Opinions

Slasher? Ja, die elementen heeft het wel. Zeker in de opmaat. Vond het eigenlijk het minste onderdeel. Hier een moord, daar een moord, een kampvuur met een verhaaltje, enzovoort. En dat allemaal zonder een echte punch. Leuker zijn de personages. Beetje vreemd gezelschap dat ook maar uit de losse pols wordt geïntroduceerd. Met Joe Pantoliano die zich lekker mag aanstellen als opgewonden mafketel die iedereen over de zeik weet te krijgen. Prettige acteur met de wilde energie die hij er altijd in legt.

Dan weet je wel zo ongeveer wat er in de bossen rondwaart en het lijkt het ook de bekende afvalrace te worden, maar zo rond het moment dat de kampeerders de rivier opgaan, laat het de slasher conventies achter en wordt het voor mijn gevoel meer en meer een survival thriller. En een drukkende ook. Sinister muziekje erbij en de wildernis voelt ineens als een Vietnamese jungle. Zelfs Zorich denkt er zo over. Het pakt niet al te verrassend meer uit (alhoewel..), maar qua sfeer en venijn is het daar dik voor mekaar.

Dusdanig simpel en theatraal van opzet dat het nergens een vuist weet te maken.

De introductie van de tieners en hun strubbelingen gaat nog wel, maar als eenmaal de wraak start, resteert een wel heel suf vendetta-werkje waar je de nodige vraagtekens bij kunt zetten. De cast begint te jeuken, personages kunnen niet overtuigen en Stewart weet ook op geen andere manier enige stroom op zijn film te zetten. Zelfs bij de hardste scene is het schouderophalen. Qua gore valt er ook al niets te beleven.

Niet akelig, niet smerig en niet indrukwekkend. Schamel dus, ondanks de 'wijze' les.

Luchtig rechtbankdrama dat stilaan aandoenlijk wordt. Zo´n RICO zaak met veel verdachten leent zich niet echt voor twee uur film, er wordt qua proces dan ook nogal wat weggelaten.

De focus ligt op Jackie DiNorscio, hoe hij zich manifesteert in de rechtbank en ten opzichte van zijn 'family'. En eerlijk is eerlijk, Vin Diesel komt er mee weg.

Lumet had iets meer met het maffia gegeven mogen doen. Nick Calabrese is eigenlijk de enige maffioso die er een beetje toe doet. Bovendien zitten er een aantal zijïge momenten in. Haalt toch wat pit uit het verhaal. Een aardig, interessant en klassiek gemaakt portret, dat ook weer zo vergeten is.

Niets iets om enthousiast van te worden. Nogal kinderlijk aangepakt met een moraaltje dat best had kunnen worden beperkt tot Nemo's verdwijning en dat manke vinnetje. Beetje drammerig met een voor mijn gevoel nogal overbodige slotscène. Fraaie animatie van het waterleven, Sydney's haven mag er ook zeker zijn, al was het alleen maar vanwege enige afwisseling.

Verhaaltje is vrij simpel dat ook effectief had kunnen zijn, omdat het ruimte biedt voor de nodige ontmoetingen, ware het niet dat van het dierenrijk dat hier wordt opgevoerd, er slechts een paar zijn die iets excentrieks mee zich brengen. Het diepzee monstertje is creepy, de meeuwen zijn grappig en Darla is precies het krengetje dat daar nodig had, maar dat is het dan ook wel. Marlin's tocht langs kwallen, schildpadden (totally, dude) en een walvis zijn ronduit saai, terwijl het gekakel van DeGeneres alleen maar vervelender wordt.

Voor kids zal het ongetwijfeld prachtig zijn, maar het ontbreekt aan iets dat de aandacht weet te gijzelen. Zoals bijvoorbeelde de ontroerende manier waarop Fredricksen's geschiedenis in Up voorbij komt. Hier voelt Marlin's verleden aan als een excuus om wat sentiment in te brengen en zijn latere houding te verklaren. Beetje gemakkelijk gemaakt, wel speels en sympathiek, maar ook obligaat.

Niet onaardig en dat komt voornamelijk omdat het z'n mysterie prima uitspeelt. De rest is beduidend minder. De muziek is grotendeels aan de truttige kant en de cast weet lang niet altijd te overtuigen. Zal ook wel komen omdat het scenario niet voorziet in de meest subtiele interactie. Het is af en toe een beetje lomp wat dat betreft. Zo gaat er hier en daar nog wel eens een scène de mist in, maar de rode draad blijft sterk en daar weet Lieberman zich uiteindelijk ook mee te onderscheiden.

