Opinions

Ook ik ben er eentje die gaat afwaarderen wanneer Emmanuelle Seigner in beeld komt. Niet vanwege haar of haar personage, alhoewel het eigenaardig typetje is, maar ook het verhaal neemt vanaf dat moment een wending naar meer omvangrijke zaken. Het past ook niet erg bij de non-glamour die Frantic tot dan toe uitstraalt. Neem alleen al de grauwe wijze waarop Polanski Parijs toont. Veelal gespeend van de pracht en praal die de stad kenmerkt.

Ook de hoofdrol is zo ongeveer het tegenovergestelde van een held. Een onhandige, onzekere en ongeruste man die verbouwereerd en gefrustreerd op zoek gaat. Walker en Michelle zijn nog wel een interessant duo, maar het gaat toch allemaal beduidend stroever dan daarvoor. Wanneer Ford nog maar eens een keer z'n hoofd stoot bekruipt je zo'n gevoel van nu weten we het wel. Hoe meer er duidelijk wordt, hoe minder aansprekend deze Polanski is.

Rommel. De out of body experience is op zich een aardig uitgangspunt, zeker in combinatie met wraak, maar hier in een wel heel knullig verhaaltje gestoken dat ook nog eens steeds gekker wordt. Hoofdpersoon is een kleine ramp. Sowieso al een beroerde vertolking van Arielle Kebbel, maar ook Catherine's handel en wandel is op z'n tijd lachwekkend. Het kan maar allemaal, zelfs ontsnappen als moordverdachte is geen enkel probleem.

Alhoewel je al snel een hekel hebt aan de meeste personages wil het ook niet echt lukken met de kills. Die met het zure goedje is nog wel ok, maar verder armoedig. Het steeds switchen naar de comapatient irriteert daarbij ook nog eens. Weinig fun daar en ook weinig spanning elders. Daar is het veel te voorspelbaar en sfeerloos voor. Film kan op geen enkel vlak overtuigen. Een zeer slap hapje.

Narratief een merkwaardig vervolg, maar dat zit de film verder niet in de weg. Gek genoeg heb ik dat vooral met de prijsscène, wanneer Micky Mantle ter sprake komt. Hackman staat absoluut te hengsten, maar het ritme heeft er wel wat onder te lijden. Hoe dan ook, Popeye Doyle blijft natuurlijk een heerlijke maniak om de film aan op te hangen.

Met het ontbreken van ondertiteling van de Fransen is het gemakkelijk meegaan in zijn verblijf in Marseille. Wat dat perspectief betreft vond ik de meesprintende camera en het gehijg over de speakers ook wel een aardige toevoeging. Verder lekker korzelig allemaal, typisch sfeertje van toen en geweldig afgesloten. Niet zeuren, maar aftitelen.

Toonaangevende film met een aaneenschakeling aan hoogtepunten. Niet veel films die rauw politiewerk en moreel verval kunnen vatten in een film die ook nog eens razend spannend is. De rode draad -politie jaagt op drugssmokkelaars- is eigenlijk ondergeschikt aan de elementen die Friedkin in zijn film heeft weten te stoppen. Terwijl TFC toch geen misselijke zaak was destijds.

Hackman is geniaal als Popeye Doyle, een toegewijd en groffe agent met een weinig stabiele leefwijze. Je ziet hem gedurende de film meer en meer bezeten worden. Aangezien dat obsessieve aspect vaak onderbelicht wordt, ben ik maar zo vrij om te concluderen dat het subtiel gebracht is. De gortdroge aflevering in het slot is hoe dan ook fenomenaal.

Daarvoor is het ook al smullen geblazen. Groots zoals het steenkoude, duistere New York getoond wordt. Prachtige shots -zoals die op de Brooklyn Bridge, vlak voor de verkeersopstopping- die nog eens extra glanzen door de alom aanwezige stadsakoestiek. Alsof je ín de Big Apple bent.

Of in de bar waar Doyle een wervelend stukje toneel opvoert. Memorabel wordt het zelfs als Doyle Charnier schaduwt en als daar nog een overtreffende trap van is, dan is die term van toepassing op de achtervolging van de L-train. Het is Friedkin's vingerafdruk in de annalen van cinema, alhoewel dat slot evenzeer vermeldenswaardig is.

