Opinions

Little by little we went insane. Docu die hetzelfde stramien volgt als de film waarover het gaat. Voer voor fans dus, al is er voor de iets minder enthousiaste cinefiel ook wel wat te halen. Het moeizame proces van het maken van de film heeft in ieder geval genoeg bijzondere en bizarre kenmerken om het de ruim negentig minuten aan de praat te houden. Helemaal als je gezegend bent met weinig voorkennis. Ik kende de meeste droge feitjes wel, maar met zo'n locatie erbij is het lekker badderen.

De roerige en bloedhete Filipijnen geven het toch een aparte vibe. Wat dat betreft jammer dat er af en toe geschakeld wordt naar een talking head tijdens een achteraf interviewtje. Breekt toch een beetje de klamme, machteloze ambiance. Meest in het oog springende moment is er voor de flippende Sheen, de worsteling met het einde is markant en de irritatie bij Coppola tijdens een gesprekje met Crazy Dennis Hopper is goed voor een ferme grijns. Zijn afsluitende opmerking is een voltreffer.

Blauwdruk voor vele politiethrillers en meer, al is het vooral een prachtige film. Letterlijk. Laat Mann los in een macho wereldje vol criminelen in liefst een donkere stad en je hebt alvast een film die bulkt van sfeer en sluimerende spanningen. Beste voorbeeld is wellicht de sequens die start met een helikoptervlucht en eindigt met de eerste scène tussen beide kanonnen. Een fenomenaal staaltje audiovisuele cinema.

Mann's muziekkeuzes zijn en blijven ook tamelijk briljant en de eerste serieuze shoot-out is een heerlijke, furieuze bak herrie die de oren teistert. Op dat vlak uitmuntend, verhalenderwijs vind ik het allemaal iets stroever gaan. Dat Hanna en McCauley van hetzelfde soort en tot elkaar veroordeeld zijn, gaat verder wel. De manier waarop het scenario de vrouwen erbij betrekt, is minder boeiend en een beetje doorzichtig.

Althans voor wat betreft Eady, de rest maakt de film tot een hele hap en ondanks dat het de karakters van een extra dimensie voorziet, ook iets teveel van het goede. DeNiro is in z'n element, Pacino wisselvallig. Ik hou wel van dat maniakale gedrag, hier wil het nog wel eens een aangezette drift zijn. Verder een mooie cast en een finale waar Mann nog maar eens uitpakt met licht en kogels. Daar ligt de kracht van Heat.

X-rated inner city blues van New York in de zeventiger jaren. Met een flipperkast als een soort metafoor die leidt naar een grotendeels geanimeerde wereld met allerlei opgeblazen typetjes uit de ondergrond van diverse komaf, die elkaar bestoken met sappige, foute teksten en meer. Niet alleen een ruwe mix van live action en tekenwerk.

Ook de animatiestijl wil wel eens veranderen als er weer eens een zijpad wordt ingeslagen. Allemaal behoorlijk van de pot gerukt en daarmee is het ook te wispelturig om een vuist te maken, maar het is een creatieve uitspatting die zeker z'n momenten heeft. Maybelline, God en de maffia ontkomen niet aan Bakshi's bonte expressie.

Drijfveren, karakterontwikkeling en andere gedramatiseerde rompslomp. Je zou wensen dat er nog eens een scenarist of regisseur opstaat die lak heeft aan die opgeklopte onzin en zich puur en alleen richt op de essentie, in dit geval een ontvoering en de nasleep waar jager en prooi van rol verwisselen. Op zich al interessant genoeg en ook al een hoop om in twee uur op strakke wijze te verpakken, het zijn eigenlijk twee films, maar kennelijk was dat nog niet voldoende.

