Opinions

Tja. Vraag me over een tijdje hoe het ook alweer zat met Escape Plan en ik zal waarschijnlijk niet veel verder komen dan een filmpje waarin Stallone en Schwarzenegger proberen om oude tijden te laten herleven. Dat is al met al een beetje karig en bovendien iets dat niet helemaal lukt.

Niet iets wat je beide senioren kunt aanwrijven. Die doen het best aardig en weten af en toe een opmerking of iets dergelijks af te leveren dat voor geinig door kan gaan. Caviezel doet het zelfs opvallend leuk. Die staat zich kostelijk te amuseren als de laconieke smeerlap van dienst.

Het zit meer in de structuur van de film en hoe Håfström executeert. Niks mis met een onnozel plot, maar besteed er dan ook niet veel aandacht aan. Daarbij manoeuvreert het hier en daar nogal onhandig tussen thriller en actie, zodat het te vaak op een te laag pitje staat te pruttelen.

Wanneer het dan tot actie overgaat, is dat niet zo hoogstaand. Soit, maar je hoort natuurlijk wel je bad guys op min of meer gedenkwaardige wijze de kop om te draaien. Dat lukt niet echt. Zo komt het op cruciale momenten te tam voor de dag om er nog eens iets moois van te maken.

Gedegen filmpje van Del Toro. Wie echt voor de griezel gaat, zal ietwat bedrogen uitkomen. Fantasy c.q. mysterie met een scheut drama lijkt meer op z'n plaats. Het kent best wel enkele nerveuze en lichtelijk enge momenten, maar een doorgewinterde horror fanaat zal daar niet van wakker liggen.

Bovendien geeft Del Toro z'n rusteloze geest al vrij snel prijs. Wel knap hoe hij al die genres afwisselt en er mee weg komt aan de hand van een onschuldig jongetje ten tijde van de Burgeroorlog. Het maakt z'n film broos, delicaat en enigszins vertederend. Zie je niet zo vaak bij dit soort spookverhalen.

Z'n fluwelen stijl past ook erg goed bij deze setting, veel meer dan bij de grote Amerikaanse films die hij op z'n naam heeft. Niet dat het bij mij nu helemaal aanslaat, maar je merkt wel dat het een fijne balans tussen sfeer, verhaal, personages en dreiging te pakken heeft. Met een grote vliegtuigbom.

Niet voor mij. Heb tot nu toe alles wat Kaufman geschreven heeft op een voldoende staan (Synecdoche, New York nog niet gezien) en zuiver naar het scenario gekeken, had dat ook hier het geval kunnen zijn, ware het niet dat de film me na verloop van tijd koud laat en zelfs een beetje tegen gaat staan. Het zit me wat te lang opgesloten in de herinneringen van Joel.

Daar waar m'n grootste bezwaar het sterkst opspeelt. Ik heb niks met beide hoofdrollen. Winslet gaat af en toe nog wel, al is het vrij geforceerd. Carrey is erger. Het is al slapjanussen met z'n wounded puppy act en alles wat daarbij komt kijken, als hij zich dan mag of moet aanstellen (dat kleuter gedoe) wordt hij helemaal onuitstaanbaar. Geen duo dat me iets doet.

Sterker nog, wanneer het gaat donderen in de driehoek van Mary, Stan en Howard (Wilkinson is een rots in de branding), komt dat meer aan dan alles rondom Joel en Clementine. Inventief geschreven, Gondry weet met zijn visuele aanpak, zeker in het begin, de verwarring te voeden, maar wanneer de aap uit de mouw komt, haal ik de schouders op. Met een zuchtje.

Aardig om AI en alles wat daarbij komt kijken zich te laten afspelen in een bescheiden retro omgeving als deze. Als het geen huiselijk gevoel geeft, dan toch wel die van het lekker knutselen in de garage. Snowscapes zijn altijd een lust voor het oog, doe mij ook zo'n kat en hoe Álex zijn robotjes samenstelt met al hun eigenschappen is ook niet onaardig bedacht.

