Opinions

Geen al te vriendelijke sfeer in dit Schotse slaapstadje. Duister, bar en koud en dat in een film met twee gezichten. Wanneer Six zich meldt, heeft het meteen zo'n sluimerend gevoel van onbehagen. Het einde kenmerkt zich door totale gekte en voer voor gorehounds en dergelijke. Beide zijn best goed te pruimen, mijn voorkeur gaat uit naar het eerste deel waar Cunningham op vileine wijze speelt met zijn zondaars, maar de brug tussen de twee is een wankele. Vond het allemaal iets te dik aangezet qua achtergronden en zo, dit soort flashbacks zijn net zo goedkoop als de gemiddelde jump scare in andere horror meuk en door Heggie als protagonist aan te wijzen, weet je qua voortgang wel zo ongeveer hoe laat het is.

Riggs en Murtaugh, ik heb ze wel eens leuker gevonden. Glover is nog altijd een sympathieke stootzak en Gibson als psychoot heeft z'n momenten, maar al dat drama rondom z'n personage is een tikkel overdadig. Film neemt ook veel tijd in beslag om het duo op poten te zetten en echt snedige teksten of veel gein kan ik er niet (meer) van maken. Dat het verhaaltje brak is, valt voor lief te nemen, maar zo heeft het al met al behoorlijk wat schwung verloren. Het betere (actie)werk bevindt zich in het laatste half uur, maar vanaf de shot at the title wordt het echt te belachelijk.

Gemakkelijk filmpje, al heb ik ook deze wel eens leuker gevonden. Een soepelere formule dan de eerste. Die had nogal wat last van het te harde drama rondom Riggs. Een plooi die hier gladgestreken is en via de alsmaar ratelende Getz wordt wat extra humor toegevoegd.

Een mix die me wat beter ligt, Pesci is ook lekker op dreef. Zijn het niet de Krugerrands, dan is het wel de dwangbuis die herinneringen oproept. Het is zo'n dingetje dat later uiteraard terugkeert, want zo gaat dat nou eenmaal in dit soort eenvoudig behapbare onzin.

Net als de nailgun. Hoe dan ook, een leuk drietal dat het lange tijd met speels gemak aan de praat weet te houden. De bom in de WC springt er bovenuit. Prijsscène voor een buddy filmpje als dit. Uiteindelijk doet het me niet meer zoveel, maar het heeft z'n momentjes.

Je kan dit gemakkelijk afdoen als een fantasieloze rip-off volgens geijkte patronen, maar als je je daar niks van aantrekt, blijft er een vermakelijke diepzee sci-fi horror over. Het dametje van Tri-Oceanic Corp en het koersberichtje zijn wat flauw, maar verder weinig dingetjes die echt storend zijn. Bovendien heeft het weinig vet om het lijf, zodat het best een effectieve opbouw in dreiging heeft. Het monster mag er ook wel zijn. Tijdens de climax lijkt het even helemaal mis te gaan, maar ik kon het jumpshotje wel waarderen. Dus ook nog een snufje Jaws in de mix.

De wondere werelden van Wes Anderson. Ze zijn in ieder geval rijk, in zo ongeveer alles. Zo zit de cast weer tjokvol klinkende namen en als je ze niet kent, zijn het wel opvallende typetjes met excentrieke trekjes die elk hun dingetje doen in een typisch Anderson universum. Kleding, decors en props, het is allemaal weer erg levendig, fleurig en kleurrijk.

Zoals een schoonzwemmende orka in de achtergrond, terwijl er elders een heel resem eigenaardige en leuke beestjes voorbij komen. De uitdossing van Team Zissou is een grap op zich, de rest van de humor is vooral gortdroog. Zoals het gedoe met het embleem. Het kan met enige regelmaat op een glimlach rekenen. Murray haalt er ook altijd iets extra's uit.

Andersons gebruikelijke thema's kun je er zo uitpikken in iets dat is opgedragen aan Jacques Cousteau en verder nog wat invloeden gebruikt uit films die met waterrijke avontuurtjes aan de haal zijn gegaan. En dat is het minste onderdeel. Het verhaaltje boeit niet zo heel erg en dan gaat de speelduur ook wat opspelen, maar er is genoeg om je aan te vergapen.

