Opinions

Niet echt een grote de Niro in een film (alhoewel hij in het afsluitende deel wel even mag aanzetten), wel de Niro in een grote film. Ook eentje die je best voorspelbaar zou kunnen noemen. Met Stone als verslaafd secreet, de drift van Pesci plus zijn maffiose achterban is het wel zo ongeveer duidelijk waar dit uiteindelijk op gaat uitdraaien. En dat maakt allemaal geen donder uit.

De grootheid zit 'm vooral in hoe Marty het tot een dynamische clusterbom kneedt. Goodfellas is nooit ver weg met het arsenaal aan visuele trucs dat de revue passeert, het zit tjokvol met evergreens die maar steeds perfect passen en de dubbele voice-over (plus één) jaagt soms elkaar, maar vooral de boel nog verder op. Een bijna drie uur durende gangsterrace zonder pitstop.

Bond in de steigers met een make-over die verrassend aardig uitpakt. Vanaf de zwart-witte opening een harteloze vent met staalharde blikken die fysiek, bot en kil tekeer gaat. Er is verderop zowaar een dosis tragiek te ontwaren. Het gaat ten koste van andere kenmerken, ik heb me slechts zelden in een Bondfilm gewaand, maar deze afgeborstelde versie met een onverbiddelijke ogende Daniel Craig heeft absoluut potentie. Spijtig dat de indeling van de film te wensen over laat.

Het pakweg eerste uur is overdonderend met best felle, energieke en spectaculaire actie. Met name het geklauter in Madagascar is zonder meer gaaf, maar als het gas terugneemt en de gebruikelijke ingrediënten de ruimte krijgen, blijkt het scenario niet vernuftig genoeg te zijn om het constant aan de praat te houden. Green en Mikkelsen komen er zo toch wat bekaaid vanaf en na het casino is het afraffelen naar een laatste actiesegment. Dat bederft de nieuwe pret toch een beetje.

De Palma in de jungle. Het is bepaald geen beste beurt. Slechts twee keer dat hij van zich laat spreken. De tunnel en rondom de latrine. Wat hij er omheen bouwt, lijkt een uitgelezen mogelijkheid om eens in de psyche van de soldaat te duiken, iets dat hem ook zou moeten liggen, maar daar komt niet veel van terecht. Het is een wat te eenvoudige voorstelling van een afschuwelijk incident.

Veel van dat is terug te voeren op het groepje soldaten dat de film moet dragen. Een stel dwazen dat je al snel kunt peilen en waar verder geen andere geur of smaak aanzit. Fox zal wel de gebeten hond zijn, het is inderdaad niet de meest gelukkige keuze, maar wat Penn hier aan het doen is, lijkt echt nergens op. Zo dik aangezet dat het meer en meer een lachwekkende vertoning wordt.

Ondertussen krijgt Fox ook niet veel hulp van het scenario. Van naïef groentje naar de keiharde realiteit van oorlog en dat in rechte lijn. Ik geloof het geen tel en zo is het alles bij elkaar veel te doorzichtig om er in mee te gaan. Voordat het meisje aan bod komt, is de film al aan het spartelen. Dan nog hakt zo'n verkrachting er wel in, maar het cement tussen de stenen ontbreekt volledig.

Van de onderlingen confrontaties valt niet veel meer te maken dan obligaat gekonkel. Dan wil die scène op de brug ook niet meer loskomen. Niet het enige dat stokt. Als Eriksson, met zijige muziek, vertelt hoe het zit, wordt het zelfs even tenen krommen en hoe die zenuwpees met de boobytrap de oorlog én de film gehaald heeft, is een raadsel. Het is schouderophalend richting de aftiteling.

Wat je er ook van vindt, Luis Tosar's Malamadre is een verschijning die je niet snel zal vergeten. Niet dat de man zo onvergetelijk goed staat te acteren, maar zijn voorkomen is al imponerend, zijn stem en drift de finishing touch. Ideale pijler dus. De cast heeft nog een aantal van dat soort -zij het iets minder- markante heethoofden die je in zo'n haveloze bajes mag verwachten. Het opgefokte sfeertje werkt dan ook wel en waar Juan in eerste instantie mee wegkomt, is nog wel in mee te gaan.