Qua verloop is het minder boeiend. De keuze om met de cliffhanger scène te beginnen wordt nergens gerechtvaardigd, de driehoeksverhouding blijft aan de lauwe kant en de grote onthulling is er eigenlijk niet eentje. Zo is er wat te veel afstand tussen mij en Eva om op te gaan in hoe het uiteindelijk uitpakt. Daarvoor is het alles bij elkaar iets te mat en doorzichtig.

Eentje die iets wil zeggen over veteranen en de bekende stoornis, maar om daar te komen moet je heel wat hobbels nemen. Het opent allemaal nog redelijk interessant in de lift met de geluiden van buiten en het nieuws dat binnensijpelt. Toch is het dan al tandenknarsen met dit trio.

Het vrouwtje is onmiddellijk een wrak, zoals Oldsman meteen een enorme eikel is met een mentaliteit van bevelen opvolgen. Behalve die ene dan. Er valt wel wat voor te zeggen, maar dit spanningsveld tussen de drie werkt gewoonweg niet. Veel te simpel, net als de karige flashbacks.

Maar met de dreiging van buitenaf zou er nog wel wat te halen moeten zijn. Totdat de film halverwege een ommezwaai maakt, die nog wat gekker wordt als besloten wordt dat men doorgaat met de nu ultieme test en er nog een generaal ten tonele verschijnt. Te bezopen voor woorden.

Voor zover het überhaupt het even op stoom is geweest, is het daarmee wel gedaan. De film blinkt verder ook niet uit in een claustrofobische sfeertje of iets dergelijks, het blijft bij een zwak geschreven thrillertje dat die naam eigenlijk niet mag hebben. Eentje voor de vergetelheid.

Niet onaardig, totdat Anderson zich niet meer in bedwang lijkt te kunnen houden. Dat gaat allemaal nog redelijk in de opmaat, die ook wel wat geduldiger en subtieler had gekund, maar de situatie en de schepen ademen in ieder geval een deep space sfeertje en de nodige dreiging uit. Het eerste slachtoffer als springplank voor wat komen gaat, is misschien niet het meest enerverende element, maar het werkt tenminste.

Dat kan niet gezegd worden van de nogal flauwe rol van Sam Neill en de manier waarop de ware aard van het schip uit de doeken wordt gedaan. Wat een revelatie had moeten zijn, lijkt vooral bedoeld om maar zo snel mogelijk een grotesk slot op gang te trekken. Met wat actie, horror en sfx, maar enige betrokkenheid is ver te zoeken. Niet een vervelende film, afgezien van die irritante Cooper, maar men maakt zich er uiteindelijk wel erg gemakkelijk van af.

Die dokter die even aanstipt dat mensen in geval van onderkoeling het zo warm kunnen krijgen, dat ze hun kleren uittrekken. Klinkt zo raar dat er blijkbaar uitleg voor nodig is. Niet heel erg, de allergrootste donkere wolk die zo'n film teistert is meestal een dikke dosis tranentrekkerij. Het valt al met al nog mee, al wordt het het zwangere vrouwtje wel erg stevig ingezet. Te klef, maar, erger nog, het breekt ook een paar keer de intensiteit van wat daar op de berg gaande is.

Als de film dan eens klikt, is het meteen weer over met vrouwlief. Everest is op z'n best als het zich puur richt op de beklimming, de storm en het overleven. Een paar keer dat de camera fraai door de ijle lucht zwaait en zo het immense gevaar van de onderneming weet vast te leggen. Het gierende gefluit van de ijzige wind heeft meer effect dan welke muziek dan ook, al valt dat laatste niet echt op in negatieve zin. Hier en daar te glad, maar met deze uitkomst, vooruit maar.

CSI aan de hand van found footage met wat milde slasher horror daarin. Aardig gevonden, niet zo leuk uitgevoerd. De ergernissen stapelen zich op en al vrij snel dat het cynisme toeslaat. Reese die even op ferme toon vertelt dat ook de beelden van vóór de moorden belangrijk zijn. Ach ja. Met daarbij nog een vet aangezette opmerking weet je wel zo ongeveer hoe laat het is.

Opbouwen dus, met een enorm irritant gezelschap. Het duurt gelukkig niet al te lang, maar ook tijdens het onheil blijft het spul zeuren. Daar heeft het met de lasser dan wel een killer die wat leuke plaatjes oplevert, bovendien weet het met de diverse camera's en verschillende perspectieven het verhaaltje te voeden. Twee elementen die op zich wel werken.

