Opinions

Niet te pruimen. Dat geldt uiteraard voor 50 Cent, maar ook Dyer en Hassan krijgen de film eigenlijk nergens op cool. Tamme aflevering van beide heren en een flauw verloop kenmerken de film al snel. De momenten dat het even lijkt op te veren, worden ook vakkundig de nek omgedraaid. Wanneer de kolos in beeld verschijnt, hoop je op iets spetterends, maar het gevecht dat volgt, is vooral teleurstellend. Zoals zoveel bijzonder karig uitpakt.

Nick's moeder is eigenlijk nog het leukste onderdeel, maar zelfs dat wordt op melige wijze afgerond. Ondertussen wordt het scenario steeds gekker, waarbij vooral de uitleggende flashbacks te belabberd voor woorden zijn. Het zal allemaal wel blits bedoeld zijn, maar De Rakoff bakt er bijzonder weinig van. Er komt zo af en toe een aardig trackje voorbij en je schijnt te kunnen skiën in Dubai, maar grof, gaaf en/of lollig is teveel gevraagd.

Het is maar hoe je er tegenaan kijkt. Als zombiefilm/serie heb je er weinig aan. Ze zijn snel, hongerig en o zo agressief, deze ondoden, maar in de chaotische beeldvoering blijft er niet veel over van de happers en hun aanvallen. Schudden om het schudden, zeg maar. Wellicht dat het iets met een krap budget van doen heeft, maar er zijn genoeg kleine horror filmpjes die er heel wat beter mee voor de dag komen.

De bewoners veranderen vanzelf eens in de gebruikelijke survivalists, maar hún domheid is wel raak en daarvoor houdt dat clubje het ook aan de praat. Het Big Brother concept levert een aardig stel ezels op, met de grofgebekte Patrick en Pippa als absolute uitblinkers. Ik las dat de schrijver nogal bedrijvig is in het genadeloos afserveren van het Britse celebrity cultuurtje. Daar is hij dan behoorlijk bedreven in.

Een legende met enkele gemakkelijke keuzes, maar die tegelijkertijd ook bijzonder fraai verpakt is. Jammer dat het wat dat betreft ook wat aan de monotone kant blijft, waardoor er na verloop van tijd de nodige impact verloren gaat. Neemt niet weg dat de opening magistraal is met een snelle introductie van een pop die meteen de kriebels geeft en een behoorlijk griezelig tafereel in huize Ashen.

De verhuizing naar Ravens Fair heeft nog wel wat van dat soort fraais in petto, maar niet meer in de overtreffende trap en qua mysterie valt er niet zo gek veel te beleven. De grote scène in het theater is op zichzelf goed, maar na een uurtje Dead Silence hadden er wel wat meer of andere registers mogen worden opengetrokken. Het blijft bij een vinnige stuiptrekking die, dat wel, nog iets goed maakt.

Oerdegelijk, maar weinig opzienbarend. Film valt in twee delen uit elkaar, waarvan het tweede deel niet meer bijster verrassend uit de hoek weet te komen. De opmaat had wel wat bondiger gekund, nu deed de rest me niet meer zoveel. Sheen speelt ook nog eens een enorme all American prick, met dat soort typetjes is de rest bijna uit te tekenen. Wel een aardig uitgangspunt, maar op deze manier een beetje sloom.

Veel trage zombies in Afrika. Heel veel. En ze blijven maar komen. Tegelijkertijd zou je het een stemmig drama kunnen noemen. Om op dat vlak echt te scoren mist het acteervermogen en het script werkt ook niet altijd mee. Zodra het aankomt op vlees en botten zijn de effecten in orde en ondanks z'n afwijkende setting heeft het een vibe van wat ouder werk. Helaas mist het uiteindelijk uithoudingsvermogen.