Flinke uitglijder van Parker. Film werkt niet in z'n opbouw en faalt nog eens hopeloos in het afmaken. Zo'n aalgladde advocaat voorspelt al niet veel goeds, maar de mysterieuze cowboy is meteen een doorn in het oog. Grootste probleem is echter de wijze waarop Gale's relaas wordt opgedirkt met allerlei dramatische heisa. In een rechtlijnig verhaal zou het al royale kant zijn, in deze flashbacks, voortkomende uit slechts een paar sessies en beperkte tijd, is het omslachtig, overdadig en uiteindelijk ook funest.

De vraag rijst waarom dit alles zo nadrukkelijk aan bod komt, terwijl het antwoord in het eerste uur al min of meer wordt gegeven. Spacey heeft wel eens overtuigender gespeeld, maar beide journalisten maken er helemaal een potje van. Een duo dat zeker in het tweede uur nog het meest doet denken aan speurneuzen uit een goedkope TV serie ergens in de jaren tachtig. Winslet valt samen met de rest van de film nog eens finaal door de mand in het veel te doorzichtige slot. Een behoorlijk sof met voorbij flitsende woordjes. Armoedig.

Ik heb niet zoveel met de religieuze tonen die Pi's leven met enige regelmaat aanslaat, maar dat iets over een ventje in een reddingssloep met een tijger aan boord op een enorme oceaan een bepaalde verhaalkracht heeft, zelfs wetende dat Pi zich er doorheen zal slaan, staat als een paal boven water. Dan neemt de opmaat nogal wat tijd in beslag, maar soit.

Je mag de kijker immers best wat hongerig maken en de eerste blikken op het roofdier beloven heel wat. Een digitale Bengaal die er voor het overgrote deel behoorlijk overtuigend uitziet. Knap. Bij de fatale storm gaat het echter beduidend minder. Met die springende zebra wil het niet zo lukken en de hele scène had sowieso wel een onsje minder mogen zijn.

En dat soort momentjes gaan zich gaandeweg toch wat opstapelen. Vooral wanneer Lee z'n film in hogere sferen probeert te zetten met onder meer lichtshows en hersenspinsels, komt het allemaal nogal pretentieus en kitscherig over. Wat voor een film ook niet werkt, is dat het de laatste pakweg twintig minuten nog eens volledig in vertelstand komt te staan.

Grappig. die jonge smoel van Kees Prins. Helemaal vergeten dat hij hier een rolletje in had. Zo heeft het nog wel een paar fraaie koppen. Dat loeispannende is er inmiddels wel af, al waardeer ik de synthesizer deuntjes, maar verder blijft deze nederhorror best aardig overeind.

Toch een knap en inventief filmpje. Een lift als killer, je moet er maar op komen. En daar nog iets omheen bedenken. Kostelijk wanneer Peer Mascini dat verhaaltje over chips afsteekt. Minder is het gedoe rondom het gezinnetje en de act van de twee politieagenten is het ook niet.

Rondom de lift werkt het allemaal wel. Uiteraard wanneer het te laat is voor de groene zeep, maar het shot van het kleine grote meisje voor de grote kleine liften mag er ook zijn. Sowieso een aardige scène, net als de finale. 'Hij was niet helemaal in orde.' Ik kan daar wel om lachen.

Zouteloze horror die steeds dezelfde foefjes herhaalt en zo ergens halverwege z'n kruit al grotendeels verschoten heeft. Nog een keer de lichtjes uit en aan, nog eens een jump scare, nog eens een lichaam wegslepen, nog eens dit, nog eens dat. Tamelijk vermoeiend gedoe. Ver voor de climax heb je eigenlijk alles al gezien en vooral gehoord, want wat de klankband produceert, is wel erg goedkoop. Net als het drama en een mysterie opbouwen en/of uitspelen is er ook al niet bij. Het wordt zelfs potsierlijk als het uit de doeken wordt gedaan. Een flashback en Rebecca die even een dossiertje doorspit. Zo, weten we dat ook weer. Een fraai ogend filmpje, dat wel, maar als het er om gaat, laat het het in alles afweten.

Kille, ronduit ellendige film, maar aan emotionele impact schort het toch een beetje. Misschien dat het aan het aura van de film ligt. Of aan de openingsscène die erg nadrukkelijk de koers van de film bepaalt. Moodysson blundert dan nog eens met het gillende afscheid en de modderige slow motion. De bedoeling mag dan wel duidelijk zijn (of worden), maar het past niet. Niet op dat moment en in wezen ook niet in het geheel. Nog een foefje met een averechts effect is die met de vleugeltjes. Het komt wat knullig over. Daar omheen gaat het beduidend beter.