Wat een allemachtig irritante opdonder, die kleine Drew. En het gaat van kwaad tot erger met al dat zoetsappige geneuzel tussen vader en dochter. Lester laat geen mogelijkheid onbenut om klef uit de hoek te komen. Zelfs een gare slow motion wanneer de twee elkaar in de armen vallen. Ugh. Andere afknapper is dat je het gevoel krijgt dat er in het begin in razend tempo hele plukken verhaal verteld moeten worden. Flashbacks dus. Na een half uurtje is het met gekromde tenen hopen op iets beters. Zoals Sheen en Scott, die zich in ieder geval lijken te amuseren als de boefjes van dienst, maar verder schiet het maar niet op. Telepathie, op deze manier althans, werkt voor mijn gevoel nooit zo goed in films. Dat is hier niet anders. Gelukkig dat er nog wat vuur in het vat zit, maar tegen die tijd ben ik er allang klaar mee.

Dat mes is nog eens heel groot geworden. In m'n herinnering eentje met een dramatische inslag. Dat is iets wat voorbehouden is voor het begin en vooral het slot. Moet zeggen dat Stallone dat ondanks die scheve waffel heel aardig doet. Neemt niet weg dat het serieuze karakter nog wel eens in de weg zit.

Met name de niet bijster snuggere Nationale Garde valt uit de toon. De actie is verder wel oké, al had de achtervolging met de legertruck best wat intenser gekund. Het beste is er inmiddels wel af, maar Kotcheff heeft met small town America en de prachtige groene omstreken nog een troefje in handen.

Melville's schildersetje. En speelgoed. Geen idee wat daar nu de gedachte achter was. Misschien dat hij destijds iets te vaak naar Bond en Palmer heeft gekeken (het idee achter dat plan is eigenlijk al vrij gek) en besloot om daar eens een behoorlijke snuf Rififi aan toe te voegen, want zo gedetailleerd is het wel. Een segment dat zich in real time afspeelt en waar alles aan bod komt. Even wassen, haartjes kammen, netjes opruimen, het hoort er allemaal bij.

Het geeft zo iets menselijks aan zo'n operatie, waar soortgelijke films zich vooral bekommeren om zaken als spanning en sensatie. Verder zijn het types die je in Melville's gangsterfilms kunt verwachten. Veelal stoïcijns en doelmatig. Crenna kan er wat van, Delon is zijn kopie aan de andere kant van de wet. Geen normale flic, dat vertelt de tekst al, het is er eentje die iets met blond haar heeft en niet schroomt om geweld en dergelijke te gebruiken.

Zo creëren Delon en Melville toch weer een fascinerend karakter in dito omstandigheden. En dat in iets meer dan anderhalf uur. Er zijn er die heel wat meer tijd gebruiken en niet eens in de buurt komen van deze Coleman. Deneuve heeft een in het oog springende scène, maar het is vooral wat het scenario niet met haar doet dat me aanspreekt. Liefdesheibel ligt op de loer, maar Melville vertikt het en rondt het net zo kil af als de rest van z'n film dat is.

De opening is niks minder dan formidabel. Grauwe, gure contreien, badend in blauw, zonder opgefokte toestanden, maar een minutieus uitgekiende en koel uitgevoerde overval met heren van stand. Het is zo'n onderdeel waarmee Melville mij meteen aan z'n film haakt. Dan kan ik de mindere elementen ook wat beter hebben. Die zijn er, jammer voor wat z'n zwanenzang bleek te zijn, maar zelfs dan is het nog altijd een stevige neo-noir. Een echte Melville.

Dat leek nog wel wat te worden tot en met de schuiver. Een heftige crash en de ongegeneerde wijze waarop Whitaker wordt voorgesteld mag er ook zijn. Zodra de wonden worden gelikt en het zwaard van Damocles boven de piloot bungelt, wordt het echter zo'n alcoholisch treurspel waarbij de camera elke fles drank en elk bierblik wel heel erg nadrukkelijk volgt.