Enerverend, gritty, de nodige actie, iets dat je gerust kunt omschrijven als realistisch en geen grammetje vet om het lijf. Film blinkt op meerdere vlakken uit, maar het is uiteindelijk de combinatie van dergelijke factoren die het zo indrukwekkend maakt. Wat mij betreft één van de sterksten in zijn soort.

Weke hap. Hoblit lijkt een patent te hebben op dit soort flauwe Hollywood meuk. Op papier interessant, maar eenmaal op beeld zelden intrigerend en vaak gewoontjes. Niet bepaald een spannende regisseur. Sowieso tricky, dat tijdreizen. Erg verleidelijk om je onderweg af te gaan vragen of het allemaal nog wel een beetje klopt. Je moet je film dus stevig aan de praat houden om dat te voorkomen.

Daar slaagt Hoblit niet in, hij struikelt al over de eerste, toegegeven, moeilijke horde. Probeer zo'n eerste gesprek tussen vader en zoon maar eens enigszins aannemelijk te maken. Dat lukt dan ook niet. Bij het tweede obstakel, de brand, valt hem heel wat meer te verwijten. Veel te hoogdravend met pathetische muziek; het loopt de spuigaten uit. Het startschot voor een politieplotje met poeha, zo blijkt.

Op zich een merkwaardige draai. Het houdt de film wel in z'n vooruit, maar het wordt steeds gekker met al die veranderingen, spannend is het natuurlijk geen moment, daar is het veel te braaf voor en in alles mist het de flair om er mee weg te komen. Quaid en Caviezel helpen ook niet mee. Twee twijfelaars die weg worden gespeeld door Braugher. Alweer een lauwe, middelmatige film van Hoblit.

Een van de betere ghetto schetsen. Waar dergelijke films nog wel eens kopje onder gaan door met enige regelmaat valse noten aan te slaan (ja, jij, Menace II Society) of gepreek van een regisseur, gaat Fresh z'n eigen gangetje. Het enige waar het echt last van heeft, is het poser gedrag van Chuckie, maar dat heeft z'n functie binnen het geheel. Zoals eigenlijk alles dat heeft. Dan is er hier en daar nog wel eens een jonkie die wat harkerig staat te acteren, maar het middelpunt is een sterk vertolkt en opgebouwd ventje.

Beredeneerd in plaats van veel poespas, maar als het erop aankomt, is-ie doortastend. Een verademing. Dat geldt ook voor de muziek. Geen opgeblazen lawaai, maar een divers, kalm en zelfs speelse score op momenten. En dan heeft Yakin ook nog een zuiver en doordacht verhaaltje uit de pen geschud dat van een wrevelig, bitter drama met enkele harde momenten overgaat in een kloppende misdaadthriller (en weer terug) met Samuel L. Jackson en het schaakbord als stuwende metafoor. Uitstekende hood film.

​Heeft nogal wat losgemaakt, deze vrijdag de dertiende, terwijl het toch geen al te beste slasher is. Niet dat het geen pluspunten heeft, maar juist als het er om gaat, valt er niet zo veel te beleven. Het jolige sfeertje rondom zo'n wulps dartelende jongeren die de kleren het liefst uitdoen, dat heeft wel iets.

En natuurlijk de pov shots waar het mee opent. Dat werkt al gauw goed bij dit soort filmpjes. Daarentegen is het zo'n beetje het enige dat iets van spanning of iets dergelijks teweeg brengt. Het wordt daarna vooral afstrepen met horror die meer om Savini's lijken draait dan om de feitelijke moorden.

Daar weet het uiteindelijk nog wel wat terrein terug te winnen met een tweetal scènes, maar het gaat weer mis bij de killer. Eindelijk in beeld en dan komt het niet veel verder dan wat lullig stoeien. Niet echt een straf om uit te zitten, maar Jasons geboorte biedt te weinig om de aandacht erbij te houden.

De kids zijn er in de loop der jaren niet veel sympathieker op geworden en dan krijg je ook nog twee van die groepjes voor de kiezen. Vooral het tweede gezelschap is huilen met de pet op, zelfs de locals zijn niet te pruimen en wat het scenario ze zoal laat doen en zeggen is te dom voor woorden.

