Opinions

Onderhoudend lijkt me wel een passende term. Ik zit hier althans niet met klamme handen naar te kijken. Daarvoor is het een te geijkt format. Voor kleine Hannah is nog wel wat sympathie op te brengen, maar de rest is toch al gauw bedoeld om klappen, of in dit geval scherpe objecten op te vangen. Dus zal het van iets anders moeten komen en dan blijkt Dunstan, wanneer het geweld eenmaal losbarst, een weliswaar niet al te logisch, maar wel effectief sfeertje te creëren.

Ritme, geluid en montage maken het in ieder geval erg energiek, belichting is een meerwaarde en 't heeft zowaar een aardige killer in huis. Ruw, agressief baasje met een doos als handelsmerk en gloeiende ogen als eigenschap. De traps en kills kunnen er mee door, al mist het een echte uitschieter. Ofschoon het einde van Larry in het water met dat visje naast hem er zeker mag zijn. Slot is nogal opgerekt, maar soit. Pittig en doelgericht filmpje met een verzamelaar waar nog wel wat rek in zit.

Digitale kou. Veel van de buitenscènes die er simpelweg te fake uitzien, met name rondom de brug. Het komt ook nooit over als een beproeving voor de inwoners van de kolonie en zo zijn er meer dingetjes die niet helemaal lijken te kloppen. Binnen ziet het er gelukkig een stuk beter uit.

Maar Renfroe neemt niet echt de tijd om wat sfeer aan z'n film toe te voegen en mist elke finesse om op een ander vlak te scoren. Het zakt al snel weg naar een lopende band werkje waarvan er dertien in een dozijn gaan. Zo'n type als Mason (Paxton toch..) is allang geen zak meer aan.

Nog wel een snufje horror, maar dat verzuipt in loze actie taferelen. Beetje knokken en zo. Een wat lullig allegaartje van films met een soortgelijke locatie, waarbij deze die verre van optimaal benut. Een titel als 30 Days of Night, om maar wat te noemen, doet het dan toch heel wat beter.

Newman nog eens in de rol van Fast Eddie Felson. Nu als doorleefde mentor die zichzelf hervindt. Doet-ie goed, misschien wel beter dan in The Hustler, al is het drama van die film steviger dan hier het geval is. Scorsese hakt zich er als het ware doorheen, waardoor het allemaal niet echt van de grond komt, hier en daar zelfs een beetje simpel aandoet. Z'n regie is energieker, idem voor de muziek, al zit er wel eens een missertje tussen.

Scorsese toont een paar schimmige poolhalletjes met enkele kleurrijke spelers (o.a. Turturro en ook Iggy Pop speelt even mee), het 9-ball gebeuren swingt meer dan in de voorganger, al is het ook niet helemaal je van het. Cruise als arrogante goudklomp mag zich aanstellen, z'n vriendinnetje doet lekker mee, maar ergens halverwege raakt de film wat van z'n kracht kwijt, zodat het rondom het toernooi jammer genoeg meer suddert dan kookt.

Aardig opgebouwde thriller met een beangstigend uitgangspunt dat meteen aanspreekt. Ideale setting die een paar sterke scènes opleveren waaronder die in het instituut. De ware aard is niet zozeer verbazingwekkend, maar wel griezelig. Dat is ook zo ongeveer het punt waarop de film een meer doorsnee karakter aanneemt. Mist een kers op de taart, maar verder een fijn filmpje.

Niet zo best. De Britten willen nog wel eens wat venijn meenemen, maar het spul wat hier opdraaft valt om andere redenen op. Vooral Jason is een ergernis. Je ziet ze vaker, dat soort opgefokte heethoofden, alsof ze populair zijn bij scenarioschrijvers, maar het is vooral een blok aan het been van de film.

En dan gaat Lloyd zich ook nog steeds spastischer gedragen. Nee, geen groepje met toegevoegde waarde. De rest is dat ook niet echt. Een hoodie horror dat uiteindelijk afbuigt naar het gebruikelijke stramien van een slasher. Dit keer in een enorme flat. Druk op de schouders van de killer van dienst dus.

Hij heeft wat sadistische trekjes, maar een fenomeen wil het bij lange niet worden. Paar aardige momentjes en dat is het wel. Visueel redelijk afgewerkt, over de geluidsomlijsting ben ik minder te spreken. Vaak veel te nadrukkelijk aanwezig. Het einde slaat de plank ook nog eens mis. Een niemendalletje.