Met een uitermate naargeestig sfeertje dat vorm krijgt via deplorabele omstandigheden, treurige ontwikkelingen, verschrikkelijke (house) muziek en bijna allemaal nare mensen. Zelfs de hoofdrol heeft vervelende trekjes en haar doen en laten heeft een donkere ondertoon. Dat moet dan de troef zijn van de film die verder op barre, maar ook ietwat monotone wijze toewerkt naar waarmee het opende. De film kent geen kronkel meer, enkel het onvermijdelijke. Veelal sober en beheerst in z'n dramatiek, maar een verpletterende indruk laat het toch niet helemaal achter.

Beetje een lauwe Soderbergh. Er is iets aan deze film dat maar niet helemaal op gang wil komen en dat lijkt zich rondom de hoofdpersoon af te spelen. Stamp komt op mij niet echt lekker over. Alsof hij teveel z'n best doet. Leuke en sappige dialogen met al die slang, humor aanwezig, maar ze landen nogal stroef. Soderberghs stijl is daarentegen wel weer van toegevoegde waarde.

Opmerkelijke flashbacks en druk gemonteerd, zodat het kijken naar wat normaliter simpel gebabbel is, de moeite waard wordt. Weelderige decors en dergelijke, terwijl de bescheiden muziek het een eigen sfeertje geeft. De film kent verder geen verrassend verloop, maar dat is ook niet zo belangrijk. Vergelding is de motor en dat is genoeg. Arme Wilson zit een hogere score in de weg.

Visueel best fijn. Helemaal wanneer de pilletjes gaan (bij)werken. Zo'n camera die door de stad zoeft met een kleine kakafonie aan geluid, de letterregen en de algehele kleuring; allemaal goed te pruimen. Ook met het tempo zit het wel snor. Korte flashbacks en een voice-over die het vlotjes aan elkaar lult, geven het een prettige cadans en de hebberigheid die Morra aan de dag legt, is veelbelovend voor de rest. Het levert in ieder geval een geinig geïnspireerd knokpartijtje op.

Jammer genoeg is dat ook zo ongeveer het moment waarop het scenario afslaat naar een thrillertje met wat dwarrelende lijntjes. Toegegeven, het tafereel met de gangsters in het appartement heeft enkele aardige dingetjes in petto, maar verder kon Gennady's bemoeienis me gestolen worden. Een afgang wordt het ook niet, daarvoor heeft het teveel krediet opgebouwd in het eerste deel, maar een andere (scherpere) invalshoek had Limitless zomaar tot iets bijzonders kunnen maken.

Meestal wel aardig, zo'n legal thriller, en dat is deze ook wel, alhoewel 't de grijze middenmoot nergens weet te ontstijgen. Daarvoor heeft het verhaaltje te weinig spankracht. Het houdt op bij een glibberige advocaat die zich via een cliënt en tal van bijbehorende ontwikkelingen zichzelf tegenkomt. Zonder dat daar al te veel bij wordt stilgestaan.

De focus ligt bijna voortdurend op het stinkende zaakje en Furman weet daar wel raad mee. Tempo is dik in orde, geen overmatig dramatisch gedoe en ook het lijntje rondom Haller's ex vormt geen belemmering. Met wat goede wil is er best in mee te gaan. De ontknoping is wat kort door de bocht, maar tegen die tijd is het ook wel genoeg geweest.

Simpel en vlot verteld verhaaltje met gemakkelijk te behappen emoties die met veel bombarie op je worden afgevuurd. Zimmer is weer driftig in de weer geweest. Ik heb het ook al zo niet op die liedjes waardoor zo'n scène als die van Scar met zijn plannetje en volgelingen, niet meer los komt. Daarmee is meteen de meest boeiende leeuw genoemd, al komt dat vooral omdat de rest opvallend saai is.

Andere dieren zijn er uiteraard voor de luchtige toon, met name de hyena's staan in een vermoeiende overdrive, maar lang niet voldoende om de vele kleffe momenten te pareren. De soepele animatie blijft wel vrij moeiteloos overeind. Wanneer het spul naar de achtergrond wordt verwezen en onder meer de savanne aan bod komt, ziet het er ook mooi uit. Verder smaakt deze mierzoete koek niet al te best.

