar hij komt er mee weg. Sterker nog, Barry Egan is al vrij snel iemand die op het gemoed inspeelt. Sociaal bepaald geen held, een vernietigend zelfbeeld en eenzaam met zeven zussen die hem het leven onbewust zuur maken. Zelfs betaalde aandacht loopt uit op een fiasco. Fascinerende scène, dat telefoongesprek.

Zet er nog een lief meisje bij die zijn eigenaardigheden gewoon op de koop toe neemt en je hebt een filmpje dat als een warme deken aanvoelt. Meest fascinerende scène hier (of één van de) is Egans bekentenis aan haar deur. I have a lot of pudding. Grappig en ontroerend, zoals wel meer, terwijl je nergens het idee krijgt dat PTA vraagt om een lach of een traan. Hét bewijs van een geslaagde film.

Opzienbarend verhaal in een film die wat minder opzien baart. Komt voornamelijk omdat het gevecht van de kleine tegen de grote hoofdzakelijk bestaat uit gebruikelijke elementen zoals enerzijds geld, macht en manipulatie en anderzijds twee advocaten, de ene idealist, de andere realist. Het is natuurlijk gemakkelijk sympathiseren, maar veel meer valt er, op dossierniveau althans, niet te beleven.

Daarvoor moet je bij Mike Weiss zijn. Een markante en gedreven advocaat die zijn tanden in de zaak zet en tegelijkertijd worstelt met een drugsverslaving. Evans doet het knap, tilt de film ook naar een iets hoger plan, al had je hem wat meer tijd gegund om dat personage wat meer vorm te geven. Het is allemaal net iets te bondig om echt uit te pakken. Desalniettemin een degelijke film.

Met of zonder voorkennis is het wel zo ongeveer duidelijk waar het over gaat en toch zit je nog naar ruim een half uur build-up te kijken. Het wordt nog enigszins gered door het eerste grote actiemoment, maar al dat weeïge gedoe gaat natuurlijk nergens over. Voordeel van het intro van een drietal losers is dat je het niet meer serieus hoeft te nemen, nadeel is het koddige karakter van het spul.

Beide hoofdrollen vallen ook al niet op door zwartgallige humor of een flamboyant optreden. Dat de 'held' een saaie lul is, viel te verwachten, maar ook Travolta krijgt bijna niks te doen. Nietszeggende figuren dus. En zo rest niet veel meer dan het geweld. Het zal wel wat meer peper hebben dan menig andere comic verfilming, maar het is tegelijkertijd te tam om een selling point te vormen.

Stoer filmpje dat vanaf de optiteling meteen de toon zet. Wie het daar nog mist, krijgt een volledig bezopen maffia bijeenkomst onder ogen en vervolgens een brute interventie van The Punisher met een piekfijn shot vanonder een kroonluchter. Een ongemanicuurde, lompe en botte actiefilm dus. Beetje back to the roots met in dit geval zwaar aangezette karakters in comic-achtige sferen.

Gelukkig geen overdreven pogingen om iets aan meaning mee te geven, maar hier en daar licht en dus goed verteerbaar sentiment. De houdbaarheid van bepaalde typetjes laat wel wat te wensen over. Er zijn er een paar die na verloop van tijd beginnen te vervelen, maar daar heeft Castle nog een oplossing voor in een fraai in beeld gebrachte finale in het hotel.

Vrij compromisloze film, dat pleit voor Alexander, met zat harde en leuke momenten. Wat mij betreft de X-factor voor dit soort werk.

Provocerende pseudo documentaire die enkele politieke gebeurtenissen van toen uitspeelt middels twee groepen gedetineerden. De ene verwikkeld in een felle verbale strijd met het tribunaal, de andere gedurende hun tocht door de woestijn, achtervolgd door ordehandhavers met losse vingers. Bittere noodzaak, die afwisseling.

Want verder is het een tamelijk eentonig gebeuren. Watkins slaagt er met deze stijl wel in een om een grauw soort realisme aan zijn dystopia te koppelen, maar met steeds tegen elkaar schreeuwende stereotypen en een uit te stippelen rit door de woestijn, wordt het van een interessante aftrap steeds meer een vermoeiende zit.

