Opinions

Vooraf nog enige vrees dat Chopper wel eens ten onder zou kunnen gaan aan een overdaad aan wannabe cool, maar, afgezien van een paar momentjes, vollédig ingepakt door Dominik's flow en Bana's vertolking. De verkleuring werkt zonder meer sfeerverhogend, film heeft grotendeels een aangenaam tempo en de dialogen hebben een paar voltreffers in huis.

Bepaalde geintjes vielen wat minder, zoals de beeldversnelling, het rijmpje en ook de steekpartij had een onsje minder gemogen. Dat zal die overdaad zijn. Daar heeft Eric Bana verder geen last van; werkelijk subliem als getikte mafketel. Sympathiek, lollig, lomp en beestachtig. Waardering voor het ook laten zien van de Chopper die zijn vriendin afranselt. Het eindshot zegt wat dat betreft ook wel wat. De rest van de cast is ook nog eens dik in orde. Mja, Chop heeft wat overdreven. So what. Het levert een verdomd leuke film op en Beethoven had his critics too.

Oprecht en rokerig drama, naturel gespeeld met een alledaagse hint, waardoor er al snel een authentiek sfeertje ontstaat. Tragisch natuurlijk, waarbij de structuur wat dat betreft erg meewerkt. Het ongeluk, dat versnipperd voorbij komt, hangt meteen al als donderwolk in de film en de verschillende manieren waarop het gefilmd is, is zonder meer van toegevoegde waarde. De wijze waarop Pierre's twijfels verdampen in dromerige hersenspinsels is van een poëtische waarde. Toch is het, ondanks de sterke rollen van Schneider en met name Piccoli, allemaal nét wat te compact om echt stevig bij de strot te grijpen.

Veel meer dan iets anders een fijne film van Carpenter. Niet eentje die je naar adem doet happen of de rillingen bezorgt. Niet meer in ieder geval. Carpenter weet de Plymouth Fury nog wel te voorzien van de nodige dreiging, maar zo'n logge bak blijkt toch niet echt geschikt als killer. Beetje koddig als-ie toeslaat, maar dat geeft niet. Het ding ziet er vervaarlijk uit.

De grille geeft het echt een gezicht. Daarbij krijgt Christine een paar fraaie scènes toebedeeld. Niks mis met die reparaties, de vlammenzee is gaaf en de stomende wagen is het meest indringende dat de film te bieden heeft. Effectief onderdeel is wanneer de radio met de versleten rock 'n' roll liedjes aanslaat, al kleeft daar op deze manier ook een nadeel aan.

Carpenters synthesizer is zo minder prominent aanwezig. Het is ook niet z'n beste score, maar de keren dat hij het kan gebruiken, doen er onmiddellijk toe. Jammer, maar het kan bogen op een ferme opbouw met een typisch sfeertje van toen en een opvallend leuk spelende cast. Van jong tot oud. Zeker de nerd is lekker op dreef als hij gaandeweg venijniger wordt.

Found footage, grotere krachten en sociaal drama. Van dat laatste gebruikt het te veel en wordt het te simpel verwerkt. De hoofdrol weet op dat vlak ook niet veel te bewerkstelligen. Wat dat betreft iets te ambitieus, waardoor het in z'n totaliteit niet zo veel indruk achterlaat. Best jammer, potentie voor een leuke en spectaculaire film is er wel. Het klieren is lachen, het ritje in de wolken ziet er fantastisch uit en de finale had met een meer evenwichtige aanloop een knetterende afsluiter kunnen zijn.

Wanneer ze Threshold! Take us to the threshold! brullen. Goed voor een lachsalvo wegens belachelijk. Een scène die sowieso het niveau van amateurtoneel niet overstijgt, zoals de Necromongers bijna de hele film versjteren. Een kliekje dat wel erg dicht tegen futuristische riddertjes aanzit.

En dat gaat dan uiteraard ook gepaard met allerlei stijve dialogen. Niet iets waar je mij een plezier mee doet. Niet erg mooie SFX en het stikt ook niet bepaald van de meest creatieve ideeën. Van die roofdieren moet je toch iets beters kunnen maken. Het komt zo toch iets te mal over.