Maar daar wringt het natuurlijk al een beetje. De band tussen Juan en Malamadre blijft gedurende de hele film een merkwaardige en zo kent het scenario nog een aantal broze plekken. Met name rondom Juan's vrouw is het broddelwerk en de flashbacks zijn al helemaal niet te harden. Het verloop heeft daar uiteraard nogal onder te lijden. Jammer, want verder is het best wel een lekker ruwe film met de nodige testosteron en wat spanning, die ook nog wat lef toont en iets aan de kaak stelt.

Misschien dat de film destijds wat frisser overkwam, nu kan het echt niet meer. Enkel de killer weet in het begin even indruk te maken met zijn m.o. en de virtual reality lijkt wat mogelijkheden te bieden, maar al snel is het over met de pret. D'Onofrio doet wat hij het liefste doet, zich enorm aanstellen, Singh doet in wezen niks minder met zijn kitscherige hersenschimmen en alles wat zich daar afspeelt.

Met het meisje in een aquarium zal het retespannend bedoeld zijn, maar dat is het natuurlijk niet. Het is alles bijelkaar niet eens de doodsteek van de film. Als je met dit soort onzin aan de haal gaat, kan je maar beter een beetje vlot voor de dag komen, zoiets. Maar nee, bij Singh staat alles en iedereen op bloedserieus. Je kan het Lopez niet eens kwalijk nemen dat ze afgaat als een gieter. Niet te harden.

Matige horror hap zonder verrassing(en). Hermie is nog te doen als zielepiet met een dark side, maar tussen hem en Rudy wordt het nooit interessant. Op gore gebied scoort TCD ook niet echt. Wel sneu voor die Jehova's...

Te tam en vlak voor een voldoende.

2*

Niks bijzonders, niet onaardig. Basinger bakt er niks van en het script is van het houtje-touwtje soort, verder een vederlicht, allround en zomers actiefilmpje doorspekt met wat humor. Tenminste, een aantal pogingen daartoe. Tempo en speelduur werken in het voordeel. Fastfood cinema.

Gelukkig geen al te opgeblazen, episch gedoe, alhoewel dit alternatief ook niet om over naar huis te schrijven is. Film heeft zeker de eerste helft een aardig tempo te pakken. Een voordeel met als nadeel dat de vermeende kracht van zowel het Negende Legioen als de Picten nergens vorm krijgt. Beide lijken simpel te verslaan als het script daar om vraagt. Authentiek is het ook al niet, maar dat wordt nog wel enige tijd omzeild door chaotische actie en grof geweld.

Ook nog wat aardigheden zoals het laconieke muntje tossen of een kok die behendig blijkt te zijn met scherp spul. Met dat soort onzin weet Marshal wel raad, maar wanneer hij halverwege afslaat naar een opzichtig vluchtfilmpje komt z'n zwakke scenario pijnlijk bloot te liggen. Ook Etain krijgt het niet meer op tilt. Kurylenko kijkt wel gevaarlijk, maar de actie weet toch niet meer zo te imponeren. De slotakkoorden zijn zelfs van een behoorlijk bedenkelijk niveau.

Ja, dit zijn mijn films wel. Elegant, onderkoeld en laconiek met gangsters in regenjassen, lurkend aan sigaretten, die met weinig woorden veel weten te zeggen. Melville communiceert met beelden, doet dat met breed uitgesmeerde, minutieus opgebouwde scènes en legt met een kille, heilloze ambiance het fundament voor een koelbloedige misdaadfilm.

Wat dat betreft is de ontmoeting in het biljartzaaltje meteen raak en het milde gebruik van (jazz) muziek erg effectief. Opvallend is het contrast tussen de rijke interieurs en gure omstandigheden buiten, dat geldt evenzeer voor de geweldige introductie van Jansen, de Rififiaanse kraak had nog langer mogen duren en het slot is werkelijk prachtig geschoten.