Al vrij snel rijst de vraag hoe ze deze 100 minuten gaan vullen. Helemaal als je de openingsscène in je achterhoofd houdt. Dat lukt dan ook niet afdoende. Qua verwikkelingen is het niet rijk genoeg waardoor het na verloop van tijd meer en meer in herhaling valt. Positief daaraan is wel dat het een uitzichtloos karakter krijgt. Een sympathieke poging die al met al wat te gammel is om overeind te blijven.

Halfslachtige thriller die stilaan wegzakt in de sneeuw. Hoopvol begin met het ongeluk, maar als het scenario gaat draaien, fladdert het verschillende kanten op. De licht verknipte broer en zus moeten de aandacht delen met allerlei (overbodige) randzaken en dat wreekt zich even verderop. De 'romance' komt, zoals wel meer, merkwaardig over en Bana is dan wel meedogenloos, angstaanjagend zit er niet in. Na een uurtje weet je wel zo ongeveer waar dit op uitdraait en het Thanksgiving etentje is te braaf en uiteindelijk ook te flauw om het nog eens op te laten veren.

Best knap om dit voor elkaar te krijgen met slechts 25K. Het mist wat drive om er echt iets leuks van te maken, het zijn ook niet bepaald de meest vlammende personages, maar het koele jongetje maakt veel goed, McKeown kiest z'n slachtoffers zorgvuldig uit en als de monsters aan bod komen, en dat gebeurt vrij vaak, komt het sowieso een heel eind. Trage, slijmerige beesten met rijen tanden die de grote witte haai doen verbleken en voor een flinke scheut gore zorgen. Menig horrortje van toen die er jaloers op zal zijn geweest. Zelfs de soundtrack doet goed mee. Leukste scène is wanneer een van de kruipers in de blender terecht komt. Eigenlijk had het nog een of twee van dat soort scènes moeten hebben.

Zelfspot en alles wat daarbij komt kijken heeft ook een beperkte houdbaarheid. Helemaal als je om de haverklap een als grap bedoelde opmerking of scène op je publiek afvuurt. Dan wil er wel eens eentje landen, maar met deze overdaad wordt het ook al snel vervelend. Reynolds kan het wel, maar eenmaal met verbrande kop of achter een masker, heb je niet zoveel meer aan hem. De troef van de film is zo al snel uitgespeeld en dan rest weinig meer dan het zoveelste uitgeputte origin verhaaltje met hopeloos lompe actie. Veel steun krijgt Deadpool trouwens ook niet. Negasonic Teenage Warhead klinkt heel wat leuker dan ze is, die Russische CGI klomp is drie keer niks en van de twee baddies zal ook bitter weinig blijven hangen. Het zal wel dapper zijn binnen het Marvel wereldje, maar daarbuiten mag het geen naam hebben.

Luchtig en onzinnig misdaad dingetje dat uiteindelijk wat flair mist om overeind te blijven. Herzfeld doet nog wat met split screens, heeft met het zonnetje een aantal warme locaties te pakken en Olivia Wilde is altijd leuk om naar te kijken. Hier en daar is er uiteraard de nodige actie om het motortje draaiende te houden. Wel jammer dat er meteen bij het eerste gevecht een knipje opzichtig de mist ingaat, maar vooruit. Probleem is dat het op alle fronten toch wat te mild voor de dag komt om echt iets voor te stellen. Een niemendalletje, goed voor anderhalf uur luiwammesen.

Dat het nog weinig te maken heeft met de bronfilm, nou ja, soit. Ik heb meer moeite met het infantiele plotje dat Anderson er voor in de plaats heeft gezet. Het ergste is nog dat hij het met een stalen gezicht laat afleveren. Alsof je het serieus moet nemen. Zo zit je toch talloze keren te kijken naar een oervervelende directrice wiens kaken zo strak staan, dat je al snel hoopt dat ze binnen de kortste keren op iets scherps wordt gespiest. Niet te verteren. Dat gaat bij de actie heel wat beter.

