Garde à Vue (1981)

Heerlijk verbaal steekspel tussen Ventura en Serrault. Beide met een soort klassieke elegantie, ondanks de smerige zaken die aan bod komen. Mimiek en dialoog lopen naadloos in elkaar over. Snedig, gevat, intelligent en cynisch. Levert een hoogstaand duel op tussen beide heren waarbij de verhoorkamer steeds kleiner en benauwder lijkt te worden. Slechts zo af en toe wordt het ingeruild voor shotjes van buitenaf. Totdat een tintelende Romy Schneider wordt geïntroduceerd, wiens ondervraging de film (en zichzelf) in een ander daglicht zet. In zoverre dat het beduidend meer lading krijgt dan de dadervraag alleen, waarmee het in zekere zin abrupte slot toch op z'n plek valt. Kleine, maar verdomd fijne policier.

Ventura en Serrault zijn twee sterren die de kunst van het dialogeren perfect beheersen en hierin zit de kracht van deze film, een psychodrama, dat best ook als een toneelstuk geldt. Merkwaardig aldus dat met zo'n kleine actieradius de film bleef boeien. Mooie Romy Schneider als klassetoetje van een knappe film.

Vanavond twee Franse films achter elkaar gezien. Allebei uit de jaren 80. Ik zeg vaak bij oude films, met enige weemoed, dat ze dit soort films tegenwoordig niet meer maken. Bij deze film is dit ook het geval. Behalve de weemoed dan. Dit is zo'n soort film met hoogdravende dialogen en dan voornamelijk in één kamer. Een film als een toneelstuk. Die maken ze inderdaad tegenwoordig niet veel meer. Maar dat vind ik dus niet zo erg. In dit geval was het een politieverhoor om een verdachte tot een bekentenis te laten komen. Er wordt prima geacteerd en het verhaal wordt mooi opgebouwd. Maar verder heb ik er op deze manier niet zoveel mee. Ik zie hier ook niet echt de meerwaarde van film in. Dan toch liever op diverse locaties en een reconstructie van het verhaal. Zoals Derrick dat vroeger zo mooi deed.