Confessions of a Dangerous Mind (2002)

Clooney toont zich hier een vaardig regisseur met gevoel voor enscenering en editing. Gebaseerd op het gelijknamige boek van spelshow host Chuck Barris die ook Palisades Park schreef, waarmee Freddie Cannon een hit scoorde. Had Barris een dikke duim of is alles echt gebeurd? Hoe dan ook, de CIA vond het relaas belachelijk. Indien het laatste, is het een mooi ego document van een man die naast dat die veel TV spelshows bedacht, ook een leven verzon als hitman voor de CIA. Best geniaal eigenlijk. Sam Rockwell doet het geweldig. Dreigt wel een typetje te worden zo, met altijd van die getikte karakters spelen.

Sterk regiedebuut van Clooney. Lag al een tijdje op de plank stof te happen. Sonde, want dit is een behoorlijk toffe film. Met een Rockwell in vorm en een Barrymore als sidekick word je eenvoudig meegezogen in het wereldje van Chuck Barris. Paar keer behoorlijk gelachen, zoals inderdaad die scène met Pitt en Damon. Hoe droog. Audiovisueel heeft Clooney ook nog een paar trucjes in huis, waardoor je je geen enkel moment hoeft te vervelen. Origineel filmpje, 3,5*.

films die beginnen met hun signatuur nl een eerste scene die de essentie van de film weergeeft, hebben bij mij altijd een steentje voor. In 'confessions ...' is de eerste scene een naakte man in een hotelkamer die verweesd staart naar een tv terwijl een poetsmeid de kamer stofzuigt. Absurd beeld voor een absurd verhaal. Ook de voice over vat het reeds samen : iemand beroemd en groots willen worden en dan ontdekken dat dit niet zo is. Knap verteld verhaal met een denderend tempo maar mist ietwat inhoud. Over wat gaat het echt ? een troebel personage is niet genoeg. Er is dan nog een kleine inzinking na ¾ door te veel over de liefdes relatie Barrymore/Rockwell te zeuren en daarom net niet in mijn boek van 100 favoriete films maar desalniettemin een leuke, inventieve en onderhoudende film.