Nekschot voor wie deze kul verzint, maar Jason weet wel raad met dit spul. Een sadistische reus die als een wilde tekeer gaat met een onoverwinnelijke uitstraling als hij daar aan de rand van het meer staat. Daar krijgt die grote ook een paar aardige kills op z'n naam. Lekker droog in ieder geval.

Na een volledig mislukte ijshockeygrap volgt een passende straf. Da's een lekker wrede, maar dan is de koek op. Wat een climax zou moeten zijn, is exact het omgekeerde. Braaf volgens het boekje en dat met nul venijn, Jason als melkkoe en een zielloze benadering. Eentje van de lopende band.

Rauwe, ongepolijste misdaadfilm uit de jaren dat ijshockeyers zonder helm speelden. Echte mannen dus en dat gebeurt hier aan de hand van een cast die in dialoog nog een dosis bravado aan de dag legt, maar verder overeenkomstig het scenario in een zakelijke, onderkoelde modus opereren. Die authentieke, grauwe ambiance wordt nog eens versterkt door de spil van het geheel.

Mitchum is voortreffelijk als onbeduidende crimineel op leeftijd met zijn eigen sores terwijl hij het hoofd boven water probeert te houden tussen de diverse belangen die zijn omgeving dienen. Noem het maar een character driven film waarin Yates het bescheiden houdt en met relatief weinig actie c.q. geweld bijzonder effectief en krachtig voor de dag komt. Eddie 'Fingers' Coyle is een monument.

Leuk, de kleurenovergang van de felle sneeuwpret naar het wat mattere, vieze hotel. Sowieso ziet het er allemaal wel verzorgd uit, maar dat is het dan ook wel. Iets te enthousiast gebruik van geluiden sorteert geen effect, net als de manier waarop de killer enkele keren half in beeld wordt gebracht.

Bepaald geen indrukwekkende verschijning. Ook zijn daden pakken nogal tam uit. Met een inwisselbare cast die veel te lang mag door zeuren en een scenario dat verder nauwelijks op een interessante ingeving is te betrappen, valt er hier bijzonder weinig te beleven.

Ik heb het allemaal wel eens leuker gevonden. Je kan moeilijk zeggen dat Gordon het hart niet op de juiste plaats heeft voor dit soort onzin. Die overgave heeft het, maar de kliederboel is ook weer niet aanstekelijk genoeg voor een onverdeeld succes. Re-Animator had iets meer plezier in de vezels.

Gordon is nogal scheutig met groteske creaturen en walgelijke smurrie. Nostalgische handvaardigheid, zeg maar. Niks mis mee, al loopt het zo wel het risico van verzadiging. Iets dat onderweg dan ook enigszins de kop opsteekt. De seksuele lading was toen misschien ook iets grappiger dan nu.

Dan nog is het lachen om malle vliegende zeebeesten, die onderbroek, Combs is weer van de partij en hij is niet de enige die een flinke partij body horror te verduren krijgt. Missertje in het slot als een monstertje aanvalt, maar dat hoort bij de charme, zullen we maar zeggen. Ach ja, wel aardig.

Hé, een trunk shot. Toch niet het beste wat Tarantino ooit heeft neergepend. Genoeg dialoogruimte in het eerste deel van de film, maar eigenlijk maakt het vrij weinig indruk. De acteur Tarantino is natuurlijk geen goed idee, alhoewel de scène in de wc van de RV als een soort knipoog wel valt te waarderen. Er zitten enkele aardige gewelddadigheden e.d. in de eerste helft en de Death Toll op het journaal is een leuke, maar het is niet zo dat de Gecko broers een onuitwisbare indruk achterlaten.

Ook niet in Mexico, maar vanaf dat moment is het niet meer nodig. De Titty Twister met meer soorten poes in het assortiment dan menig dierenasiel, Cheech Marin die links en rechts maar blijft opduiken, Salma Hayek die onder de schouders een waanzinnige verschijning is, Sex Machine, enz. Niet dat daar alles lekker loopt, wat Frost daar uitkraamt had een stuk cooler gekund, maar soit. Het is een lekkere kliederboel en uiteindelijk ook een filmpje waar ik me telkens weer mee vermaak.

