Opinions

Slick verpakte onzin die ook na twee keer kijken nog standhoudt. Het relativerende sfeertje is dé troef, waarmee het best aardig in de buurt komt van mijn comic-herinnering/beleving. Voor zover er 'serieuze' momenten zijn, worden ze dan nog eens met speels gemak weggespeeld door Downey Jr. Erg aanstekelijke rol als de cheeky Stark. Hij had er zichtbaar lol in.

Iron Man sprak mij eigenlijk niet zo aan, maar de opening in de grot en zéker de testvlucht maken hem zowaar tot een boeiende en retecoole superheld. Met wat leuke technische snufjes (alles in die shop is gaaf) onstaat toch al gauw een een succesvol 'kijk ons eens cool zijn'-gehalte die de vaart er tussen de actie door, in weet te houden. En anders is er nog altijd wel een snedige opmerking van Downey Jr. die de aandacht trekt.

Jammer dat Favreau niet echt soepel weet te schakelen naar de finale. Misschien omdat al het voorgaande zo verrekt aardig in elkaar zit, voelt het aan alsof het er maar wat bijhangt. Het had ook allemaal net iets spectaculairder gekund. Desondanks een lekker frisse film over een superheld wiens voornaamste wapen charisma is. Leuker dan een brommende vleermuis..

Funny how annoying a little prick can be, isn't it?

Ietsje minder dan het eerste deel, maar nog altijd leuker dan veel van de concurrentie. Favreau heeft het sfeertje van deel I grotendeels behouden. Snel, gevat, geeky en vooral Downish. Voor mij toch de meeste passende manier om een superheld tot leven te brengen. Minder is het middenstuk waarin een ijzeren botsing tussen Stark en Rhodes teveel van hetzelfde is en het wat rammelende gedoe om tot een finale te komen.

Die finale is qua setting en tegenstanders wel erg gaaf. Wellicht dat het gevecht tussen Iron Man en Whiplash iets intenser c.q. langer had kunnen zijn. Daarom is de ontmoeting in Monaco dan ook het hoogtepunt. Soms wat last van de SFX, maar verder érg fraai gemaakt. Zo'n zweep doet er toe. Met enerzijds de grauwe kop van Rourke en anderzijds de rode Johansson is er, naast de megalomane grijns van Downey Jr, ook nog eens zat kijkvoer, alhoewel Cheadle i.p.v. Howard lood om oud ijzer (ach, wat leuk..) lijkt. Een lenige Black Widow smaakt ook wel naar meer en als het nog een tikje strakker kan, graag.

Spiderman, Hulk, Fantastic Four en de X-men waren zo ongeveer de comics die ik ooit eens gelezen heb. Als film hou ik het het liefst bij deze Iron Man. Favreau maakt er tenminste iets geinigs van.

Met en bovenal zonder ijzeren torso amusant. Niet dat de balans hier helemaal in orde is, er is wel eens een grapje te veel of niet al te best getimed, maar Iron Man zit, naast het gebruikelijke superheldenmenu, vanaf begin tot eind boordevol plezier. En dat werkt doorgaans het beste met dit materiaal. Het zit vooral opgesloten in snedige, scherpe en gevatte dialogen die Downey Jr. als geen ander laat landen. Kennelijk besmettelijk, want de rest doet ook vrolijk mee.

Zelfs met het jochie wordt gescoord. Flink zelfs wanneer Tony zeurderig sarcasme inzet. Ik zie de humor ook wel in van dat gehannes met de naam en uitdossing van de War Machine. Iets minder is Pearce als grote boef met speciaal goedje, maar dan gaat Kingsley ineens leuk doen met een wel heel curieuze rol. Het slaat allemaal nergens op, maar daar lijkt iedereen zich terdege van bewust. In ieder geval genoeg voor vermakelijke onzin en dat past Marvel wel.

Nazi's op de maan. Heil Kortzfleisch! Dr. Merkwürdigliebe ontbreekt natuurlijk niet en zo zijn er nog wel wat aardige verwijzinkjes. Het is in ieder geval een paradijs voor foute, droge en platte grappen. Die zijn er ook, alhoewel in beperkte mate. Het begint nog hoopvol, dat openingsliedje mag er al zijn, maar de eerste bedenkingen volgen wanneer de überflauwe Amerikaanse tantetjes in beeld komen teuten.

Eigenlijk kon het gehele Amerikaanse segment, inclusief de blanke neger, me gestolen worden. Het grijpt ook allemaal wat te snel naar veel drukte en allerlei groteske (actie) taferelen, al is zo'n enorme space zeppelin wel aardig en is het wachten op de Götterdämmerung. Op aarde is er nog een Noord-Koreaan goed voor een ferme grijns. Verder verliest het gaandewegt toch wat aan aantrekkingskracht.

Solide politiethriller met enkele ijzers in het vuur, die Rodríguez best nog wat nadrukkelijker had mogen uitspelen. Met z'n soundtrack zit het wel goed. Klein, bescheiden, maar voldoende aanwezig om het van wat extra cachet te voorzien. De tijdgeest brengt een sombere toon en voorziet beide agenten van een karakterlaagje. Beetje een sluimerende factor die pas diep in de film echt van belang wordt.