Zo zit je opgescheept met een samensmelting van twee personen die van onzekere kruimelaar moet uitgroeien tot (kijk 'm voor die spiegel staan boksen) fanatieke crimineel. Met een vader. Daar(na) had het seven-upje als subtiele hint grotendeels wel volstaan, maar het moet blijkbaar meer zijn. Zoals de biermagnaat, die toch al het nodige te verstouwen krijgt, ook nog eens met huwelijksproblemen kampt. Het zijn zaken die wat mij betreft totaal geen meerwaarde vormen.

En daarnaast ook de ontvoering nog eens in de weg staan. Neem alleen al het gedoe rondom het blonde meisje. Het moeten een paar spannende weken geweest zijn, het land was in rep en roer, maar dat aspect komt tussen alle treiterijen niet of nauwelijks naar voren. De grootste teleurstelling op dat vlak is de geldoverdracht, gekoppeld aan een nachtmerrie met volkomen misplaatste muziek. Elders is er iets met Scarface dat niet te pruimen is. Of die bevalling.

Het tweede uur verzandt in een rommeltje langs feiten en buitenlandse oorden, maar daar zou de formule van de film, Holleeder versus Heineken, nog moeten knetteren. Niet dus. Het levert een povere ontmoeting op. Dan blijkt dus al die omslachtigheid ook nog eens voor niets te zijn geweest. Jammer voor de meeste acteurs, die het ondanks het onevenwichtige scenario nog best aardig doen. Verder smaakt deze ontvoering te veel en te vaak naar een lauwe Heineken.

Pompeuze kinderklucht die qua scenario meer met ijspret plus koek en zopie van doen heeft dan met de Elfstedentocht van toen. Iets als ontbering is nauwelijks aan de film af te lezen. Tenzij je helemaal in vervoering raakt van de 'pijnlijke' grimassen van Cas en Chris in close-up als ze -ahum- vechten tegen de elementen. Dat werkt dus niet. Zoals zoveel niet werkt. De vele pogingen tot humor mondden vooral uit in bedorven slapstick en misplaatste karakters, zoals de journalist en het al even irritante studentje. Dialogen zijn tweetalig duf en truttig. En dat geldt voor meer.

De slappe dramatiek rondom de 4 hoofdrolspelers is meer ballast dan inhoudelijk boeiend. Het vult op, maar zonder of minder had net zo goed gekund. Veel stelt het toch niet voor, behalve een excuus voor een zoete afdronk. Wat in ieder geval minder had gekund, is de muziek, waarmee élk moment van emotie of sensatie, hoe klein of nietig dan ook, gepaard gaat. Hoogdravend gedoe. De Jong verknalt het definitief met zijn arty farty sneeuwwolven en dito honger-hallucinatie. Overbodig om te zeggen dat ook het avontuurlijke element door al die ongein de film uit stroomt.

Bittere ernst en joligheid laten zich moeilijk verenigen. Hier is het niet gelukt, voor zover het überhaupt is geprobeerd. Het zal wel onder het kopje 'pretentieloos vermaak' verdwijnen. Had deze verfilming maar een regisseur mét bepaalde pretenties gehad, dan zou de tocht van toen wellicht wel nog een beetje eer zijn aangedaan.

Misschien wat eenvoudig van opzet, maar de bondige uitwerking mag er zijn. Een oorlogsfilmpje in fijn zwart-wit dat nog enige tijd nog vrij luchtig en avontuurlijk te werk gaat. Homer blijft een hinderlijk personage, maar de bakkes van Coburn, de cool van McQueen (de scène in het barretje is goed) en de manier waarop een handjevol soldaten hun stellingen proberen te verdedigen, is erg innemend.

Want best vermakelijk, die botte Reese, de jeep en het microfoontje. Zodra de wapens gaan kletteren krijgt het een meer grimmig karakter. De vlammenwerper ziet er best goed uit, net als enkele shots op het slagveld. Het gebruik van archiefbeelden is misschien wat koddig, maar verder niet erg storend. Genoeg fraai vuurwerk en een plotseling slot dat om die reden eigenlijk wel wat heeft.

