Opinions

Bijzondere oorlogsfilm in die zin dat het ver verwijderd blijft van wapperende vlaggen, verbroederende kameraadschap, heroïsche taferelen en andere gekunsteld gekletter om maar zoveel mogelijk te beroeren. Vuurkracht heeft het natuurlijk wel, maar Bigelow combineert het op geraffineerde wijze met suspense en iets minder soepel met een kijkje onder de helm van bommenruimers. Dat laatste is niet al te opdringerig, maar gaat ook niet geheel zonder slag of stoot.

Oorlog is verslavend volgens de opening en dat is te merken aan James, maar al met al weet Renners personage, toch de angel van dit arsenaal, niet genoeg interesse op te wekken om de film daaraan op te kunnen hangen. Wanneer het drietal onder aanvoering van James de stad intrekken om daders te achterhalen, komt dat dan ook te gescript over. Het resultaat van die nachtelijke aanslag is daarentegen één van de meest in het oog springende beelden.

Bigelow weet tijdens dat soort momenten sowieso het gevoel van immense dreiging goed te vangen. Driftige camerabewegingen richting omgeving waar zowel niemand als iemand gevaarlijk kan zijn, benadrukken de penibele omstandigheden. Bovendien neemt ze ruim de tijd zodat een groeiend besef van de situatie ontstaat. De confrontatie in de woestijn is op dat vlak ook exceptioneel. De keren dat de plot zich roert, zijn iets minder krachtig en soms wat te geforceerd.

Alsof Tonderai iets te veel z'n best heeft gedaan om er iets van te maken. Zo komt hij visueel wel aardig voor de dag met snelweglichten en regenachtige shots, maar komen er net zo gemakkelijk warrige en chaotisch gemonteerde shots voorbij, die het er niet bepaald vriendelijker op maken. Ook het scenario lijkt wat onnodig opgepompt, waardoor het nog wel eens een een dip of plooi tegenkomt die niet helemaal wordt gladgestreken. Had wel wat directer gemogen. Nu knarst het hier en daar met een ietwat truttige hoofdrolspeler en een man met capuchon die het maar niet echt onder stroom weet te zetten. Hush is snel vergeten.

Goed te doen. Ik hou sowieso wel van dit soort kat en muis spelletjes. Kat met een uitstraling van alles onder controle, geen groter motief dan de jacht, een maskertje is altijd iets om nerveus van te worden en een wapen als een kruisboog doet het ook altijd goed. Simpel en daarmee vaak effectief. Dat geldt niet helemaal voor de muis. Doofstom, iets wat Flanagan in bepaalde scènes netjes weet uit te spelen. Sounddesign is wat dat betreft ook een meerwaarde, maar hij schrijft er ook iets aan vast dat niet zo goed werkt. Een schrijfster die een stem in haar hoofd heeft, zo 'vertelt' ze al snel. Je kan er donder op zeggen dat dat nog ergens terugkomt. Minpuntje in een verder adequate home invasion thriller.

Over winnaars, verliezers, prijzen en de prijs die je daarvoor moet betalen. Dat staat dan weer voor iets groters, want anders was het natuurlijk geen klassieker geworden. Een alom geprezen rol van Newman en dat is verder prima, al ervaar ik dat realistische niet zo. Bij uitstek een geschreven personage die een verandering moet ondergaan, daar wordt ook een paar keer flink op gehamerd, al wijkt het gaandeweg gelukkig wel af van wat je doorgaans in sport gerelateerde drama's tegenkomt.

Niet dat de romance knettert, maar Sarah is een wrak, waarmee Rossen vasthoudt aan z'n neerslachtige toon. Als Scott dan eindelijk wordt gebruikt, hangt hij als een donderwolk boven de twee. Dikke min voor zijn waarschuwing en de duimen meteen daarna, maar op dat vlak scoort de film wel. Andere uitblinker is Gleason. Voorziet de pool scènes wat extra glans met zijn formidabele uitstraling. Verder bevatten ze wat te weinig brille en de film wil nog wel eens te nadrukkelijk z'n stof serveren.

Barre, bleke man on the run-thriller waar het bloed, veelal aan de hand van slag- en steekwapens, rijkelijk vloeit. Het begint allemaal nog bedaard, maar wanneer de moord dan eindelijk in zicht is, gaat het los. De plot draait steeds meer overuren, is ook ruig aan elkaar geknipt en de gewelddadigheden, inclusief de nodige blikschade, stapelen zich op. De driftige cameravoering hadden ze daar achterwege mogen laten, maar wie zich overgeeft aan deze frenzy kan z'n hart ophalen. De film duurt eigenlijk veel te lang, maar het staat wel grotendeels in z'n vooruit en Yun-seok Kim zet een geweldige, koele smeerlap neer. Met een bot.

Bizar verhaaltje rondom kille, methodische gangsters en hun geadopteerde zoon. De premisse liegt er niet om, de film weet het echter nooit waar te maken. Grof, genadeloos en bloederig, die ballen heeft het wel, maar Joon-Hwan weet er maar weinig effect mee te sorteren. Vond het op dat vlak ook niet zo stijlvol, al gaat dat richting het einde wel iets beter. Probleem is vooral dat deze Hwa-yi niet zoveel teweeg weet te brengen.

Een soort nieuwe Lee Byung-hun, maar hier niet. Glad ventje dat het niet voor elkaar krijgt. Dat gedoe met z'n monster helpt natuurlijk ook niet. Op zich al een dwaze toevoeging, maar hoe dat verder in de film wordt verwerkt, is tenenkrommend. Dan nog zou het tweede uur kunnen knetteren, ware het niet dat het toontje weer alle kanten opvliegt en in dit geval nergens een noot weet te vinden om enige impact uit z'n geweld te genereren.