Frustrerend filmpje. Had zoveel meer kunnen zijn, als het iets minder was geweest. De set-up is er naar. Een gestoorde alternatieve toekomst dat een nachtje legaal geweld gebruikt om de bevolking in toom te houden. Met de succesvolle Sandins als doelwit een ideale basis om over deze beknopte speelduur een heftige belegering van hun verstevigde woning op touw te zetten. Lekker simpel, meer hoeft dat niet te zijn. Het hint zelfs in die richting. Met nog een aantal geflipte figuren met maskertjes kan je los. Zou je zeggen.

Maar dan zit je ineens opgescheept met twee dwarse kinderen en een zeurend dilemma. Rompslomp die het kan missen als kiespijn en maar liefst twee derde van de film in beslag neemt. Wat rest is een ooglijk filmpje met onopvallende muziek, een baasje dat teveel z'n best doet om indruk te maken en iets minder dan een half uurtje waarin het dan eindelijk gebeurt. Met een gehaaste twist die op deze manier natuurlijk niet meer aankomt. Het scenario mist vervolgens ook nog eens de ballen om het af te maken. Jammer.

Ietsje minder, maar nog altijd frustrerend, deze zuivering. Er zit zoveel meer in dit gestoorde concept. Ik heb me onderweg wel eens afgevraagd wat een jonge Carpenter hiermee zou bewerkstelligen. Dan gaat het dus niet helemaal goed met wat DeMonaco aan het doen is. Hij komt vooral wisselvallig voor de dag, met de keren dat hij opzichtig aan z'n verhaaltje zit te sleutelen als de grootste spelbreker.

Om zo'n nacht aan te grijpen om iemand te straffen, is misschien niet zo'n gek vertrekpunt, maar wat er zoal rond Grillo aan de hand is, komt niet uit een erg vruchtbare pen. Zoiets gaat uiteraard gepaard met zeurend volk (die dochter!) en ontlokt bovendien een wel heel erg suffe finale. Een plat emo boogje dat je vaker ziet en en bovendien elke prikkel rondom de Annual Purge direct doet doven.

Op straat gaat het in de regel beter. Ik ben niet zo kapot van de DeMonaco's gunplay, maar hij weet het daar af en toe wel een urban horror sfeer mee te geven. Zoals de slo-mo's met die griezelig aandoende maskers bijvoorbeeld. Ik vind dat wel wat uitstralen. De soldaten en de minigun zijn ook niet verkeerd, al moet je het daarmee ook niet te kansloos maken voor de gewone burger. Op het randje.

De rode draad blijft een slappe factor, maar gaandeweg haalt het toch een aantal gewaagde streken uit. Wat bij Tanya thuis gebeurt, blijft een beetje hangen tussen merkwaardig en koddig, maar die veiling is best een goede vondst. Of had dat kunnen zijn, want er wordt wat te weinig mee gedaan en dat gedoe met Carmelo was al niet zo denderend. Een segment dat een film op zich had kunnen zijn.

Nog frustrerender dan de voorgaande twee. Ik neem aan dat DeMonaco een beetje actueel heeft willen zijn, al valt het aan te raden om dat idee zo snel mogelijk te laten varen. Het wordt een steeds grotere bende en er is ook veel te veel aan de hand. Van schrijven moet hij het duidelijk niet hebben, iedereen staat lange tijd maar steeds uit te leggen wie wie is, wat er aan de hand en is wat er zoal gaat gebeuren, het ligt er veel te dik bovenop. Als het dan losgaat, is het voorbij voordat je er erg in hebt. Het irritante kind dat zo graag een reep wil, had er natuurlijk talloze in allerlei gaten moeten krijgen, maar we zijn zo van haar af.

