Opinions

Something's wrong with me. Als je ziet wie het zegt, kan je dat alleen maar met een vette grijns beamen. Lekker droge opmerkingen en momenten verspreid over de gehele speelduur. Met name de burgemeester en de agent raken de lol-meter regelmatig. De gespannen kop van Rooker is hier ook goud waard. Het jolige sfeertje zit er meteen in met de muziek en de accenten, zonder dat Gunn het ooit een klucht laat worden. Dikke plus daarvoor. Echt goor is anders, maar vies en kriebelig zijn de mutaties en wormpjes, op een lollige manier, wel degelijk. Sympathiek knipogende horror gein.

Boyle op stoom met een rode draad waar ik doorgaans nogal huiverig voor ben, maar een film waar al vrij snel nauwelijks nog weerstand tegen te bieden valt. Het draait allemaal als een tierelier. Visueel zo fleurig als het maar kan zijn. Badend in de meest aantrekkelijke kleuren, locaties waar het prijsschieten is en de dynamische manier waarop het in beeld wordt gebracht, geeft de film onmiddellijk een brok energie. Iets dat een extra boost krijgt door maar weer eens een nagenoeg perfect gebruikte soundtrack.

Boyle blijkt ook hier weer een scherp afgesteld fingerspitzengefühl te hebben om muziek om te zetten in brandstof voor z'n film. En dan zit het narratief ook nog mee. Vernuftig hoe jeugd en heden elkaar vinden, vloeiend in elkaar gevlecht aan de hand van de show. Bijzonder ook, aangezien het best harde, dartele en zoete elementen bijeen brengt zonder dat ze elkaar bijten. De film krijgt het ietsje moeilijker als het moet schakelen naar z'n finale, maar met zoveel krediet in de pocket, is dat niet onoverkomelijk.

Mja, dit krijg je tijdens de feestdagen dan wel eens onder ogen. Helaas. Smurfen in de grote stad leek me meteen al geen goed idee en Gosnell perst er een iets minder dan anderhalf uur durende bevestiging uit. Chapeau. Het ziet er zo hier en daar nog wel fris uit, maar ik krijg al meteen de kriebels van de Winslows. Alles volgens het boekje met een gezapige voice cast in iets dat maar geen hartelijk avontuurtje wil worden. Wanneer Azraël eens leuk uit de hoek komt, ziet het er weer onmiddellijk lelijk uit. Niet het ergste. Dat is de paljas die ze van Gargamel hebben gemaakt. Niet te pruimen.

Er zullen ongetwijfeld allerlei andere dingen een rol hebben gespeeld, maar het blijft grappig om een grote naam als del Toro op te laten draven en vrij snel in de film ijskoud om te leggen. Of Brad Pitt, die niet zoveel tijd had, normaal gesproken veel te duur was, maar dolgraag wilde meedoen. Geen hoofdzaak voor de beleving op zich, maar het zegt misschien wel iets over het aura rondom dit project.

Ik kan me goed vinden in de recensie van Respekked; na een x aantal keren zijn de scherpe randjes er wel af, maar de fun is nog altijd zo besmettelijk als bij de eerste kijkbeurt. Als het tempo en montage je niet aan de buis kluisteren, zijn het wel de maffe onderwereldfiguren van Londen die de shots stelen. Geler dan de tanden van Brick Top en droger dan een line als 'Look in the dog' komen ze niet.

Leuke visuele geintjes ook, zoals de heen en weer vliegende Avi, de introductie van de typetjes middels snappy flashbackjes en de draaiende kogelkamer. Sfeertje is, mede dankzij de muziek, bijna ongeëvenaard Brit-lollig. Blijft een heerlijk filmpje. Lekker kort, levendig en krachtig, met een karrenvracht aan dingen die blijven hangen. Veel meer valt er niet te wensen van een crimecom.