Rood, groen en zwart in grijs Londen met wel erg veel muziek. Soms ligt het er wat te dik bovenop, maar door de bank genomen is het sfeertje wel in orde. Het uitklapbare opstapje van de koets en de groene lampen zijn wat dat betreft best effectief. De aristocratische inslag geeft de theorie wat kleur en biedt bovendien een stekelig contrast met het smerige Whitechapel. Qua scenario is het hier en daar wat behelpen. De opiumvisioenen en de romance hangen er wat bij, de laatste moord is ook niet erg overtuigend, maar vervelend wordt het ook weer niet. Daarvoor is de rode draad iets te boeiend. Blijft al met al een redelijk filmpje.

Stukken leuker dan Taken. Ook onzin, maar hier beter verpakt. Met name door Travolta, die heel wat flair meebrengt (in tegenstelling tot zijn Pelham-performance) en in Rhys Meyers ook nog een aardige tegenspeler treft. Leuk koppeltje, zeker als de laatste wat badass trekjes begint te vertonen.

Travolta's look is ook wel geinig, net als het gedoe met de vaas. De actie had wat inventiever gekund, maar verder wel ok. Plusje voor de manier waarop Wax al vurend head first de brandtrap afgaat. Al met al niks nieuws onder de zon, maar ook weinig om je kapot aan te ergeren. Wel leuk voor een keertje.

Mja, je zou best kunnen stellen dat Gens een talentvol regisseur is. De muffige enscenering zit als gegoten, de hier en daar onstuimige cameravoering trekt je zo de waanzin in en aan venijn en gore geen gebrek. De muzikale ondersteuning komt soms wel wat duf over. Of Gens ook zo'n begenadigd schrijver is, is vers twee. De film blinkt wat dat betreft niet bepaald uit in creativiteit. Dat hoeft nog geen probleem te zijn, ware het niet dat Gens ook niet echt een extra dimensie aan zijn film weet mee te geven. Bovendien lijkt hij zich wat te vergalloperen aan de verkiezingsuitslag van toen en laat hij wat (familiaire) lijntjes bungelen.

Normaliter is dat laatste niet echt een issue in een horror, maar als je een oude school nazi opvoert en hem laat wauwelen over 'reines Blut' is het wat vreemd dat hij dat wil bewerkstelligen met een meisje dat al zwanger is en waarvan duidelijk is dat zij niet behoort tot de Übermensch. Die vergoeilijkende one-liner doet daar niets aan af. Misschien dat het een sneer naar Frans rechts extremisme is, toch blijft het merkwaardig. De speech maakt onderdeel uit van een scene die iets apotheotisch in zich heeft, maar tenslotte verzandt in een nogal karige afloop. Het was hét moment om de machtsstrijd binnen de familie eens flink te laten knetteren. Niet dus. Gens maakt zich er daar erg gemakkelijk van af, iets dat eigenlijk ook geldt voor het slot.

En dat kenmerkt zijn film uiteindelijk. Zolang hij zich kan uitleven in stijl, setting en bloeddorst, levert Gens best lugubere horror af, maar een maag helemaal omdraaien is er niet bij. Het blijft zo een allegaartje met Franse haymakers zonder ergens een knock out uit te delen. Ik zou het geen slechte film willen noemen, maar ook geen speciale.

Howard en z'n waargebeurde verhalen. Dit keer een big wet kiss die heel anders uitpakt. Afgezet tegen z'n populairste films is deze een stuk minder klef. Neemt niet weg dat hij weer weinig aan de verbeelding over laat, alles zo behapbaar mogelijk serveert en het liefst zaken dicteert, die je als kijker ook gewoonweg zou kunnen zien en ervaren.

Niet echt een onderwerp voor een wervelende film, maar door de achteraf interviewtjes erin te verwerken, krijgt Howard het wel aan de praat. Frappant dat wanneer het duel op stoom komt, hij dat steeds meer laat varen. Waar de film toe zou kunnen en moeten slaan, de problemen stapelen zich op voor Frost, verliest het juist wat van z'n grip.