Het scenario doet er nog een paar moeizame scheppen bovenop. Wanneer Nicole Whips leven komt versterken, ontstijgt dat nergens het idee van een karakter die er uitsluitend is om de hoofdrol van extra drama te voorzien. Simpelweg weinig tot niet overtuigend, zelfs geforceerd in het verhaal verweven met een bulderend afscheid dat dan ook totaal niet overkomt.

Een eerste teken dat de film een basis mist om de grote momenten te kunnen dragen. Verderop gaat het dan ook helemaal mis. Veel te pathetisch hoe de minibar wordt geplunderd, Goodman, die er alleen voor de vrolijke noot is, heeft een comeback die compleet uit de toon valt en vanaf het moment dat het verhoor z'n climax bereikt, is het echt niet meer te harden.

Geen al te beste beurt van Shimizu. Het is niet pluis aan boord van vlucht 7500 en daar zit vast ergens een sinistere film in verstopt, maar die komt er niet uit. Erg veel dat mislukt rondom de raadselachtige ontwikkelingen in het vliegtuig. Zo is het nogal een soap met de vele personages die Shimizu onder de loep neemt. Zijn het geen stereotiepjes, dan zijn ze wel onuitstaanbaar.

Vooral die zeverende snob (Turtle's vrouw, zeg maar) is niet te harden. Leek wel een gooi naar komedie. Alleen Smart en Kwanten blijven enigszins overeind. Erg veel sfeer valt er met dat vele geëmmer niet te snuiven en de film harkt ook wat onbehouwen door z'n mysterie heen. Laatste reddingsboei is wanneer het opschakelt naar milde horror, maar zelfs dan wil het niet lukken.

Dat in die WC had natuurlijk een knaller moeten zijn, maar het blijkt een flauwe, losse flodder. Eigenlijk een zelfde effect als helder wordt hoe de vork in de steel zit, maar dat zal wel veel met het voorgaande van doen hebben. En dan gaat het ook nog wat herhalen ter verduidelijking, want stel je voor. Het wil maar niet ontbranden, nabranden wel. En ook dat is aan de flauwe kant.

Aardman zonder klei en dat maakt het er niet mooier op. Wel hysterischer onder het mom van geen tijd te verliezen. Als om charme gaat, is dat blijkbaar geen probleem, want dat wordt op deze manier meteen de nek omgedraaid. Als er al eens een grap dreigt te landen, verzuipt het vaak in het tumult van overspannen karaktertjes die verzeild raken in allerlei dolle slapstick. Andersom gaat het ook mis. De rioolrace met de keukenspulletjes had leuk kunnen zijn, ware het niet dat je door allerlei ongein heen moet worstelen.

Bijrolletjes helpen ook niet. Het krijsende omaatje is verschrikkelijk en de slakjes was ik ook al gauw zat. Reno doet het nog wel leuk, maar de kikkers dan weer niet. Paar aardige nummers op de soundtrack, wat er uit de orkestbak komt, is inwisselbaar. De Britse tongval is er nog, maar heeft geen schijn van kans in dit Amerikaans aandoende getetter en gezeur. Het slaat veel te vaak op tilt om ergens echt van te kunnen (na)genieten. Als er hier iets wordt doorgespoeld, is het een fors deel van Aardmans identiteit. Jammer.

Wat kan krap anderhalf uur dan nog lang duren. Eigenlijk is het na een minuut of tien al voor het grootste gedeelte gedaan met dit werkje. Stompzinnig gebrul (incl. accent) van de professionele bankovervallers, twee onnozele rednecks voor precies dat soort humor en Dempsey die dan al irriteert met zijn neurotische gedoe. Als er al een geslaagd grapje te vinden is, is er nog altijd een waardeloze delivery om het de nek om te draaien.

Alhoewel zo'n grapje als die met het oor er op papier al niet goed uit kan zien. Veel beter wordt het ook niet. Hooguit een soort gewenning aan deze malle vertoning en de hoop dat de geniepige beveiligingsagent iets lolligs doet. Hoe het precies zit, wil ook nergens interessant worden. Het schiet allerlei kanten op, waarna iets of iemand het wel weer aan elkaar breit. Visueel wel vlotjes, maar de muziek is weer helemaal niks. Vervelende film.

Het zal een hele klus zijn geweest om er een coherent verhaal van te maken getuige al die knipjes. Het grote McNamara interview, afgewisseld met illustraties en zowel beeld als geluid uit het archief, terwijl de muziek van Philip Glass het wat meer schwung geeft. Met enige interesse in de materie is zoiets al gauw boeiend en als iemand recht van spreken heeft, dan is het deze man wel. Iemand die voor unieke inzichten zou moeten zorgen, al heb ik dat wat te weinig als zodanig ervaren.