Lompe brok actie met de nodige lol en geen grammetje vet om het lijf. Ik kan maar moeilijk een grijns onderdrukken bij het horen van de steel drums van James Horner en al helemaal niet bij de cheesy introductie van het gezinnetje Matrix. En daarna is het niks meer dan volle kracht vooruit met one gigantic motherfucker, onbehouwen geweld, een karrenvracht aan droge, foute oneliners en andere macho bullshit.

Het dametje doet een bijdehante duit in het zakje en is even heerlijk overdreven bezig tijdens de auto achtervolging. Ondanks dat ik 'm al ontelbare keren heb gezien, was ik blijkbaar vergeten dat David Patrick Kelly (Sully b.k.a. Luther) hierin opdraaft. Prettige verrassing. Minnetje, en dat heb ik eigenlijk altijd gevonden, is toch die Bennett. Een soort aangeklede Frankfurter die alleen in het slot heel eventjes aanhaakt.

Oké, waargebeurd dus. In chocolade letters. En het experiment van Milgram. Niet dat ik dat wist. Ik heb maar even opgezocht hoe dit in hemelsnaam heeft kunnen gebeuren. Blijkbaar een menselijk trekje. Zoiets maakt de film er natuurlijk niet meteen beter op en een échte hoogvlieger is het ook niet. Zobel blijkt toch ook weer niet de meest geraffineerde regisseur en schrijver.

Iets in de sfeer dan wel de toon van de film deugt niet helemaal. Zo opent het nogal onhandig als blijkt dat Sandra wat moeite heeft met de jeugd van Becky. Kreeg daar een beetje een The Office gevoel van, maar dan in een fast food tent. Een jaloezie die in het verdere bizarre verloop een sluimerende rol blijft spelen, maar het misschien nog wel moeilijker te vatten maakt.

Toch heeft de film wel wat. Het blonde meisje speelt het met een zekere beheersing en de stem is soms te vals, maar veelal kordaat. Ik had hem liever niet in beeld gezien, maar met de druk die hij stilaan op meerdere personen uitvoert, heeft hij niet alleen hen in een houdgreep. Vol ongeloof kijken is per slot van rekening ook fascinerend. De nabrander is dan weer overbodig.

Gaat natuurlijk nergens over. Het gezeik over de verjaardag van Cameron's dochter knaagt door tot in het slot, Malloy is zo'n azz kikr die alleen hier op z'n plaats is en de goedzakkerij is nauwelijks te verteren. Enzovoort. Maar wel allemaal met een knipoog. En dan krijg je ineens opgeblazen onzin met veel drive, veel lol en veel uitstraling, dat zich uit in een donzig konijntje, omvangrijke vuurzeeën en stoere c.q. bijdehante one-liners van nogal geflipte figuren.

Vooral de verzameling delinquenten doet er toe. Zo'n kop als die van Swamp Thing (ook de namen zijn heerlijk fout) is een must voor dit soort films. Trekpleisters als Trejo, Rhames en zéker Malkovich, die zich echt staat uit te leven, staan garant voor venijnige expressie en tongval. Kers op de taart is Buscemi, verpakt als een soort volwassen nerd, die de meest hilarische dingen uitkraamt en in bijna elke scène de show steelt. Hier en daar zelfs op gedenkwaardige wijze.

Oké, de doorjengelende muziek is af en toe wel behoorlijk kut, maar dat wordt goedgemaakt tijdens Sweet Home Alabama met, alweer, een wisecrack van Garland Greene. Film dendert voort en heeft een doldwaas slot, maar als verplichte kost binnen dit lompe actiespektakel zeker smulbaar. High Energy Action staat er op één van de posters. Mja, dat lukt heel aardig met als bonus veel lol en bezieling. On any other day, that might seem strange. Maar niet op deze dag.

Redelijk. Frisse start met passende cameratruukjes e.d. die het vrijbuitersleven van Barris kleur geven. Lekker onbezorgd sfeertje, sterke rol van Rockwell en een paar aardige momenten fleuren de film op. Zo'n uitstapje naar Helsinki biedt toch de nodige soelaas. Grappige cameo's ook. Zodra er wordt geschakeld naar een meer ernstig toontje, wordt het allengs minder.