De rol van Sheen, een ijdeltuit met meer interesse in succes dan de politieke lading, is daar te onzorgvuldig geschreven. Het scenario heeft te weinig in petto om het momentum van zowel Frost als het vraaggesprek te rechtvaardigen. Op mijn sympathie kon hij in ieder geval niet rekenen en de doorbraak komt ook niet meer lekker uit de verf.

Misschien dat het ook iets te maken heeft met Langella, die de film zo'n beetje volledig domineert met zijn Nixon. Een man met onbehaaglijke trekjes, wiens arrogantie en trots hem fataal worden, maar stiekem is het best een innemende kerel. Mocht dat een bewuste keuze zijn van Howard, heeft-ie Tricky Dick nog best aardig weten te vangen.

Daar hang je dan. Een film die uitnodigt om te bedenken wat jij zou doen in zo'n situatie. Blijkbaar zijn er hier veel deskundigen, je zou bijna gaan hopen dat een aantal hun kennis eens in de praktijk mogen brengen. Frozen heeft inderdaad een niet al te stevig scenario. Wat dat aangaat, maar ook op andere vlakken. Het pakt al met al een beetje half om half uit. Open Water schiet te binnen, maar dan komen er ineens gulzige wolven aan te pas. En hoe.

Van drama naar horror en dat heen en weer, enkele rare tempowisselingen en het spel tussen de drie is ook niet vlekkeloos. Vooral als de emoties hoog oplopen, blijkt dat ze er niet veel van kunnen, al is het ook niet bepaald vlekkeloos geschreven. De film blijft enigszins overeind door z'n simpele uitgangspunt en enkele pijnlijke scènes. Jammer dat Green er af en toe iets te nadrukkelijk z'n horror stempel op wil drukken met dolle muziek en overdreven gekraak.

Alweer een seriemoordenaar die klaarblijkelijk een film verdient. Dit is er eentje die de aandacht verdeelt over hem, een detective en een hoertje dat ternauwernood is ontsnapt en zo als het middelpunt van het verhaal gaat fungeren. Die invalshoek zal het dan moeten doen, al heb ik meer met de ambiance die het uitademt. Met de winterse vlakten van Alaska als backdrop en het krioelende nachtleven van Anchorage als jachtgebied heeft het een ideaal territorium voor zo'n roofdier.

Dat gure, onaangename sfeertje wordt verder versterkt door de ietwat ruwe manier van filmen en knippen. Cusack is niet zo'n aansprekend acteur, maar dit doet hij niet onaardig met zijn huiselijke voorkomen en blikken die tussen glazig en hongerig schommelen. Vaak akelig, wanneer zo'n bebrild lulletje rozenwater genadeloos te werk gaat. Tot zover heeft Walker het prima voor elkaar, maar stilaan neemt z'n script meer en meer geforceerde bochten om er een thriller van te maken.

Blijkbaar moet er een band gekweekt worden tussen Cage en Hudgens en dus worden er verledens met de haren bijgesleept en opgerakeld. Net zo overbodig als het gezeur van Halcombe's vrouw en wanneer het dan de spanningsboog probeert aan te trekken, met een toch al ondoordachte move, gebeurt dat veel te gehaast en mist de executie elke overtuiging. 50 Cent is daar ook een aanfluiting. Walker legt genoeg potentieel in z'n film, maar gokt uiteindelijk op het verkeerde paard.

Over uit de wc komen en de woelige, pijnlijke tienerjaren in het oersaaie Åmål. Met een lastig thema waarbij Moodysson de sentimentele paden weet te vermijden. Misschien een à twee keer dat hij de grens opzoekt, maar dat is het dan ook wel. Het verhaaltje blijft ook down to earth. Bezorgde ouders, een dagboekje, verlangens, hardvochtige pubers die elkaar leven zuur en soms zoet maken, enzovoort.

Met een naturel spelende cast ontstaat dan al rap een oprechte, tastbare film. Een gevoel dat nog eens versterkt wordt door een gebrek aan grote muziek en het gebruik van korrelige beelden. Een tikkeltje ruig, maar zo is die periode ook wel. Het past allemaal en de meisjes die de kar moeten trekken, groeien in amper negentig minuten uit tot een levensecht en zo goed als onweerstaanbaar duo. Pffft.

