Opinions

Lusteloze western van Hill. Ik zie 'm toch liever een moderne stad op stelten zetten. In deze contreien krijgt hij de film zelfs maar nauwelijks op gang. Ik ben al niet zo kapot van deze setting en dan is het eerste half uur echt doorbijten. Cooders country deuntjes en bijbehorende dansjes maken het er in ieder geval niet bepaald gemakkelijker op. Zo is het niet vooruit te branden en zit het al vrij snel aan z'n yeehaw-limiet.

Er is ook geen personage die ergens de indruk wekt bijzonder te zijn. Vooral de Jesse James van dienst is een kleurloos figuur. Zelfs wanneer de Pinkertons zich ermee gaan bemoeien, jengelt het te vaak maar wat door. Totdat de Riders besluiten om naar Minnesota af te reizen. Met gunplay kan Hill wel overweg en daarmee is het enige segment van de film genoemd, dat er werkelijk toe doet. Verder een fletse film.

Heb het idee dat er nogal in gesneden is om de focus op Pratt wat te versterken, want er bungelt hier en daar nog wel eens een toch al zijden draadje. Niet het voornaamste euvel van The Lookout wat mij betreft. Dat is het slot dat in verhouding met de rest wat aan de groteske kant is. Die rest mag er wel degelijk zijn.

Het drama deel zit in ieder geval overtuigend in elkaar. Daniels is prima op dreef, maar ook Gordon-Levitt overtuigt. De ijshockey scène en het potje schaak maken het zowaar tastbaar. De overgang naar de overval verloopt best soepel en de kraak zelf geeft 't een grimmig karakter. Jammer dat het daarna wat uit de bocht sjeest.

Handige zet om een paar personages aan te laten geven dat je maar niet te lang moet stilstaan bij het fenomeen tijdreizen. Zo gooit Johnson nog wel wat leuke ideetjes e.d. in de film. Ook wat humor en zaken die zich verderop bewijzen. Het opent interessant met het hele gebeuren rondom de Loopers, de blunderbussen zijn leuk en zo'n verdwijnende man trekt de aandacht natuurlijk wel, maar het blijkt een lange warming-up te zijn voor een nogal moeizame wedstrijd.

Het duurt nogal even eer Joe zijn oudere zelf gaat tegenkomen en de verstreken 30 jaar komt samen met de drijfveer nogal potsierlijk voorbij. De confrontatie in de diner is nog het beste onderdeel, maar de strooptocht van Willis verzandt door oeverloos gehannes om Blunt plus zoonlief in de film te betrekken en het zo van een emotionele lading te voorzien. Het afsluitende deel is zo gekunsteld en doorzichtig dat de finale uiteindelijk zonder brandstof komt te staan.

Gitzwarte film in frisse kleurtjes. Ik heb nog wel eens wat moeite gehad met de aanwezigheid van Ethan Hawke, die ergens onderweg wel heel erg nadrukkelijk het geweten van de film opdreunt. Wat Vitaly in Sierra Leone onderneemt, zit ook niet helemaal lekker. Toch weet Niccol die mindere momenten afdoende te pareren.

Wapengekletter afwisselen met het geluid van een rinkelende kassa is nu niet bepaald subtiel, maar binnen dit dartele sfeertje werkt het wel degelijk. Zo wordt op wonderlijke wijze bittere ernst aan een lach gekoppeld, die door het overdonderende cynisme, dat zo'n beetje de gehele speelduur siert, onmiddellijk een wrange wordt.

Film is doorspekt met het soort logica dat net zo gemakkelijk grappig als treurig is. Bij Baptiste Sr. (kijk 'm grijnzen wanneer ie MTV ter sprake brengt; Eamonn Walker is hier serieus op dreef), maar natuurlijk vooral bij Yuri Orlov. Neem alleen al de manier waarop hij zijn relatie met Ava tot stand brengt en omschrijft. Mooi rolletje voor Cage.

Gladjanus zonder moraal, met de gebruikelijke excuses en een simpele drijfveer: I'm good at it, terwijl de gevolgen (lees:slachtoffers) van zijn wapenhandel steeds iets dichter bij hem komen. Vond daarom het slot, alhoewel wat slapjes van opzet, ook vrij goed werken. Het zijn niet de meest memorabele woorden, maar ze komen wel aan.

Middeleeuwse tantetjes met verrotte tanden en haar vol spinnenwebben die al hijgend en sissend allerlei occulte gebeden de film inslingeren. Liefst nog met een grom. Het is niet mijn soort horror. Ook in het nu is dit clubje heksen niet iets dat me aanspreekt, maar daar omheen weet Zombie nog wel eens wat leuks op beeld en uit de speakers te toveren. Spooky, dat liedje, en hoe dieper Sheri Moon er in wegzakt, hoe leuker het wordt. Niet alles werkt, maar de ik-ga-er-vol-voor finale heeft wel wat.

Mixje van cool en cheesy, waarbij het laatste de overhand heeft. Qua verhaal uiteraard een platgereden pad in een vinexwijk, wat meteen wordt benadrukt in de nogal bespottelijk eerste 10 minuten. Daarna wordt het wel iets leuker. Visueel hier en daar best geinig, de cartoony truukjes zijn ieder geval doeltreffend. Muziek is daarentegen eerder hinderlijk.

