Un Flic (1972)

Het heeft niet zoveel met deze film te maken, maar wat waren Franse auto's die in deze tijd rondreden toch mooi. Stijlvoller zijn auto's nooit geweest. Zo oneindig veel mooier dan de karakterloze eenheidsworst van nu. Nu die opmerking uit de weg is: de film. De opening is misschien wel het beste dat Melville ooit maakte (van wat ik tot nu toe zag dan) en echt fantastisch in alle opzichten. Het is Melville die zijn stijl hier zo ongeveer geperfectioneerd heeft. Helaas houdt Un Flic dat nooit vast. Ik val niet keihard over de miniatuur trein met helikopterscene maar als je eerder zo briljante opening hebt gezien levert de film daar toch wel veel in. Te meer omdat de film beter was geweest met een ander verloop want erg geloofwaardig is het ook al niet. Hoewel de film nog steeds bij vlagen echt fantastisch is haalt de film erna toch nergens meer het niveau van de eerste 15 minuten. Le Cercle Rouge die ik gisteren zag was veel langer, maar toch veel evenwichtiger. En de aftiteling had met dat mooie liedje ook wel wat langer gemogen. Nu twijfel ik tussen een dikke 3.5* of een kleine 4. Op dit moment kies ik het eerste, maar als de openingsscène een grotere rol gaat spelen in mijn herinnering aan de film komt dat halfje er misschien nog wel bij. En kom ik de gekke situatie dat ik nu de eerste vijf en de laatste vier films van Melville gezien heb en de vier ertussen niet. Die volgen wel weer als ze op mijn pad komen

Waarschijnlijk moet je het in zijn tijd plaatsen, maar ik snap de hoge waardering toch niet echt. Wat een vage film en wat een dubieuze, nep koele, acteerprestaties. Inderdaad, die eerste scene met de bankoverval is wel erg de moeite waard. Maar daarna zakt de film in naar een soort van blufpoker spel tussen commissaris en gangster met zijn liefje. De actie met de miniatuurtrein is heel ongeloofwaardig. Hij staat 119e in de top 250 van beste actiefilms. Actiefilms zijn al niet echt mijn genre, maar als dit dan als een goede beschouwd wordt, dan houd het bij mij toch snel op vrees ik. Waar ik wel van genoten heb is de jaren zeventig setting van de film. De auto's, de trein, de aankleding en zelfs de telefoon met meeluister apparaatje aan de achterkant. Dat was ik helemaal vergeten, maar dat hadden wij vroeger ook bij onze telefoon.

Slecht. De openingsscène is veelbelovend: weliswaar wat gedateerd, maar ik kan die mistroostige look uit de 1970s wel hebben. Helaas wordt het nadien dodelijk saai. Alain Delon, maar ook Richard Crenna of iemand als Catherine Deneuve: er is niemand die niet houterig acteert. Ondanks de beperkte speelduur sleept de film zich zonder vermeldenswaardig hoogtepunt moeizaam naar het einde, eentje waar ik heel blij om was. 1,5