Pijn en plezier in een cult klassieker. Best een merkwaardige. Het heeft alles in huis om het eens flink te laten donderen, maar veel verder dan een gepassioneerde freakshow komt Barker eigenlijk niet. Het zal wel iets te maken hebben met de toon die de film middels z'n cast aanslaat. Dat melodramatische ligt mij toch niet zo lekker. Met name Higgins heeft daar last van.

De keren dat dat werkt, is wanneer Pinhead flink aanzet en allerlei freaky onzin staat uit te kramen. Het geeft Barker wel wat ruimte om z'n verhaaltje uit te spelen. Daar is als geheel wel wat op aan te merken, maar de afzonderlijke elementen zijn smakelijk genoeg om daar niet moeilijk over te doen. Alhoewel, hij had nog wel wat verder mogen gaan met Julia en Frank.

Uiteindelijk moet Hellraiser het hoofdzakelijk hebben van zijn mutatie en wat het doosje zoal opent. Met effecten van toen als slijm, rubber, rode vloeistof en felle vonken. Daar gaat wel eens wat mis, maar dat geeft niet. Idem voor de Cenobites, meer maf (die tanden!) dan eng, maar het volstaat allemaal voor wat extravagante horrorpret. En dat is uiteraard ook wat waard.

Kil, grauw en politieloos portret van een seriemoordenaar die zich niet meer helemaal schijnt te herinneren hoe hij zijn moeder heeft afgemaakt. Rooker is eng als onbewogen killer en de film begraaft zichzelf niet door het geven van duiding. De muffe ambiance en het ontbreken van een vaste modus operandi maken korte metten met elke vorm van air die rond een seriemoordenaar hangt.

Henry lijkt een gewone man, alleen moordt hij met enige regelmaat en doet alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Ondanks het groezelige realisme dat het uitstraalt, blijft het al met al toch wat een afstandelijk gebeuren dat ook stiekem een plotje met zich meesleurt. Met Otis als hinderlijke en daarmee zwakke schakel. Grimmig en genadeloos, maar een verontrustend effect zit er net niet in.

​​Hij kan wel wat, die Phoenix. Moet toch zo'n beetje de hele film dragen met zijn mimiek en intonatie. Hier iemand die perfect de gevoelens van een vreemde kan verwoorden, maar met z'n eigen overhoop ligt en zijn toevlucht zoekt in kunstmatige intelligentie. En ook daar gaat niet alles over digitale rozen.

Visueel een mooie film van Jonze. Gestileerd in warme kleuren met decors die de meestal eigen wereld van Theodore prima accentueren, zonder daarin te overdrijven. Dapper en gewaagd om zo'n romance vast te leggen, voordat je het weet beland je in belachelijke sferen, maar Jonze redt zich daar wel mee.

Het gedraagt zich als zo'n lief, klein indie filmpje. Tokkelende muziek, milde humor die vooral voortkomt uit hetgeen zich afspeelt en Johansson die inderdaad aantrekkelijk en aanlokkelijk klinkt. Hoe raar de relatie ook is, Jonze weet voor het overgrote deel een intiem sfeertje te kweken dat best aardig werkt.

Bovendien oordeelt hij niet op drammerige wijze, maar presenteert hij het als een gegeven waar je je eigen bedenkingen bij mag hebben. Toch ontstaat er ergens onderweg een kink in de kabel. Het zal zo zijn rond de verhitte discussie met zijn ex-vrouw en er veranderingen ter sprake en tevoorschijn komen.

Tot dan toe een prikkelende film, die dat met Samantha's gedrag ook nog wel heeft in het afsluitende deel, maar dat wordt vooral gekenmerkt door het pruillipje dat Phoenix krijgt opgeplakt. Daar prik ik dan toch doorheen. Het gaat zo zwaar gebukt onder die weemoed, dat al het andere stilletjes smoort.