Eentje die z'n punten scoort op de sfeer die het uitstraalt. Stemmig, kil en naargeestig met een subtiele score en registratie. Sadistisch zonder veel expliciete beelden, waarbij D'Onofrio beangstigend is in z'n argeloze houding. Zodra Bob gaat 'opvoeden' wordt duidelijk wat zo ongeveer het kookpunt zal zijn. Dat levert ook een weerzinwekkende scène op, maar dan is de fut er wat uit. Wat de basis lijkt voor nog een doffe knal, verzandt in een soort twist die op zich niet verkeerd is, maar een beetje overbodig voelt.

In your face humor kan ik op z'n tijd best waarderen, maar om dat dan binnen drie minuten letterlijk te moeten nemen, nee, niet aan mij besteed. De figuurlijke variant werkt wat beter, maar het loopt bij deze Change-Up niet bepaald over van creativiteit. Eerder aanstellerij. Zo'n scène als die wanneer Bateman de job van zijn maatje moet overnemen, is al aan de ranzige kant, maar daar moet wat lol te halen zijn. Zeker als je dat opgeblazen wijf ziet.

Maar het wordt uiteindelijk overdreven gehannes met een irritante Oostblokker. Zo erg als die clown wordt het niet meer, soms landt er daadwerkelijk een grap en Olivia Wilde lacht heel lief, maar het blijft wel erg vaak bij plat en gemakkelijk scoren (lees: missen). Met ook in toenemende mate een zeurderig toontje dat zelfs pijnlijk wordt in een behoorlijk opgerekt slot. Alsof het nog echt wat wil voorstellen. Misschien is dat wel de grootste grap.

Verrassend aardig haunted house filmpje. Wie er al een aantal heeft gezien, zal hier niet zoveel nieuws ontdekken, maar dat hoeft ook helemaal niet. Jammer dat de muziek te nadrukkelijk aanwezig is, maar Medak maakt er wat van met zijn camera. Aparte hoekjes en bewegingen die dat grote huis behoorlijk ongezellig maken. Hij schakelt na verloop van tijd ook vrij soepel van bovennatuurlijke pesterijtjes naar plotontwikkeling, zodat het een ferme basis heeft voor de finale, waar het weer los kan gaan. Dat ding staat niet voor niets op de poster. Die scène begint vooral erg goed. Tekenend voor de gehele film, het zit eenvoudigweg erg solide in elkaar. Een ander hoogtepuntje is de séance. Haalt het niet bij die uit El Orfanato, maar zeker het vermelden waard.

Van imponerend tot bedenkelijk en weer terug. Grillige onzin. Vooral de actiesegmenten en de effecten aldaar behoren tot het betere werk. Het begin mag er dan ook zeker zijn. Toffe robots, kleurrijke figuren die goed zijn voor wat gekkigheid, een pompende soundtrack (Zimmer, echt waar?) en je hebt een film die volle bak los gaat. Dat Zuid-Afrikaanse accent blijft ook een meerwaarde. Toch maakt het pas op de plaats eens de titelfiguur opgestart en geboren wordt.

Dat kinderlijke is niet aan mij besteed. Die Antwoord ook niet. Het bloedirritante gedrag is soms nog wel lollig en dat soort mafketels passen hier wel, maar je krijgt er ook van dat onnozele gangster gedoe bij. Het levert een serieus moeizaam middendeel op waar de film alle kanten opvliegt. Het herpakt zich als Moose zich ermee mag bemoeien, al is de jeu er tegen die tijd toch wat af. Blomkamp is en blijft een sci-fi attractie, maar het cement mag wel weer wat steviger.

Toch apart, die overval. Er vallen nogal wat doden en hoe dat met vrouwlief gaat, toe maar. Het maakt Varrick en z'n bende er niet al te sympathiek op, terwijl je voor de rest van de film voor een groot deel op hem bent aangewezen. Siegel zal wel in z'n nopjes zijn geweest met dat hobbeltje. Vieze Harry was per slot van rekening ook niet brandschoon. Ook zonder Eastwood, die wel even wordt genoemd, komt hij blijkbaar ook tot toffe filmpjes. Dit keer met Walter Matthau als lead.

