Opinions

Van Krug tot Krueger dus. Met al die jolige vervolgen in m'n herinnering had ik op iets meer Freddy en iets meer afvalrace gerekend, maar dat valt deze geboorte niet aan te rekenen. Verder staat het nog als een huis in Elm Street. Dankzij een formule die droom aan werkelijkheid koppelt en van slaap een onafwendbaar gevaar maakt, maar natuurlijk ook vanwege de ongenaakbare belichaming daarvan.

Iconisch uiteraard, sterk geïntroduceerd, geweldig uitgedost, voorzien van sadistische geintjes met prikkelende plaagstoten en inventieve moorden. De daverende soundtrack (die verrassend genoeg nog eens extra goed wordt als Nancy en Glen op pad gaan) en het creepy kinderliedje is een feest der herkenning. Uit nostalgisch oogpunt een warm bad. Al is die uitdrukking hier enigszins misleidend..

Als je er maar niks van verwacht, valt het vaak alleszins mee. Vaak, maar niet altijd. De anderhalf uur zijn weliswaar zo voorbij, de film is nog sneller vergeten. Ik kan eigenlijk geen element noemen dat in het oog springt of dat het eigenzinnig maakt. Visueel doet het hier en daar nog wel wat aardige dingen. Zo is de opening in de diner nog best goed, maar als eenmaal het fundament gelegd is, blijkt meteen het tekort aan inventiviteit en lef van de makers. Dat de nieuwe Freddy problematisch zou worden, stond vooraf wel vast. Indruk maakt Haley ook niet echt, maar het scenario helpt 'm dan ook op geen enkele manier.

Het had al heel wat gescheeld als Freddy één echt smerige, lange en venijnige kill bijeen had mogen klauwen, maar het blijft bij wat braaf snijwerk. Dan gaat de rest vanzelf tegen werken. Fred ziet er al niet zo grof uit, maar zo'n lachje op de achtergrond gaat ineens ook erg mal klinken. Zijn achtergrond kan me eerlijk gezegd gestolen worden, maar er wordt ook niet veel meer mee gedaan dan wat uitleg geven. Wat is dan de toegevoegde waarde? De micro naps hebben dat op zich wel, maar echt veel effect wordt er niet uit gehaald. Deze Nightmare is qua beleving zo ongeveer hetzelfde als dat liedje van de Everly Brothers.

Grillig. Het ene moment een excentrieke geweldsfilm (neem alleen al die flamboyante, opgefokte en kleurrijke openingscène; très cool), het andere moment een redelijk intens gebrachte transformatie van Nikita. Zo gaat het er bij haar relatie met Marco best innig aan toe. Afzonderlijk van elkaar de moeite waard, maar samen vind ik 't toch niet helemaal lekker lopen. De opdracht in Venetië brengt beide nog het dichtst bij elkaar. In het slot staat Reno behoorlijk cool te doen en de eindscène is an sich een sterke, maar ook hiervoor geldt dat de combinatie van beide uiteindelijk wat minder effect sorteert.

Weinig verheffend filmpje. Concept is weliswaar bekend, maar zeker voor een 'kleine' film toch wel een aardig uitgangspunt. Het laat je tot op zekere hoogte een beetje meepuzzelen en de countdown richting volgende moord heeft iets huiveringwekkends.

Toch blijft het een vlakke vertoning, inleven is er bijvoorbeeld niet bij. Karakters spreken niet echt tot de verbeelding en zijn grotendeels zelfs irritant. Jammer dat de glibberige viespeuk vrij snel het loodje moest leggen, daar zat nog wel wat schuine schwung in. De killer mist een scherp randje. Het kabbelt dan ook wat door, het slot is daar geen uitzondering op. Smoelloos werkje.

Escape From New York, maar dan op een eiland en een stuk minder aantrekkelijk. Negentiger jaren kitsch als de eerste futuristische omgevingen opduiken, eenmaal op het eiland oogt de film ouder dan hij in werkelijkheid is. Enkele effecten kunnen echt niet, dat geldt eveneens voor de dagmerries van Robbins, maar binnen deze campy, cheesy setting is het gemakkelijk te verteren.