De meer privé georiënteerde zaken zijn beduidend minder interessant en als daar dan eens iets aan de hand is, kapt McNamara dat onmiddellijk af. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat hij hetzelfde doet wanneer het om de fog of war gaat. Onderweg vertelt hij ook iets over hoe hij met vragen omgaat, ze in wezen omzeilt, en in de epiloog is er nog dat damned if I don't momentje. Een tacticus. Misschien dat meer openheid ook wel te veel gevraagd is, maar het geeft zo wel een bijsmaakje.

Net als wanneer hij het even niet meer weet als Agent Orange ter sprake komt. Toch een aantal keren dat hij niet helemaal lekker overkomt, ook al noemt hij zichzelf ergens een war criminal. De lesjes (gek genoeg heeft McNamara er zelf tien stuks) stellen niet zoveel voor, het is meer de geschiedenis die hij, vanuit zijn perspectief, oprakelt en zijn positie daarin, die het een waardevolle documentaire maken. Ook een ietwat gemankeerde, Morris krijgt al met al wat te weinig uit de man.

Aardig griezelverhaaltje van Carpenter die met het kustdorpje en z'n muziek een rustiek en geladen sfeertje weet neer te zetten. Met enkele bizarre gebeurtenissen en het schimmenspel zit het ook wel snor met de spanningsopbouw, alhoewel het inmiddels niet meer zo koud wordt als de bewoners van Antonio Bay dat voelen. De executie laat ook wel wat te wensen over, het achterliggende verhaaltje spreekt me sowieso niet erg aan, maar tijdens het pakweg eerste uur proef je de dreigende zeelucht.

Knap klein filmpje in praktisch zwart-wit met een mooie, beheerste soundtrack en een amateurcast die dat niveau gemakkelijk ontstijgt. Het verhaaltje houdt stand door z'n bondige en verhaspelde karakter, al gaat er gaandeweg wel wat peper verloren. De titel en opening spelen met een obsessie en Cobb houdt er een interessant theorietje op na, maar uiteindelijk blijken dat soort thema's vooral in het teken te staan van de plot en is er na verloop van tijd niet veel van over. Van de rest van deze neo-noir nog wel, die tot en met het einde koel en sfeervol blijft.

Leentjebuur met klasse en grandeur. Heerlijk om weer eens onder te dompelen in breed uitgesponnen, soms lome scènes met de blik op retecool. Want To staat met veel gevoel voor stijl en ambiance te schieten. Film opent wat dat betreft dan ook meteen in hogere sferen en laat dat niet of nauwelijks meer varen.

Een warm kleurenbad met prachtige decors, een paar geweldige koppen in de cast (Anthony Wong hoeft alleen maar te kijken om de show te stelen) en muziek die klinkt als een klok. Zelfs de vleug humor vindt een passend plekje. De blikjes zorgen voor een ferme grijns, de kogelrijke shoot-outs zijn om van te smullen. Een parel.

Fraai vormgegeven film die daarnaast met een aantal actiescènes best weet te imponeren, maar tegelijkertijd een plot meetrekt dat als een molensteen om de nek gaat hangen. Het misdaadgebeuren weet weinig indruk te maken, de hoofdrollen bestaan niet bepaald uit de grootste gangmakers en wat er allemaal achter schuil gaat, is nogal duf. De melodramatische elementen in het slot vormen dan ook de grootste afknapper.

Als het niet schattig is, dan wordt het al snel knullig. Wat betreft het laatste is deep space niet het mooiste plaatje, vallen wat achtergrondjes in negatieve zin op en is het gedoe rondom het meisje niet bepaald sprankelend. Het robotje had je wieltjes gegund, toch heeft ie een leuk en interessant rolletje te pakken en is het verder ook wel een aardige zit.

Zeker vanaf het moment dat het onzichtbare gevaar zich via voetstappen en een aardige camerabeweging aandient. Het monster is lachen en die gigantische Krell installatie ziet er best indrukwekkend uit. Verhaaltje is ook nog goed te doen, alleen wel jammer dat de finale een beetje ontregeld wordt door het wel heel nadrukkelijk oplepelen van hoe en wat.