Daar staat tegenover dat het geswitch tussen het videokamertje en de crime scene de angel er wel eens uit wil halen. Het trucje met de beschadigde beelden wordt ook al snel wat flauw. Osunsanmi haalt wat dat betreft bijna alles uit de kast, maar ondertussen interesseert het mij geen bal meer wie nu precies de dader is. En daar was het blijkbaar allemaal om te doen.

Raad de film. Het lijkt soms wel een compilatie in een ander jasje. Niet erg, dat is vooral weggelegd voor de humor. Van tijd tot tijd erbarmelijk en puberaal met enkele onuitstaanbare personages, waarmee een groot deel van de charme verloren gaat. Enige troost valt te putten uit het feit dat net die typetjes vaak gruwelijk aan hun einde komen.

Zo ook hier, verreweg het sterkste punt van Evil Aliens. Ledematen worden niet bepaald gespaard en het bloed vloeit en spuit rijkelijk. Toch, een iets fijnzinniger aanpak had de funmeter bij de scène met de combine helemaal op hilarisch laten uitslaan. Misschien was West daar juist te vaak en te nadrukkelijk naar op zoek.

Blijft verbazingwekkend dat schrijvers potentieel ratelende horrors als deze voorzien van een of ander gaar emotioneel geladen achtergrondje. Dat moet dan eerst worden uitgelegd, daarna wordt het bijkletsen en uiteindelijk speelt dat ergens onderweg natuurlijk op. Vermoeiend en totaal oninteressant gehannes dat alleen maar de rem erop gooit. Alsof iemand het iets kan schelen wat voor jong vlees deze film in de kuip heeft. Er jaagt potdomme een demoon door dat bos.

Dat moet in circa vijf kwartier zonder al die rompslomp ook wel een aardige helletocht kunnen opleveren. Daar heeft Alvarez dan toch wat moeite mee. Al vrij snel valt een veel te druk geluidspalet op dat meer nekt dan creëert. De demonische verschijningen zorgen voor een déjà vu, de stemmetjes zijn te lullig en een scène als die tussen Olivia en Eric in de badkamer gaat met veel hysterisch geflits vooral de mist in. Veel fun valt er al met al ook niet te ontwaren.

Aan gore ontbreekt het dan weer niet, maar het zou fijn zijn als dat gepaard zou gaan met enige impact en daar is nauwelijks sprake van. In het slot worden nog wel de nodige registers opengetrokken waarvan er enkele zeker te billijken zijn, al is het dan weer jammer van die telkens loeiende sirene. Leuk dat het een aantal dingetjes uit het origineel overneemt, maar verder een remake die, getuige de tagline, z'n ambities niet kan waarmaken en weer snel vergeten zal zijn.

Doe mij maar het eerste deel waar de fun uit de gierende horror voortkomt. Hier mikt het van tijd tot zo nadrukkelijk op de lach dat de spontaniteit ver te zoeken is. Iets waar een vervolg sowieso al last van heeft. Wat mij betreft dus geen al te gelukkige keuze. Neemt niet weg dat Raimi naast al bewandelde paden wel de meeste registers opentrekt, zodat er in hoog tempo flink wat verrotte horror voorbij vliegt. Niet altijd even succesvol, maar vooruit. Z'n energieke stijl met razende camera blijft in ieder geval aanstekelijk, zo is de sprint door het boshutje hoe dan ook geweldig.

Doodeng op VHS, anno nu is het vooral lachen geblazen met alle demonische rotzooi die Raimi op het scherm tovert. Vanaf de start al opvallend met de stuivende camera door de bossen en zo zitten er nog wel aardigheden tussen. Iets wat evenzeer geldt voor de geluidsomlijsting.

Het lage budget laat zich natuurlijk wel voelen, lekker gammel allemaal met dat betreft ook heerlijke effecten. Noem het maar verrotte huisvlijt. Wat rest is genieten van Raimi's gung ho aanpak en hoe Ash wordt getreiterd en door de mangel wordt gehaald. Join us..