Props voor alles omtrent de races. Het circuit ziet er best aardig uit in die staaltinten en via die wijde shots, de power-ups zijn ook aardig en er is zelfs wat lol te ontwaren met Machine Gun Joe's navigators. Hectisch, maar de kills en crashes hebben in ieder geval zat entertainmentwaarde. Helaas blijft daar tussendoor maar steeds dat debiele verhaaltje, net als de vreselijke muziek, de kop opsteken en bijsturen. Dat had beter nog wat meer kunnen worden overgelaten aan de coureurs.

Mja, dat puntensysteem is nog heel groot geworden. Dan heb je toch iets goed gedaan met de lullige drie ton die dit vehikel heeft gekost. Dat is er natuurlijk aan af te zien, maar tegen de dikke dosis plezier die Bartel z'n film in slingert, heb ik nauwelijks weerstand.

Zeker het eerste uur is dolle pret met de maffe coureurs, hun malle auto's en bezopen race. Ik had het even niet meer toen bleek dat het euthanasie-dag was. Stallone is ook lekker op dreef als heethoofdige gangster met blonde sidekick. Zelfs de verslaggeving doet mee. Zo'n maatschappelijk ondertoontje wil dan nog wel eens in de weg gaan zitten, maar dat valt reuze mee. Het draait nog naar één van de beste grappen in de film; iets over Fransen en sabotage.

Tegen het einde is de rek er wel wat uit, maar dan heb je wel een ordinaire joyride met excentrieke personages, gratuit naakt, doldwaze autoactie en schuin geweld achter de rug. En Carradine's enorme gebit. Schaamteloos en sleazy, zoals het hoort. Goed gedaan dus.

Groffe, foute wraakfilm. Onzinnig plot natuurlijk, maar dat mag de lompe pret niet drukken. Toch zit het niet helemaal lekker in de opbouw en een sleutelscène, de bende neemt ook wraak, laat te wensen over. Als je echt een spijkerharde film wilt, is dat het moment om toe te slaan, maar de afrekening bestaat uiteindelijk uit niet meer dan een aantal pistoolschoten. Dat Bacon's personage tot twee keer toe om moet, helpt ook niet echt.

Doe mij maar een zwijgzame kerel die met een paar blikken de bloedlust op z'n gezicht tovert in plaats van drama op drama, geneuzel en een opzichtige gedaanteverandering. Zo loopt het middendeel toch wat averij op. Goodman's geinige bijrolletje en de knetterende achtervolging zijn vermeldenswaardig. Verder zo ongeveer wat je er van mag verwachten, maar ook niet echt veel meer dan dat. Het had wat strakker en giftiger gemogen.

Alweer een horror komedie van de Kiwi's. Die gaan daar goed de laatste jaren. Ik heb niet zoveel met metalheads en hun muziek, een enkele uitzondering daargelaten, maar dat mag de pret niet drukken. Een dolenthousiaste, riff driven splatstick met kinetische editing en humor die varieert tussen droog en puberaal. Dat laatste is een beetje gemakkelijk, maar het kan er hier mee door. Hoe neeflief de film verlaat, daar doe ik het voor. Sympathieke knikjes naar hun oudere soortgenoten, terwijl de film blijft voortrazen, op zoek naar meer bloed en meer fun. In het laatste half uur gaat het wel wat moeizamer, het had nog best een creatieve uitspatting kunnen gebruiken, maar vooruit. Deathgasm mag er zijn.

Geheime diensten, oorlogsmisdadigers, de DDR; het zijn het soort plotjes die er bij mij altijd goed ingaan. De film valt al met al ook niet tegen. Wel eentje die enige tijd z'n vertelwijze, het gaat vrij vaak heen en weer in de tijd, moet bewijzen, omdat het opbouwt naar een scène die je in feite al gezien hebt. Dat gaat nog best aardig met de operatie in vijandelijk gebied en Rachel Singer als middelpunt.

De manier waarop de andere Mossad agenten worden voorgesteld is dan weer een tikje doorzichtig en het psychologische spel tussen de Chirurg van Birkenau en de drie verliest tegen het eind ook wat overtuiging. Film herpakt zich weer via de afrekening en, alhoewel de indruk ontstaat dat het een tijdsprongetje te veel nodig heeft om het helemaal vlot te trekken, is het slotstuk een degelijke afsluiter.