Kapitalisme en haar onlosmakelijke corruptie met een op geld beluste advocaat als spil. Het is al met al niet helemaal mijn noir. De zware zwart-wit contrasten en onbehaaglijke sfeer kunnen niet verhullen dat het verder tamelijk doorzichtig van aard is. Meest interessante onderdeel is hoe de personages met een zeker moreel kompas zich al schipperend proberen staande te houden in hun geïnfecteerde, bedorven wereld. Hoe de hoofdrol zich manifesteert, is gek genoeg aanmerkelijk minder boeiend.

Vanaf de eerste ontmoeting tussen beide broers is het duidelijk waar dit naartoe zal gaan. Garfield maakt er nog wel wat van, maar de alom geprezen dialogen, enkele gesprekken en soms zijn voice-over, staan wel erg nadrukkelijk in het teken van de moraal. Film zit wat dat betreft iets te vaak op de praatstoel. Komt geforceerd over, zoals Joe en Doris een duo vormen, dat vooral eigenaardig overkomt. Het slotstuk mag er op zich best zijn, maar met deze bezwaren vooraf, is de impact beduidend minder.

Eerder een sympathiek filmpje dan een geinige. Er landen hier en daar wel wat grapjes, maar scènes die je nog eens opzoekt, heeft het niet echt. Misschien het meisje dat maar hoi blijft zeggen. Het duurt eigenlijk ook allemaal wat te lang, maar Segel's droopy uitstraling is niet te negeren en hoe meer screentime Brand krijgt, hoe leuker het wordt. Niet denderend, maar ook niet iets dat tegen gaat staan.

Kijk 'm rennen. Vlotte film die zich uiteindelijk iets te rijk bedeeld met drama. Blijkbaar heb ik dan toch iets te weinig met Forrest om daar helemaal in mee te gaan. Lijkt me wat dat betreft ook een rolletje dat wat gemakkelijker te spelen is dan een 'gewone'. Neemt niet weg dat Hanks innemend is en wanneer hij echt aan de bak moet, doet hij dat met beheersing. Bovendien vormt zijn voice-over een sterke troef.

De logica, het accent en de intonatie die hij aan de dag legt, houdt de film met gemak draaiende. Daarbij beschikt zijn reis door de Amerikaanse geschiedenis over een aantal leuke vondsten. De archiefbeelden uiteraard, maar tussen het dansje van Elvis en het fruitbedrijfje komt er met enige regelmaat iets voorbij, dat goed is voor een milde grijns. Het pingpongballetje tegen de camera is dan weer lekker speels.

Jammer dat Zemeckis dan ineens zo'n punt maakt van Lt. Dans bestemming. Dat was ook wel duidelijk zonder die uitbarsting. Het relaas rondom Jenny wordt al met al wel erg wrang en in het laatste deel lijkt de scenarist iets te graag iets extra's te willen vertellen. Gump zelf blijft wel fier overeind en dat maakt zoiets dan wel hartelijk genoeg om niet te gaan knarsen. And that's all I've got to say about that.

Fraai wat Aronofsky zoal tevoorschijn tovert, maar de drie eenvoudig verweven verhaallijnjes met allerlei symboliek laten me vooral koud. Het verleden spreekt me qua setting al niet aan en de toekomst is wel erg zweverig. Dat zou nog kunnen werken, als het heden een ferme basis vormt, maar dat is ook niet het geval. De emotionele kern van de film, een tragisch liefdesverhaal over verlies, rouw en meer van dat, volstaat simpelweg niet. Zo zijn Weisz en zeker Jackson niet bepaald de meest gelukkige keuzes.

Te glad en te weinig bagage om dit materiaal tot leven te laten brengen. Aronofsky valt daar ook wel wat te verwijten. Te vaak obligate en gekunstelde scènes die het drama meer kwaad dan goed doen. Het helpt ook niet echt als Izzi ergens onderweg ineens de rode draad opdreunt. Visueel houdt hij zich wel staande, maar als je halverwege niet meer mee bent, schiet een term als kitsch in het slot al gauw te binnen. Net zoals de muziek gaandeweg steeds meer verdampt. Zuur om net in deze film geen ziel te vinden.

Bomb the mosque! Dankbaar onderwerp om eens flink de draak mee te steken, maar echte klappen blijven toch een beetje uit. Bitter of zwartgallig wil het niet echt worden. Daarvoor zijn de leeuwen en de humor te stuntelig en kluchtig van karakter. Het docu stijltje voegt ook niet zoveel toe.

