Opinions

De pit van de zeventiger jaren en de meer flamboyante aanpak in de tachtiger jaren. Dat laatste zit dan vooral bij de criminelen. Drie totaal verschillende figuren en alle drie doen ze er toe. Een nerveus ventje dat het al snel niet meer aan kan, een mix van een cool cat en een badass die elk moment kan knappen en een arrogante smoel die met sappige opmerkingen strooit. Scheider is vooral solide. De echte glans is er hier inmiddels een beetje van af. Verhaaltje kan er mee door, vooral omdat Harry zich niet zomaar laat piepelen en de drie steeds meer onder druk weet te zetten. Verdeel en heers, zoiets. Die snuff film is behoorlijk onaangenaam om naar te kijken en het kookpunt mag er ook wel zijn. Een redelijke thriller die een boost krijgt door een aantal in het oog springende personages. John Glover is de uitblinker.

Eentje met stootkracht en zowaar een ziel. Niet zoals zo vaak met veel onbesuisd gespetter van vlees en bloed, deze doet het heel anders. Zoals weinig geluid. Geen muziek, niet veel dialoog en een stille omgeving. Een beheerste film met grauwe kleuren en een sobere, ingetogen sfeer. Met uiteraard een slachtoffer die zich in allerlei bochten wringt om de dans te ontspringen.

Maar ook met een dader die heel wat verder komt dan de zoveelste beul. Zo wordt het oprecht pijnlijk en moeilijk om naar bepaalde handelingen te kijken en speelt Grou hoe langer hoe meer een subtiel spel van woede en twijfel. Het duurt alleen wat te lang en er wordt nog iets bijgesleept dat ook niet helemaal lekker zit. Buiten dat een uitstekende mix van horror en drama.

De foute agente die brult en rookt tegen de hoogzwangere (ja, je moet wat om rap effect te sorteren) vrouw. Lachwekkend. Letterlijk. Verder een actiefilmpje dat niet veel anders doet dan volle vaart vooruit gaan. Jammer dat het verhaaltje, iets met moord, corrupte agenten en iemand op de verkeerde tijd op de verkeerde plek, niet iets echt spectaculairs toelaat. Gebruikelijke ingrediënten dus, maar dan in versnelde vorm. Met amper 75 minuten op de teller een bondig en energiek tussendoortje dat je morgen weer vergeten bent.

Bloed aan de parel, alhoewel er ook enkele zaken zijn die de volle mep in de weg staan. Zoals de lelijke foetus, waarvan de toegevoegde waarde discutabel is en een overvloedige aanwezigheid van passanten, waarbij er eentje ineens wel heel prominent opstaat. Het zit niet helemaal lekker, waardoor er toch wat impact verloren gaat. Verder horror van de bovenste plank aan de hand van een uiterst luguber verhaal en met een voortreffelijke karakterintroductie van La Femme.

Via een stem, schimmen en een verdomd nerveuze score schuifelt het gevaar de film in. Dalle's uitstraling is nagenoeg perfect, sinister uitgedost ook, met een tomeloze en berekende agressie die, wanneer ze een sigaretje opsteekt, ook zonder geweld gevangen wordt. Perfect decor, die schemerige woning, ook in contrast met het felle licht van de badkamer, waar enkele keren en tot en met het slot onverbiddelijk wordt uitgehaald. Blijft jammer dat het soms net iets teveel lijkt te willen.

Stinkende best gedaan om een zo futuristische mogelijke wereld te creëren (dat vlijmscherpe gras is best ok) en dan zie en hoor je ineens een piepend en krakend luikje.. Apart.

Dat is de plot dan weer niet. Het lijkt een poging te doen interessant voor de dag te komen, maar de gevangenschap van de mensen houdt op bij de vraag 'jij voelt het ook, hè'. Er is een banale machtsstrijd en, jawel, een romantisch tintje. Over klonen gesproken.. Oninteressant en nauwelijks een flow te bespeuren.

Wat wel boeit is de lenigheid van Theron en hoe ze in dat strakke pakje beweegt. Visueel wil het nog wel eens aardig uit de hoek komen en er is voldoende actie, alhoewel dat ook niet altijd even sprankelend is. Het is vooral braaf en aangezien de rest al zo suf was, valt er eigenlijk verdomd weinig te beleven.

Lastig. Een film als deze kan je het beste nietsvermoedend en met zo weinig mogelijk voorkennis ingaan, dan bestaat de kans dat je een flinke schok krijgt toegediend. Nu ligt dat toch iets anders. Ik doe niet aan trailers en recensies vooraf, maar dan nog heb je het over iets met een bepaalde cultstatus, een horrorlabeltje en Miike's reputatie. Wat een brede en ferme basis voor wat komen gaat, zou moeten zijn, kan zo als een behoorlijk taai stuk film overkomen.

Neemt niet weg dat het gaat borrelen eens Asami op de auditie verschijnt. Een even prachtige als dreigende verschijning in steriel witte kleding, het rood dat daar scherp tegen afsteekt, vierkante schouders en een kaarsrechte houding. Daar is chemisch iets mis mee en wanneer Aoyama haar verleden induikt, komt het dan ook stilaan in lugubere sferen. De ontmoeting in de ballet school is niet alleen vanwege de sardonische grijns als een nagel over het krijtbord.

Het gepiep van dat karretje gaat echt door merg en been. En dat is niet het enige. Nooit gedacht dat iets in het Japans nog eens een memorabele quote zou opleveren, maar kiri, kiri, kiri, kiri, kiri is het absoluut. Via een drankje komt het in een segment dat niet anders dan gruwelijk, smerig en sadistisch kan worden omschreven. Zo is de bewegende zak een voorproefje op een wel heel onsmakelijke maaltijd. Miike's eindschot is zonder meer een forse voltreffer.