Totale waanzin. Bijna ongekend wat je hier in ca. drie kwartier op je krijgt afgevuurd. Een visueel spektakel met de meest uitzinnige taferelen in een bizar hoog tempo. Van het soort waarbij je slechts ademloos kunt toekijken en niet teveel met de ogen wilt knipperen.

Want voordat je het weet, mis je iets. Ik had al moeite genoeg om de ondertiteling mee te krijgen. Niet dat het verhaaltje verder zo belangrijk is. Dat doet al met al vooral dienst om zoveel mogelijk doldwaze en ook onbeschaamde capriolen op het beeld te toveren.

Dat wil dan wel eens plat zijn, maar tijd om daar bij stil te staan, is er niet. Elk shot zit boordevol details, de meest waanzinnige schepsels passeren de revue, de actie is tomeloos en het heeft nog eens allerlei visuele fratsen die ragfijn aan elkaar worden geregen.

Met name de split screens zijn geweldig. Abolsute meerwaarde. De muziek geeft nog een extra snok aan de gekte en zo raast het maar door. Ik heb me kapot gelachen om dat 'mecha' duel. Enkel tijdens de climax dat het iets aan kracht inboet. Verder wervelend.

Mooi hoor, daar onderwater. En niet alleen vanwege het natte t-shirt. De visjes trekken zich mooi niks aan van de film. Een paar wel, maar die zijn dan ook nodig voor de thrills. De laatste die in actie komt, zorgt zelfs voor een vrij pittige scène. Boven water is het ook goed te doen. Zonnig met een plotje dat z'n tijd neemt zonder in slaap te sukkelen, de meer sensationele segmenten zijn mooi verspreid.

Netjes ingedeeld filmpje dat schatzoeken afwisselt met thriller elementen, waar Gossett een fijne boef neerzet. Leuk om hem weer eens te zien. Voodoo is altijd spooky, zeker op zo'n lichaam. Nolte is, zoals het hoort, af en toe nors en Robert Shaw is sowieso een attractie op zich. Duiken in je dagelijkse kloffie, waarom ook niet. Een degelijke, onderhoudende zoektocht naar ampullen en een oude schat.

Frappant dat er in 1989 zoveel onderwater films tevoorschijn kwamen. Dit zou niet de slechtste moeten zijn, maar dat zal dan vooral te danken zijn aan de concurrentie. Dat het er op en boven de oceaanvloer allemaal niet zo geweldig uitziet, valt nog wel voor lief te nemen. Helaas gaat er binnen ook vrij veel mis met irritant gedrag van personages en domme sentimentele momentjes.

Hoe Snyder de film verlaat is op zich wel leuk, maar dat doordraaien is echt hopeloos. Het sonarcontact en de botsingen beloven wat, maar het malle monster krijgt het het laatste half uur ook niet meer op tilt. Van sfeer, spanning of iets dergelijks is nergens sprake, mede vanwege de bij elkaar geschraapte en bedroevende muziekkeuzes. Al met al een aftands niemendalletje.

One shot is what it's all about. A deer's gotta be taken with one shot. Small town America, een enorme staalfabriek, noeste arbeiders, een gezellige kroeg en het nodige natuurschoon. Ruim voldoende om de banden en de vriendschap voor te stellen. Veel van de trouwerij komt op mij dan ook overbodig over. Het had kunnen volstaan met niet veel meer aandacht dan die de laatste bijeenkomst krijgt.

De connectie tussen de twee was ook dan wel duidelijk. Tweede wat opvalt is de abrupte overgang naar de oorlog. De befaamde Russische Roulette scène is er hoe dan ook eentje die blijft hangen en het contrast is op deze manier natuurlijk erg groot. Zonder gedegen opbouw mist het voor mijn gevoel toch wat aan impact en de manier waarop het hier en daar terugkeert in de film, helpt ook niet echt.