Het CIA gebeuren komt daarvoor qua plot al wat moeizaam uit de verf en als Clooney bizar en serieus aan elkaar plakt, verliest het toch wat flow. De balans tussen tragisch en komisch is na verloop van tijd een beetje zoek. Misschien had Kaufman dan toch gelijk.. De slotsom, Barris legt uit wat The Old Game inhoudt, is nog wel een droge afsluiter, maar al met al niet een film die nog enige tijd nasuddert.

Zo'n filmpje waar Steven Soderbergh wel raad mee zou weten. Foley gaat het iets minder af. Gevat en hip, maar toch niet glad en scherp genoeg om er helemaal mee weg te komen. Meeste personages en dialogen zijn niet echt sterk genoeg om het op sleeptouw te nemen. Aan star power geen gebrek, maar aan Hoffman als kauwende kingpin valt weinig plezier te beleven.

Rachel Weisz mist de uitstraling voor een rolletje als deze en de hoofdrol ben je ook zo weer vergeten. Wel een paar leuke gimmicks, zoals de top 3 redheads, maar te weinig om de film aan op te hangen. Het verhaaltje neemt wat dat betreft veel tijd in beslag. Het kronkelt via de voice over allerlei kanten op, maar verder dan vluchtige, milde fun komt het al met al niet.

Exorcistische spookhuishorror met bekende ingrediënten. Het is Wan toevertrouwd. Iemand die het zweet uit je poriën weet te persen met zijn plaagstoten en spanningsopbouw. De film duurt eigenlijk wat te lang en het scenario probeert ook op wat omslachtige wijze nog iets extra's toe te voegen, maar een enge pop is nu eenmaal een toegevoegde waarde in zo'n aanslag op je zenuwen.

De geluidsband staat al te loeien als het bewerkte logo van Warner Bros. verschijnt, terwijl de spiedende camerabewegingen het ergste doen vermoeden. Waar Wan minder bedreven in is, net als bij Insidious, is de executie. Met zo'n ijzersterke basis valt de demoon toch een beetje tegen en de climax laat ook wel wat te wensen over. Een helletocht, maar weer zonder daverende eindspurt.

Bijzonder filmpje over een bijzondere vent, al laat het me iets te koud voor een bijzondere score. Mooi in beeld gebracht, dat zeker. De heroïne scène uiteraard, maar bijvoorbeeld ook de galante en dan ineens abrupte overgangetjes die het mysterie rondom de manvoeden. Enerzijds onberispelijk en gedecideerd, anderzijds fragiel en ongemakkelijk. Met flarden informatie wordt de hoofdrol stapsgewijs opgebouwd, terwijl Servillo's vertolking gaandeweg steeds meer aan kracht wint.

Met Magnani heeft het dan ook nog eens een ongekende blikvanger in huis. Toch blijft de film om een of andere reden een ietwat gereserveerd effect houden. Moeilijk om de vinger op de zere plek te leggen. De eigenzinnig muziek is het in ieder geval niet. Verrassende keuze, de electronica e.d.. Pakt van tijd tot tijd best sfeervol uit. Wellicht dat Sorrentino's strakke stijl niet meer toelaat of dat het scenario niet helemaal toeslaat tussen Titta en Sofia. Hoe dan ook, het einde is prachtig.

Death is the most reliable form of sterilisation. Was het fictie geweest, was het als onrealistisch bestempeld. Het thema is op zich al sterk genoeg om je aandacht er bij te houden, maar ook de cast brengt het er aardig van af. Onder leiding van Kenneth Branagh die met zijn gedreven, dwingende vertolking van Heydrich de hele film op sleeptouw neemt. Ik had nog enige vrees voor een iets te theatrale uitbeelding, maar het blijft allemaal aardig binnen de perken. Een gevoel van walging valt al snel niet te onderdrukken, de uitbarsting van Stuckart jegens Klopfer knettert en enkele uitspraken doen je handen jeuken. Een bittere pil.

Serene film die persoonlijke dramatiek op een beladen onderwerp laat borrelen. Audiovisueel best een bijzonder staaltje. De diversiteit in kleurengebruik, cameravoering en perspectieven leveren een intens, verdorven sfeertje op. Vertolkingen zijn eveneens uitstekend. De transformatie van Justin van een gereserveerd diplomaat tot een betrokken idealist mag er ook best zijn, al voelt de relatie tussen de Quayle's nooit helemaal lekker en was zijn 'this one we can help' misschien iets te gemakkelijk.