Niet helemaal perfect voor deze rol, dat voel je vooral als hij in de armen van een meisje belandt , maar hij komt toch een heel eind met z'n even doordachte als nonchalante houding. De andere blikvanger is Baker als kille maffia henchman die de strooptocht inzet. Rondom Harman lijkt er even zeurzand in de motor te komen, maar dat heeft een doel. Sowieso is het een behoorlijk doelmatig filmpje dat stilaan toewerkt naar een finale die nog een paar aardige streken in petto heeft.

Een prop geschiedenis die zich gelukkig niet de tanden stukbijt op de materie, maar (v)luchtig van leer trekt met een vlotte vertelstijl en rappe dialogen als katalysator. Film krijgt daarmee onmiddelijk een frisse dynamiek en heeft, vooral met de geweldige Philip Seymour Hoffman, nog een dikke dosis ironie in huis. Alhoewel Hanks (plusje voor zijn dames) op z'n minst plausibel is als gladde politicus , geboren voor het pluche en zich sterk makend voor een zaak, is het met Gust Avrakotos écht smullen. Een ruwe bolster die geen vrienden maakt, maar wel oorlogen voor je wint.

De scène met Gust, de fles Talisker en Wilson is een giller, maar er zijn er meer die in het oog springen. Film pruttelt dan ook vooral vrolijk verder als het de geheime oorlog een beetje uit de doeken doet. De oorlogsbeelden geven duiding, maar werpt ook een wat vreemd contrast op met de diplomatieke rest. Had voor mij iets minder gemogen. Het mist uiteindelijk ook wel een vlijmscherp randje, maar dat doet weinig af aan de schwung van Charlie Wilson's War en zijn drive. Samen met die formidabele Hoffman en zijn rollende motherfuckers genoeg voor een heerlijk frank en vrij filmpje over serieuze zaken.

Uit de schappen van Milkyway geplunderd en zo'n filmpje is het ook. Crime light plotje met een rookie cop annex straatracer die een legendarische getaway driver in het vizier krijgt, terwijl Wong zijn ervaring inzet om het allemaal in goede banen te leiden. Veel meer heeft het niet om het lijf.

Iets dat in tal van andere films is gebruikt, maar met deze behandeling geen enkel probleem. Het narratief gebruikt een dramatisch boogje, maar is er vooral om een weg te banen richting een aantal confrontaties en achtervolgingen, waar coole auto's en hun chauffeur de hoofdmoot vormen.

En dat ziet er veelal fris, gelikt en tevens stijlvol uit. Het richt zich ook niet zozeer op kinetische capriolen en pure snelheid, maar meer op de technische kwaliteiten van een coureur. Nauwe steegjes, scherpe bochten en een klein arsenaal aan speciale kunstgrepen. Het meer behendige werk dus.

Het shotje van het vooraanzicht van een scheurende auto vond ik wel een aardige. Jammer dat het hier en daar flashbacks gebruikt, toch vaak een slap middel om nog eens iets duidelijk te maken. Los daarvan een aangename rit door het uiteenlopende Hongkong, de anderhalf uur vliegt voorbij.

De dramedy. Chef heeft van beide eigenlijk niet zoveel bijzonders op het menu, maar het heeft wel een smaakmaker in huis. Een dikke dosis plezier. Of het nu goed of slecht gaat met de kok, Favreau schakelt vlot en slaat zich er met speels gemak doorheen. En dat telt dan vooral wanneer het even zwaar dreigt te worden, want ik zit echt niet te wachten op al te sentimentele rotzooi in dit soort films.

De keren dat het vol voor de lach gaat, werken niet eens zo goed. Nou ja, als Downey Jr. eventjes zijn act komt opvoeren, dan wel, maar iets als Russell Peters' bijdrage hangt er maar wat bij. Het is veel meer de prettige interactie tussen de cast die het filmpje glans geeft. Met de restanten van het gezinnetje wordt het doorgaans harken en tegenwerken, maar hier staan de neuzen in dezelfde richting.

Vooral in het slot komt dat goed tot uiting. Menig Hollywood schrijver die er nog een kleverige hobbel in zou hebben gepend, je zit er gewoon op te wachten dat de boel nog eens in duigen valt, maar Favreau gaat onverstoorbaar door met zijn zonnige feel good film. Het jochie doet leuk mee en de film krijgt een stevige boost door de meest vrolijke muziek. Ontwapenend en om honger van te krijgen.