Zonde. Zo'n nachtelijke Purge moet een surrealistische nachtmerrie zijn. DeMonaco trekt er hooguit een paar seconden voor uit. Het meeste geweld heeft 0,0 impact en er loopt geen enkel personage in rond waarvan je verheugd bent dat hij of zij er is. In positieve of negatieve zin. De film zakt definitief door z'n hoeven wanneer beide verhaallijntjes bij elkaar komen en het in het teken van de titel gaat staan. Knap om met een jagende nazi, religieuze gekken aan de macht, mensen op de vlucht en killers op de straten niks meer teweeg te brengen. Misschien wordt het tijd dat een iets getalenteerdere regisseur met dit materiaal aan de haal gaat.

Een hachelijk weekje in de onderwereld van Kopenhagen. Prima debuut van Refn, die ietwat weifelend opent, maar zich gedurende de film lijkt te verfijnen. Dan is het aardig om te lezen dat het grotendeels in chronologische volgorde is opgenomen. Een rauwe worp, die gaandeweg aan intensiteit wint. Het verhaaltje doet gelukkig niet moeilijk, het is er eentje waarbij de problemen zich opstapelen.

Daar weet Bodnia wel raad mee. Een klootzak, maar je hebt met 'm te doen. Pure vernedering wanneer hij zijn waardevolle spullen moet afstaan. Hij zal dan wel geroemd worden, terecht, daar niet van, maar zo'n Burić is ook echt een meerwaarde. Een suffe kingpin die lijzig en amicaal staat te neuzelen over van alles en nog wat, maar tussen neus en lippen door keiharde consequenties aankondigt.

Zet daar nog een blokhoofd met betonnen kin naast en je hebt een duo met een formidabele dreiging. De scène tussen Frank en Radovan in de auto, zou in een willekeurige film grappig zijn geweest. Hier zijn het donderwolken in een letterlijk steeds donker wordend portret van de Deense drugsscene. De remmen gaan behoorlijk los in het afsluitende, grimmige deel. Hulde voor het eenzame slot.

Milo was stiekem een van de leukste (neven)personages uit de vorige delen, maar een film dragen, is andere koek. Dat Refn z'n Pushers graag kleineert en de afzink in duwt, is inmiddels bekend en visueel lijkt hij weer een stapje terug te doen. Toch herpakt dit zwaarmoedige portret van een ouder wordende dealer, vechtend tegen een verslaving en een nieuwe generatie, zich gaandeweg.

De mimiek van Burić past steeds beter bij zijn karakter wanneer deze meer en meer met de rug tegen de muur komt te staan. De scène waarin hij onderhandelt met z'n dochter is het meest tekenend en wanneer Radovan zich ermee gaat bemoeien, is het grote contrast met de opening gemaakt. Refn is gek op rood, het komt in van alles terug en daar zeker. Zo is het toch nog een waardige afsluiter.

Visueel een upgrade ten opzichte van de eerste. Nog altijd uit de losse pols gefilmd zonder al te driftig te werk te gaan en zeker buiten het daglicht zeer sfeervol geschoten. Beide zonder overdaad en dat draagt op de een of andere manier bij aan de betrokkenheid. Is ook wel nodig bij dit drama, want dat is het toch vooral, gesitueerd ergens in een onderwereld die verstoken is van welke aantrekkingskracht dan ook.

Rauw, grof en ongegeneerd met een hoofdrol die eigenlijk een enorme lul is. Een poser, met respect op z'n achterhoofd, die geen goed kan doen. Niet bij z'n vader, zelfs niet bij twee hoertjes. De zwakste schakel van z'n omgeving, die dan ook geen mogelijkheid onbenut laat om dat te laten blijken. Hij wordt misbruikt, getergd en vernederd. De enige die dat minder doet, is uitgerekend degene aan wie hij niet kan tippen.

Iets dat Refn op droge wijze in de film stopt, maar het onbehagen is daar en Tonny wordt stilaan iemand van vlees en bloed waarvan het lijntje op knappen staat. Zelden dat een scène zoveel tristesse uitstraalt als die kort na het opstootje tijdens de trouwerij. Mikkelsen doet het weer eens fantastisch en dat er af en toe ook wat te lachen valt, bewijst onder meer de drugsdeal. Oi, oi, oi, aldus Milo in een ijzersterk vervolg.