Op zich wel aardig hoe het gezinnetje luchtig praat over de plannen en er zijn een aantal grappen die wel degelijk landen. Het hoofdschudden bijvoorbeeld. Vooral Barry is behoorlijk op dreef wanneer hij zijn idiote ideeën de film in slingert. Verder blijft het jammer genoeg wat te mallotig.

Tja, wat moet je met een film die zichzelf voorstelt zoals deze dat met Milla Jovovich heeft gedaan? Het belooft iets te zijn dat het niet is. In feite word je als kijker in de maling genomen. Niks mis met een flinke mindfuck, maar dit.. Ik kreeg er in eerste instantie toch een nare smaak van. De split screen methode werkt in dat opzicht voor mij ook niet helemaal.

Desalniettemin weet het, het bovenstaande eenmaal accepterende, toch de nieuwsgierige snaar te raken. Wat nog begint als de familiare gevolgen van een curieuze moord op Tyler's partner (pre-film, zeg maar) wordt als snel ondergedompeld in de mysterieuze ervaringen die enkele dorpelingen ondergaan. Mysterie wordt spanning en ook daar slaagt de film wonderwel in. De beloofde momenten zijn inderdaad onaangenaam en nerveus. Ook suggestief, tot op het eind, al laat de eerdere verdwijning van Ashley wel iets te wensen over.

Verklaren doet de film niet. Dat gegeven zou een aardige tweestrijd op kunnen leveren, ware het niet dat de onderliggende leugen dat grotendeels verknoeit. Die gekunstelde laag geeft het een nep karakter, maar toch heeft men er een onderhoudende en in zekere zin aannemelijke thriller (met een opvallend fijne look) van gemaakt. Misschien is dat nog best knap..

Sterk. Boeiend van begin tot eind. En dan is dan vooral te danken aan hoe Miller met zijn personages omgaat. Sobere regie, iets dat wel past bij de stemming van z'n film en verder veel ruimte voor z'n cast om er iets moois van te maken. Vanaf het begin. De openingsscène, de training tussen beide broers; de verhoudingen zijn meteen duidelijk. En dan moet du Pont nog zijn entree maken, die die verhoudingen vervolgens constant onder druk zet met zijn in zekere zin ongrijpbare optreden.

Ik heb Carell's komedies meestal links laten liggen, misschien is het dan wat gemakkelijker meegaan in hetgeen hij hier neerzet, maar het is hoe dan ook een glansrol als, ja, wat eigenlijk? Dat er iets grondig mis is met hem, is al snel duidelijk, maar het blijft een moeilijk te vatten mannetje. Iemand wiens hele leven in scène lijkt gezet, een verwend nest en eentje met een houding die doet denken aan een zielig tekenfilmfiguurtje. Een haast onwezenlijke verschijning in dat trainingspakje.

En iemand die nogal wat te doen heeft met zijn moeder. Het zijn geen paarden, die worstelaars. Telkens als hij in beeld is, borrelt het, ik heb die vermeende traagheid dan ook niet als zodanig ervaren. Wellicht rondom de broers, waar Ruffalo bekoort, dat hoort te doen en Tatum het net wat moeilijker krijgt, omdat zijn karakter naarmate de film vordert een beetje wordt afgeschreven. Daar staat dan weer een droog slot tegenover. Carell verrast. Ornithologist, Philatelist, Philanthropist! En nog veel meer..

Zo ongeveer dezelfde onzin als Hill's vorige. Daar iets meer grof geweld, hier iets meer humor. Dat gaat wel eens mis, maar met de big momma nurse voorop in de film, scoort het al snel. Iets dat het eigenlijk al deed met de openingscredits. Foxy laat ze vrolijk dansen en alhoewel de godmother van dienst teveel doet denken aan een huismutsje, is Link een geweldige sleazeball. Ook hier had Hill de soundtrack best wat vaker mogen aanzetten, maar er is iets grappigs met barkrukken, La Brown blijkt ook qua tong groot geschapen te zijn en ze heeft een passende straf in petto. She's a whole lotta woman.

Rechtbankthriller volgens het boekje. Behoudens z'n plot heeft het weinig om het lijf en halverwege is daar de meeste fut er ook wel uit. Het heeft een interessant onderdeel, die van een sluwe, superieure dader die de arrogante rijzende ster van het rechtssysteem op z'n eigen terrein piepelt, maar Hopkins staat zich zo aan te stellen dat het al snel een flauwe vertoning wordt.