Baldadige afzink in het klootjesvolk met groffe, wrange en toch ook weerzinwekkende, afstotelijke humor. Dat moet je dan liggen neem ik aan, maar het is met name de woeste beeldregie van Mortier die de film op sleeptouw neemt. Achterstevoren, ondersteboven of driftig zwaaiend, het geeft het met z'n afzichtelijke, heetgebakerde en vulgaire tokkies een dikke dosis loeiende, luidruchtige energie.

De korte scène in de ontplofte rat is ook goud waard. Bizar, absurd, maar o zo raak. De keren dat het een bepaalde rust opzoekt, veelal omtrent Dries, doen er dan ook meteen toe. Rondom het bandje is het alle remmen los. Goor, ziek, ranzig en noem maar op. De vlammende rocksongs doen nog een flinke duit in de zak en het nauwelijks verstaanbare dialect eist zelfs een tweede hoofdrol op.

De eerste is een geniepige, onverschillige klootzak die met een sardonisch genoegen de boel op stelten zet. Het is lachen, gieren, brullen, maar Mortier weet op een of andere manier en in toenemende mate iets schrijnends in dit Oostende te leggen, waardoor die grijns ook wrange, bittere trekjes gaat vertonen. Er is bloed aan de paal, de rock rally is lekker hysterisch en de finale eigenaardig briljant.

Fascinerend, kunstmatige intelligentie. Garlands film is dat ook. Lange tijd althans. Mooi gefilmd, fraai gekleurde decors verstopt in natuurschoon en met Ava's design zit het ook snor. Ziet er allemaal strak en gelikt uit. Klinisch, zonder de overdreven kilte, zeg maar. Komt bij dat het rondom de Turing tests een intrigerend driehoekje te berde brengt, waar vooral Isaac indruk weet te maken.

Onberekenbare pion en een intimiderende rol. Levert al met al een prikkelend spanningsveld op, wat het deels kwijtspeelt als Garland de finale op gang probeert te trekken. Het sfeertje blijft dan nog wel intact, maar Caleb wordt een steeds zwakkere schakel en het heeft uiteindelijk ook niet veel meer om het doorzichtige lijf. Figuurlijk dan. Het intrigerende eerste uur had beter verdiend.

Bekende en eenvoudige opzet; film speelt zich af in één kamer met acht concurrenten die voor een gezamenlijk probleem gesteld worden. Het eerste uur heeft Hazeldine het aardig voor elkaar. Het mysterieuze tintje biedt de nodige houvast en de personages, alhoewel niet overal even fijn geacteerd, brengen wat bagage mee. Het had audiovisueel wat intenser voor de dag kunnen komen, maar al met al niet onaardig.

De plot kent nog een verrassing als blijkt dat de buitenwereld in de greep is van een virus en zij solliciteren bij de farmaceut met de oplossing. Dat boeit allemaal wel, al was het alleen al vanwege nieuwsgierigheid, maar toch gaat het stilaan bergafwaarts. Film verliest z'n raffinement als het in de opmaat naar de ontknoping een lompe wending neemt. De ontknoping zelf heeft ook niet veel meer om het lijf.

Een onbevredigend slot dus voor een verder wel onderhoudend psychologisch thrillertje op de vierkante meter. Redelijk.

Dapper filmpje dat enkele genres in de blender gooit en er mee weg komt. Humor is er o.a. tijdens de gebeden en de gesprekjes met de dominee, de bloederige fantasietjes spreken voor zich en verder heeft het iets weg van een coming of age drama dat via verwikkelingen thuis en op school een soort duistere tragikomedie vormt.

Knap geschreven en geacteerde hoofdrol ook. Uiteraard is er iets niet in orde met de ragebol, maar ze is daarbij dusdanig clever en bijdehand dat het maar de vraag is of het haar bedorven geest is of dat ze simpelweg haar omgeving aan het treiteren is. Niet dat de climax daarmee een verrassing is, maar opzienbarend is het dan weer wel.

Mislukt spel. De vergelijking met Videodrome ligt voor de hand en ook deze worp zit tjokvol interessante denkbeelden, theorietjes, vragen, creaties en noem maar op. Het idee om een virtuele werkelijkheid c.q. game met allerlei lagen naar live action te promoveren, is nobel. Om dat te doen met een organische link in plaats van hardware is creatief. Alles bij elkaar misschien wel een vijf sterren concept, maar zodra het wordt vertaald naar film, blijft er bitter weinig van over. Neem de houterige, stijve manier van acteren.