Van Macau tot Hong Kong, het ziet er allemaal weer prachtig uit. Nog fraaier wordt het als To het daglicht verlaat en de stadsgloed aan het werk zet. Erg stijlvol weer, zeker in samenhang met de sfeervolle muziek, een cast die vooral kalm en bedeesd te werk gaat en een hele gave fiets.

Een vorm van cool die zo begeesterend werkt, dat het meteen de druk van het (dunne) verhaal afhaalt. Een paar fantastische shoot-outs fungeren als hoogtepunten en een woud aan paraplu's accentueren To's epische gangsterwereld. Een wereld waarin het, meer dan iets anders, genieten geblazen is.

Hard, bloederig, niets ontziend en meer van dat soort termen. Vooral de soundtrack is erg goed. Zo rond de ambulance bijvoorbeeld een absolute meerwaarde. Het kille kleurenfilter onderstreept die toon nog eens, al doet het geen recht aan de scènes die zich in het daglicht afspelen. Vond dat af en toe toch wat jammer. De eerste moord valt op door z'n lengte, de tweede door de m.o. en zo gaat het 'vrolijk' door. Er is in ieder geval iets met benzine dat opvalt. Het verhaaltje kent halverwege een ruime bocht, het einde kom me wat minder smaken. Al met al net wat te klinisch om er iets uitzonderlijks van te maken, maar verder een beste beurt van Ching-Po Wong.

De tweestrijd van de marinier verpakt in iets dat je van het ene uiterste in het andere uiterste doet belanden. Kubrick zal het met een sardonisch grijnsje rondom de mondhoeken gemaakt hebben. Twee keer pakt hij je op magistrale wijze bij de kloten. Wat beide keren start als stoer, heldhaftig en avontuurlijk, eindigt in een staalharde afrekening die je eigenlijk niet onberoerd kán laten.

Ik zit in ieder geval te genieten van die brullende Hartman. Enerzijds de verpersonificatie van het leger dat mensen sloopt en moordmachines maakt, maar anderzijds toch ook iemand die op die manier Amerikaanse levens probeert te redden. Het zet zijn gedrag jegens Pyle in een dubbel daglicht, leidend tot twee scènes die Kubrick bijna op je netvlies last. Met medewerking van een fantastische D'Onofrio en dito enscenering. Als de rillingen niet over je lijf vliegen van de muziek, dan toch wel van Pyle's gehuil en blikken. Groots.

Levert ook meteen een gedurfde en wat mij betreft zeer geslaagde overgang op als ineens These Boots Are Made For Walking wordt ingezet en de film in Vietnam is beland. Een wervelend begin van een tweede deel dat in zeker zin anders is, maar zeker niet minder. Je kan je zelfs afvragen of het überhaupt wel zoveel anders is. Er zijn in ieder wel wat parallellen te trekken. Waar Lawrence mens besloot te blijven, loopt nu Animal Mother het slagveld op. Wat in ieder geval blijft, is weer die start en finish en weer twee duizelingwekkende momenten.

Rondom de scherpschutter en de centrale figuur, Joker, die hier zijn innerlijk laat knetteren. De kogelinslagen zijn hard, het meisje draait je maag nog eens om. Joker's eerste confirmed kill, hij wilde het zó graag, wordt ironisch genoeg een genadeschot. Het verschilt niet zoveel met de kogel die Pyle door z'n kop jaagt. Het kon niet beter besloten worden dan met dat wrange liedje.

Tweede deel uit de Harry Palmer reeks na The Ipcress File. Nu met Hamilton aan het roer die de wereld van 007 al eens verkend had met Goldfinger. Misschien daardoor ietwat fleuriger en luchtiger dan de eerste. Palmer is ook wat scherper van tong en het opent met een fraaie dramatic bucket snatch. Hier een typisch spionageplotje op vreemde bodem. Het zaakje stinkt natuurlijk aan alle kanten en het Berlijn van die jaren herbergt alle ingrediënten om een verdacht spel met meerdere partijen op touw te zetten. Veel meer heeft het niet om het lijf, maar Caine is cool.