Emo horror met een ontzettend vervelend klein kind. En ze doen het er om, de Duffers. Elke keer als de gelegenheid zich voordoet, wordt de kleine troela op de voorgrond geplaatst en moet ze blèren, gillen of zo'n zielig fluisterstemmetje opzetten en zeuren. Zoe, Zozo, die pop, het bordspel; het houdt maar niet op. Niet te harden aanstellerij, veel kleffer dan hier krijg je het niet.

Een ander troefje lijkt het narratief te zijn. Op zich zit er wel een aardig addertje onder het gras, al komt het op deze manier totaal niet uit de verf. Een simpele flasback structuur die vanzelf uit de doeken doet wat er zo ongeveer gebeurd is, de broertjes kunnen het zelfs niet laten om terug te grijpen op zaken die amper een half uur of nog eerder verteld zijn.

Want stel dat iemand het vergeten is of iets dergelijks. Het filmpje staat zich daar gewoon belachelijk te maken. Het donkergroene velletje geeft het een bepaalde ambiance, maar die is het met deze onzin net zo snel weer kwijt en als het eens of eindelijk ontbrandt, zit je naar lelijk gefilmde chaos met schimmen en oogjes te kijken. De tenen worden nog eens gekromd in het slot. Blegh.

Terminalienthing met agenten. Actiefilm met een schepje sci-fi en milde horror die in cult kringen vast een mooi plekje heeft weten te bemachtigen, maar wat mij betreft wat hoger had kunnen staan als het z'n fun ook in het tweede deel van de film had behouden. De grootste lol zit toch voorop en dat begint al meteen met een loeiende, niemand ontziende achtervolging in de straten van Los Angeles.

DeVries heeft een geweldige uitstraling, met Miller wordt het meer en meer lachen (ik hou ook niet van country muziek) en die stripper, ach, lekker toch. Het zijn de leukste behuizingen, maar onderweg raakt het wat van die lollige toon kwijt. Neemt niet weg dat het met het tempo wel snor zit, er heel wat actie aan te pas komt en het kan leunen op zo'n typisch foute vibe. Ik heb me er kostelijk mee vermaakt.

Doordacht maar lange tijd weinig sprankelend. Film komt snappy voor de dag, maar de interactie komt gedwongen over en mist wat creatieve input. Het is niet zo grappig en ook niet zo interessant. Dat verandert wanneer de heist begint en de personages met hun specifieke eigenaardigheden ten volle benut worden. De tweede helft is daarmee een stuk leuker, maar nog altijd niet iets wat lang zal heugen.

Een beetje tegenstand voor The Stranger was wel zo leuk geweest. De bandieten vormen in uiterlijk en actie eigenlijk nauwelijks een bedreiging. De lafaards van Lago uiteraard ook niet, terwijl daar ook nog eens af en toe een soort sullige humor rondwaart. Als thriller werkt het dan ook niet echt, als mysterie in ieder geval een stuk beter.

Eastwood's cool neemt een groot deel van de film in beslag en de wijze waarop ie met een soort satanisch genoegen het (kale) dorpje tot aan de bloedrode finale op stelten zet, is alleszins vermakelijk. Grimmig is het hier en daar ook wel degelijk en hoe de vraag rondom z'n identiteit wordt afgerond; prima, maar echt groots wil het voor mij nergens worden.

Krakend staal, piepende banden, grote shots en geweld op snelwegen; Harmon heeft het wel eens beter gedaan. Ook hier heeft hij zijn stilistische momenten, maar vasthouden is er niet echt bij. Het gaat allemaal een beetje gebukt onder een soort verhaaldruk, die meerdere keren nadrukkelijk de kop opsteekt als personages hun geschiedenis nogal uitgebreid uit de doeken doen.

Zo interessant is het allemaal niet en hoe de weg je karakter kan veranderen, blijft in het luchtledige hangen. Ook als thriller gaat het stilaan bergafwaarts. Er zit wel wat roadfun in en de killer is op zich een geinige verschijning, maar het spelletje tussen hem en Caviezel wil nooit echt knetteren. Ook niet met Mitra erbij. Het rode jurkje staat eigenlijk symbool voor niet waargemaakte ambitie.