Ik begrijp best waarom, maar het is, simpel gezegd, niet leuk om naar te kijken. Idem voor het sfeertje dat de film domineert. Lullig, bij gebrek aan een beter woord. Het verhaaltje -de game, welke dat ook is- biedt verder ook weinig soelaas. Wie nog twijfelt na de eerste zetten, realiseert zich na een half uurtje waar dit zich (niet) afspeelt en zo komt het helemaal niet meer tot leven. Wat een doolhof tussen hier en daar moet zijn, wordt meer en meer een lethargische ervaring. De slotscène kon me dan ook gestolen worden.

Na Altered nog een tegenvallertje op het CV van Sánchez. Met dit materiaal lijkt hij toch wat minder uit de voeten te kunnen. Gezeur over clichés probeer ik meestal te vermijden, maar als een film exact het tegenovergestelde doet, wordt dat lastig. De found footage stijl heeft zo z'n voordelen, de lulhannes met de camera is inmiddels knap irritant. Net als het gezeul met die dingen.

Ook weer een vriendengroepje dat vooral in negatieve zin opvalt. Het is dat Bigfoot al snel de boel aan het opjagen is, anders was het rond de horror helemaal niet meer te harden. Dat doet Sánchez dan wel aardig. Je hoort Sasquatch bijna altijd en de aanvallen zijn lekker heftig. Jammer dat daar gaandeweg wat gewenning optreedt, zodat de finale niet veel meer teweeg brengt.

Duiveluitdrijving aan de hand van een rechtbankdrama. De balans slaat uiteindelijk door naar het laatste. Door de twee zo aan elkaar te koppelen, voorziet het de horror van een zeker realisme en met het expressieve voorkomen van deze Emily Rose, komt zo'n woeste scène als die in de stal nog wat beter uit de verf. Om de rillingen van te krijgen.

Ondertussen brengt de rechtszaak een strijd tussen wetenschap en religie. Op zich een interessante botsing, ook al omdat je qua sentiment in een ongemakkelijke hoek wordt gedrukt, maar hoe langer het duurt, hoe meer dat deel de intensiteit van de film breekt. De advocate, Linney is weer irritant bezig, krijgt sowieso nogal wat aandacht van het scenario.

Zo rond drie uur sluimert daar wel wat dreiging, maar dat dooft ook weer vrij eenvoudig, het lijntje met Dr. Cartwright is te doorzichtig en het medaillon hangt er ook maar wat bij. De nasleep van de mislukte sessie daarentegen wordt vooral in woorden afgeraffeld, waarmee het venijn uit de film druppelt. Met een flauw verdict sukkelt het zo wat naar z'n einde.

Herinnerd als bloedstollend en doodeng. Dat moet een versie zijn geweest zonder de semi subliminal cuts van Captain Howdy, daar stond me althans niks van bij. Enfin, die termen verdient het nog steeds. Blair is fantastisch als bezeten kind en haar opmaak is ook anno nu meer dan overtuigend.

Om de rillingen van te krijgen. Alles wat ze uitspookt en uitkraamt gaat door merg en been. Mocht dat nog niet uitzonderlijk genoeg zijn, dan is het wel dat Friedkin een uitstekend meerpoots drama in de steigers zet en daar z'n duivelse horror op laat renderen. Maakt het ijzersterk op alle fronten.

Van dik hout zaagt men planken. Jolige actiereut met een uitblinkende van Damme, die tot een wel heel passende bad guy komt met die vileine kop van 'm. Het komt allemaal wel wat stijver over dan het eerste deel. Alsof het spul meer hun best doet om grappig en tof over te komen. De zelfrelativering en referenties komen ongemakkelijk over, bovendien ontstaat de indruk dat het samen met de grapjes en het gekibbel, de adrenalinestoot die het zou moeten kenmerken, steeds een beetje zwakker maakt.