Riddick moet er aan te pas komen om dat katje te temmen, zoals hij de hele film nog enigszins weet te redden. Coole vent met die onderkoelde, no nonsense houding, het brilletje en Diesels zware stembanden, maar ook de Furyan ontkomt niet aan de flauwe schrijfseltjes van Twohy.

Het verhaaltje wordt nog wat suffer als z'n achtergrond komt opspelen. Wanneer het knokken wordt, wil hij visueel nog wel eens wat proberen, paar aardige moves ook. Dat valt allemaal wel te prijzen, ware het niet dat hij de finale dan weer volledig verprutst. Het ziet er simpelweg niet uit.

Levendige, kogelrijke en extravagante actiestrijd tussen huurmoordenaars. De één kil en efficiënt, de ander flamboyant en met veel gevoel voor theater. Andy Lau mag zich wat dat betreft uitleven. Visueel komt To wat ruwer, wilder en vuiler voor de dag dan de gecontroleerde, weelderige stijl die ik prefereer, maar dat past dan weer wel bij deze tweestrijd. Bovendien levert het aardig wat vuurwerk op en daar weet hij uiteraard wel raad mee. Noem het maar een soort slow motion opera.

Je kan het pretentieus noemen, maar To doet het met een flinke grijns en veel plezier. Een verhaaltje is dan al gauw ondergeschikt, al is het hier wel dusdanig aanwezig dat je het idee krijgt dat ze hun best hebben gedaan om het allemaal binnen een beknopte speelduur te proppen. De enige keer dat het echt dolende is, is gek genoeg richting en rondom de climax. Normaal gesproken is Suet Lam de klos, dat is-ie ook, maar vooral Yam heeft een wat ongelukkig rolletje te pakken.

Dat Chengels helpt niet en wanneer hij dan op het eind dan eindelijk echt aan bod komt, lukt het niet meer. Daarvoor is het een vrij vitaal filmpje dat al geinig opent met de granaten en zo'n beetje heel Zuid-Oost Azië bestrijkt. Macao ís zelfs even het Wilde Westen en er wordt niet bepaald geschroomd om andere referenties de film in te slingeren. Zo zijn de Point Break-maskertjes goed voor één van de hoogtepunten. En die zijn talrijk genoeg om weer van een geslaagd filmpje te spreken.

Je kan je afvragen of spanning dé insteek is geweest. Ik zat eerder te denken aan onmacht en onbegrip. Film vond zijn inspiratie in seriemoordenaar Yoo Young-chul. Zijn Wiki is veelzeggend, hij startte zijn killing spree kort nadat hij was vrijgelaten (!). Van wat ik er van begrepen heb zijn er in deze nogal wat verwijten gemaakt richting politie. Dat zal dan wel de reden geweest zijn dat de agenten hier een nogal domme indruk maken.

Het is een storend element, ja. Zo zitten er nog wel een aantal (schoonheids)foutjes in. De scène bij de kruidenier kon mij daarentegen wel bekoren. Het toeval speelt daarbij een rol, maar de wetenschap dat het slachtoffer aanwezig is en dat er een dochtertje elders verblijft, had bij mij de overhand. Wat daar vervolgens gebeurt, is een vrij sterk moment (en wellicht een statement), al is de overdaad aan bloedspetters wel jammer. Desalniettemin effectief, tenzij je inmiddels murw gebeukt bent door torture porn en daardoor de intrinsieke kwaadheid die daarachter schuil gaat mist.

Niet alles lijkt even soepel te gaan en toeval speelt inderdaad een vrij grote rol, maar de aflevering is toch wel in orde. De pooier die uit geldelijk belang lijkt te handelen, verandert langzamerhand in iemand wiens drijfveren veel menselijker zijn (wellicht ook een statement?). Kwam best aardig uit de verf. Vertolkingen zijn ook ok. De killer is een weirdo, geen stereotiepe schurk, maar wel een vuil ventje. Die domme agenten willen wel, maar ze worden teruggefloten. Wat in ieder geval beter had gekund is het slot (dat gevecht). Daar lijkt men toch net iets teveel op effect te jagen.