Eentje die nogal gewichtig doet over z'n plot, maar met een pover in elkaar geflanst verhaaltje komt daar al snel niks van terecht. Dan kan je er nog zoveel klef gedoe en gevaarlijk kijkende criminelen instoppen, het blijft een matte vertoning. Zowel qua misdaad als drama ontstaat nergens het gevoel dat het menens of zelfs maar enigszins aannemelijk is. Blijkbaar valt het met die inspiratie wel mee.

Dat The Rock een rolletje te pakken heeft dat haaks staat op z'n reputatie, doet de film natuurlijk ook geen goed. De rest is voornamelijk opvulsel. Pepper verbergt z'n talenten onder een gigantische sik, Sarandon is niet te harden en Omar heeft wel eens iets meer om handen gehad. Alleen Bernthal weet er iets van te maken. De driftig zwaaiende camera is vooral vermoeiend. Kraak noch smaak, dit ding.

Apart. Dat is het al gauw met Bongs zwabberende toon. Ook hier weer aanwezig. Zodra Swinton ten tonele verschijnt, verschiet de film van kleur. Toegegeven, het is lachen wanneer het gebit uitgaat en ze vormt het bruggetje naar het beste deel van de film, maar zelfs binnen die maffe sfeer is het nog té cartoonesk.

Neemt niet weg dat, zodra de opstand begint en het meer en meer excentrieke trekjes gaat vertonen, de film via bloederige en bizarre taferelen in de coupés net zo hard gaat draaien als de trein. De confrontatie met slow motions, maar zeker de fakkels die volgen. Het breiende tantetje is dan weer lekker droog.

Het kinderklasje is niks minder dan hilarisch en naast een aantal andere absurde typetjes uit de elite, is er eentje die lekker stoïcijns tekeer gaat. Dat zou dan allemaal moeten leiden tot een fameuze ontmoeting met Wilford, maar net daar laat Bong het wat afweten door nog eens van alles aan te gaan stippen.

De bekentenis van Curtis heeft nog twee rake zinnen, daarna zakt het weg. Het scenario zit al niet zo stevig in elkaar en wat Harris dan komt doen, geeft vooral aanleiding om het kapot te redeneren. Het smoort de kracht van de film ook, Bong had zijn Snowpiercer heel wat flamboyanter mogen afronden dan dit.

Kijk aan, concurrentie voor Michael Rooker. Daniel Henshall is de naam. IJzingwekkend figuur. Verschil met Henry is dat deze film het perspectief kiest van een kwetsbare jongen in een ellendig voorstadje. Een bleke film met een sinistere score, somber en treurig van toon. Henshall schijnt een van de weinige echte acteurs van deze cast te zijn, de rest bestaat uit locals. Nog een reden waarom het erbarmelijke sfeertje zo goed uit de verf komt. Kurzel maakt het je niet gemakkelijk met zijn achteloze narratief, blijft ver weg van goedkoop scoren, maar schetst zo wel een tragisch en ronduit onthutsend portret van een achtergestelde samenleving waarin een seriemoordenaar blijkbaar geruime tijd z'n gang kon gaan. Een bittere pil. Sterke film.

Vooraf de nodige scepsis, maar tijdens de eerste vijf minuten, met Ball and Biscuit op de achtergrond, is bij mij het ijs al grotendeels gebroken. Je moet het natuurlijk toevallig (her)kennen, maar het is in zekere zin een nogal zelfingenomen nummer van Jack White. De relatie tot Zuckerberg is in dat geval dan ook rap gemaakt na die openingsscène. Vooral een verbaal gebeuren, maar zeer dynamisch gebracht met een vlijmscherpe aflevering van Eisenberg.

Kenmerkend voor de rest van de film die verder een boost krijgt door het vlotte switchen tussen het ontstaan van Facebook en de juridische geschillen. Bij dat laatste zit ook één van de scènes die er uit springt. Als een advocaat vraagt om aandacht, onder de indringende score van Reznor, legt een zichtbaar geïrriteerde Zuckerberg op onverbiddelijke wijze uit hoe de zaken er in zijn ogen voor staan. Licht vlammend, zeg maar.