Prypjat, waar het grauw, griezelig en desolaat is. Heerlijk plekkie voor extreem toerisme. Meteen al de onderscheidende factor en met de reactor in de buurt blijft het dat ook. Verder de gebruikelijke goede en mindere goede ingrediënten en zo is het via een aantal plaagstootjes eens kijken wat Parker allemaal in petto heeft. Voornamelijk een nerveus schimmenspel, zo blijkt.

Een gave cameragang om het busje heen en enkele treffende stiltes geven het z'n intensiteit en even verderop is het te betrappen op een aantal huiveringwekkende scènes. Op dat vlak een prima horror. Het had nog wat hoger kunnen uitvallen als het gehannes met personages (met name rondom de broers) achterwege was gelaten. Dat blijkt toch een kleine spelbreker.

Een rode killer, een rode koffer en een rode draad waar je wel enkele kanttekeningen bij zou kunnen zetten, maar die toch vrij sterk is. Wat start als een grof, surrealistisch aandoende moordfilm in die typische kleuren, draait middels flashbacks naar een drama in meer natuurlijke kleuren die het verschil accentueren. Een harde kijk in het verleden.

Toch blijft het rondom de jeugdbende van tijd tot tijd wat dobberen. Ook een poging tot humor die wat uit de toon valt. Camerawerk is af en toe wel opvallend, maar niet alle slomootjes met indringende muziek sorteren effect. Het voelt wat onevenwichtig aan, maar als het definitief terugkeert in de tegenwoordige tijd zit er nog iets leuks in het vat. Bloederig en aandoenlijk.

Missie met een staartje. To bewijst andermaal geen overladen scenario nodig te hebben om tot een gaaf gangsterfilmpje te komen. Een even select als curieus gezelschap dat bij elkaar wordt gebracht om een baas te beschermen. Dat gaat gepaard met aanslagen en mondt uit in een vriendschap die op de proef wordt gesteld. Meer is het in wezen niet en meer hoeft het in To's handen ook niet te zijn.

Simpel en subtiel hoe hij het groepje tot elkaar laat komen met allerlei gelummel, onderkoelde humor (de taxi!), geweld en ongein als de sigaretten en het propje, maar als de film een ander doelwit kiest, blijkt het allemaal wél te werken. Dat geldt wat minder voor de muziek, met name wanneer het leitmotif wordt ingestart. De rest is ontspannen en speels, dat onderdeel werkt vooral op de zenuwen.

De film kent niet eens zo gek veel geweld en To's latere werk is over de gehele lijn vaak nog iets zwieriger, maar ook hier heeft hij oog voor prachtige locaties en de shoot-outs zijn weer echt smullen geblazen. Niet vanwege driftige actie, het is de uitgekiende en koelbloedige enscenering die het onderscheid maakt. In deze beheerste wereld zijn gangsters nog echt cool. Zelfs een kapper. Wong is ijskoud.

Sappig filmpje dat heel wat verder komt dan ordinaire vleesverwerking. De stijlvolle beeldvoering geeft het onmiddelijk extra cachet en bovendien een sfeervol fundament om een nogal afschuwelijk relaas op poten te zetten. En dat lukt ook nog eens heel aardig. Vloeiend hoe het toen en nu worden vermengd via flashbacks en boeiend omdat het steeds een tipje van de sluiter oplicht en zo de gang erin houdt. Wat dat betreft een fijne balans tussen drama en horror.

Want genoeg ranzigheid, althans in de ongecensureerde versie. De manier waarop er eentje op smaak wordt gebracht is leuk, net zoals de schakeling tussen een massage en een dissectie, begeleid door een soort zalvende muziek, goed is voor een brede grijns. Het shotje waarbij Boot in zwart-wit enige tijd naar haar slachtoffers staart, springt er om andere redenen uit. Wellicht had een iets strakker einde beter gepast, maar dit kooksel mag er verder beslist zijn.