Op de aankleding is niet zoveel aan te merken. Soms wat te droog, maar met veel shots in het donker, vele nauwe straatjes die iets ellendigs hebben en een wrange smaak weet Na er toch een naargeestig filmpje van te maken. Met meerdere ingrediënten. Wat mij betreft dan ook verre van onaardig.

Weer een overkokend stoofpotje kleffe drab van Howard. Een euvel waar sportdrama's wel vaker last van hebben, maar met een carrière en omstandigheden als die van Braddock, hoef je dat als regisseur echt niet nog eens te benadrukken. Ronnie doet hier niet anders en dat schiet bij mij al heel gauw in het verkeerde keelgat.

Alles in het teken van hoe zielig het wel niet is en alsof dat nog niet genoeg is, zit je ook nog eens naar een enorme goedzak te kijken. Dat zal allemaal wel, maar een boeiend schouwspel levert dat niet op. Zodra de piano voor de zoveelste keer opdoemt tijdens de crisisjaren, valt een diepe zucht niet meer te onderdrukken.

Dat zeurt dan ook nog eens door wanneer de Bulldog of Bergen de handschoenen weer aantrekt. De flashback wanneer het bitje valt, is hopeloos en het wordt weer diep zuchten als het bange vrouwtje het niet meer trekt. Alsof dat allemaal nog niet genoeg is, is er nog een subplotje voor niet veel meer dan een kort betoog.

In de ring en rondom de gevechten is de film tenminste in z'n element, al had ik best zonder de x-ray shots van brekende botten gekund. Daarbij is de wijze waarop Baer wordt geportretteerd veel te dik aangezet. Niet dat zo'n film historisch correct moet zijn, maar dit lijkt me overdreven. Hulde dan maar voor Paul Giamatti.

Er zal wel een groot idee achter schuilgaan, dat Gutmensch zal er ook niet voor niks zijn, maar hoe zich dat vertaalt naar de film, is lang niet altijd aan mij besteed. Brute opening, die gaat door merg en been. Barre omstandigheden, kil en bleek gekleurd, zonder meer. Dan proberen Foy en Barnard een trauma vorm te geven, maar hoe zich dat manifesteert, nogal dik aangezet, bevalt beduidend minder. Het slaat als het ware de basis weg onder dat wat komen gaat. De hoodie horror is op zich niet zo verkeerd, maar zonder een klik met Tommy's malheur is het effect niet wat het zijn moet. Of had kunnen zijn.

Bronsons stoïcijnse kop, een lekker wijf en een gierende vier wielse achtervolging. En dat allemaal nog voordat er een woord is gesproken. Na een korte opmerking zit je middenin een kogelregen. Je kan een film minder beginnen. Geweldig hoeveel tijd Sollima neemt voor de aanslag op de racebaan, idem voor de scène met die grote kruiper. Het zijn dat soort momentjes die zo'n film echt tekenen. Toen het nog kon. Tussen al dat moois laat Sollima de teugels wel wat vieren, maar The Vanessa Mechanism krijgt zo wel z'n beslag en de finale is er weer eentje om in te lijsten. IJselijk, die stilte.

Sterke cast, aardig budget, een opmerkelijk onderliggend verhaal en toch een teleurstellende film. Dat heet dan jammer. Begint nog sterk met de dolende Joey op de promenade in Long Beach. Paar fraaie locaties en shots, aardige muziek en de overgang naar een meer dramatische toon gaat ook nog redelijk. Ondanks de toch vrij zware materie blijft het op dat vlak toch een lichtgewicht, terwijl het een uitgelezen kans is om de psyche van Vincent LaMarca eens flink door te zagen.

Veel tijd wordt het echter niet gegund en veel compassie weet de Niro dan ook niet op te roepen. Kennelijk is publieksvriendelijkheid belangrijker dan de man en moet het weer snel richting thriller. Dan krijg je dus zo'n geforceerde scène waarin de Niro in de buitenlucht gaat zitten en de stemmen door zijn hoofd (en speakers) jagen. Dat werkt dus niet. Net zoals de verplichte ontknoping geen indruk meer kan maken. Het is niet echt oervervelend, maar op een gegeven moment wel vrij zouteloos.