Misschien niet de meest in het oog springende titel binnen Lumets oeuvre, maar het zou zomaar eens bij een van z'n besten kunnen horen. In ieder geval eentje die op onverbiddelijke wijze de ontberingen in het kamp weet vast te leggen. Dat zal wel iets te maken hebben met de omstandigheden waaronder de film is opgenomen, maar zeker ook de manier waarop het allemaal in beeld wordt gebracht.

Het tracking shot dat het bal opent, valt meteen al op en hoe meer de camera het oog laat vallen op de heuvel, hoe meer een lullige berg zand op een gevaarte gaat lijken. Een helse beproeving, helemaal als het gasmasker er aan te pas komt. Is het niet dat, dan zijn het wel de wilde bewegingen, aparte hoeken en zweterige close ups die de film op sleutelmomenten van een fikse dosis intensiteit voorzien.

Zoals wanneer Stevens het loodje legt. Een scène die bovendien een uitermate akelige lading krijgt door het gierende gelach van zijn medegevangenen. Dat is het sadisme van Williams sowieso, maar op deze manier wordt het ook echt een factor van belang. Mede dankzij Hendry die een rigide en meedogenloze rol vertolkt onder de klep van zijn petje. Al gaat het wat minder als hij iets anders moet doen.

Connery moet hier eindelijk eens serieus aan de bak en doet dat met verve als hij en Wilsons betonnen kin elkaar verbaal te lijf gaan. Gaaf ook hoe de rest van het kamp daar reageert. Andrews maakt op een andere, bijna sympathieke wijze nog een keer indruk tijdens het oproer. Dan kan je wat en hoe de film besluit, is de kers op een rauwe, bittere taart, waar Ossie Davis nog eventjes de show steelt.

Bedroevend vervolg met een aantal soldaten die in het Sprookjesbos nog in grote problemen zouden komen. Score, script en cast variëren van matig tot abominabel. Het wrede van het eerste deel is grotendeels afwezig en het duurt nogal even voordat het eens echt vies wordt. De grote in het slot maakt het nog enigszins verteerbaar, maar zelfs dat wordt nog een tikje onnozel.

Maypole, maypole! Afgezien van Conehead, die gezellige jongen op de poster bedoel ik dan, stond me er niks meer van bij. De remake staat verser in het geheugen. Nu hou ik wel van de ruige zeventiger jaren en die smoel heeft het zeker, maar het heeft toch wat last van die sleet. Niet bepaald een aansprekend gezelschap, in en rond de sleurhut, en als Papa Jupe gaat blaffen, komt dat vooral onnozel over. Die met dat fraaie gebit en posterboy doen het beter en de film heeft het brute, wrede karakter dat ook Aja voor elkaar wist te boksen. Vooral dat maakt het de moeite nog wel waard.

Lekkere lompe start en een 'grappige' optiteling om daarna de droge, dorre woestenij in te trekken. Er zit meteen wel wat dreiging in bij het pompstationnetje, maar het duurt al met al nogal even eer het losbarst rond de caravan. De pay-off mag er zijn. Niet erg goor, maar bruut, wreed en sadistisch.

Daar zit ook de beste muziek, die verder helaas wat wisselend overkomt. De cast is niet slecht en met de krater en zeker het dorpje met de test dummies heeft het nog wat stoffig en bloederig geweld in petto. Ik ben het origineel allang vergeten, maar Aja's remake heeft hoe dan ook bestaansrecht.

Op zich best een aardig en flexibel plot, maar dat loopt al snel een deukje op als blijkt dat Parker de mystiek rondom het verloren gegane slashertje niet echt vorm weet te geven. Povere flashbacks met slappe geluidseffecten en een blondine (zo'n detox kan echt niet) die er ook niet zo mee schijnt te zitten. Monk bakt er sowieso helemaal niks van. Oliedomme uitstraling ook. Film trekt zich wel weer op gang bij het vinden van een haak zodat het over kan gaan tot bloedvergieten.