Het wordt allemaal erg dik aangezet, maar echt stoer, grappig en sexy wordt het maar mondjesmaat. Dialogen en aflevering houden niet over en ook de actie weet geen shock and awe teweeg te brengen. Paar aardige scènes en momenten, dat wel, maar geen film die zich op enig vlak weet te onderscheiden. Hap, slik, weg en vergeten zijn de Losers.

Een avontuurlijke jeugdhorror of zoiets. En zo eighties als het maar zijn kan. Dat dat iets met fout te maken heeft, bewijst Tim Cappello's optreden. Dat is de bodybuilder met de saxofoon. Wat een tijden. Het heeft ook het vlotte motortje van van soortgelijke films uit die tijd, voornamelijk door de jongere leden van de cast. Feldman is zo'n icoontje, al vind ik hem hier vooral irritant. Blijkbaar had hij net de baard in de keel.

Schumi tovert hier en daar iets aardigs tevoorschijn als hij met zijn camera door de omgeving zweeft en verder is het een beetje wachten op het moment dat de vampieren honger krijgen. Sutherland is daar de enige die er echt iets van maakt, maar het gaat wel even lekker los als het wijwater blijkt te werken. Veel meer valt er niet van te maken. Behalve dat opa een fijne vent is. Zijn laatste opmerking is goud waard.

Vooraf een portie argwaan, in de opmaat de nodige twijfels en na verloop van tijd er met boter en suiker ingegaan. Vond in eerste instantie bepaalde grapjes het niveau van een Belgenmop niet ontstijgen, maar stilaan verdampt dat minpuntje (de grapjes komen in een ander daglicht te staan) in het grotere geheel van twee mensen met voelbare emoties. Ik kan me zo 1, 2, 3 niet meer herinneren wanneer ik voor het laatst zo close ben geweest met filmpersonages.

Coppola zal wel een vreugdedansje hebben gedaan toen ze Bill Murray voor deze rol wist te strikken. Kop en lichaamstaal passen perfect en dan is de man ook nog eens gezegend met een haarfijne balans tussen komische en dramatische aflevering. Een genot om naar te kijken. Dat geldt ook voor Scarlett Johansson en niet alleen om andere (lees: uiterlijke) redenen, haar Charlotte is écht. Erg naturel gespeeld. Ik wil ook zo'n meisje.

Een ander deel van die affiniteit zit opgesloten in Coppola's aanpak met een serene opbouw waarin beide personages vrij lange tijd onafhankelijk van elkaar worden voorgesteld. Bob die zich totaal geen raad weet met alle Japanners om hem heen en van het thuisfront ook al weinig steun krijgt (hulde voor de FedEx doos). De wakkere nachten en de shots van Johansson in het hotelraam doen de rest. Als de twee bij elkaar worden gebracht is er eigenlijk geen houden meer aan.

Clever dat Coppola dat juist wel doet en zo de rest van de film kan laten teren op het spanningsveld tussen de twee. Sowieso houdt het over de gehele speelduur een prettige cadans. Het heeft me verrast, deze knappe mengeling van enkele zeer leuke scènes (die in het ziekenhuis met de twee gierende Japanners op de achtergrond is echt geweldig) en een oprechte, diep menselijke touch. Een ontzettend sympathieke en ontroerende film.

Klein maar fijn. Beetje stroeve start met al dat persoonlijke drama en de hopeloos acterende moeder, maar dat duurt slechts een kwartiertje. Eenmaal aangekomen in huize horror komt de film aardig op stoom. Fijne enscenering van de kamer met die disco bal, de muziek werkt mee en vader en dochter zijn er twee om al snel een flinke hekel aan te hebben. Vooral Lola overtuigt.

Byrne teert verder vooral op sadisme. En niet onverdienstelijk, film heeft toch een paar akelige momenten met een gitzwart ondertoontje. Zijplot met de promdate is inderdaad wat vreemd. Leek nog enige tijd in zekere zin synchroon te lopen en toe te werken naar het moment waarop ze in de auto betrapt worden, maar veel meer kan ik er ook niet van maken. Meer filler dan killer in ieder geval.

Film boet wat aan kracht in zodra de kelder een rol gaat spelen. Slot is ook net even wat minder dan de rest, alhoewel er nog wel een fijn wide shot komt, waarin Lola het beeld in komt kruipen. Wat mij betreft had Byrne de rollen eens flínk omgedraaid, aan motief geen gebrek bij Brent, maar goed. De pay-off mag dan iets minder zijn, in z'n totaliteit is het nog altijd een prima te verteren horror.

Weinig enthousiasme hier. Jackson lijkt nogal te vertrouwen op de emotionele impact van een meisje dat via een min of meer lichtvoetige benadering alles rondom haar eigen moord uit de doeken doet. In combinatie met de afschuw die een dergelijke gebeurtenis met zich meebrengt, moet daar ook wel wat te halen zijn, maar het blijkt in toenemende mate een tamelijk pathetische worp. In de de plastische, speelse tussenwereld, maar ook bij de aardse beslommeringen zit lang niet alles lekker.