Niet veel aan. Best een veelbelovend scenario, ook een aansprekende cast en tot en met overval gaat het allemaal nog wel, maar zodra het dan los moet branden, verraad plaats maakt voor wraak en alles wat daar mogelijk bij komt kijken, schiet Irvin op zo'n beetje alle fronten tekort.

Roys jacht op Skip heeft al te weinig om het lijf. Van typetje naar typetje, veel meer valt er niet te beleven. Narratief niet om over naar huis te schrijven, maar de afzonderlijke scènes staan ook niet echt bol van de intensiteit. De meer dramatische momentjes komen zelfs nogal sullig over.

Helemaal wanneer Janssen zich er weer mee gaat bemoeien. Tamelijk onbehouwen hoe Irvin zijn hoofdrol probeert af te pellen. Ik kon er maar weinig mee, Keitel al met al ook niet. Te weinig vlees en bloed bij zijn karakter, meer een pionnetje dat wordt ingezet om de overkant te halen.

Verder enkele rare muziekkeuzes, al is de openingstrack wel een aardige. Geldt ook voor iets met een auto en een hek, maar het sfeertje is niet grauw genoeg en degene die verantwoordelijk is voor de dialogen, mag de volgende keer iets creatiever zijn. I'm my own police. Toe maar.

Gracieuze gangsterfilm met heel wat acteerkracht. Film opent ijzersterk met een ontsnapping en rolt gestaag voort met de opzet naar de roof en de jacht van de politie op Sartet. Heel aardig vanwege de verwevenheid en de draadjes die Le Goff onbewust oppikt. Een bevlogen inspecteur met een sigaret als extra tegenstander; leuke rol van Ventura.

Eigenlijk valt er bijzonder weinig op aan te merken totdat het plot ineens een wat slap konijntje uit de hoge hoed tovert. Jammer dat het nietige onderonsje op het strand het slot kleurt, want de rest is oerdegelijk misdaadwerk met een internationaal tintje en Morricone's timbre.

Cultfilmpje dat een beetje piept en kraakt onder z'n eigen status en gelijk. Lester kondigde z'n film aan als een waarschuwing van toenemende criminaliteit op scholen. Anno nu roept het anarchistische karakter weinig verwondering meer op en de tijd heeft z'n geweld inmiddels ingehaald. Qua voortgang is het ook wat te gammel om een tik uit te delen, maar buiten dat valt er nog genoeg te genieten. Het tijdsbeeld bijvoorbeeld. Niet dat de theme song mij nu zo aanspreekt, maar kenmerkend is het wel. Kleding, kapsels en graffiti spreken boekdelen en het punkfeestje is het helemaal.

Wanneer de plot er aan te pas komt, krijgt het filmpje het wat lastiger en moet het het meer hebben van afzonderlijke scènes. Maar die zijn er en best in ruime mate. Het pianomomentje is sterk en ook van belang, de confrontatie in de toiletten is er eentje om te onthouden en de doordraaiende collega gaat van wankel naar magnifiek. Hilarisch, die kop van McDowall. De verkrachtingsscène viel mij vooral op als mak, maar intrinsiek natuurlijk wel schokkend genoeg om samen met de eruptie van geweld in het slot (ineens best fraai geschoten overigens) de faam van de film te bevestigen.

Kleurenversie met zo ongeveer dezelfde ingrediënten. Lord of the Rings, aapjes op de veranda, een bepaald soort erotiek en een intieme discussie; allemaal best leuk. Jay en Silent Bob zijn nog steeds niet aan mij besteed, maar Rosario Dawson is hier wel een hele fijne verschijning. Het verhaaltje piekt minder en het gaat mis als Smith te nadrukkelijk met z'n thema in de weer is. De kart scène is niks en na het (te) platte showtje wordt het (te) belegen.