Frappant genoeg komt de beste smerigheid al snel voorbij en zit die ook nog eens in Concannon's oude filmpje. Daarna waren de ideeën kennelijk even op, want wat er in z'n woning gebeurt, komt niet veel verder dan te veel geleuter en een dolle boel met snijwondjes en al wat dies meer zij. Beetje mak en ook jammer. Babyface is toch wel een aardige verschijning en de hysterisch lachende Tyler in het met rottende lijken gevulde bioscoopje had nog zomaar gedenkwaardig kunnen zijn.

Bodyhorror in een misdaadfilm. Cronenberg kan het niet laten. Onderdeel van een aantal lompe, harde erupties en dat meteen vanaf de start. De titel is wat ongelukkig als je graag in het ongewis wilt blijven in de aanloop, maar de aanstaande botsing tussen een o zo vredig, gezapig dorpje en het spijkerharde maffia milieu is iets om er eens goed voor te gaan zitten.

Het deed me denken aan het jaren '50 idealisme rondom het Amerikaans gezinsleven dat ruw verstoord wordt door de realiteit. Geweld als onontkoombaar gegeven. Noodzakelijk ook, zie de zoon. Cronenberg zet in ieder geval nogal dik aan als het gaat om de Stalls. Erg idyllisch, om vervolgens niets ontziend en bijna maniakaal uit te halen. Toch zit er iets niet helemaal lekker in de film.

Er is iets in het sfeertje, het acteren en de dialogen dat mij simpelweg onvoldoende aanspreekt. Met de gangsters gaat het nog wel, het is het gezinnetje en dan met name Mortensen waar ik niet zoveel mee kan. Mij iets te gemaniëreerd, zoals bijvoorbeeld zijn blik als de zoon de trekker heeft overgehaald. Het haalt nogal wat jeu uit deze gewelddadige geschiedenis.

Tim Roth's melkmuil. Lachen als hij de eerste keer in beeld komt en dat is ook zo ongeveer het moment dat de film gaat draaien. Ietwat stroef uit de startblokken, maar eenmaal in de auto ontspint zich een eigenzinnig ritje. Spanje staat er af en toe mooi op en met de nonchalante houding van Stamp heeft het nog een troef te pakken. Niet alleen de twee ontvoerders die zich afvragen wat de man bezielt.

Geweldig hoe Willie ze al dan niet bewust bespeelt. Zet de interactie tussen de vier in een geheel eigen daglicht. Leuk overhead shotje bij het pompstation en Frears bewijst zich als geraffineerd verteller als hij Hurt's personage stilletjes aan naar voren schuift. Een film die wat maakt van z'n karakters en zo heel wat verder reikt dan zomaar een misdaadverhaaltje. Boeiend met een sterke bezetting.

Interessant als het om de totstandkoming van Psycho gaat, flauwtjes als het zich toespitst op de man en hoe hij met de vrouwen in zijn leven omgaat. Deze douche is in ieder geval niet zo overtuigend. Zal er ook wel mee te maken dat Hopkins nooit aan het idee ontsnapt dat hij Hitchcock probeert na te doen. Moeilijk serieus te nemen, waarmee de relationele beslommeringen en de fascinatie voor z'n hoofdrolspeelster nergens een indringend beeld oplevert. Johansson en Biel bakken er vrij weinig van en dat Ed Gein een paar keer voorbij komt, maakt dit portret er ook niet beter op.

D'Arcy is wel iets boeiender, al was het alleen al vanwege de opvallende gelijkenis met Perkins. Toch is het spijtig voor Mirren, die met kop en schouders boven de rest uitsteekt. Rondom het maken van de befaamde horrorklassieker gaat het er allemaal wat gemakkelijker in. Iets als de strubbelingen met de Motion Picture Production Code is bijvoorbeeld een leuk onderdeel. Hopkins lijkt ook iets meer in z'n element als hij de vastberadenheid en humor van Hitch aan de dag mag leggen. Dat maakt het al met al licht verteerbaar, maar voor een biopic blijft het aan de magere, oppervlakkige kant.