Zo'n shotje van Schwarzenegger, Stallone en Willis die gebroederlijk staan te knallen is dan nog wel te doen, al steekt te middelste niet in blakende vorm. Ik heb toch meer met afzonderlijke momenten van anderen. De introductie van Norris (minus de tune, dat kan echt niet..) is fantastisch, idem voor de I'm back! van die grote, Statham als priester is even vinnig en Jet Li met de pannetjes smaakt naar meer. Wat verder nog even zal bijblijven is denderende opening, de showdown in het slot doet dat niet.

Te flauw en te geforceerd. Grapjes rondom ouderdom komen al snel de keel uit en andere kwinkslagen willen ook niet echt landen. Misschien dat Stallone eens iemand kan inhuren die vlammende, of op z'n minst acceptabele dialogen kan schrijven, want dit is niks. Dan kan diegene meteen even het verhaaltje op orde brengen, want na Mogadishu helpt de structuur van de film ook niet mee.

Het samenstellen van het nieuwe team is net zo kleurloos als de jonge garde zelf. Dat kan je niet zeggen van Banderas, maar deze aanstellerij is niet aan mij besteed en wanneer Stallone af en toe serieus gaat doen, wordt het onmiddellijk potsierlijk. Gibson ook als je hem te lang laat ratelen, wat prompt gebeurt. Snipes probeert het nog, maar is stram, waar Ford vooral verdwaald lijkt te zijn.

Ook jammer om uitgerekend Crews buitenspel te zetten, die heeft tenminste flair en uitstraling. Zo zit je al met al een dik uur te wachten totdat de veteranen weer komen knokken en daar is dan zoveel aan de hand dat niemand nog echt indruk maakt. De eerste twee grote actie scènes waren in ieder geval beter. Daarna is het snel over met de pret. Die Rousey kan het beter bij sporten houden.

Toffe film. Zonde dat het slot door de snelle knipjes soms wat chaotisch overkomt, ook wat digitaal gedoe dat niet helemaal uit de verf komt, maar verder dik anderhalf uur een brede glimlach. Gelukkig geen pretentieuze hommage, maar lekker uit de losse pols, een hoog B-film gehalte en een ludiek sfeertje. Met name dat laatste werkt in het voordeel.

Ingrediënten als drama e.d. komen toch nooit van de grond in dit soort films. Dan werkt een knipoog stukken beter. Zelfs tijdens Tool's monoloog verdween die glimlach dan ook niet. Kreeg bijna het idee dat ze op de set na het opnemen van die scène in lachen zijn uitgebarsten. Met de mix van borrelende machismo en ongegeneerde zelfspot heeft Stallone toch maar mooi een ideaal toontje te pakken om de actiemomenten aan elkaar te krijgen. Tenzij je denkt dat een plot enige waarde heeft in een film als deze. Dat heeft het natuurlijk nauwelijks. Cast en actie des te meer.

De hele scène van Willis, Schwarzenegger en Stallone stelt eigenlijk geen moer voor, maar is toch leuk. Idem voor de cheesy one-liners (Oops). Eigenlijk ontzettend flauw, maar kennelijk kent Stallone de guilty pleasures van zijn publiek. Het werkt grotendeels. Jet Li komt nog verrassend grappig uit de hoek, gladder dan deze Roberts komen ze niet, Rourke heeft een geinig rolletje te pakken en Statham's delivery is geknipt voor dit werk. Genoeg backup voor Stallone, je zou wensen dat sommige kolossen net even iets meer screentime hadden gekregen. En als je meer wilt, smaakt het goed.

Zoals gezegd, het slot kent enkele pijnpuntjes, los daarvan dikke lappen lompe, oorverdovende, harde actie die erin gaan als zoete koek. Dat vliegtuig heeft meteen al iets cools als de heren vermoeid na een missie terugvliegen met de radio aan en een biertje erbij, maar de aanval op het haventje spant wat dat betreft de kroon. Het ridicule zijplotje van Christmas en Lacy krijgt glans door een basketbal en de log ratelende AA-12 van Hale Caesar is inderdaad eentje om niet snel te vergeten.

Verondersteld dat Stallone deze gemaakt heeft voor fans, action buffs en liefhebbers van tachtiger jaren actie, levert hij hier een prima film af. Een simpele film wellicht, maar het is niet iedereen gegeven om het juiste toontje te raken. Een foute film wellicht, maar met veel ongebreidelde en ongecompliceerde fun. Ik was weer even terug in de dagen van weleer. Om gulzig van te worden. Zo mag Stallone ze wat mij betreft meer maken.