Dat neemt niet weg dat Michael's ene schot en de willekeur die daar later bij komt kijken een sterk gegeven blijft. Als portret van wat oorlog doet met een kleine gemeenschap is het door z'n beheerste en oprechte drama ook zonder meer geslaagd. Grootste manco blijft echter dat de flow en pacing van de film nooit helemaal lekker zitten, waarmee er gaandeweg toch wat slagkracht verloren gaat.

Aandoenlijk, met een sterke Harrelson. Arthur's doen en laten is aardig in elkaar gezet met een paar flashforwards en flashbacks. Geeft het een aangename dynamiek. Leuk uitgedoste superheld, wat ook wel valt te zeggen voor zijn nogal ongewone arsenaal aan 'wapens'. Daar zit ook de meeste gein, zonder dat er sprake is van een bombardement aan (platte) grappen.

Zo'n komedie is het gelukkig niet, zou de mix waarschijnlijk ook niet ten goede komen. De tragiek van een getroubleerde stumper vechtend tegen windmolens voert op den duur de boventoon. Vond ik vrij sterk gebracht, ik had oprecht te doen met arme Arthur. Het hoertje en de onderwereld figuren hadden iets vuiler gekund, maar soit. Verder weinig dingetjes die echt storen. Sympathiek en puur filmpje.

Zo eentje waar de aanblik van een knuffeluil ineens helemaal niet meer zo schattig is. Derrickson gaat vrolijk door met het maken van nette horrors, al begeeft hij zich op overwegend ontgonnen gebied. Nu zal originaliteit (ugh..) me een rotzorg zijn in dit soort bovennatuurlijke gein, maar hij had z'n scenario wel iets geraffineerder kunnen indelen. Met name het slot heeft daar toch wat onder te leiden.

Het stappenplan is een prima toevoeging en het gaat daar ook flink tekeer, in ieder geval genoeg om te volstaan, maar het ontbreekt een beetje aan stootkracht op deze manier. Het had wat mij betreft na de uitdrijving nog wel een tikkie mogen uitdelen. Het was nog niet op en dat is met deze speelduur over veel bereden paden geen verkeerd teken. Zo beschikt het over een piekfijne, duistere ambiance.

Snertweer alom, nauwelijks daglicht te bespeuren, morsige locaties en falende lampen. Het is bedompt, guur en akelig in deze Bronx. Fraaie fotografie van tijd tot tijd. Bana is solide, heeft een sidekick die het leuk doet (die McHale komt een paar keer lekker sarcastisch uit de hoek) en met deze priester heeft het zowaar eens een weerbaar gezelschap in huis in plaats van de meer gangbare bange wezels.

Sounddesign kan ermee door, een kinderdeuntje doet het altijd goed en dat met The Doors is zelfs een klein voltreffertje. Niet mijn muziek, maar het heeft wel een eigenaardige vibe die blijkbaar efficiënt te integreren is in zo'n horror. Net als een dierentuin. Het mist een punch, maar met een stevige basis en wat redelijk sappige en griezelige fratsen met demonen komt Derrickson weer een heel eind.

Less is more is iets wat me meestal te binnen schiet bij Deliverance, alhoewel er onder de plotlijn natuurlijk het nodige broeit. De cultuurschok en het psychologische aspect (Sometimes you have to lose yourself 'fore you can find anything) zijn duidelijk aanwezig, maar Boorman maakt met relatief weinig middelen ook nog eens een roerige film.

Uiteindelijk gebruikt hij slechts twee momenten om écht uit te pakken. Verder draait het op veel suggestie, sluimerende spanningen en een dreigende rivier met prachtige plaatjes van de natuur. Knap hoe al die elementen worden samengesmolten in een hachelijke wildwaterbaan attractie die pas in het slot, wanneer de heren Aintry hebben bereikt, zijn vaart verliest.