Geinig projectje van Smith. Dat korrelige zwart-wit had voor mij niet zo gehoeven. Levert natuurlijk wel een troosteloos sfeertje op, maar een MTV velletje had het ook wel gedaan. Maar goed, het heeft nauwelijks iets gekost en levert een veelvoud op. Scherp en rap afgeleverde dialogen, zeker van beide clerks, bezopen gesprekken (Star Wars!), vreemdsoortige theorietjes, maffe taferelen met en zonder klanten en zelfs de voortgang kent ergens een hilarische piek. Iets met een intiem onderonsje op een donker plekje. Krakkemikkig, maar leuk.

Altijd fijn als een film ergens in de opmaat door iets of iemand een brug weet te slaan. Cloaca legt een bommetje via een vrijpartij, terwijl Toms verbaasde houding een enorme boost krijgt door de geweldige mimiek van Blok. Ik kon er wel om lachen. Met nog wat beslommeringen elders, die ook voor wat humor zorgen, is het al snel code rood bij het gezelschap. Troef van de film, ik zat althans niet te wachten op een treurspel van vier egocentrische veertigers en hun afgebladderde vriendschap.

Dat het stilaan gaat donderen, is niet zo verwonderlijk, maar zo heeft het tenminste een ferme basis om het te laten landen. Ze hebben wel wat, dit viertal. Een stel eikels natuurlijk, maar toch. Sterk geacteerd, vlotte dialogen, een verhaaltje dat blijft aanspreken en het heeft ook een aantal toffe scènes in huis. Die van de poster mag er in ieder geval zijn, die met de hoer is van begin (Madness!) tot eind lachen, gieren, brullen. Zwarte komedie met wat leedvermaak en een einde dat er toe dat. Knap.

Een preek en een moordzaak waarbij de boodschap belangrijker is dan de dader. Lee's ghettoschets is zo dik aangezet dat het effect vooral averechts is.

Bijna elk personage krijgt op zeker moment in de film, begeleid door een aanzwellende score, een speech waarin de problematiek woord voor woord wordt opgedreund. Alsof Lee zijn publiek oproept om nu even goed op te letten, want hij gaat wat vertellen. Pas in het slot lijkt hij dat publiek iets serieuzer te nemen, als Rocco niet ingaat op de vraag waarom hij dit nu allemaal doet. Een lichtpuntje in een happy ending dat verder echt niet door de beugel kan.

Het plot heeft uiteraard te lijden onder dat gedram, maar heeft op zichzelf ook niet veel te bieden. Het begint nog goed met de wrange optiteling, een visueel rauwe stijl, de wereld van de clockers en de schimmige moord. Ook een paar prima acteurs, alhoewel Turturro bijna niks te doen krijgt.

De cop-lingo bij Darryl's lijk belooft nog heel wat, maar al snel blijkt dat Strike geen partij is voor Rocco. Wie The Wire gezien heeft (geen 100% terechte vergelijking, maar vooruit), zal hier niet warm of koud van worden. Het dilemma van Strike krijgt nooit echt vorm en Lee blijft er maar dingen bij de haren bijslepen om zijn visie op te dringen. Het maakt de film er alleen maar stroever op.

Qua misdaad een gemankeerde film, maar als film die inner city life onder de camera legt, dus ook geen succes. De geforceerde vertelstijl laat geen ruimte voor interpretatie of wat dan ook. Spike Lee geeft les, op belèrende wijze.

Nooit echt een knots van een film gevonden. Herkijkje bevestigt dat ook wel, al viel 't me mee. Film schiet toch voortreffelijk uit de startblokken met de vreemde vondsten op aarde, Roy's temperamentvolle gezinnetje en zijn ontmoeting bij de treinovergang. De spectaculaire lichtshow bij Jillian is zelfs buitencategorie.

Spooky ook, maar daarna slaat Spielberg een andere weg in die de schwung er uit laat lopen, waarbij het bovendien niet meer erg toonvast overkomt. Het duurt ook allemaal vrij lang eer het ´fantastische' sfeertje van daarvoor weer terugkeert, alhoewel het er niet meer aan kan tippen.

Het beste is er wel af na na Barry's verdwijning. Wat rest is een ietwat jolig avontuurtje met sympathieke sci-fi, waarbij die deuntjes een leuke eigenschap zijn. It's better than Goofy Golf, dat wel.