Wat in ieder geval te gemakkelijk is, is de karige uitwerking van de misstanden. Een erg eenzijdige benadering die, vanaf het moment dat Justin op onderzoek gaat, eigenlijk alle stroom uit de film wegneemt. Het blijft vooral leunen op het onrecht zelf, zonder daar een geladen verhaal omheen te bouwen. Eigenlijk zijn na een uurtje alle troeven wel zo'n beetje uitgespeeld. Ja, het is niet eerlijk en het is zielig, maar daarom nog niet meteen aangrijpend of boeiend. Film mist een of twee smaakjes.

The Spear of Destiny met half breed duiveltjes en engeltjes. Dat soort onzin. Zodra Lawrence gas terug neemt, iets van ernst aan de dag legt en met gezwollen dialogen aan de haal gaat, zakt z'n film meteen naar een heel bedenkelijk niveau. De cynische houding van Constantine wil niet echt los komen, al doet Reeves het niet eens zo loom. Ook de andere typetjes blijven ver verwijderd van memorabel. Stormare komt nog het dichtst in de buurt. Veel wanna be, ook in aankleding via een aantal aardige sets en shots, maar Lawrence gooit er tegelijkertijd ook hele klodders CGI tegenaan. Tien jaar later is dat niet meer zo imponerend, voor zover dat toen het geval was.

Zwart beeld, een kuch en de vermelding dat we op dag twee van de epidemie zijn aanbeland. Een sobere start, iets dat ook de rest van de film blijft beheersen. De cast doet er nog een schep bovenop met naturelle vertolkingen, terwijl Soderbergh de epidemie vanuit verschillende ooghoeken benadert. Een insteek die het heel wat beangstigender maakt dan welk willekeurig virusspektakel dan ook. Met een aardige score, zeker wanneer Soderbergh de omgevingsgeluiden even laat voor wat het is.

Bovendien houdt hij de vaart er redelijk in door nergens te lang stil te staan bij personages en situaties. Dus geen tranentrekkerij, maar hier en daar toch wel enkele tere momentjes die wat effect sorteren. Het neemt wel iets teveel hooi op de vork. De plot kent toch aardig wat lijntjes en elementen die bij zo'n uitbraak horen en niet alles komt even compleet uit de verf. Neemt niet weg dat het door z'n ingetogen aanpak in ieder geval een interessante en ergens ook wel huiveringwekkende film is.

Alweer een laatste klus-variant en dat gaat ook hier niet zonder slag of stoot. Kormákurm verpakt het allemaal wel fraai. Zeker in de eerste helft is het af en toe sightseeing op afstand met grote, wijde opnames en tot aan de meet blijven dat soort tussenshots van waarde. Daarbij heeft de verhuizing naar Panama een actiemoment dat wordt opgefleurd met fijne slow motions en kogelinslagen.

Het verhaaltje staat ook al vrij snel op poten, zoals de hele film een prettig tempo heeft. Met de cast is weinig mis, al is Ribisi als klerelijer even wennen. Probleem zit 'm vooral opgesloten in het script dat al met al te veel hooi op de vork neemt. Onderweg soms al wat wankel, maar met name hoe het rolletje van Beckinsale wordt afgerond is te zoetsappig. Geen bijzonder, maar wel een aangename smokkel.

Pijnlijk slecht. Sowieso al erg lelijk. Menig TV filmpje komt verder dan de grijze bende die Hunter hier op het scherm tovert. Het wordt zelfs lachwekkend wanneer hij de wroeging van Lee Ray probeert vorm te geven. Hopeloos. Als er al eens iets interessants te zien is, voor zover überhaupt aanwezig, is er donderende muziek om het te verknallen. Verhaaltje is natuurlijk volledig bezopen, maar het loopt ook nog eens voor geen meter en zit vol met rompslomp.

Het lijntje met de Russen wordt nooit interessant, de scène op de kermis is, net als alles rondom Michelle Rodriguez, om te huilen en het gedoe rondom het zoontje van Copeland is tenenkrommend. Liotta mag zich even uitleven, maar zo'n huilbui werkt vooral op de lachspieren. Dafoe loopt er ook maar verloren bij. Van begin tot eind een bedroevende film die op geen enkel vlak ook maar iets bewerkstelligt. Nou ja, een jongerencentrum. Ook dat nog.