Aardig. Vond Scarface, die van 1932, toch iets pakkender, denk ik. Een rise and fall verhaal gepropt in 78 minuten, daar kun moeilijk over doen of je kunt er blij mee zijn, want hoe het kleine Caesar zo ongeveer zal vergaan, zal natuurlijk iemand verbazen. Het is ook al vrij snel duidelijk waar z'n zwakte ligt. En toch blijft het wel een boeiend karakter. Met veel daadkracht neergezet door Robinson, dat overacteren (van iedereen) past hier wel en als je hem ontleedt, komt een merkwaardige gangster tevoorschijn. Z'n beste vriend is een danser, tijd voor vrouwelijk schoon en dergelijke heeft hij niet (zijn collega's overigens ook niet), drinken doet hij niet aan en aan lafaards en softies heeft hij een gruwelijke hekel. Totdat, hè. Zo'n Pre-Code filmpje heeft net wat meer pit, het heeft ook een fraaie sequens rondom een overval en het oude dametje in het slot is een voltreffer. Dan val je hard.

Prima film zolang de focus ligt op Brad, Sarah en de mentaliteit van de voorstad waarin ze verzeild zijn geraakt. Mooi vormgegeven en het mag dan een wat klungelig kusje als motor hebben, Winslet en Wilson spelen het gemeend. Met hun gezinnen en de teutende huisvrouwen als achtergrond, heeft het een ferme basis voor een stekelig sociaal drama, maar dat is het uiteindelijk slechts ten dele.

De voice-over is in ieder geval wennen. Saai en volop aanwezig, al neemt dat af en volgt er een bepaalde mate van gewenning en toegevoegde waarde. De komische noot die hier en daar te ontwaren is, voelt vaak als een afleiding. Echt soepel geïntegreerd is anders, wat helemaal geldt voor Larry Hedges. Niet dat het slecht gespeeld is, maar gevoelsmatig wel ietwat lichtzinnig geschreven.

Het lijntje met de pedofiel komt daarmee ook minder uit de verf komt en de beide gezinnen blijven helaas wat onderbelicht. Het boet op die manier de nodige kracht in op dramatisch vlak en iets meer aandacht voor typetjes zoals de huisvrouwen, had de film kunnen voorzien van nog wat bijtende humor. De verhoudingen liggen voor mij dan ook net iets te scheef om er helemaal in mee te gaan.

Eigenaardig en wispelturig filmpje. De intrede van moeder en zoon Hallet, Sheen is echt een smeerlap, verraadt een gemeen thrillertje met een snufje horror, maar wanneer de goochelaar zich meldt, fladdert de toon verschillende kanten op. Wel leuk en scherp geacteerd door het hele spul, maar de film begint meer en meer te leiden aan wisselvalligheid. Het slot mist een punch om dat nog enigszins te repareren. Jammer, want Fosters spel is doortastend.

Behoort tot de beteren in de reeks, al ben ik niet zo kapot van dit soort high tech gedoe. Zoiets wordt toch vaak ingezet als een slap middeltje om het scenario in allerlei banen te leiden. Deze heeft daar niet zo gek veel last van, het meeste flauwe is het verplichte nummertje rondom het dochtertje. Het zal er wel bij horen. Verder heeft Wiseman het behoorlijk op orde. Hij is in ieder geval zo verstandig om niet met die vreselijk irritante personages op de proppen te komen.

McClane is minder babbelziek dan in andere delen (de catchphrase is wel even pijnlijk) en redelijk wat one-liners worden overgelaten aan zijn sidekick. En dat ventje doet het niet verkeerd. Olyphant blijft een merkwaardig acteur, maar met die strakgetrokken waffel lijkt hij hier wel op z'n plaats. Daar blijft het dan bij, want gedenkwaardig valt er niet van te maken. De actie kan je van tijd tot tijd grotesk noemen, maar dan neem je de vorige delen misschien te serieus.

Ik kon er wel om lachen en fun lijkt me hoe dan ook de voornaamste invalshoek. De diversiteit valt in ieder geval te prijzen. Een paar grote momenten, maar ook fluitende kogels, spring-, klim- en klauterwerk en iets dat voor martial arts moet doorgaan. Niet dat alles zo vloeiend is, maar lekker onstuimig is het wel en bovendien netjes verdeeld over de speelduur. Minpuntje is wel dat de climax niet meer kan opboksen tegen het voorgaande. Een aangenaam achtbaanritje.