Bunny's rolletje is helaas wel wat te vervelend en het duurt allemaal iets te lang, verder draait het zo gek nog niet. Maffe outfits van de gangs op het eiland waar het er niet bepaald zachtzinnig aan toe gaat. Ook best inventief rondom de kills e.d., Liotta mag lekker kordaat optreden en Wilson wordt steeds leuker zodat ook daar wat humor de kop opsteekt. Beetje gammel, maar te doen.

Een controversieel filmpje blijkbaar, want racistisch, xenofobisch en zo. Het zal allemaal wel, ik vond het vooral een beetje dom. Op een gegeven moment althans. Net wanneer je je gaat afvragen waar die Brit uithangt, het is per slot van rekening Pierce Brosnan, is ie er weer en net op tijd natuurlijk. Op zich niet zo'n probleem, alhoewel de humor daar wat misplaatst voelt en de speech veel te opzichtig is. Kennelijk was het tijd voor wat uitleg en ach, die rebellen proberen hun belangen ook alleen maar te verdedigen, aldus Hammond. Even daarvoor was er nog een poging tot verkrachting.

En even later drukken ze een van de kinderen een pistool in de hand om papa af te knallen. Toe maar. Sowieso zijn de Dowdles na een uurtje de weg kwijt. Bedenkelijk wat daar allemaal gebeurt. Daarvoor is het niet zo'n verkeerde actie thriller. Simpele formule van een gezinnetje in den vreemde die zich plots in de chaos van een staatsgreep, opstand of wat dan ook bevindt, waar ook nog eens op gejaagd wordt. Dat wordt dan wel eens overdreven en is ook al wat dommig hier en daar (die Aziaat op het dak van het hotel!), maar zo'n segment als die op het brommertje mag er best zijn.

Dit was lollig bedoeld, neem ik dan maar aan. Want een klucht is het zeker. Ik had het even niet meer toen Jovovich richting zevende hemel ging via de g-snaar. Verder bakt ze er helemaal niks van, het geblondeerde boefje komt nooit verder dan een burlesk typetje en de kingpin van het stel is net zo'n clowneske verschijning. Ook Jackson ontkomt niet aan een wanprestatie en het domme verhaaltje stelt nergens wat voor. De grijze brombeer heeft nog wel eens wat leuks te melden, maar meer valt er niet te beleven aan dit onding.

Alhoewel de output van WWE Studios inmiddels wel wat gevarieerder is geworden, is dit er nog eentje die het predikaat 'lomp' verdient. Dat werkt rond de kills, het gaat er niet bepaald zachtzinnig aan toe, maar met een iets verfijndere aanpak had dit zomaar een uitschieter kunnen worden. Een mix tussen The Hitcher (1986) en The Last House on the Left (1972) bijvoorbeeld. Iets in die richting.

Maar dat is het niet, alhoewel Kitamura af en toe wel een poging doet om Driver een soort larger than life mystiek mee te geven. Evans maakt niet eens gek veel indruk, toch heeft het wel wat. In ieder geval genoeg om er een behoorlijk duel met de criminelen van te maken, maar het is een irritant, driftig en schreeuwerig gezelschap met alsmaar stoer geblaat dat vooral lachwekkend overkomt.

En dan gaan de meisjes ook nog even vechten. Het spul staat bijna de ganse film te verpesten, al is er natuurlijk bloederige genoegdoening. Bovendien heeft het een aantal scènes die in het oog springen. Iets met handboeien, een douche en twee verstopplekjes. Of dat laatste daadwerkelijk kan, laten we maar even in het midden. Een horror die de adrenaline wat beter had mogen doseren.