Karakterstudie in thrillerformaat over eenzaamheid, paranoia en obsessies. Traag, repeterend, maar vooral intrigerend hoe Caul's zelfontworpen isolement stilaan een illusie blijkt te zijn en zijn verleden hem parten speelt. Met een voortreffelijk Hackman.

Z'n innnerlijke strijd wordt nog simpel gevangen in een spiegel, zijn zorgen en frustraties spatten van z'n gezicht. Fijne score ook en een zinderend kookpunt waarin het letterlijk en figuurlijk overstroomt. Maar die slotscène, die is zelfs grandioos.

Vermakelijk filmpje van Siegel. Best lollig in ieder geval. Enkele running jokes die al snel flauw worden, maar rondom de norse boer in de grote stad wil het wel eens leuk worden. Hij komt althans een aantal excentrieke figuren tegen. Cobb is heerlijk op dreef als pruttelende politiechef en die gevangene is een smerig onderkruipsel, al krijgt-ie wat te weinig screentime. Daarnaast zijn het vooral de vrouwen die de aandacht eisen.

Of hoe Coogan met ze omgaat. Vleiend, vrijend, schoppend en smijtend, zoiets. Leuk, die certified ding dong (how's everything in Australia?), terwijl er in de nachtclub een lekkere dosis sixties psychedelica aan te pas komt. De tijdgeest speelt z'n rol met een licht plotje dat vooral als wegwijzer dienst doet en dan kom je vanzelf eens bij wat actie en dergelijke uit. Maar het is vooral de botsing van culturen die het 'm doet.

Lust, moord en haute cuisine. Bon appétit, ja, al ziet dit hapje er lekkerder uit dan dat het smaakt. Film met een toneelachtige setting, maar die gedachte verdampt snel door de stijlvolle manier waarop Greenaway de locaties en personages in beeld brengt. Opvallend rijk en mooi gedecoreerd.

Restaurant, keuken, toiletten, elk met hun eigen kleur wat weer terugkomt in de kleding. Nymans muziek is niet alleen aanstekelijk, maar ook een sturende factor, zeker bij de scène overgangetjes. Bijzonder, maar wat er zoal gaande is in dit bizarre theater wil bij mij niet helemaal aanslaan.

Het valt en staat een beetje met wat je van de dief vindt. Iemand die zich in verfijnde kringen graag als een connaisseur presenteert, maar zich ondertussen gedraagt als een onuitstaanbare, lompe en perverse boer. Het klinkt vermakelijk, maar veel van zijn geblaf werkt me vooral op de zenuwen.

Idem voor het kattengejank van de kleine sopraan. Het ligt me niet allemaal, al gaat het wel beter draaien wanneer de liaison aan het licht komt en het meer en meer ontaardt. Wat dat betreft heeft het ook een slotstuk in huis dat je gezien moet hebben. In dit kader verplichte kost, zeg maar.

Wat kan ze heerlijk wrijven, die blondine. Als je het gedrag van de gevangenen niet meerekent, best een lollige en vooral ontwapenende scène. Idem voor de ontspannen houding die moeders aanneemt als ze eventjes langskomt. Die toon verandert daar wel, maar op deze manier komt dat naturel over. Niks mis mee. Net als met de Boss met de zonnebril. Het type dat blijblijft als je mee bent met Luke's rebellie.

Maar dat ben ik niet, ondanks de aardige opening met de onthoofde parkeermeters. Een aantal van dat soort individuele momentjes spreken me wel aan, als geheel ligt dat anders. Newman is oké, zijn #37 is lekker koppig en volhardend, maar het is ook weer niet innemend genoeg om de film aan op te hangen. Daar komt bij dat ik me behoorlijk, zelfs kapot heb zitten ergeren aan die immer brullende Dragline.

Ik heb Kennedy wel eens iets leukers zien doen. Met hem en de rest van de chain gang schoot Stalag 17 te binnen en dat is mijn geval al helemaal geen goed teken. Ik heb verder niet zoveel met die religieuze verwijzingen, de natural born world shaker was voor mij wel voldoende, maar zolang het daar bij blijft, vooruit. Helaas niet het geval. Nee, niet mijn film, hoewel die klinkende slotzin er wel weer mag zijn.