Naïeve, stuntelige houding, knipoogjes en meer van dat soort suffe maniertjes die het er niet leuker op maken. Het Dick grapje is beschamend en wanneer hij de rechtszaak op z'n kop zet, komt dat, net als de uitbarsting van Nunally, totaal niet over. Gosling lijkt nooit helemaal op z'n plaats, het is ook een rolletje dat niet verder komt dan het zijn van een speelbal van het script.

Uiteraard is er een romance, hoe kan het ook anders, maar zijn nederlaag is nergens voelbaar en twee sleutelscènes, iets met een dilemma en een stekker, maken totaal geen indruk. Dan zit zo'n film flink in de problemen. Met een banaal slot, via zo'n typisch wacht eens even-momentje, telefoons in dit geval, veert het ook niet meer op. Er zullen series zijn die dit beter doen.

Alweer een spookhuisfilm van Balagueró en die is bekwaam genoeg om zoiets over de streep te trekken. Narratief iets vloeiender dan z'n voorganger, met de mechanische meid ook net wat minder tam dan Darkness en zo gaat het van de gebruikelijke plaagstootjes tot aan enkele kippenvel momentjes.

Serieus imponeren is er daarentegen lange tijd niet bij. Pas in het slot dat Balagueró in de buurt komt van de energie die Wan met dit materiaal aan de dag weet te leggen. Hij had daar ook best nog wat groffer tekeer mogen gaan, maar het laatste half uur is het de horror die het zo ongeveer hoort te zijn.

Wat me niet zo aanspreekt, is het achterliggende drama dat Flockharts personage meesleurt. Niet dat het een erg storende factor is, het is zelfs uiterst functioneel, maar in dit soort films vaak een onderdeel dat nogal wat tijd opslurpt, terwijl het tegelijkertijd weinig impact weet te genereren. Zo ook hier.

Dat kan je ook besteden aan meer sfeer en spooky perikelen. Ik pak een titel als deze toch vooral mee voor de blokken en de breuken, daarbij stelt de film zich ook direct voor als een onvervalste horror. Dan is al het andere al gauw bijzaak. Of hooguit een manier om bij die tweede verdieping uit te komen.

Inventief. Ik heb het niet zo op een Oost-Europese setting, het komt al snel goedkoop over en de film is ook wat bleek om het kopje, maar eens Raaphorst zijn niet al te beste cast in het dorpje heeft geduwd, zijn de rapen gaar en profiteert het zelfs van z'n muffe, afgebladderde en doorgeroeste contreien. Het schort wel eens aan de executie, maar z'n ideetjes mogen er zijn.

Zo nu en dan wat sappige gore voor de liefhebber, maar het zijn uiteraard de biomechanische zombots die de aandacht opeisen. Er waggelen een aantal geweldige schepsels rond en het houdt ook niet op bij één, twee of drie, er zijn er heel wat om je aan te vergapen. De achtervolging door de gangen is heerlijk hectisch en het sounddesign piekt en kraakt zoals het hoort.

Daar werkt de found footage stijl ook verreweg het beste. Oké, Dr. Frankenstein (opvallend dat ze Roden hier voor hebben weten te strikken) is de gebruikelijke mad scientist en het grindhouse laagje is iets te makkelijk, maar met dit aan elkaar gelaste gezelschap heeft Raaphorst een geheel eigen film te pakken die ongetwijfeld in specifieke horror lijstjes zal blijven opduiken.

Hartelijk avontuurtje dat je en passant doet verlangen naar zo'n oud griezelfilmpje. Het zwart-wit zit dan ook als gegoten. Prachtige stop motion, een rijk gedetailleerd stadje dat samen met het interieur een aantal fraaie plaatjes oplevert en een aantal kenmerkend vormgegeven karaktertjes (Mr. Rzykruski en Edgar zijn vermeldenswaardig) die het verhaaltje met speels gemak op gang trekken. Tikje macaber is het wel, maar de onschuld druipt er vanaf en het is dusdanig liefdevol gemaakt dat ik onmiddellijk geloof dat Burton uit eigen warme herinnering put. Van de sfeervolle opening tot aan de daverende finale nostalgisch, aangenaam en amusant.