Zéér droge tragikomedie. Meest treffende scène is wat dat betreft waarschijnlijk die bij de waarzegger. Een absurde situatie die zo onderkoeld wordt gebracht dat het onmiddellijk grappig wordt, maar het venijn zit 'm in het kopje. Film kent redelijk wat van dat soort broodnuchtere momentjes. Ook netjes verspreid over de speelduur en dat vooral houdt Nói op koers.

De verveelde, kennelijk hoogbegaafde hoofdrol krijgt dat in z'n eentje toch niet helemaal voor elkaar en de trieste ambiance in combinatie met de wel heel bleke beeldvoering en kleine muziek is hier en daar eerder een kille hindernis dan een sfeerverhogende factor. De ketchup fles in het sowieso al sterke slotstuk is weer iets dat deze albino de moeite waard maakt.

Als er iets non-stop is, dan is het dit soort lopende band geplot. Schijnbaar mogen films als deze alleen worden gemaakt als je je hoofdrol met allerlei baby drama opzadelt. Voor het verhaaltje en uiteraard voor het gemoed van de kijker. En zo zit je opgescheept met kinderachtig gedoe rondom een lintje.

Vermoeiend om weer naar zo'n vermoeide blik kijken. Wazige beelden en de fles lonkt. Ja, Bill heeft het moeilijk. Oei. Bloedserieus allemaal, maar het boeit natuurlijk voor geen meter. Ik ben ook bepaald niet kapot van Neeson in dit soort rollen. Elk handgemeen gaat zo al gauw richting een beetje potsierlijk.

Collet-Serra probeert visueel hier en daar nog wel eens iets en z'n thrillertje kan vrij lang leunen op de mysterieuze terrorist die de boel op stelten zet. Althans, het houdt het aan de praat. Tot duidelijk wordt hoe het precies zit, inclusief malle motivatie en wat inwisselbaar digitaal spektakel. Een vluchtig ding.

Hitch aan de liefde. Grant krijgt een fijn intro en zo zijn er nog wel een aantal opvallende visuele aspecten, maar hoe hij zijn paartjes bij elkaar brengt, stelt weinig voor. Eenmaal als feit geaccepteerd biedt het wel een interessant vertrekpunt voor deze spionage thriller. Blijkbaar een tijd waarin je alleen op omslachtige wijze enige passie in een zoen kunt realiseren, terwijl je ondertussen voor volk en vaderland doodleuk een vrouw als seksueel lokkertje kunt inzetten.

Het melodrama blijft tot in het slot doorzeuren, maar met een aantal bitse en bittere opmerkingen zet het de verhoudingen tussen Grant en Bergman op scherp. Misschien wel het sterkste onderdeel dat zo ook wat extra olie op het vuur gooit van de eigenlijke suspense. Niet iets waar je het zweet van in de handen krijgt, maar het laatste shot is wel de moeite waard. Jammer dat Hitchcock zo verknocht was aan de studio terwijl z'n film zich afspeelt in zonnig Rio.

Meh. Wel eens leuker gevonden. Alles erbarmelijk natuurlijk, dat mag, mits het met enige regelmaat grappig is. Dat gaat nog wel even met het porno sfeertje en de aftandse muziek. Verderop zijn de fratsen van het alien zoontje niet te versmaden, maar daartussen valt het nogal eens in herhaling.

Logge, verrotte zombies die naderen. Naderen. En naderen. Om vervolgens de poppen op één of andere manier kapot te maken. Ik zie dan toch liever menselijk vlees dat aan stukken wordt gereten. Daar is het filmpje heel wat minder scheutig mee. De viswinkel had wel een leuke omzet destijds.

Alweer een brokje geschiedenis de filmkliko in. Zo saai en bloedeloos zie je ze maar zelden. Dat de voice over als reisverslag dient, oké, maar het lijkt soms wel een voorleesbeurt. Zet die woorden achter elkaar en je hebt de film gezien, want wat er tussen is gepropt, maakt totaal geen indruk. Zoals de poetsbeurt van Gerrit de Veer met een liefje, een briefje en een reddingsactie. Veel simpeler dan dat kan je het niet bedenken.