Iets over integriteit en een overheid die in angstige tijden steeds minder transparant opereert. Actueel, ja, maar zonder ballen en vernuft. Het komt op mij over als een ruim bemeten scenario, samengeperst in anderhalf uur. Eerste minpuntje is de gedoofde relatie tussen beide hoofdrollen. Begint onderhand een zwaktebod te worden om een film met een onderwerp als dit te larderen met zo'n soap laag.

Dat zou een dubieus dossier als dat van Erdogan niet in de weg hoeven te staan, ware het niet dat het amper boeit. Mensen verdwijnen, spelen een dubbelrol en manipuleren de boel; het hele zaakje stinkt, maar ontwikkelingen vallen als vanzelf uit de lucht. Crowley weet het maar niet tot leven te brengen. Zelfs wanneer hij halverwege meer op een thriller gaat inzetten, blijft het een lauwe bedoening.

Misschien niet het materiaal dat hem het beste ligt, bij Boy A ging het per slot van rekening beduidend anders en beter. Wel een nette cast voor zoiets, met uitzondering van dat blonde geval, al krijgen Bana en Hall niet iets om handen dat er echt toe doet. Dan krijg je alles bijelkaar een film die een verhaaltje heeft dat het enigszins aan de praat houdt, maar tegelijkertijd een uitgebluste indruk achterlaat.

Mooi intiem liedje, The Blower's Daughter van Damien Rice. En dan krijg je zo'n film voor de kiezen. Hier over de dochter van een metselaar, maar iets als cynisme schiet zo al snel te binnen. Het gebeurt vaker naarmate dit gepromoveerde toneelstuk vordert, want het laat geen spaan heel van driekwart van z'n personages. Het komt weliswaar wat wankel uit de startblokken middels ruw aaneengeschakelde verwikkelingen en dito tijdssprongen, maar eens spul samen is, staat er hoe dan ook een boeiend relatiedrama waar de egoïstische ondertoon suddert en uiteindelijk knettert.

Eerlijkheid vormt een enorm obstakel en liefde blijkt niet meer dan een spel van veroveren, hebben en houden, want als het gaat om houden ván ligt het allemaal toch beduidend anders. De scherpe, soms langgerekte en kaatsende dialogen geven het samen met de cast de nodige flair, die het bij gebrek aan andere wapens ook wel nodig heeft. Met name Owen mag enkele malen flink uithalen. Tegenover Roberts (de vragen die hij brult!) en helemaal met de ook al vlammende Portman in de nachtclub. Een smeerlap, maar toch ook niet helemaal. Het zou zomaar z'n beste rol kunnen zijn.

Het introotje is net even te lang, Hud is vervelend en Rob's drijfveer vormt ook niet een sterk onderdeel, maar april zit wel mooi verwerkt in de film. Verder ook niet zo belangrijk, het found-footage spektakel is overweldigend. De eerste inslagen zijn heftig, de hectiek spat van het scherm en de manier waarop het gevaar getoond wordt, is bijna sarrend. Nou ja, ik had hem ten tijde van de hype al eens gezien, maar ook nu is het nog enerverend en intens.

De stad staat er ondertussen ook fijn op met al het puin en de rook, de cast doet het overwegend naturel (afgezien van die ene dan) en het kent weinig tot geen rompslomp. Lekker bondig en energiek allemaal, het heeft een behoorlijk creepy scène in huis (ondergronds eigenlijk) en zo'n shotje als die van het witte rijtuig kan ik ook wel waarderen. Hetzelfde geldt voor de famous last words. Film wordt sowieso netjes afgerond. Kort maar krachtig.

Leuk uitgangspunt dat een beter lot had verdiend. Het pakje zit als gegoten en Watts gaat van start met een dosis donkere, macabere humor. Ik kan althans wel lachen om dat gedoe met die twee zagen en de clown splatter aan de muur. Rondom de video game is het ook nog leuk, maar stilletjes aan laat de film dat toch wat varen, op zoek naar andere zaken als drama, spanning en gore. Daar scoort het beduidend minder mee. De scène in de speeltunnel staat eigenlijk symbool voor het geheel. Sterk idee, maar in de uitwerking komt het er niet helemaal van.