Een totale klootzak wordt het echter nooit. Daarvoor bevat het te veel humor, genoeg menselijke trekjes en speelt het afdoende met de ironie (en tragiek) van een asociaal die op sociaal vlak digitaal succes boekt. De rode draad stelt in wezen niet eens zo gek veel voor. Des te knapper dat het nergens stil valt. Wat dat soort zaken betreft vallen Fincher en ook Sorkin (straffe dialogen) inderdaad te prijzen. Vlot, droog en aanstekelijk. Heerlijke flow, dito film.

Surrealistic make-up effects by Screaming Mad George, aldus de optiteling. Dat belooft wat, hè. Yuzna bewaart het voor het allerlaatst. Tot die tijd moet je het doen met enkele goed en verkeerd gevormde meisjes, een typisch Yuzna sfeertje (een tikje onnozel, zeg maar) en een verhaaltje waarvan je al snel doorhebt dat praktisch iedereen er iets mee te maken heeft. Dat had best iets bondiger gekund, maar als de gekkigheid eenmaal losbarst, is dat iets dat er toe doet, al had dat dan wel weer wat uitbundiger gekund. Toch, een vieze bende die ook op de lachspieren werkt. Als het bolle moedertje de mispeer is, en dat is het, dan is Butthead de raakpeer.

Zwakke beurt van Ridley. Met zijn reputatie en deze openingscredits zou je een broeierige, sfeervolle inner city thriller mogen verwachten, maar afgezien van enkele stomende straten en steegjes komt daar weinig van terecht. Wat je krijgt is een film opgetrokken uit klassieke elementen die langzamerhand uitmondt in onbezield en schaapachtig melodrama tussen Jan met de pet en een stijve tante uit de upper class.

Geen tel dat de twee kunnen overtuigen, Berenger zakt zelfs stevig door het ijs. Het enige dat ze bindt, is het scenario. Narratief ook een rare stap, want op sympathie hoeft niemand meer te rekenen, maar goed. Bijkomend nadeel is dat het de naderende climax, die op zich ook al niet erg sterk is, op deze manier zo goed als zonder brandstof komt te staan. Vervelende film die van begin tot eind knullig van karakter is.

Goed filmpje van Carpenter, al zie en hoor je dat er niet direct aan af. Ook niet dat het gaat om een TV film overigens. Sukmans muziek is klassiek van karakter en bouwt op die manier aan de spanning. Dat werkt prima in een thriller die je eigenlijk eerder aan Hitchock en diens volgelingen zou linken, maar Carpenter weet blijkbaar ook wel raad met dat soort suspense.

Daarbij heeft hij een interessante hoofdrol geschreven. Vrij aardig gespeeld ook door Hutton. Boeiende tante. Gevat, vreemd gevoel voor humor en niet al te bang uitgevallen, dapper zelfs, al zie je gaandeweg bij haar de moed in de schoenen zakken. In de douche voornamelijk. Een treffende scène. Die met het rooster en het peukje steekt er om andere redenen bovenuit.

Dat zal ook wel gelden voor de climax, al is het vooral de opbouw die het 'm doet. Geen oeverloos gedoe, maar gauw bellen en spieden, talloze shots van torenflats die het thema en het gevaar te accentueren, terwijl de voyeur stiekem de druk opvoert. Je krijgt er zelf bijna een naar gevoel van als dat kolereding weer begint te rinkelen. Schitterende tijd, die zeventiger jaren.