Fijn filmpje. Lekker cynisch in de kern. Een man die zoveel pech heeft dat hij in een casino de taak heeft om hete tafels af te koelen. Macy is geknipt voor zo'n rolletje. Van nature al gezegend met de uitstraling van de ultieme sukkelaar, het manke pootje doet de rest, terwijl Kramer er nog een schep bovenop doet met de manier waarop hij zijn sloeber op camera vastlegt.

En de baas is maar wat blij met deze Bernie, want goud waard voor de toko. Zo iemand wil je natuurlijk diep ongelukkig houden en Shelly gaat daarbij over lijken. Op het eerste gezicht best een sympathieke kerel van de oude stempel, maar ondertussen schroomt hij niet om knieën en gezichten te breken als zijn handeltje op het spel staat. Baldwin doet het goed.

Van zachtaardig naar niets ontziend in een oogwenk. Via Vrouwe Fortuna gaat het zonnetje schijnen in Bernie's leven en dat is soms een beetje sentimenteel, geluk gaat ook niet over rozen, maar de film kan dat hebben. De late night muzak (lekkere sax) geeft het een ontspannen sfeertje, wat sappige dialogen zetten het op scherp en Bernie heeft een enorme gunfactor.

Goed thrillertje met weinig meer dan een een groot, weids landschap, twee jongetjes, een politieauto, een sheriff die druk in de weer is met lichamen en een voorbijganger die iets vreemd ziet. Watts houdt het simpel, geen verhalende rondo's die vertellen wat er vooraf zoal gebeurd is, als het spul eenmaal is voorgesteld, is het immer geradeaus. Niet zo snel, hij neemt de tijd en dat leidt tot enkele toffe scènes als die met de veter (waar zie je zoiets nog?) en eentje waarbij beide jongens achteloos met geladen wapens spelen. Best griezelig om naar te kijken, zoiets.

Nadeel daarvan is wel dat het wat moeite heeft om de boog op spanning te krijgen, maar stilletjes aan staan alle stukken waar ze moeten staan, ergens in the middel of nowhere op en rond een weg, en dan blijkt Watts over best wat raffinement te beschikken. Vooral de muziek valt daar op. Of de afwezigheid daarvan. De wind en en het licht klapperende geluid van een windmolentje is net zo spannend, als het niet meer is, dan menig stukje muziek. Wat begon als een soort kattenkwaad is inmiddels op geniepige wijze een smerig filmpje geworden. Prima einde ook.

Fenomenale NYC cast een geweldige snor van De Niro, alsof ie zo uit de zeventiger jaren is komen wandelen. Tot in kleine bijrollen bekende koppen, zeker als je bekend bent met The Sopranos. Verder valt het me inmiddels wat tegen. Opvallend korte speelduur en dat levert een wat kale corruptiezaak op, ook al omdat Stallone's karakter verhoudingsgewijs veel aandacht krijgt. Zijn geschiedenis is hier en daar wat te prominent aanwezig en tot diep in de film is die zielige blik niet van z'n kop te slaan.

En dat gaat ten koste van de zaak die simpelweg te weinig volume krijgt om zo omvangrijk te zijn als ie blijkbaar is. Andere personages komen er in meer of mindere mate ook wat bekaaid van af en dan krijg je zo'n filmpje dat zichzelf wel oplost. Edie Falco komt bijvoorbeeld enkele malen langs, precies wanneer het scenario haar nodig heeft. Karig uitgeschreven of te veel weggesneden. Hoe dan ook, jammer is het zeker, want Cop Land is alleen al vanwege z'n rijke ensemble de moeite waard.

Niet alleen handschoenen, maar ook een masker dit keer. Ziet er spooky uit. Een verknipte killer die het op allerlei snel ontblote meisjes heeft gemunt. Het had allemaal wel wat viezer gekund qua moorden, maar wat hij direct daarna uitspookt, is, zeg maar, in het oog springend. De hele scène in het moeras is gaaf en Martino weet ook een aardig mysterie op te bouwen, maar z'n film komt pas echt tot bloei in de grote villa. Pure giallo suspense daar. Jammer dat het een beetje lomp afloopt, al heb ik me werkelijk kapot gelachen om die flashback. Zie 'm vliegen!