Drie keer 3½* voor Polanski's appartement trilogie. Als ik dan toch een favorietje zou moeten noemen, doe dan Repulsion maar. Niet dat deze het echt laat afweten, maar Polanski, de acteur, biedt net wat minder houvast dan die blondine. Ergens heeft hij er de uitstraling wel voor, maar het is bij mij nooit helemaal raak. Sowieso is de cast nogal wisselend van niveau. Zo heb ik Adjani wel eens wat leukere dingen zien doen. Hoe dan ook, de regisseur Polanski heeft het beter voor elkaar.

Een smoezelig onderkomen met buren die je het bloed onder de nagels vandaan halen en vanzelf eens onder de huid kruipen. Vanaf de chocolademelk en de sigaretten weet je wel zo ongeveer welke richting dit op zal gaan. Dat gaat met gestage tred, maar Telkovsky ziet ze steeds meer vliegen en zijn wereldje wordt steeds kleiner, benauwder en gekker. Ik kon wel mee in die waan, al blijft het een beetje hangen tussen bibberen en leedvermaak. Ik heb er toch een paar keer flink om moeten lachen.

Nachtritten hebben wel wat. De romantiek van de weg, zoiets. Dromerig, bijna psychedelisch met al die lichten. Knight weet het prima vast te leggen, met een mooi, beheerst soundtrackje ook. Iets waar je de gedachten de vrije loop kunt laten, maar daar heb je als kijker, net als Locke, te weinig tijd voor. Iemand die zowel privé als zakelijk nog heel wat te regelen heeft en zichzelf onderweg tegenkomt. Net daar laat de film me wat in de steek.

Hardy doet het prima. Gecontroleerd met wat kleine maniertjes om zijn perfectionist van vlees en bloed te voorzien. Wanneer C5 aan bod komt, heeft dat iets met zijn leven en keuze te maken, maar hoe meer daarover duidelijk wordt, hoe meer ik afhaak. Nogal geforceerd hoe het vaderschap aan bod komt. Ook niet iets waar ik me goed in kan vinden. Een dapper en fraai uitgedost filmpje, zonder meer, maar in de kern ben ik niet helemaal mee

Vaak wel aardig, zo'n filmpje die stilaan z'n raadsel ontrafelt. Echt meepuzzelen heeft hier niet zoveel zin, het scenario trekt zo af en toe simpelweg een nieuw konijntje uit de hoge hoed, maar het eist zo wel de nodige aandacht voor z'n personages en hun gedragingen. En deze cast mag er best zijn.

De ondervragingen zijn me iets te, mja, Amerikaans, maar verder draait het soepel heen en weer. Het ziet er allemaal erg gestileerd uit, alhoewel zo'n slow motion van een aanlopende vrouw in rood weer iets teveel van het goede is. De muziek wil ook wel eens té aanwezig zijn. Erg storend is het niet.

Dat geldt wel even voor wanneer de ware toedracht duidelijker wordt en van Looy terug begint te grijpen op eerdere momenten in de film. Veelal onnodig verklaarwerk; laat je publiek dat lekker zelf uitvogelen. Het zal wel te riskant zijn of zoiets, maar het maakt het al met al wel tot iets te voorgekauwde kost.

Wat kleine verschillen en dat is het dan wel qua creativiteit. Verder op de meeste vlakken minder soepel dan zijn Belgische evenknie. Met de cast als grootste verschil. Eigenlijk weet alleen Fedja van Huêt te overtuigen. De rest van de cast doet het van minder natuurlijk tot onbeholpen en zo sijpelt er nogal eens wat intensiteit uit bepaalde scènes.

Grootste boosdoener heet Jeroen van Koningsbrugge. Als clown al niet te harden, om over het andere maar te zwijgen. Het idee achter de scène op het balkon is wel een kleine verbetering ten aanzien van het origineel, maar daar loopt het weer uit de hand via een vechtpartijtje. Droger was beter. Onnodig dus, maar dat geldt voor meer. Misschien wel voor alles.