Dromen geven wat kleur aan je leven. Sympathiek filmpje met een aardig duo, zeker Turgoose bevalt weer. Beide hebben zo hun problemen en ze delen als het ware de oplossing. Het zwart-wit past wel bij het grauwe buurtje, terwijl de aanwezigheid van Maria weer uplifting werkt. Relaxte muziek, een paar lollige momenten en een sjacheraar; het kabbelt allemaal rustig verder. Niet iets wat echt speciaal is of blijft hangen, maar aangenaam is Somers Town zeker wel.

Briljant, die scène aan de kraan. Geen greintje compassie, niemand die een spier vertrekt, ze hebben zelfs nauwelijks aandacht voor de arme drommel die daar bungelt. Wanneer het spartelen stopt, is de reactie ook alleszeggend. Hoe laconiek. Het is steenkoud in de wereld van Kitano's yakuza.

Ook leuk, maar van een hele andere orde, is de scène met de vuurpijlen, waar de gangsters inmiddels een totaal ander gezicht hebben gekregen. Veelal speels, soms kinderachtig, maar al met al ontwapenend met tal van grappige momentjes, daar aan het strand, als de verveling is toegeslagen.

Kitano zelf is ook lekker op dreef. Net zo bot als innemend. Best knap om dat met zulke minimale middelen voor elkaar te krijgen. Veel tekst gebruikt hij niet, veel uitdrukkingen ook niet, maar die grijns doet 't 'm. Het zijn dat soort afzonderlijke elementen die voor mij wat beter werken dan het geheel.

Het gelummel rondom het strandhuisje heeft, hoe behaaglijk en amusant ook, toch een licht verlammende werking op de film. Daar heeft zelfs dat kurkdroge optreden van de visser tijdens een partijtje frisbee onder te lijden. Genoeglijke en van tijd tot tijd harde prent, maar ik ben niet helemaal mee.

Eigenlijk niks voor mij, dit soort Keltische mythes, folklore of hoe je het ook wilt noemen. Daar komt ook van die typische muziek bij kijken en met deze titel kan het niet anders of er komt ergens een liedje aan te pas. Zaken die niet echt aan mij besteed zijn en dat speelt af en toe ook op, maar het lieflijke sfeertje en de animatie voeren de boventoon. Iers groen, zeeblauw en waterverf kleurtjes in rijk gedetailleerde werelden waar je ogen tekort komt met een avontuurtje dat soms een tikje doorzichtig is (de interactie tussen de twee kleintjes, Ben's watervrees, de moraal), maar geen bokkensprongen nodig heeft en een paar magische momentjes kent. Best mooi.

Waardevolle remake, bewerking of hoe je het ook wilt noemen. Genoeg verschillen om op eigen benen te kunnen staan, Friedkins ruwe stijl is meteen aanwezig en de score van Tangerine Dream is, nou ja, apart. De opbouw is zo ongeveer van dezelfde lengte, maar komt compacter over door onder andere de woelige backstories van de toekomstige chauffeurs. Geen onaardige toevoeging.

Zeker de Franse en Amerikaanse snippers zijn van belang. De intensiteit staat nog als een huis, ook met Le Salaire de la Peur in het achterhoofd. De hotspot is een zwetende, uitgewoonde sloppenbende en de reis gaat door een woeste jungle over dichtbegroeide en allesbehalve truckvriendelijke wegen. Wanneer de posterscène zich aandient, is er helemaal geen houden meer aan.

Klein vlekje is wanneer een van de trucks ontploft. Met of zonder kennis van de bronfilm zie je het aankomen. Had iets beter kunnen worden ingekapseld, al zal dat de vaart en dergelijke er uit hebben gehaald. Verder een hachelijk en heftig avontuur dat Friedkin met gebalde vuist, barse blik en ongezouten nuchterheid op je afvuurt. ​En de laatste vijf minuten? Die zijn dit keer wel afdoende.