Fraaie stop-motion met een prachtig dood bruidje, ook schattig hoe dat jurkje over de grond sleept, maar zo veilig dat vijf kwartier nog een zware hap is. Het contrast tussen de grofgebouwde dorpelingen en het breekbare paartje is effectief. De kleurverschillen tussen beide werelden zijn iets te simpel, maar vooruit. Blijkbaar is er bij de doden meer leven te bespeuren dan elders. Wel jammer dat dan gepaard moet gaan overdreven typetjes en geforceerde humor.

Niet eens het grootste probleem, dat zit vooral opgesloten in het verloop. De basis biedt nog prikkelende mogelijkheden, maar Burton speelt in bijna alles op safe, waardoor een nogal gaar verhaaltje z'n flauwe gangetje gaat. Elk gemakkelijk, voor de hand liggen (woord)grapje wordt zo'n beetje gemaakt en dit soort liedjes zijn al gauw goed voor puntenaftrek. Fantasy waarbij de fantasie niet erg op de proef is gesteld. Zo laat het een wat halfzachte indruk achter.

Een krimi gesitueerd in Londen met zo'n beetje alle giallo kenmerken van een regisseur die een aantal spaghetti westerns schoot. Hier schudt hij af en toe een POVtje uit de mouw. Die doen het altijd goed als er een killer rondspookt. Wanneer de Casanova leraar in een bootje komt aandrijven met zijn meisje, is het al meteen raak. Morricone's muziek is hier echt een meerwaarde. Beetje bonte mix van van alles en nog wat, terwijl er ondertussen lugubere moorden worden gepleegd door een killer met een nogal opmerkelijke, symbolische m.o. Dat en de vraag wie Solange überhaupt is, houdt het alleen al aan de praat. Het had misschien wat minder plot en iets meer pit mogen hebben, maar geen verkeerde giallo. Zeker als je van dat specifieke sfeertje houdt.

Niet dat ik vooraf recensies lees of wat dan ook, maar dat deze zwaar bezette Ridley Scott film de grond in is geboord, was me natuurlijk niet ontgaan. Met dat in het achterhoofd valt het nog mee. Diaz bakt er, afgezien van een scène met een Ferrari, niks van als jachtpoes, maar het meest storende aspect zijn de alsmaar sturende en aangedikte dialogen.

Dat mag met van de pot gerukte wijsheden, het is per slot van rekening film, maar hier wordt het stilaan lachwekkend. Zelfs de lokale kroegbaas heeft er eentje. Als Ganz komt vertellen over diamanten, weet je dat hij het over de rest van de film heeft. Als ergens in het slot een kartelbaas maar door blijft bazelen, boeit dat hoe langer hoe minder.

Terwijl die speech toch een uppercut in huis zou moeten hebben. Narratief is het fragmentarisch, maar dat past bij deze kille wereld waarin je lot al snel bezegeld is en alhoewel het er veelal stroperig aan toe gaat, komt je uiteindelijk wel uit bij enkele, vaak botte scènes, waarvan een aantal best de moeite waard zijn. Verder vertilt Scott zich aan het materiaal.

Prima dat dit wordt aangekaart, maar bij de manier waarop heb ik zo m'n bedenkingen. Ik kan me etiketjes als propaganda en activistisch in ieder geval wel voorstellen. Het valt allemaal wel erg gemakkelijk uit elkaar in goed en kwaad met niets daartussen, terwijl zo'n Ric O'Barry nadrukkelijk op een voetstuk wordt gezet.

De afstand tussen maker en onderwerp is te klein. Psihoyos doet zelfs doodleuk mee met idyllische plaatjes van dolfijnen die als een soort hogere wezens worden voorgesteld. Doorzichtig inspelend op het gemoed, terwijl het vergaren van beelden van het bloedbad als een Ocean's Eleven avontuur wordt gepresenteerd.

Ik vond het niet erg gepast. Daarbij laat de docu hier en daar nog wel eens wat liggen. Even snel een kaartje tonen dat laat zien waar de dolfijnen zoal aan worden verkocht, is me iets te kort door de bocht. Bovendien best een belangrijk aspect, aangezien het vlees beduidend minder geld en veel meer problemen oplevert.

Het kwik levert tenminste wat informatie op, het IWC gebeuren is vooral wrang. Dat mens van Antigua zou je direct achter het behang willen plakken. De beelden van de rode inham laten niets aan zeggingskracht te wensen over. Spijtig dat men dat blijkbaar niet genoeg vindt en nóg eens het sentiment opzoekt. Onnodig.