Leuk om die verbeten kop van de ook hier vuilbekkende Alan Ford weer eens te zien. Mental Mickey is de andere die de show steelt met een volley als één van de hoogtepuntjes. De film komt vlotjes uit de startblokken met o.a. leuke flashbackjes e.d., het taaltje is een bonus, de vlees- en botresten vliegen al vrij snel in het rond en de senioren brengen op hun manier wat lol in de brouwerij. De kwieke Hamish is niet bij te houden. Probleem is wel dat het na verloop van tijd een beetje meer van hetzelfde wordt met al dat wapentuig.

Pamploitation. Tweelingen die een subgenre op zich vormen in een verzameling toffe, lompe en brakke scènes met een plotje om het enigszins aan elkaar te knopen. In plaats van dat had het wat mij betreft best nog wat meer zwoele soul mogen hebben, maar vooruit. Als je geen grijns op je waffel krijgt van de introductie van King George, zal je hier niet veel aan hebben. Nou ja, Grier dus, meer vrouwelijk schoon dat elkaar te lijf gaat (wat je al niet in zo'n afro kunt verstoppen) en er komt zo af en toe grof geweld aan te pas. Geen genade vanaf de opening, er is iets met een auto dat een staartje heeft en gerechtigheid zal geschieden. She's a wild animal!

Een stemmige thriller in en over Zuid-Afrika. Wie voor een bonkende misdaadfilm gaat, kan maar beter wegblijven. McKenzie zet in op een bedaarde, onderkoelde ambiance, zoals op de poster te zien is. Een treffende weergave van het uiterlijk van de film. Bijna gestript van kleur, grijs en kil met muziek die op beheerste wijze een weinig optimistische en van tijd tot tijd dreigende toon in de film legt.

De ijzige, soms bezwerende fotografie sluit daar naadloos op aan. Niks mis mee, al maakt het de film zo ook een beetje afstandelijk. Temeer omdat het niet zo gek veel tijd spendeert aan z'n hoofdrol. Alles wat de man is, zit er in en Kgoroge doet het met tact, maar hij blijft zo net wat te ver weg om helemaal mee te gaan in zijn tegenstrijdige wereld. Jammer, want een boeiend personage, dat is hij wel.

Het corruptiezaakje doet zo ongeveer wat het moet doen. Registrerend van karakter, zonder poespas en vooral doelmatig. Integrity is a luxury few can afford zal de zin zijn die de boel samenvat. Het enige echt moeizame momentje is op het roeibootje. Dat had McKenzie iets soepeler mogen aanpakken. Toch een cruciaal en zo ook heikel punt in z'n film, al zal dat ook wel over het einde gezegd worden.

Over mannen en waartoe ze in staat zijn. Wie het moet hebben van afgeborstelde plotjes, is er aan voor de moeite. Mickle richt zich vooral op de psyche van al dan niet reeds geharde kerels in het small town America van de jaren tachtig. Ja, er zijn twists, maar de grootste vindt plaats in het hoofd van Dane. Een oprechte lijstjesmaker en stand up citizen die verstijfd van angst en per ongeluk de trekker overhaalt.

Het zal een mix van zijn van een moreel besef en de aantrekkingskracht van hen die (wel) zonder enige schroom tot actie overgaan, die hem doet besluiten om hun pad te volgen. Een andere wending heeft met de toon van de film te maken. Zeker wanneer Don Johnson met zijn lichtjes flamboyante personage wordt geïntroduceerd, neemt Mickle een risico door onder meer wat knauwende humor toe te voegen.

Niet de enige keer dat hij aan het karakter van zijn film zit te morrelen. Vrij gedurfd, zeker na het eerste wervelende uur. Zo goed als vlekkeloze cinema, badend in een bedwelmende en zinderende atmosfeer, mede dankzij de Carpenter-esque score die komt spoken, bloedstollend door Shepard die als een bijna larger than life-achtige verschijning de stuipen op het lijf komt jagen. Toch zeker in het slaapkamertje.

