Nikita (1990)

Meer dan 20 jaar oud, maar nog steeds overweldigend. Luc Besson toonde al met Léon dat hij een vernieuwer is in de actiefilms door de focus te leggen op koelbloedige moordenaars met wat achtergrond, harde actie. Dat in tegenstelling tot de Amerikaanse films die het meer moeten hebben van achtervolgingen en explosities. Nikita kwam vlak voor Léon en zit qua stijl in dezelfde richting. Besson heeft duidelijk een trend gezet en heeft vele latere films met deze Nikita beïnvloed. Denk maar aan Mr. Wolfe in Pulp Fiction of Alice uit Resident Evil. Ik zat zelf met de gedachte dat een remake hiervan niet slecht zou zijn, maar tegelijk had ik ook wel door dat een remake nooit zou werken. (ik weet wel dat er een vervolg/remake en een tv-serie van is). Ik heb die nog niet gezien, maar denkelijk zijn de rauwe kantjes eraf en figuren als Nikita of Victor zijn moeilijk te benaderen. Ook weer genieten van Jean-Hugues Anglade die ik ook al kon appreciëren in 37°2 le matin.

Na minstens 25 jaar geleden eens gezien te hebben, en daarvan herinnerde ik me alleen Reno nog, de badkuipscene en het feit dat ik het allemaal niet bijster geweldig vond, toch maar weer eens geprobeerd met verse moed en de verwachting dat ik het nu meer zou vinden. En het begint goed, de karakters en het brute geweld in de apotheek in de openingsscènes, beloven veel goeds en zijn op zijn zachts gezegd des Besson's. Maar daarna zakt het toch als een pudding in elkaar. De momenten van haar opdrachten worden in die zin goed opgebouwd, zijn spannend en hebben shockeffect en het nodige rauwe geweld, maar naast dat zijn de personages niet interessant genoeg en lijkt de film wat te missen. Een mooi duister sfeertje heeft de film wel op bepaalde momenten en wat wel mooi is te zien zijn de herkenningen met Leon. De cameravoering, de muziek, Jean Reno zelf in een soortgelijke onderkoelde rol, hoe karakters reageren, Nikita is een voorloper en oefenmoment voor het betere werk wat Leon zal gaan heten. Karyo doet het prima in een voor hem altijd wel passende gladde onpeilbare rol en Parrilaud zet haar rol ook met verve neer van hardheid naar emotie en van ongeleid projectiel in het begin tot geleid projectiel. Soms is ze inderdaad irritant maar ze zet de rol in alle veelzijdigheid prima neer. Jammer, het script valt tegen en de film boeit niet genoeg.

Lang geleden heb ik Point of No Return (1993) via televisie leren kennen zonder te weten dat het een remake is. Het origineel blijkt toch de beste versie. Anne Parillaud speelt drie personages in een: de delinquente met het verwarde haar, de getrainde staatsterroriste en de jonge vrouw die een normaal leven zou willen leiden. Hoewel ze geen ervaring had, gaf ze gestalte aan een van de meest beklijvende actieheldinnen. Als ze naar dat liedje van Elton John genoemd is, kan Nikita niet haar geboortenaam zijn. De beste nevenrol is voor Jean Reno als Le Nettoyeur - de gevoelloze robot die de boel op komt kuisen. Het idee dat de Franse geheime dienst een veroordeelde inzet voor gevaarlijke missies, is twijfelachtig maar niet onmogelijk. Humor zit in de dingen die misgaan, zoals wanneer iemand de ruit van een apotheek kapotslaat terwijl ze de sleutel hebben. De opeenvolging van locaties zorgt voor afwisseling, van het blauwe neonlicht in de apotheek tot het gulle zonlicht van Venetië. De beste scène is die in het restaurant met het dichtgemetselde wc-raampje en de daaropvolgende ontsnapping. De synthesizermuziek van Éric Serra, typisch voor die periode, versterkt het gevoel dat het allemaal in een grote roes plaatsvindt.