Cruciale momenten in de reis onderscheiden zich ook niet, het slentert maar wat voort met scènes die ongeveer net zo interessant zijn als het kijken naar hoe lang hun baarden worden. Veel ruiger worden ze er niet trouwens niet op. Sowieso is er geen personage dat de moeite waard is. Een mislukte ijsbeer, iets met een rots plus twee handen en een applaus bevestigen nog eens wat voor geesteloos en afgezaagd product dit is.

Fris en frivool filmpje dat zich een weg goochelt door spectaculaire magic shows en een verpuzzeld plotje. Een gatenkaas, maar wat geeft het zolang het vrolijk doordendert. Eisenberg en Harrelson waren al eens een prima duo en zitten ook hier het lekkerst in hun vel. De overige Horsemen hangen er in wezen maar een beetje bij, terwijl Caine en Freeman dit op hun sloffen doen. De stoffige Ruffalo en bevallige Laurent bieden in ieder geval ietwat meer tegenwicht.

Toch is het allemaal net wat te licht om de centrale vraag te kunnen dragen. Probleem met dit soort films is dat het zich in allerlei bochten wringt, waar het steeds moeilijker uit weet te geraken. Wanneer het dan weer een konijntje uit de hoge hoed tovert, boeit dat steeds iets minder. Hier zo ongeveer wanneer Jack Wilder even de hoofdrol opeist. Ontbranden doet het wel, zeker het pakweg eerste uur, is zuiver vermaak, maar dat vuurtje dooft gaandeweg wel weer iets.

In plaats van de hits te remaken, zou iemand hier eens mee aan de slag kunnen gaan. Een cultfilm die nogal wat mankementen vertoond, maar in de kern een plot met een forse haak heeft. Mensen die wel erg snel hun geheugen kwijt raken en worden vastgehouden in een groot, zwart gebouw waar het niet pluis lijkt. Daar kan je een aardige film omheen bouwen. Rollin blijkt alleen niet zo'n groot verteller. Of hij heeft meer oog voor andere zaken die ook wat aandacht verdienen.

Zoals de meiden, die willekeurig besluiten om zich van hun kleding te ontdoen. Het heeft vast iets met hun toestand van doen.. Jammer dat ze ook allerlei dramatische onzin uitkramen en daar heel moeilijk bij kijken. Dat schiet letterlijk niet op. Als er plots gemoord wordt, ziet dat er ook niet al te best uit, maar tegelijkertijd komt Rollin wel met een raar, dromerig sfeertje en een koud, kil Parijs op de proppen. Dat zal me dan ook vooral bijblijven. En Brigitte Lahaie natuurlijk.

Loze worp. Op zich best een leuk uitgangspunt, het 23 enigma, maar zodra de film in het boekje kruipt, verliest het bier z'n schuim. Met de in wit geklede zelfmoord lijkt het nog wat te gaan worden, maar Carrey als Fingerling, een soort hardboiled detective uit zo'n pulp romannetje, gaat er simpelweg niet in. Vanaf dat moment zwalkt het voor mijn gevoel tussen iets wat bedoeld is als psychologische thriller, een noir en een verpuzzeld mysterie waar je mee mag rekenen. Dat laatste is dan nog wel even leuk, maar zonder vaste focus en met nul empathie komt de uitkomst droog te staan. De nabrander is weer veel te braaf.

De versie van een uur of twee. En dat is maar goed ook als ik het zo lees. Het lijntje rondom Elena vond ik het minste onderdeel, dus dat extraatje kan me gestolen worden. Een fijn, aandoenlijk en uiteindelijk ook pakkend filmpje met liefde voor het vak en waarvan de meeste magie in de jongste jaren zit. Guitig ventje met Alfredo als sympathieke lobbes. Paar lollige scènes rond het bioscoopje, waar geen kusje te zien is. Met de puber lijkt het weg te zakken, maar de volwassen Totò pakt het geleidelijk aan weer op met een paar rake blikken. Zeker tijdens de vermaande slotscène. Mooi.