Een kippenren met barakken. Bij Aardman moeten ze fan zijn van klassieke POW films. Of ze hebben zich daar in ieder geval enigszins in verdiept. Het geeft het toch al hartelijke avontuurtje nog eens een boost. Mooie claymation en qua toon zoveel schattiger dan veel van het Amerikaanse geweld dat op je af wordt gevuurd. Vaak goed voor een brede glimlach, de gezichtsuitdrukkingen van de kippen zijn erg goed gelukt het wordt zelfs een keertje ondeugend.

Bijrollen als die van het naïeve breikipje en de ratjes zijn een verademing, want niet overdreven en Gibson geeft zowaar een verrassend aardig stemoptreden. Het Britse gekakel, met Julia Sawalha voorop, vormt een serieuze meerwaarde. In plaats van meteen als een dolle tekeer te gaan, bouwt het eerst de nodige charme op en dan mag het ook los gaan. Sterkste onderdeel wat mij betreft is wanneer de Tweedys, een grappig stel, een machine gaan testen.

Die long takes (en de bloedspatjes) zijn natuurlijk sterk, het uitgangspunt evenzeer, de mistroostige ambiance staat als een huis en het duistere toekomstbeeld biedt een heel scala aan ideetjes en opvattingen. Toch gaat onder dit alles maar een karig ontsnappingsthrillertje schuil. Met een soort anti held (die slippers zijn leuk), dat wel, maar het vleugje drama via de oude vlam is aan de flauwe kant.

Eigenlijk net als de humor die Caine hier meebrengt. De voortgang loopt een deuk op via de veel te pover uitgewerkte Fishes en de draai die het daar krijgt. Ook een andere draai, die met de oervervelende Syd, is het niet. Met de actie zit het daarentegen wel snor, Cuarón heeft een paar heftige momenten in petto met allerlei inslagen e.d., maar hoe meer het nalatige plotje zich roert, hoe minder het wordt.

Grote titel, bepaald geen grote film. Isaac en Malachai zijn er wel twee om te onthouden, qua uitelijk in ieder geval prima gecast. Spijtig dat ze het moeten doen met heilige dialogen. Het past, maar het komt zo ook wat belachelijk over. Veel dreiging komt niet van de kids, het meeste geweld is off screen en ik kan ook niet zeggen dat ik vanaf nu de kriebels krijg van een maïsveld. Laatste troefje is He Who Walks Behind the Rows. Het klinkt heel wat en zo wordt het ook voorgesteld, maar kleine Job is de eigenlijke uitblinker in de finale. Zelfs een beetje grappig. Als horrorfilm is het allemaal wat te sfeerloos en timide.

De creep-factor van snoezige koters met een appetijt voor moord in een fijne setting. Dat werkt enige tijd vrij goed (dat autistisch aandoende verknipte jochie ) om niet te zeggen uitstekend, maar als eenmaal het geweld losbarst, begint het concept zich tegen de film te keren. De hectische ontwikkelingen die volgen, samen met een onevenredige angst voor de kids (dieptepunt: de scene op de trap) halen de angel er steeds meer uit. Wat rest is eigenlijk niet veel meer dan een veredeld slashertje met sporadisch nog wat opwinding en/of gore. Gevalletje jammer.

Griezelig, zo'n nucleair ongelukje. Het is de heren van 't gezicht af te lezen. Bridges gijzelt daarmee al snel de aandacht en weet met een aantal scènes het beangstigende aura rondom een reactor feilloos vast te leggen. Sober en effectief, dat grote shot tijdens de controle met het gepiep en gekraak, net als de test van de reactor met parallel daaraan de uitleg van de deskundige.

Gelukkig ontaardt het niet in een groen pamflet, maar opereert het in de eerste plaats als thriller. Ook een enerverende. Wel jammer dat daarbij de kernbazen nogal vlak worden weergegeven. Haalt toch een beetje de angel uit de finale die er verder wel mag zijn. De manier waarop wordt afgesloten en de stilte tijdens de aftiteling sowieso. Blijft toch griezelig, zo'n kerncentrale..

Altijd fijn om nog eens een filmpje te zien waarin iemand, als hij gevraagd wordt om een lineaal, deze eerst nog even moet zoeken alvorens over te geven. Ofwel, Polanski neemt tijd, tijd en nog meer tijd om het (sterke) scenario op te zetten. Wat mij betreft ook dé manier om een dergelijk mysterie tot leven te weken. Tenminste, als je enige logica in ontwikkelingen en ontdekkingen wenst.