Voor fans van extreme justice en dergelijke. En zelfs dan moet je nog wel eens een oogje dichtknijpen voor hetgeen zich op je scherm afspeelt. Het dondert van ellende bijna uit elkaar. Glickenhaus en z'n editor bakken er in ieder geval niet veel van. Het is horten en stoten door een vigilante verhaaltje dat teveel hooi op de vork neemt en als The Exterminator dan eens toeslaat, had dat hier en daar best wat grafischer gemogen. De manier waarop spreekt wel aan. Zo is gehakt pas leuk als je weet wat er in de molen ging en dat vieze pooiertje gun je wel wat pijn. De rest stelt jammer genoeg niet zoveel voor. De poster is ook heel wat stoerder dan de film. Ik heb me er niet mee verveeld, maar het rammelt aan teveel kanten om hier ergens enthousiast van te worden.

Mja, Mila Kunis, laten we maar zeggen dat ze niet het meest grappige rolletje te pakken had.. Sowieso heeft Judge het niet zo lekker voor elkaar bij zijn lijntje rondom de fabriek. Buiten J.K. Simmons (de droogheid zelve, ik hoop altijd op meer van hem) is het maar een flauw gebeuren. De lui op de werkvloer zijn te duf en het ideetje van redneck verliest bal ontstijgt nergens het platte gegeven.

Joel's privésituatie komt gelukkig wat beter uit de verf. Had voor mij wel iets gekker gemogen, maar Suzie, de gigolo en de buurman (zonde van zijn slot) zijn wel plezierige typetjes. Affleck brengt zelfs wat zelfspot met zijn 'I know' op de vraag waarom vrouwen lachen om alles wat good-looking stupid guys zeggen. Licht amusante kost, aangenaam genoeg om niet kwakkelend ten onder te gaan.

​Schieten in het stof met Walter Hill. Hij had er best wat meer gunplay in kunnen stoppen. Nolte, Ironside, Boothe en nog een aantal koppen van toen die bekender zijn dan de namen die er achter schuil gaan, fleuren de film op met allerlei coole en bonkige dialogen, terwijl er ondertussen een plotje op gang komt over twee vrienden van weleer met een latina als speelbal. Niet het sterkste onderdeel en het zeurt ook wat teveel door, waardoor de aandacht verslapt en het wachten wordt op de onvermijdelijke shoot-out. ​

De dilemma's van moderne oorlogsvoering. Eentje met een wat zou je doen-gehalte. Reuze interessant, ware het niet dat je al meteen je bedenkingen kunt hebben. De film had kunnen, misschien wel moeten volstaan met het missie perspectief, maar blijkbaar moet collateral damage een gezicht hebben en hoe dat beter voor elkaar te krijgen dan met een schattig meisje en een hoelahoep. Vanaf dat moment is het eigenlijk al zo goed als gedaan met het meedoen in de afwegingen. Daar komt bij dat zowel het script als de personages zich nogal gekunsteld gedragen. Vooral die twee piloten zijn een doorn in het oog en Helen Mirren voelt als een miscast. Tegen de tijd dat dé beslissing moet worden genomen, is er van dat trolleyprobleem niks meer over. Wat rest is een redelijk thrillertje, dat zich na de boem nog eens goed in de ware kaarten laat kijken. Ugh..

Verplichte kost voor lezers van die klassieke spionage paperbackjes uit de vorige eeuw. De kern van de plot is misschien wat te groot van opzet en de manier waarop Henry en Lucy bij elkaar komen iets te gemakkelijk, alhoewel het hoe en waarom wel duidelijk zijn, maar verder mag het er nog altijd zijn als strakke oorlogsthriller.

Pluspunt is toch wel dat de gehele film niet bestaat uit een klopjacht, maar na aankomst op Storm Island iets meer op de huid kruipt van met name de bevallige Kate Nelligan. De ijzige, stoïcijnse blikken van Sutherland passen helemaal bij zijn meedogenloze spion en Marquand houdt de vaart erin. Leuk om weer eens gezien te hebben.