Bondig en energiek game-filmpje dat letterlijk en figuurlijk nauwelijks stilstaat. Waar het zo ongeveer over gaat, is al op te maken uit de citaten waarmee het opent. Wat volgt is een spetterende beeldencollage in meervoud met een denderende soundtrack eronder. Blits met verhalenderwijs ook wel wat leuke dingetjes en veranderingen in de diverse scenario's. Zo is de handel en wandel van Lola's vader de eerste keer best opvallend en die Und Dann fotootjes zijn erg geinig. Ook wel aardig hoe de animatie in de film verweven is via het TV toestel. Groots wordt het voor mij nergens, maar vervelen is er ook niet bij.

Authentiek, rauw en onaangenaam met een vermeldenswaardige vertelstructuur. Een sterke openingsscène toont de gevolgen van een fatale avond, waarna de film koers zet richting Brighton terwijl parallel daaraan via flashbacks de avond uit de doeken wordt gedaan. Niet dat het zo verrassend uitpakt, maar het heeft zo wel een dubbele climax.

Verder teert het vooral op naargeestige omstandigheden en indringende personages. Het is niet erg fijn kijken naar de wijze waarop Derek, een smeerlap pur sang, een meisje aan het werk zet en Joanne ronselt. Om nog maar te zwijgen over het gezwollen gezicht waar Kelly de halve film mee vult en de droge manier waarop haar job aan bod komt.

Dat geldt tevens voor een elf jarig meisje in dit circuit, temeer omdat Williams enkele keren redelijk subtiel het kind in haar laat zien. De mysterieuze zoon is misschien een ietwat vreemde eend in de bijt, maar als dreigende factor erg effectief. Een paar hobbeltjes in het verloop, maar de film en de finale is simpelweg te intensief om dat als belemmering te ervaren.

Start digging holes in this county, no telling what'll come up. Sleutelzin van een film, die zich voorstelt als een moordmysterie, maar al vrij snel blijkt dat het vooral te doen is om een reis door het heden en verleden van een geplaagd TexMex stadje, een broeinest van culturele spanningen door de jaren heen. Een vracht aan verhaallijnen die langs en door elkaar kronkelen en allerlei mensen bij elkaar brengt in een film die gekenmerkt wordt door een beheerste ambiance en een rustig verhaaltempo.

Jeff Nichols schoot bij mij te binnen, Sayles neemt in ieder geval de tijd om zijn relaas uit de doeken te doen. Je zou zweren dat het een boekverfilming is, maar niet dus. Dialogen, muziek en zelfs flashbacks, alles staat als een huis. Ondanks dat er van alles aan de hand is, heeft Sayles het sfeertje altijd onder controle. Berustend, zeg maar, met een volkomen natuurlijk verloop en als het nog een sleutelzinnetje heeft, dan is het All that other stuff, the history, the hell with it, right? Een film met een ziel.

Weer eentje die gebaseerd is op ware gebeurtenissen, maar dat nergens weet waar te maken. Het heeft ook bijna alles waar ik allergisch voor ben in dit soort films. Vooral de opgeklopte sterfscènes zijn niet te harden. Het mag allemaal best wat showy, daar niet van, maar dan moet je daar wel een bepaalde basis voor hebben en dat vergt heel wat meer dan hetgeen Berg te berde brengt.

Vraag me sowieso af wat hem aantrekt in zo'n verhaal. Over de SEALs heeft hij in ieder geval niet veel te vertellen. Tegen de tijd dat ze op pad gaan stelt het op dat vlak dan ook niet veel voor en dan zit je naar niet veel meer dan vier min of meer willekeurige soldaten te kijken. De discussie die ontstaat wanneer ze ontdekt worden, helpt ook niet echt. Het is wel érg armoedig geschreven.

Het lijkt vooral om de actie te gaan, carnage, waarbij de ene partij taaier is dan de andere. Tja. Het knalt wel lekker, gaaf sounddesign wat dat aangaat en er is iets met een Chinook dat in het oog springt, maar Wahlberg blijft vlak. Ik had eigenlijk meer met de man in het dorpje (over helden gesproken), maar daar is weer een jochie om het te verpesten. En Heroes door Peter Gabriel. Oef..

Eentje die tijdens de opening meteen voor een flinke grijns zorgt met eigenlijk vreselijke (en luide) muziek, maar het lijkt hier om wat voor reden dan ook ook wel te passen. Zal wel iets met het sfeertje van toen te maken hebben. En met de snor van de Human Spirograph uiteraard.