Misschien dat dat aspect daarom uiteindelijk wat minder effect sorteert dan je zou verwachten. Om de setting kan je niet heen. Enkele mooie plaatjes, maar toch had het allemaal best wat stemmiger gekund op de grote vlaktes. De beste scènes spelen zich af in een autootje en in de regen. Eentje met een paar troeven, maar het scenario heeft het net iets te druk met de zaak om er iets speciaals van te maken.

Boem zonder impact. Vermoeiende film met een opening die verknald wordt door een ontsnapping en een slot dat eigenlijk volstrekt overbodig is. Bijkomend nadeel is dat Bay je daarvoor al murw heeft gebeukt met zijn soms best wel coole wereld maar te vaak te spastische manier van doen. Ik kijk graag met een biertje erbij, bij Bay kan je beter een bidon sportdrank op tafel zetten. Een interval-training is er niks bij.

Basis van het verhaal is best interessant, de kloon-fabriek e.d. ziet er ook best gaaf uit en zelfs het contrast met de buitenwereld werkt wonderwel. Goed, de klonen zijn als een 15-jarige, toch is het van tijd tot tijd simpelweg kinderachtig, de muziek varieert van belabberd tot zeikerig en wat er buiten de actie om gebeurt, is om van te zuchten. Niet serieus te nemen, maar ook niet frivool. Nee, ook Scarlett's amazing tongue thing niet.

Een hele bevalling, die bevalling. Het heeft iets onschuldigs. Zo'n boerderij, die koeien, het kalven, maar ook nogal vies. Isolation maakt het zelfs ronduit smerig en daar weet het gedurende een uur best een eind mee te komen. Film ziet er verzorgd uit, belichting e.d. werkt mee en zo soms is er een geluidseffectje dat op z'n plaats valt, maar wat ontbreekt is een portie dreiging. Daar lijkt het laatste half uur dan voor ingeruimd.

Maar tegen die tijd weet O'Brien het niet meer te winnen van z'n nogal ridicule uitgangspunt. Zodra de wetenschapper het gevaar oplepelt, twee keer zelfs, wordt het allemaal toch echt te koddig. Scènes zoals Dan die met z'n tractor het niet al te ruime sop kiest, komen geforceerd over en het schepsel weet niet zoveel indruk te maken. Ook al omdat het vergeet om echt los te gaan in de finale. De nabrander is zelfs hopeloos.

Tachtiger jaren poster en een boekje van Dostojevski. Dan heb je (een deel van de) inspiratie en thema wel te pakken. Dat laatste vind ik in eerste instantie niet zo razend interessant, maar het ligt er zo wel dik bovenop. Maakt verder niet uit, ik kom hier voor de horror en daar weet Mitchell wel raad mee. Niet eens dat hij zoveel met It in de weer is, het is een film die voor een heel groot deel kan leunen op z'n uitgekiende, rustige en dreigende camerawerk samen met een sinistere soundtrack.

Ander troefje is hangerig suburbia en een cast met jongeren die zowaar enige beheersing aan de dag leggen. Een verademing. Zo heeft Mitchell het qua toon, tempo en setting ook voor elkaar en als er dan weer eens zo'n enge loper opdoemt, weet dat toch elke keer weer effect te sorteren. Die met die lange bijvoorbeeld. Het mist al met al een beetje een punch (en dat leek er wel even in te zitten, daar in het zwembad), maar qua stijl en sfeer heeft het eigen smoel die ik wel kan waarderen.

Lief, klein filmpje dat z'n punt misschien wat al te nadrukkelijk maakt, maar ondanks de inrichting als voornaamste setting verder niet echt uit de bocht vliegt. Het pleit voor de makers dat ze de patiënten niet overdreven maf hebben neergezet. Zelfs Galifianakis komt wat verder dan zomaar weer een vreemd typetje.

Er gaat zowaar eens wat meer schuil onder de baard. Prettig rolletje, zoals het overgrote deel van de cast het ook erg sympathiek speelt. Geen dijenkletserij (alhoewel het bij Under Pressure even los gaat), maar best wat aardigheden die het samen met Craig's overpeinzingen aangenaam en fris houden. Kind of a nice story.

Oh ja, de Mighty Mini's. Leuke wagentjes. Verder was er kennelijk niet zoveel blijven hangen en dat zal ook nu wel weer het geval zijn. Probleem is vooral het grotendeels mislukte middendeel waar je enigszins geforceerd een verhaaltje en wat zwakke humor door je strot krijgt geduwd. Stella en haar geschiedenis leveren bijna pijnlijke (in de zin van slecht) scènes op tussen Theron en Wahlberg. Als Norton erbij betrokken wordt, wordt het er ook niet echt beter op.

Pogingen tot grapjes zijn verre van leuk. Hoe Charlie zijn team voorstelt had nog wel wat kunnen zijn, maar iets als het geleuter van met name Seth Green of de reactie op Skinny Pete, nee, dank je. Een stevig actiemomentje had daar niet misstaan, nu zakt het toch wat weg met al dat gesleutel aan een plot e.d. Zonde, want het jakkerende einde met de behendige autootjes is best aardig en ook het begin in Venetië gevolgd door de sneeuwplaatjes is goed te doen.