Aardige docu over Sound City Studios en de Neve console die een hele zooi artiesten heel wat moois heeft gebracht. Er zijn daar in ieder heel wat grote albums opgenomen. Het zal helpen als je iets hebt met die muziek hebt. Dat heb ik wat minder met Foo Fighters en Grohl is misschien niet de meest geschikte persoon om dit te maken, hij zal wel wat hulp hebben gehad, veronderstel ik, maar het is wel een sympathieke knakker. Perfect is het niet, maar net als bij deze muziek gaat het daar ook niet helemaal om. Dat heeft meer met passie en oprechtheid te maken en dat hebben de meeste sprekers hier wel. Leuk soundtrackje ook, weinig mis mee.

Gelaagd filmpje dat uiteindelijk een beetje lijkt uit te monden in een compromis tussen snel voedsel en iets voor hen die graag de denkpistes trotseren, waarbij de elementen (Russell, wat doe jij hier?) van het eerste niet erg bevorderlijk zijn voor het tweede.

Desalniettemin drijft het enige tijd best aardig op de vragen die Colter voor z'n kiezen krijgt. Wanneer het scenario de antwoorden zo'n beetje heeft prijsgegeven, is het beste er wel van af. Een liefje, een vader en een stoute Goodwin; het houdt allemaal niet over.

POV shots in de ring, waarbij je het idee krijgt dat je zelf een lel om de oren krijgt. Toe maar. Het ziet er sowieso wel aardig uit als er gebokst wordt en zo'n scène als die in de gang ergens in het begin is, even los van wat er zich daadwerkelijk afspeelt, ook iets dat best zou kunnen werken. In een andere film. Hier sorteert het allemaal weinig effect, want wat Hope niet lukt, zelfmoord, lukt Southpaw wel. Fuqua weet het zelfs al vrij snel voor elkaar te krijgen.

Het is onderhand een cliché om deze film van clichés te betichten. Niet dat dat onwaar is, maar hij doet er nog een forse schep bovenop, als het er niet meer zijn. Tegenslag, oké, hoort erbij, maar de zeldzame hoeveelheid drek die Hope over zich heen krijgt, slaat echt alles. Je zit bijna een uur naar een depressie te kijken, die zo groot is, dat het totaal niet serieus te nemen is. Met als dieptepunt het gedoe rondom dat hoogst irritante wicht.

Die had ik lekker bij de Kinderbescherming gelaten. Bijkomend probleem is dat Gyllenhaal met al deze rompslomp ook niet erg veel sympathie oproept. Daar kan z'n achtergrondje en intensiteit niet veel aan veranderen. Met de entree van Whitaker lijkt de grootste ellende achter de rug te zijn, maar zelfs daar wordt het nog een keer snotteren geblazen. Clichés doen dit ding niet de das om, het is de overdadige en zeikerige uitvoering daarvan die het smoort.

Sterk uitgangspunt dat z'n verdiende gestalte krijgt in het eerste uur. Wat Fleischer schetst is hier en daar misschien wat knullig, maar dusdanig zuur dat het op z'n minst verwondert. Een vrouw als meubilair. Toe maar. Vooral het gegeven dat doodnormale zaken zijn verworden tot luxe goederen doet er natuurlijk toe. Leuke invalshoek.

En zo heeft het wel meer bijzondere ideetjes met de clou als macaber hoogtepunt. Jammer dat de weg daarnaartoe bij tijd en wijle toch wat hortend en stotend verloopt. Zeker als het op een gegeven in stroomversnelling raakt is het meer wachten op de ontdekking dan dat het boeit. Interessante sci-fi, maar wel wat wankel.

Redelijk vermakelijke onzin in deep space. Niet genoeg om het helemaal over de streep te trekken, maar het heeft lange tijd een kitscherige charme waar het op terug kan vallen. Bitchin' Betty, Inter Pork en die varkens, dat zijn wel dingen die zo'n filmpje aan de gang krijgen.

Over een serie sterke, rake grappen beschikt het niet, maar met een onnozel en knullig draaiend verhaaltje met een cheesy sfeertje, komt het een heel eind. Het had allemaal wel wat gekker gemogen. De muziek is vaak heel wat enthousiaster dan hetgeen zich op beeld afspeelt.