Bijkomend voordeel van die tijd is dat personages ook wat natuurlijker vorm krijgen, al is de cast hier sowieso al (meer dan) bekwaam. Alleen de gladde bakkes (en die bepleisterde neus, waar zie je dat nog?) van Nicholson is al de moeite waard, al is Dunaway ook aanwezig. De zelfverzekerdheid van haar eerste scène brokkelt langzaam maar zeker, op geloofwaardige wijze, steeds meer af. Subtiel goed.

Over het geheel genomen redelijk onderkoeld spel van de hele cast. Samen met de fotografie en de muziek heerst er dan ook wel zo'n licht dampend sfeertje waarin de waarheid ergens onder de oppervlakte borrelt. De twist is een forse, maar Polanski komt er mee weg. Het slot is dan ook een kers op de taart. Je moet wat geduld kunnen opbrengen en/of er voor in de stemming zijn, maar dan krijg je ook wat.

Lelijk. Film lijkt wel door matglas geschoten. Sowieso klooit Egoyan nogal aan met glas en spiegels. Mooiste shot is als Chloe tegen het ijshockey-hek aankruipt en haar manga kijkers en volle lippen de camera in beslag nemen. Mooi meisje, die Amanda Seyfried, maar op dik anderhalf uur film is één zo'n shotje nogal karig. De poster beloofde meer.

De sex-scènes zijn weinig gedurfd, al zal de lesbische pas de deux wel wat stof doen opwaaien. Nergens voor nodig overigens. Het wil simpelweg niet echt vlotten tussen Chloe en Catherine; de vonken spatten er in erotische en spannende zin niet bepaald van af.

Dat wordt nog eens benadrukt door het trage ritme en de voorspelbare verwikkelingen. De suffe dramatiek in huize Stewart is tot daaraan toe, maar ook wanneer Chloe zich er mee gaat bemoeien, weet het nergens onder de huid te kruipen. Dat ze de kluit besodemietert is natuurlijk geen verrassing, net als het rolletje dat zoonlief daarna nog gaat spelen. Allemaal erg voor de hand liggend met een bedenkelijk slot. Saaie film.

Hattrick voor Pinkaew. Film komt in tegenstelling tot z'n voorgangers wat gewichtiger uit de hoek, met een wat langere opzet tot gevolg. Vond ik niet eens onaardig gedaan. Oogt allemaal verzorgd en de ontwikkeling van het meisje -haar reflexen, de knipoog naar Tony Jaa, de animatie die haar talent ontvlamt- heeft wel iets. Wel een beetje rare keuze om een beladen facet in te brengen en daar o.a. enkele leipe transseksuelen tegenover te zetten, maar soit. Bij de afrekening gaat het toch voornamelijk om de gevechten en daar is het weer simpelweg genieten geblazen.

Zelfs met een fragiel meisje is de muay thai nog altijd spijkerhard en intens. Pinkaew bouwt het zorgvuldig op. Het begint nog schappelijk als ze een paar bullies kort aftuigt, maar bij de bezoekjes aan de debiteuren neemt de grimmigheid toe, waar het creatieve gebruik van de decors ook een absolute meerwaarde heeft. Zo'n terugstuiterend hakmes, ook leuk.

Pinkaew pakt vervolgens helemaal uit in een lange, genadeloze finale. Ongekend. Er is niet veel diversiteit in tegenstanders, maar dat gebrek wordt eigenlijk volledig weggenomen met het spastische ventje in Adidas pak. Freaky en flitsende moves met een soort shock and awe effect als gevolg. De scène op de gevels is eigenlijk niks minder dan geniaal. Prachtig in beeld gebracht, enerverende skills en knétterende actie.

Het frisse is er na Ong-Bak misschien af, het fruitige zeker nog niet. Pinkaew mag er wat mij betreft zo nog een paar maken. Als hij nog wat knokvee kan vinden tenminste. De aftiteling laat nog wat behind (after) the scenes zien. Het ging er weer niet bepaald zachtzinnig aan toe op de set..