Wijde shots, benauw(en)d sfeertje. Duimen omhoog voor de scène in de stoffige garage van het winderige gehucht. Met dromerige muziek een bijna surrealistisch plaatje van de kat en de muis. Trekt de film onmiddelijk naar een hoger plan, net als de gortdroge manier waarop Harmon schakelt naar gevaar. De manier waarop Nash in het geweld wordt betrokkenen, verloopt een beetje stroef, maar de nasleep doet er toe. Met nog wat scheurend staal en de larger than life vertolking van Hauer een piekfijne thriller.

Het beste wat dit te bieden heeft, is dat het het origineel onder de aandacht brengt. Het valt verder op geen enkele verbetering te betrappen. Bean heeft wel een toepasselijke kop, maar de te enthousiaste blik waarmee hij de twee de stuipen op het lijf jaagt, komt vooral koddig over. Het kibbelende duo is volstrekt inwisselbaar en op momenten zelfs knap irritant uitgespeeld.

Sophia Bush mag het slot zelfs op hilarische wijze verknallen. Tegen die tijd heeft Meyers de film allang de nek omgedraaid. Het zal een een mooi PR aan schrikeffectjes zijn, maar daarmee krijgt hij de film niet onder stroom. Tijdens een drukke achtervolging, begeleid met afschuwelijke muziek, is deze Hitcher eigenlijk niet meer te harden. Gelukkig is het nog even gezellig in het motel..

Leuke knipoog, die Kerberos outfits. Gens is ook in staat om een aantrekkelijke film te maken, maar binnen dit moordende tempo blijft van dat soort dingen maar bitter weinig over. Misschien maar beter ook, want de keren dat het even een adempauze inlast, piept en kraakt het onder z'n tekortkomingen. Een broodmager verhaaltje met typetjes die hooguit pionnetjes zijn om actie te rechtvaardigen.

Een vlak waarop het ook lang niet altijd volle bak weet te scoren. Een vechtpartijtje wordt totaal verknipt en wanneer er zwaarden aan te pas komen, is dat het ook niet echt. De ontmoeting in de trein lijkt even stijlvol te zijn en er is een shoot-out die lekker over the top gaat, maar dat is het, samen met de looks van Kurylenko, wel zo ongeveer. De game was minder vluchtig dan dit weinig boeiende filmpje.

Geen fan van de Lords of the Rings trilogie hier, dus deze onverwachtse tocht lijdt niet onder het juk van een hoog verwachtingspatroon. Dat blijkt te bestaan uit de bedenkelijke ongein die de film aanvankelijk terroriseert. De episch zagende muziek neem ik wel voor lief, tijdens de zwevende overzichtsshots ziet het er per slot van rekening mooi uit. Wanneer het inzoomt op de kliek die het op gang moet trekken en die aan het woord laat, is het onmiddellijk zwaar tandenknarsen.

Quasi lollige dwergen met, godbetert, liedjes, terwijl Freeman meteen irriteert met z'n maniertjes. En met dat gezelschap moet de reis nog beginnen. Je hoopt dat het daar enige afstand van neemt, maar niks is minder waar met de lompe bergtrollen die door hun dikke accenten alleen maar belachelijker worden. Een op zich aardige verschijning als die van Necromancer gaat meteen daarna dan weer om zeep omdat iemand (totaal niet) grappig staat te doen met een pijp.

En Thorin ondertussen maar bloedserieus kijken. Wanneer een opvallend lelijk vormgegeven Azog wordt geïntroduceerd, kan ik daar wel om lachen, maar het is niet van plezier. Een brullende Orc en dan een keiharde, langgerekte nooo. Voer voor de compilatievideo's. Om moedeloos van te worden. Net als de uitgesponnen, over gearticuleerde dialogen, maar de tweede helft draait het allemaal wel net iets soepeler, voornamelijk omdat het meer spektakel bezit.