Charmante horror van toen met een dubbele knipoog of buiging af in de opening. Leuk. De rest van de eerste helft staat eigenlijk volledig in het teken van sfeersnuiven op de kermis en een, laten we zeggen, amoureus onderonsje die het geweld gang trekt. Ik kon daar wel om lachen. Daarna heeft Hooper ook best wat leuke dingetjes in petto.

De attracties en bijbehorende geluiden (vooral dat schaterende wijf, ja) van The Funhouse masseren merg en been, de scène met de ventilator is vermeldenswaardig en de freak is misschien niet zozeer memorabel, maar toch zeker afdoende om dit aan de praat te houden. Het droge einde dat uitmondt in een mooi long shot is een fijne toegift.

Het zal wel reuze interessant zijn wat een regisseur zoal te vertellen heeft, maar als het een straffe film in de weg gaat zitten, blijft er van zo'n thema natuurlijk niks over. Ik heb het (hier althans) niet zo op het doorbreken van de vierde wand, er zijn vast subtielere manieren om je punt duidelijk te maken. Zoals dat met het mes bijvoorbeeld. Werkt beduidend beter dan de afstandsbediening.

Belerend wellicht en na de knipoog zou elke vorm van spanning (een dergelijk platitude lijkt me hier wel op zijn plaats) c.q. beleving de nek omgedraaid moeten zijn, maar Haneke weet met deze home invasion zijn onderwerp tóch in de verf te zetten. Gevaar is een geleidelijk proces, angst heeft een verlammende werking en het geweld, daar is het dan, roept afschuw op, niks meer dan dat.

Grotendeels off screen nog wel. Mocht het hem daarom te doen zijn, dan is dat in ieder geval gelukt. Zo hakt de strak gekadreerde, ononderbroken en langgerekte scène na de moord op de zoon (!) er stevig in. Het gejammer van vader gaat door merg en been. Dat, de twee keurige killers en een afwezigheid van de gebruikelijke toeters en bellen, maken het nog best een indrukwekkende ervaring.

Idiote zweefduik. Lekker lomp, dat gebeuk met die tank, maar dat slepen hadden we al gehad. Enfin, je kunt het ook overdrijven. Lin doet er in de finale nog een schepje bovenop. Ik heb daar ook weer niet zoveel op tegen, maar hoe groter de chaos, hoe minder de focus en hoe minder indruk het maakt. Het heeft wat dat betreft wellicht ook wat te lijden onder de grote hoeveelheid personages in het gewoel.

Net als het weer overdadig aanwezige verhaaltje. Veel meer als een kapstok voor de actie moet dat niet zijn, maar Morgan schrijft zich het apezuur, met de terugkeer van Letty laat akelig zoet niet lang op zich wachten en de melige grapjes maken het erg flauw. Gibson is inmiddels onuitstaanbaar en dat gedoe met die stijve autoverkoper, nee, dank je. Het is echt bar en boos wat je af en toe voor de kiezen krijgt.

The Rock is de enige die enigszins overeind blijft, die staat dan ook meestentijds op volle kracht vooruit. Snel en furieus, vergeet het maar, het is een gevechtje dat nog het meeste opvalt. Die Carano heeft wel wat en de schurken hebben er ook eentje die weet wat uitdelen is. Dat deed Lin nog niet eens zo gek. Desalniettemin nul uit zes voor de franchise, maar de zevende krijgt serieuze versterking. Wie weet.

Een franchise waar ik tot nu toe geen voldoende aan kwijt heb gekund en ook Wan krijgt dat niet voor elkaar. Zijn stempel is niet of nauwelijks te ontwaren, het is toch allemaal weer van hetzelfde laken een pak, met dus ook dezelfde mankementen. Ik heb niet zoveel met deze, eh, familie, daar scoort het dan ook geen punten mee. Sterker nog, ik vind het maar een hopeloos gezelschap. Zodra het spul serieus, grappig, gezellig, gelukzalig of iets in die richting staat te doen, verkeert de film onmiddellijk in zeer bedenkelijk sferen. Als Dom Diesel nog maar eens een boze blik toont, wordt het zelfs lachwekkend.