Zo hadden Hopper, Mazar en Dorff hadden ook wel wat grotesker tekeer mogen gaan. De meeste fun zit nu toch rond Captain Macanudo. Heerlijk belachelijk schepsel en de blikvanger met zijn beperkingen. Wat dat betreft jammer dat net hij de reis voortijdig moet verlaten.

Met If I had an anus, I'd probably soil myself heeft-ie zowaar een licht memorabel hoogtepuntje te pakken. Ondanks de op zich aardige cyborgs, is het beste er daarna wel van af. Eenmaal op Aarde leek het me ook wel klaar. Een soort toetje terwijl je al verzadigd bent, zeg maar.

Veel bekende koppen en een buitenaards wezen. Toch is het uiteindelijk Natasha Henstridge's film. Alhoewel enigszins begrijpelijk niet bepaald een goed teken. Film is te sullig om als sci-fi horror te scoren, maar ook niet mal genoeg is om het als fun te kunnen bestempelen.

Dat semi onnozele sfeertje is al vrij snel funest voor Species dat in z'n voortgang ook niet iets heeft dat er bovenuit steekt. Giger's design komt daarmee ook niet echt uit de verf komt en de climax moet het doen met enkele achterhaalde effecten. Het ventje is nog wel even leuk.

Niet onaardig, totdat het gaat donderen. Onverwerkte ditjes en datjes die vanzelf eens gaan opspelen, je kan het zo uittekenen. Tot die tijd gaat het nog best aardig. Ponsoldt zet niet te zwaar aan en heeft twee acceptabele tieners die de kar mogen trekken. Het zakflesje is nog het minste onderdeel. Aan de ene kant aardig dat niemand er een punt van maakt, aan de andere kant ligt het er erg dik bovenop.

Rondom de twee heeft het wel wat. Sutter is enigszins onvoorspelbaar, zeker met z'n ex in de buurt en Aimee is een sympathiek meisje, die blijkbaar wel wat door de vingers wil zien om bij haar vriendje te blijven. Vond haar wat dat betreft interessanter dan de hoofdrol, die vanaf vader een wel erg opzichtige draai moet maken. En dat moet dan ook nog met uitleg (hoi, voorgelezen essay), want o wee. Jammer.

Wat een zeikliedje, die van Sam Smith. Net zoals de film ook regelmatig zeikt. Bellucci heeft het moeilijk en Seydoux heeft het nog moeilijker. Duurt veel te lang voordat ze eindelijk ontdooit. Madeleine Swann, tja. Doe mij Honey Rider, Pussy Galore and Holly Goodhead maar. Ik zit niet te wachten op traantjes en dat soort flut drama in een Bond film. Hou het lekker simpel en avontuurlijk. Het boeit me ook geen tel wanneer het script de Craig films, ook nog eens heel opzichtig aan elkaar gaat plakken. Weg tempo.

En wat nog erger is, Waltz lijkt er last van te hebben. Een ideale schurk, maar hij krijgt nauwelijks iets te doen van Mendes. Dikke blunder in een laatste uur dat amper nog weet aan te spreken. Daarvoor gaat het beter. De grapjes zijn geforceerd, maar Mendes schudt wel een paar fijne actie scènes uit de mouw en die gorilla is best een indrukwekkende verschijning. Tekenend dat niet Waltz, maar hij de boevenkar trekt. Allemaal leuk en aardig, al dat geschrijf e.d., maar het smoort de charme van een Bond film.

​Blik- en andere schade. Dan is de Bont op z'n best. De manier waarop een auto in het begin het beeld komt binnenvliegen is leuk, het sprongetje verderop gaat daarentegen helemaal mis. Op zich niet zo erg als de film z'n adrenaline weet vast te houden, maar zo strak zit het niet in elkaar. Als het eventjes tot rust komt, is het zelfs armoe troef. Grootste spelbreker is wanneer het luchtig voor de dag wil komen.