Het wordt zelfs even grondig verpest als oma terugkeert, maar daar werkt het thriller aspect tenminste nog. Sterkste onderdeel is dan ook wanneer Jackson Tucci op allerlei manieren onder de lens neemt. Verder weet het geen vuist, hard of zacht, te maken en dan is het ook het slot er eentje dat niet anders dan hoogdravend valt te omschrijven. Saoirse Ronan doet het uitstekend, maar een delicaat of voor mijn part aandoenlijk filmpje kan ook zij er te midden van alle poeha ook niet van maken.

Best goed. Beetje zeikerig in het begin en als het informatie prijsgeeft over Molly en haar achtergrond, krijg je wel eens het idee dat het daar wat achteraan sukkelt, maar zodra de neerwaartse spiraal flink wordt ingezet, gaat het met de film alleen maar beter. Netjes gespeeld door Lodge, stemmig van toon, beheerst tempo, een timide soundtrack die ragfijn te werk gaat en als er bloed gaat vloeien, mag je dat gerust een pak verontrustende horror noemen. Gelaagd filmpje over een worsteling met een, lijkt mij, innerlijke demoon.

Oerdegelijke detective zonder vervelende overtolligheden en met voldoende plotontwikkeling om nergens stil te vallen. Heel soms een tikkeltje geforceerd en het motief van Agnew komt niet helemaal uit de verf, maar het tempo poetst dat grotendeels weg. Een sterke cast en een gruwelijk randje geven nog wat extra cachet. Niks nieuws onder de zon, maar wel een uurtje of twee leuke politiekost.

Ontspannen, geinig en uiteindelijk ook venijnig misdaadfilmpje met twee kingpins, een koele killer en een pechvogel. Film pakt meteen uit met een visueel inventieve en energieke stijl en krijgt nog eens een extra boost door de gevatte, vlotte dialogen. Hartnett en Liu vormen wat dat betreft een leuk duo.

Freeman en Sir Ben hadden iets flamboyanter gemogen, maar met Willis als mysterieuze verschijning is niks mis. Jammer dat het uiteindelijk net wat teveel heeft uit te leggen en het nog een bochtje te veel neemt via Lindsey. Verder een soepel draaiend en amusant filmpje met een aantal aardige bijrollen.

Wat die Besson toch allemaal verzint. Goed, hij heeft zo z'n bronnen van inspiratie waar hij z'n film aan linkt, het zal te vergelijken zijn met een zooi andere sci fi's en je kan van alles vinden over de inmiddels achterhaalde theorie die de hele boel in beweging zet, maar ik zie vooral een fantasievol, dynamisch en kleurrijk filmpje dat met een redelijke dosis overgave gebracht wordt. Lange tijd tenminste.

Want hoe groter de hersencapaciteit, hoe minder enerverend het wordt en zo krijgt het het gaandeweg steeds een beetje moeilijker. Ondanks enkele aardige momentjes (leuk, dat met die auto's) hier en daar. Dat gaat niet op voor die supercomputer en de wijze waarop Besson z'n concept nog eens uitspeelt. Zo interessant is het nu ook weer niet, in ieder geval niet genoeg om de finale aan op te hangen.

Jammer, want daarvoor gaat het vrij vaak van een leien dakje. Er zijn geschiktere actrices dan Johansson voor zoiets, maar ze slaat zich er aardig doorheen. Met fleurige decors en visuals is de film, net als Choi Min-sik, een bezienswaardigheid. Het ziet er simpelweg aantrekkelijk uit, schiet daarbij lekker op en bij tijd en wijle heeft het toffe, excentrieke fratsen in huis. Al zitten die vooral in de eerste helft.

Qua beleving ietwat problematisch, aangezien het na een daverend begin een dalende lijn inzet. Overdadige en flauwe dramatiek halen de schwung er uit en het slot is ook niet dusdanig wervelend dat het dat gevoel wegneemt. Voor mij iets te plastisch om verrukt van te raken. Het zal wel te maken hebben met deels die CGI en deels smaak.

Daar heeft de start geen last van. In tegenstelling tot het latere sentiment werkt het frivole sfeertje hier wel en Yen's wushu spettert van het scherm. Met de decors en cameravoering weet Yip hier toch weer iets speciaals neer te zetten. De draaiende en vliegende camera is al genoemd, de scène in het softbalstadionnetje is bv. ook erg mooi. Maakt het toch wel weer tot eentje die me zal bijblijven, al pakt het in z'n totaliteit wat minder uit.

Een bende. De lieden van Momon, maar ook de film. Voelt in alles als een misdaadepos dat meer dan twee uur nodig heeft om voet aan de grond te krijgen. Wat het is, is amper anderhalf uur snelvertellen, heen en weer in de tijd, met gangsters die je niet kent en vijf minuten na de film weer bent vergeten. Hink-stap-sprongetjes die je van het ene delict bij het andere brengen en dat aangedreven door een lullig vriendschapsplotje waar een potsierlijk slot uit getrokken wordt. Een afgeraffelde eenheidsworst.