Drie babes die er echt niks van kunnen, Gibson is nog steeds een ramp en Statham, Jaa en Hounsou, het zijn toch niet de minste namen, krijgen veel te weinig te doen om ergens indruk te maken. Russell, die zich kostelijk staat te amuseren, is een van de weinigen die zich lijkt te realiseren in wat voor film hij zit. Je kan het de rest ook nauwelijks kwalijk nemen. Morgan weet nog steeds niet hoe hij een sappige one-liner of dialoog moet schrijven. Op zich kan ik dit soort over the top actie best hebben, maar net als bij bijvoorbeeld Bays Transformers, is het op deze manier wel een enorme klus om daar bij uit te komen.

Daar zit af en toe wat leuks, maar ook hier wordt er weer rigoureus in om geknipt. Alsof er iemand een uitje staat fijn te snijden in plaats van actie te monteren. Het heeft nog iets met auto's van doen, maar verder doet het er alles aan om op andere franchises te lijken. Dat gezicht raakt het dan ook nog kwijt, als het dat ooit gehad heeft. Misschien dat die ene discussie, die over vloeibaar goud vs. een opgebierd frisdrankje, een indicatie is dat ze het zelf ook door hebben, maar het maakt dom nog altijd niet leuk. Die momentjes zijn er wel, zij het sporadisch. Eentje is zelfs licht memorabel. Johnson en zijn gips.

Ayer is het helemaal kwijt. Met End of Watch leek het nog wat te gaan worden, met Sabotage en Fury is het eerder kommer en kwel. Hij heeft Vasyanov er weer bij betrokken, dat scheelt qua plaatjes, maar het smoort al snel in de Duitse blubber. Het lijkt iets van doen te hebben met verknocht zijn aan de tank en Wardaddy die een groentje opvoedt in de wereld van oorlog.

Dat gaat er stevig aan toe te en de film lijkt daarmee zowaar munitie in handen te hebben, maar tijdens en na het gedoe met de twee vrouwen blijkt het niet meer dan een losse flodder. Het lesje is geleerd en wanneer Norman meerdere malen dingen als fucking nazi's gaat roepen is zijn transformatie blijkbaar compleet. Gebakken lucht op het slagveld, het stelt niks voor.

Elders komt Ayer niet verder dan the tank is my home. De aanzet voor een doorzichtig buddy momentje om een nogal groteske finale op gang te trekken. Het is de enige keer dat de cast niet tegen elkaar loopt te zeuren en te klieren. Het probeert hard, stoer en heldhaftig te zijn, maar is het niet. Veel carnage met dweperige muziek en een wit paard verpakt in een lege huls.

De Palma, een meisje met een gave, het horror labeltje. Dat schept bepaalde verwachtingen. Ik kan me in ieder geval goed voorstellen dat je je kan verslikken in The Fury als je het ingaat met die bescheiden voorkennis. Zonder ook trouwens. Het is een enigszins grillige film die gaandeweg verschillende genres aandoet. In het Midden Oosten opent het zich als een soort spionage thriller.

In Chicago verandert de toon in een lichtvoetig, dartel gebeuren, gekenmerkt door de scènes rondom de familie Knuckles en beide agenten. Daarna lijkt het zich toe te spitsen op iets waar iemand als Pakula in die jaren wel raad mee wist, terwijl ondertussen De Palma's vorige film steeds meer in het vizier komt. Een bonte mengelmoes die wonderwel overeind blijft, al mist het zo wat focus.

Irving kan er weinig aan doen dat haar Gillian het net niet haalt bij wat Spacek eerder voor elkaar kreeg, ze krijgt eenvoudigweg minder om handen. Douglas snoept per slot van rekening ook screentime op. Hij lijkt hier helemaal niet op z'n plaats, maar hij heeft wel een bepaalde charme om er mee weg te komen. Wanneer hij vertelt over het zwemmen met zijn zoon, heeft ie het te pakken.

De tranen komen minder overtuigend over. Dat mist het dan wel, een bodem om dat soort dingetjes op te laten landen. Het is vooral op individuele momenten dat De Palma toeslaat. Wat hij op beeld tovert is af en toe een genot om naar te kijken, helemaal wanneer hij met de bovennatuurlijke zaken in de weer kan gaan. In toenemende mate, want een spetterende finale, die heeft het.