Verschrikkelijk. De cast helpt daar ook niet bepaald mee. Reeves bakt er weer weinig van, Bullock is een ramp en zelfs Hopper staat te klungelen als mad bomber. Hij zakt definitief door het ijs als hij de video loop ontdekt. Hilarisch slecht eigenlijk. Ook een typetje als de toerist is niet te harden. Zolang het kan teren op de snelheid van de bus en de actie, gaat het allemaal nog wel. De rest is nauwelijks te doen. ​

Het kleine broertje van The Abyss en de grote broer van Leviathan. Zoiets. Met een aantal grote namen, al krijg je gaandeweg het idee dat ze minder geld aan de cast en meer aan de deepsea terror hadden mogen uitgeven. Bij dat laatste zitten verreweg de sterkste momenten. Daar wil je meer van.

Verhaal is qua opening Hollywood op z'n onnozelst, dat moet je dan maar voor lief nemen, maar Levinson weet waar het om te doen is, gaat als de wiedeweerga onder water en wanneer hij bij het concept van de film uitkomt, heeft het absoluut wel wat. Hoe mal zo'n bol kwik dan ook mag zijn.

Zonde dat hij niet het geduld opbrengt om de zenuwen eens echt op de pijnbank te leggen, terwijl het met allerlei ongedierte van de oceaan toch een aantal piekfijne scènes in huis heeft. Die kwallen bijvoorbeeld. Beetje lomp, het rare gedrag en het contact, maar het zorgt wel voor wat dreiging.

Zo is het lange tijd best een fijn filmpje. Ik hou ook wel van deze setting. Jammer dat het scenario met een lullig slot op de proppen komt. Dat er wat zaken worden teruggehaald om te verduidelijken, is al niet zo best. Het opdreunen van het motto, is zelfs belerend. Daarvoor is het prima te doen.

Bijzondere mengeling van sci-fi, horror, drama en lol die je nog wel eens vindt (vond is mischien beter gezegd) in het B-segment van de horror-wereld. Splice mag dan gedrenkt zijn in een auraatje van ernst doordat enkele persoonlijk zaken in de mix worden gegooid, in de kern gaat het over twee mad scientists die volledig verdwaald raken in hun eigen experiment, met alle gevolgen van dien. Iets wat natuurlijk wel weer een serieus randje heeft.

Sferisch minder kenmerkend dan eerdere films van Natali, maar zeker niet onder de maat. De verandering van locatie is, alhoewel wat plots, wat dat betreft een meerwaarde. Zet het toch wat in een ander en op dat moment ook passend daglicht. Design en ontwikkeling van Dren zijn érg fraai gedaan, vooral haar verschillende eigenschappen mogen er zijn. Niet zozeer een eng schepsel, uiteraard, maar ook niet te vertrouwen. Dat konijntje zag het in ieder geval niet aankomen.

Natali's poging om toch nog zo plausibel mogelijk uit de hoek te komen, valt te prijzen. Soms wat gehaast, maar grotendeels steekt het wel aardig in elkaar. Wel jammer dat Polley's rol iets teveel nadruk heeft, maar de film heeft genoeg dynamiek om dat te overbruggen.

Dren blijft een fascinerende verschijning en de presentatie van Fred en Ginger is een hoogtepunt dat nog eens moeiteloos wordt overtroffen door twee formidabele momenten van 'intimiteit'. Fijn filmpje met een paar markante krenten in de pap.

Best een aardig genrefilmpje dat zichzelf op cruciale momenten wat tekort doet of tekort komt. Probate locatie, zo'n pompstation in niemandsland en de MO van de ritselende splinters mag er zijn. Een beetje piepen, kraken, lekker spastisch en met het gebeuk op het raam en een paar smerige uithalen, gaat dat allemaal wel. Wanneer het de aanval inzet, weet Wilkins zich minder raad.