Een welkom extraatje, die nabrander. Het onderstreept nog eens de morele (zelfs religieuze) waarden die de film meetorst en de impact die het heeft. Zie je niet zo gek vaak. Tegen die tijd ben je allang vergeten dat muziek verbroedert, alhoewel die scène inderdaad memorabel is. Net als het gillende varkentje. Al met al nog altijd een sterke thriller. Met overwaarde.

Bonte mix van van alles en nog wat. Een verhaaltje over sommige doden die besluiten terug te keren luidt een zombiefilm in, maar het spat al snel alle kanten op. Voordat je het weet zit je in een stomende romance, die met de ronde sidekick is iets zieker en zo vliegt de zwarte en morbide humor in het rond. Een meisje bepaalt immers zelf wel door wie ze wordt opgegeten, terwijl onze grafdelver er met een droge toon op los filosofeert. De camera doet ook vrolijk mee.

Zo is het ook wel eens op een zuiver visueel grapje te betrappen. Everett staat op deadpan, wat dan weer leuk contrasteert met dat theatrale dat hier en daar de kop opsteekt. Die Italiaanse snit heeft het wel. Als Francesco wordt gesommeerd op eens te stoppen met het doden van de doden, neemt de film nog maar eens een bocht met nog meer onzin en, warempel, een vlijmscherp slot. Bruisend en als het niet uniek is, dan toch zeker een bijzonder filmpje.

Een glijer. Ik hou wel van wat ongemakkelijke humor en eigenaardig gedrag om zo'n zwaar onderwerp als dit te tackelen. De brief meteen na het ongeluk en de geacteerde huilbui in de spiegel vormen een interessant vertrekpunt, je wilt toch weten wat hem bezielt om zo te reageren, maar na verloop van tijd is daar weinig meer over en zit je vooral naar een egoïstische yuppie lul te kijken die z'n schoonouders het toch al zure leven nog wat zuurder maakt. Dat moet dan worden rechtgezet door Naomi Watts met een zoontje, een joint en zonder make-up, die ook nog wat eigen sores meebrengt, terwijl er stilaan een soort besef en acceptatie bij Davis wordt ingepompt. Zo doorzichtig en gefabriceerd als de pest. Rot op met je draaimolen.

Malle sci-fi van toen met wat Kubrick invloeden, al had die film geen op afstand bestuurde rolstoel met een enorme grijparm en een laser wapen. Zo'n film dus. Proteus heeft zo z'n eigen willetje, heeft iets aan ons te vertellen, voor wie dat interessant vindt, en is tot alles in staat. Zelfs zorgen voor nageslacht. Kijk aan. De screensaver onwaardige effectjes gaan nergens meer over, maar die kubus achtige vorm is nog wel aardig gevonden. Het gaat z'n gangetje en ook als dat niet boeit, is er nog altijd die aanstaande geboorte waar je naar uit kunt kijken.

Eentje in een lange rij, die niet in de voorste regionen eindigt. Sterker nog, het filmpje zakt er steeds verder doorheen. Met de gebruikelijke ingrediënten gaat het nog wel. Een aantal schrikkertjes en onverklaarbare gebeurtenissen, dat werk. Niet iets om kippevel van te krijgen, maar het doet wat het moet doen. Wat minder werkt, is de ondervraging. Een beetje filmkijker heeft dat wel in de smiezen.

Nu kan het verhaaltje me hier niet zoveel schelen, dus vooruit maar. Belangrijker is dat Canon op het moment supreme weet toe te slaan. In dit geval een seance, maar dat gaat ten onder in drukte. Het tweede grote manco van de film. Canon neemt zo weinig tijd voor z'n horror, in het slot is er ook nog een detective plotje dat maar blijft ratelen, dat het eigenlijk nergens een vuist weet te maken.

Bernsen blijkt dus ook tandarts te zijn. Een noodzakelijk kwaad en een instrument van perfectie en hygiëne. Klinkt heel wat. Met, hoe kan het ook anders, operamuziek erbij ligt het op koers voor zo'n fout filmpje uit het decennium voordat deze het licht zag. Het komt er niet helemaal van.

