Io Non Ho Paura (2003)

Aardige film over (het verliezen van) de kinderlijke onschuld, en over ontvoeringen, die wel net de puntjes op de i mist. De poging om iets groots te maken is duidelijk, beelden, camera- en acteerwerk zijn fraai, en er zitten ook een aantal scenes in die je beslist niet koud laten. Maar de reactie van de jongen als hij in een hol een vastgeketend jongetje vindt wist me niet te overtuigen. Zo'n kind rent schreeuwend en doodsbang richting zijn ouders om zoiets te vertellen, en gaat dat gevangen kind niet als een hamster behandelen, voedsel brengen en ermee spelen. Een kind die dat wel doet is rijp voor het gesticht. De film bouwt op deze voor mij onrealistische reactie van die jongen. Tweede minpunt wat mij betreft is dat je het einde al mijlenver ziet aankomen. Een hele aardige film en gerust het kijken waard, maar het is geen meesterwerkje zoals Jeux Interdits (1952), Cría Cuervos (1976) of El Espíritu de la Colmena (1973). Deze film doet een waardige poging maar haalt dat niveau niet. Overigens hebben deze drie films, vooral de laatste, een tempo dat minstens net zo rustig is als dat van deze. Niet geschikt dus voor wie deze film al traag vond.

De aardige cinematografie ten spijt was dit geen hoogvlieger. Het verhaal laat behoorlijk snel in zijn kaarten kijken en derhalve speelt de inertie ervan de film duidelijk parten. Het kroost is verder tamelijk irritant en het gezinsdrama dat zich opdringt eveneens. En net wanneer je denkt dat de ellende voorbij is krijg je ook nog eens een veel te larmoyant einde in de schoot geworpen. Al moet gezegd worden: het camerawerk is vaak uiterst secuur en ook de soundtrack was bij momenten behaaglijk. Helaas weet de film desondanks nergens een pakkend geheel te vormen. 2,0*.