Alsof hij niet helemaal vertrouwt op z'n creature design en dat probeert te verdoezelen met onstuimige camerabewegingen en dito geknip. Het lijkt in eerste instantie nog wat op plagen, maar hij houdt het de hele film vol en is niet handig genoeg om er mee weg te komen. Juist daar waar het zich naar een hoger plan kan tillen, laat het het eigenlijk iets te veel en te vaak afweten. Zonde.

Verder weinig mis mee. De cast is, nou ja, niet goed, maar wel afdoende en het verhaaltje staat in dienst van de horror. Behalve wanneer Farell nog even erg opzichtig een bepaald laagje krijgt opgesmeerd om hem in de finale in te zetten en, dat zal daarna niemand meer verrassen, op te offeren. Totaal onnodig en veel te doorzichtig gedoe. Maar goed, het kan er mee door, deze Splinter.

Niet verkeerd. Ik heb liever McCarthy's kleinere films, de twee die ik gezien heb althans, maar hier slaat hij zich keurig doorheen. In handen van iemand anders had dit natuurlijk zomaar een emo trekker van jewelste kunnen worden. McCarthy daarentegen opereert een beetje als een van zijn personages, Marty Baron. Koel en berekenend. Pijn, frustraties en meer van dat soort zaken zijn uiteraard aanwezig, maar niet in overdreven mate. Het gemakkelijkste wat je met zoiets kan doen is het kwaad een gezicht geven, maar zoveel komt die kardinaal bijvoorbeeld niet in beeld. Het valt te prijzen, net als de kalme score.

Flauw spionnenspel. Scott opent vlot en met z'n verschillende locaties, era's en vertelstructuur is het lekker afwisselend. Het ziet er ook allemaal blits uit. Zo'n draaiend shotje als die op het Fuji gebouw valt op, maar Bishops lessen hinten daar al naar een gaar verhaaltje. Wanneer het dametje erbij wordt betrokken is het dat dan ook. Waar Scott enige tijd nog soepel schakelt tussen heden en verleden, gaat het bij de flashback in Beiroet definitief mis.

Het zal allemaal met karakteropbouw en motivaties van doen hebben, maar onder de perikelen van de burgeroorlog gaat iets schuil dat het niveau van een doktersromannetje niet ontstijgt en de intrige op de CIA burelen blijft aan de lauwe kant. Wat de katalysator van de finale had moeten zijn, duurt veel te lang en gooit de film definitief in het slot. Hoe het afloopt, boeit totaal niet meer en bovendien wordt het er doorheen gejaagd. Film met een apathisch effect.

Geen actie of heroïek. Doortrapt is hier het sleutelwoord. Wat nog start met het simpele gegeven van het elimineren van een tegenstander, resulteert uiteindelijk in een kijkje onder de pet van een spion die zichzelf tegenkomt in het grote spel van misleiding en desinformatie. Sterk gespeeld door Burton, van wie je nooit helemaal zeker weet of de mens of de professional Leamas aan het woord is. Klinisch camerawerk en een ingetogen score leveren in toenemende mate een ijzig, so(m)ber sfeertje op, zoals ook de film in toenemende mate intrigeert.

Geinig hoe de contacten keer op keer door hun superieur te kijk worden gezet, totdat Leamas dan eindelijk tegenstanders van hetzelfde kaliber met een extraatje krijgt. Oskar Werner is geweldig op dreef als de nogal flamboyante Fiedler van Joodse komaf en Peter van Eyck is zo'n kop die helemaal aan het profiel van enge waakhond met nazi verleden voldoet. Het rolletje van de wel erg naïeve Nan Perry wordt wel wat onderbelicht en het lijkt tijdens het tribunaaltje even uit te draaien op een poppenkast, maar het slotstuk is er eentje om in te lijsten.