Als je met z'n sfeertje aan de haal gaat, kan je maar beter volle bak gaan en die overgave mist het al met al een beetje. Bernsen mag wel een paar keer aanzetten met z'n geratel over achteruitgang, vuiligheid en andere onzin die hem dwars zit, maar hij houdt toch iets teveel in.

Niet grotesk genoeg, terwijl Yuzna's visuele geklooi eerder potsierlijk is dan dat je er daadwerkelijk om kunt lachen. Het wordt leuk wanneer de boor er aan te pas komt, daar zit echt wel wat horrorlol, alhoewel hoe het uitpakt met het bebeugelde meisje een kleine sof is. Mij iets te tam.

Even opletten bij de boekbespreking van het dochtertje en je weet zo ongeveer wat je te wachten staat. Zoiets zal dan nog wel kunnen werken, vermoed ik, maar dan zal zo'n filmpje je wel op een of andere manier in een houdgreep moeten zien te krijgen. Dat zit er duidelijk niet in.

Een klein half uur wordt ingeruimd om het spel op poten te zetten en dat gaat al moeizaam genoeg. Owen levert nu niet direct de meest innemende prestatie af en Aniston lijkt hier wel verdwaald. Het wordt zelfs een beetje een afgang voor haar tijdens de hotel scène.

En dat is er net eentje die het op intens moet krijgen. Ik schoot in de lach bij het horen van haar gepiep. Cassel mag zijn rolletje nog wat flair meegeven, maar beide rappers lullen te veel en zullen wel de reden zijn dat er af en toe nog een misplaatst hiphop trackje voorbij komt.

Het lijkt nog wat te gaan worden als Winston, die om onduidelijke (attentie!) redenen een talisman meeneemt, steenkoud wordt afgeschoten (hoera!), maar het gedoe met het hoertje daarna is eigenlijk tekenend voor het geheel. Het wil simpelweg maar niet overtuigen.

Schot in de roos van Marshall. Het drama rondom Sarah neigt naar ballast en het groepje is op zichzelf niet zo interessant, maar het spul zit vrij snel in de afdaling richting waanzin. In de grotten blijft het door heel de film heen een prachtig spel met licht. Levert mooie plaatjes op, een enerverende ambiance en wanneer de humanoids zich eenmaal aandienen, tevens een bloedstollende. De Crawlers zien er ook daadwerkelijk uit als perfect geëvolueerde jagers. Woest en agressief met dynamische confrontaties en uiteindelijk liters aan viezigheid. Het blijft een klein pareltje.

Niet de meest subtiele manier op het verhaaltje weer op gang te trekken. Dat geldt tevens voor de manier waarop het eindigt en de sheriff die een vervelende, zwak geschreven factor blijft. Visueel iets minder sterk dan z'n voorganger en de score stelt ook hier weer niet veel voor. Toch begint het weer te draaien wanneer de Crawlers zich melden. In grote lijnen een herhalingsoefening, ook dit deel heeft weer een heerlijke kiekeboe, wel iets meer claustrofobie via nauwe gangetjes en het toilet is zowaar grappig. Een vervolg dat er net mee door kan.

Buscemi op de praatstoel, Tarantino die even mag ratelen en lekker omvangrijke, opgeblazen shoot-outs. Het sfeertje is natuurlijk dik in orde met de chicano rock op de achtergrond. Koppen als die van Cheech Marin en Danny Trejo zitten als gegoten en het wordt zelfs even echt broeierig met een nogal stomende Salma Hayek.

De dick gun is later nog beroemd geworden en zo zitten er best veel van die kleine geintjes in. Neem alleen het bier al. Toch heb ik 'm wel eens leuker gevonden. Na het cafeetje wil het wel eens wat aanlummelen met hier en daar een opleving. Zoals de mesjes. Pas wanneer El Mariachi steun van buitenaf krijgt, gaat het weer echt los.