Misschien dat ik er nog eens op terug kom, maar dat niveau raakt het eventjes kwijt en de tape is zeker niet de meest soepele manoeuvre van het scenario, maar het slaat zo wel een wrange en bittere weg in die zijn eindbestemming vindt in een spetterende finale waar nog wat andere invloeden merkbaar zijn. Die slow motion zal er niet voor niks zijn. Een stijlvolle en dappere film met Sam Shepard als uitblinker.

Moeilijk te bevatten, dit soort hervormingskampen. Blijkbaar iets waar ouders hun kroost vrijwillig naar toe sturen en waar ze vervolgens jarenlang aan militaire discipline en hun lot worden overgelaten. Dan is het kind niet het enige probleem. Ik kon er af en toe maar moeilijk bij, al kan de film daar natuurlijk niets aan doen. Dat komt later, want Grashaw wil jammer genoeg wat teveel.

Z'n sfeerschets is in ieder geval in orde. Er is nogal wat aan de hand rondom Brad, maar de toon van de film is grotendeels kalm en beheerst, zodat al dat drama een stootje kan hebben. De tweede troef is de aanwezigheid van P.J. Boudousque. Zet een interessant personage neer. Niet de stereotiepe tiener, niet het typische slachtoffer, koel en dan weer kwetsbaar, dom en ook doordacht.

En bovendien goed geacteerd. Niet de enige, al geldt dat niet voor Burns. Zeker niet als hij naar de fles grijpt. Hoe dan ook, het leek me wel voldoende om de finale aan op te hangen, de geknakte psyche van de jongen, maar daar haalt Grashaw er van alles en nog wat bij, zodat z'n film in een ietwat ander licht komt te staan. Minder van dat had wat meer kunnen opleveren, vermoed ik.

Laat Mann los in nachtelijk Los Angeles en de taxichauffeur hoeft bij wijze van spreken niet eens wat te overkomen om tot een prima film te komen. Biologerende fotografie in een grootstad waar de mensen niet of nauwelijks nog naar elkaar omkijken. Het geeft het een benauwend en surrealistisch effect. Iets als met de overstekende coyotes lijkt onbeduidend, maar het past perfect bij die ambiance.

Wat dat betreft had het plotje wat bescheidener gemogen, want zodra dat nadrukkelijk de kop opsteekt, is het allemaal een tandje minder. Niks mis met Cruise als grijze huurmoordenaar. Een produkt van de stad die hij haat, onverschillig, maar bovenal gedecideerd in hetgeen hij zegt en doet. Rondom Foxx zit het niet lekker. Deels vanwege een ongelukkig rolletje, maar ik geloof hem nooit helemaal.

Als laffe dromer is het al niet veel, maar hij krijgt de twee uitersten van zijn karakter ook nooit verenigd in z'n personage. Dat merk je dan vooral wanneer hij Felix ontmoet. Beste scènes zijn wanneer Vincent aan de bak moet. De jazz- en nachtclub bijvoorbeeld, maar ook de kille, klinische wijze waarop Ruffalo de film verlaat. Weer zo'n momentje waarop de sfeer de film bepaalt. Het beste onderdeel.

Wrede boobytraps, krakende botbreuken en diepe vleeswonden; deze collectie heeft het allemaal, maar zo'n film valt en staat toch ook met z'n moordende middelpunt. Dan valt te denken een killer die met een koele, gedistantieerde houding en pure dominantie zijn slachtoffers te lijf gaat. De opening is wat dat betreft een regelrechte voltreffer. Daarna, en dat beslaat al met al toch ca. driekwart van de speelduur, komen de verhoudingen iets anders te liggen.

Het hotel biedt dan wel een scala aan mogelijkheden om allerlei smeerlapperij te tonen, maar een film als deze is dan weer niet zo gebaat bij een zwikje hired guns die zich een weg schieten door de horror. Dieptepuntje wat dat betreft is wanneer nota bene de verzamelaar zelf een machinegeweer staat te legen. Dat is me wat te gemakkelijk. Een enigmatisch ventje met dat masker, maar in deze drukte krijgt hij te weinig kans om een ferme vuist te maken.