Day of the Woman (1978)

Het trekt altijd wel de aandacht wanneer een film jarenlang verboden is geweest in een aantal landen. The Day Of The Woman heeft inderdaad die ongemakkelijke verkrachting waar ook nog eens geen eind aan lijkt te komen. Het deed me vanwege de leeftijd van de film denken aan het werk van Jean Rollin, alleen heeft Meir Zarchi gelukkig wel wat meer dan alleen seks te bieden. Het wraakgedeelte was niet het spektakel waar ik op gehoopt had. Toch denk ik dat zo’n Camille Keaton nogal wat grenzen verlegd heeft. Het is toch best moedig om in die jaren een film als deze te maken. Haar personage is redelijk interessant, maar het zal niet makkelijk zijn geweest om die te vertolken. Wat ik niet verwacht had, was dat er iemand een zwakbegaafde jongen zou spelen. Het is in ieder geval een goede keuze geweest, omdat het verhaal daardoor onvoorspelbaarder en daarmee een stuk interessanter werd. Ook vond ik het wel gaaf dat de hoofdpersoon zich ontpopte tot een ware femme fatale. Al is het moeilijk voor te stellen dat je je zonder problemen laat naaien door die halve retard, om hem vervolgens op te hangen. De tweede kill was het beste. Die was hilarisch en huiveringwekkend tegelijk. Het is een wat rare en nare film, maar ik ben blij dat ik er toch redelijk eenvoudig aan wist te komen.

Het origineel. De beruchte film uit de jaren 70 die nogal wat kabaal heeft losgemaakt uit het publiek. Het duurde even voordat ik de film zag. Niet omdat ik de film niet kon vinden, vooral omdat ik er eigenlijk niet zoveel zin in had. Het afsluiten van de nieuwe trilogie lag veel dieper in mijn interesses, maar recentelijk toch maar even het origineel opgepikt. Deze film is ondertussen niet bepaald verontrustend meer, maar dat valt de film of Zarchi nauwelijks kwalijk te nemen. Het is vooral dat we als publiek ondertussen nogal verwend zijn wanneer het op bruut en hard geweld aankomt. Deze film weet op dat vlak niet erg expliciet te zijn, maar niettemin is de toon behoorlijk gemeen en loopt het allemaal akelig lang door. Het grootste euvel van de film is overduidelijk het acteerwerk. Keaton komt wel sympathiek over, maar cool of intimiderend is het nergens. De film lijkt toch wel een soort switch te willen maken wanneer het op haar aankomt, maar echt werken doet dit niet. De griezels hebben allemaal een eigen persoonlijkheid, maar kunnen ook weinig uithalen om echt onderscheidend te zijn. Wat de film vooruit weet te helpen is het feit dat het wraakgedeelte goed doorloopt en de verkrachting nog wel impact heeft. Zoals ik eerder aangaf is het vooral de gemene toonzetting van de film die het over de heuvels kan tillen, maar de ondersteunende of bijbehorende attributen die moeten helpen laten de film op de top in de steek. Camerawerk, editing enzovoort hebben geen schijn van kans. Het is de inhoud die wat beter telt, en dat weet het de punten te leveren die het nu vanuit mijn kant heeft.

Die Richard Pace maakt er bijna een komedie van met zijn vissershoedje en bril, en de andere bad guys zijn ook niet meteen de sterren van de hemel aan het acteren. Camille Keaton doet het een stukje beter, maar zij moet het toch vooral hebben van haar kille schoonheid. Het gebeurt niet vaak maar de remake is toch geslaagder. De kills zijn ook niet om over naar huis te schrijven, op het einde was de inspiratie blijkbaar op (dan maar 2 mannen met het motorbootje om zeep helpen! De kill in het bad is dan wel weer ijzingwekkend (vooral voor de mannelijke kijkers!).