Het tettert ook vrolijk door als Hoskins de film binnen komt wandelen, om deze vervolgens volledig in beslag te nemen met z'n slang en karakterontwikkeling. Samen met het wie en waarom van de aanslagen het motortje van deze gedoseerde en in zekere zin oprechte gangsterfilm. Geen overdreven en geromantiseerd gedoe rondom de bende en ook vrij weinig opzichtig geweld en actie.

Als het er is, dan is het ook meteen raak. Wanneer duidelijk is hoe de vork zo ongeveer in de steel zit, volgt een nogal foute scène onder de douche, maar de afwikkeling daarna is geweldig. Met een magistraal slot als Mackenzie de ijzervreter nog eenmaal onder de lens neemt.

Schitterende vent, deze Marlowe. Niet zo flamboyant als Dick Powell in Murder, My Sweet, die ik leuker vond dan Bogart in The Big Sleep, maar wel een lekker zorgeloze kerel die zich in het holst van de nacht uitslooft om zijn kat en buurmeisjes te voeden. Ik zie dat cynisme ook niet zo, het lijkt me meer een man bij wie vadertje tijd een poos heeft stilgestaan. Hij zal toch niet voor niks in zo'n oldtimer rijden.

Zijn bijdehante houding lijkt vooral bedoeld om zich staande te houden in de zeventiger jaren, waar de normen en waarden van weleer allang niet meer bestaan. Marlowe bevindt zich een wereld vol moord, leugens, bedrog en een cola flesje. Een neo-noir met een karakterschets en een theme song in diverse versies, die zijn gestel en gemoed benadrukt. Een kentering kan natuurlijk niet uitblijven.

Gould is de blikvanger, maar ook die grote bullebak van een Hayden verdient een vermelding. Prachtig rolletje. Altman creëert een specifiek sfeertje, nevelig, obscuur, bevreemdend, maar ook innemend (die meisjes!) en laat af en toe z'n plotje even bungelen om het dan weer abrupt op te pakken. Dat kan stug en taai zijn, maar, zoals Marlowe dat zo cool zegt, it's ok with me. Zijn dansje is goud waard.

Onzin moet ratelen en deze doet dat met een scheut humor. In die mate dat je het allemaal niet serieus hoeft te nemen. Stilaan ontstaat zelfs de indruk dat het scenario zich dusdanig bewust is van wat het is, dat het z'n clichés, het heeft er een aantal in huis, met een toegeeflijke knipoog overbrengt. Als je later leest dat het rolletje van Jackson op het laatste moment is veranderd, voedt het dat idee alleen maar.

Je merkt ook vrij snel dat het uit de vurige pen van Shane Black komt. In ieder geval als het gaat om het gevatte en brutale geouwehoer van iedereen. Relevant is het af en toe niet of nauwelijks, maar zo zit er tenminste een dosis plezier in de film die menig ander (minder) onderdeel enigszins tackelt. Black en Harlin hebben tijd voor een lolletje rond Kerst en daar weten ze met enige regelmaat mee te scoren.

Zeker twee keer dat het flink mis gaat met actie effectjes, maar Harlins ietwat onbehouwen stijl past wel bij het flamboyante karakter van de film. Het levert hier en daar wat leuks op. Merkwaardige actrice, die Davis, maar ze komt er mee weg. Ook dankzij aardige bijrolletjes, hoe kort ook soms. Het duurt twintig minuutjes te lang en wordt zo nu en dan wel iets te melig, maar die onzin, die dendert vrolijk verder.

Spijtig dat het nogal eens achter een karig plot aandrentelt. De vermoeide kop van Lam Suet is leuk, maar het gescharrel van de twee hoofdrollen en het gedoe rondom het politiebureau is vooral een sta in de weg. Allemaal net iets te dominant aanwezig. Long Nga veert op met enthousiaste muziek (al is dat gitaarriffje nogal flauw) als Jacky Wu de beuk erin gooit.

Vinnig ventje als 'ie los gaat, een showy stijl en lekker over the top. Daverend slot wat dat betreft en ook het gevecht in het restaurantje mag er, mede vanwege enkele kolossen, zijn. Daar loopt ook een irritante eigenaar rond, zoals het politiekorps een vervelend agentje heeft. Jammer dat soort zaken net iets te vaak opspelen, want Wu vecht met impact.