De werelden die Jackson tevoorschijn tovert zijn hier en daar wel iets om je aan te vergapen en de actiesegmenten geven het tenminste enige elan. Zeker wanneer het eentonige gehak van zwaarden even wordt gelaten voor wat het is, al blijft het een vermoeiende opeenstapeling van narrow escapes. De grote creaturen vallen al met al ook niet echt mee. Niet eentje die een blijvende indruk achterlaat. Dit wordt nog een lange, lange reis met die dertien suffe dwergen..

Jacksons periodieke verkleedpartijtje. Zijn het niet de uitdossingen van het spul, dan is het wel de overdaad aan CGI waarin hij zijn film verpakt. Het maakt z'n wereld zo artificieel, dat het nauwelijks nog op enige charme te betrappen is. Middle Earth bestaat uit terabytes in plaats van organismes.

Dat bladerendak, dat is nog enigszins vermeldenswaardig. Rond het moment dat er eentje ontdekt dat een web, je verwacht het niet, iets met een spin te maken heeft. En dan zit je alweer een tijdje naar dezelfde saaie, breeduit zwammende figuren te kijken, bij wie alles volgens het boekje gaat.

Olijk ogende, kibbelende dwergen. Mijn idee van leuk is het niet, de elvenkoning is zelfs een lachwekkende verschijning. Het avontuurtje komt ook niet verder dan oude wijn in nieuwe zakken. Bij de wildwaterbaan ontstaat het gevoel dat je in Walibi verzeild bent geraakt. Kolderieke toestanden.

Dan is er nog de hoop dat Smaug de boel komt redden, hij zit immers aardig verstopt, maar, de draak blijkt, diepe zucht, babbelziek te zijn. The Hobbit; daar waar altijd iemand, op het nippertje, redding brengt, maar wie gaat Jackson redden van deze episch geestdodende herhalingsoefeningen?

Frisse, vlotte actiethriller over een plannetje dat volledig de mist ingaat. Het zal niemand verbazen met de vroege openbaring van Greve's achtergrond. Iets dat dus wel eens interessanter verfilmd is en de plot heeft enkele haken en ogen die wenkbrauwen kunnen doen fronsen, maar het tempo houdt het redelijk op koers en via een komisch randje rondom de hoofdpersoon weet het zich te onderscheiden. Een verwaand, zelfzuchtig patsertje dat fysiek en mentaal flink door de mangel wordt gehaald. Levert enkele in het oog springende scènes op. Spijtig dat hij er uiteindelijk mee weg komt.

Oninteressante tienerthriller die met een psychologisch element verwoede pogingen onderneemt om een mysterie op te bouwen en te behouden, maar is het niet de flashback structuur die al snel wat prijs geeft, dan is het wel de draai halverwege die het laat spartelen. Het hitsige, lichtjes opgeblazen sfeertje (het roze slaapkamertje van de dames mag er zijn) helpt ook niet echt, althans niet als het om gaat om nieuwsgierigheid naar hoe de vork in de steel zit. Dat kon me na de eerste drie kwartier al weinig meer schelen. Claustrofobisch wordt het ook al niet. En dat met zo'n locatie. Hoe meer er wordt prijsgegeven, hoe meer je naar het einde verlangt.

Flauwtjes. McCarthy weet zich hier niet echt te onderscheiden, terwijl je van goede of eigenzinnig huize moet komen om nog op te vallen met zo'n occulte horror. Van het laatste is nog wel een beetje het geval met een sober, geladen stemming die door de film waart, maar veel zoden zet het niet aan de dijk.

Iets dat je aan de hand van de drie meiden in drie hoofdstukjes zou kunnen opdelen. De introductie is nog veelbelovend, daarna verzandt het in gemiddeld gegriezel dat elders al eens beter is gedaan. Rood jasje, donkere schim, dat werk, maar niet iets waarmee McCarthy de boog weer gespannen krijgt.

Film mist een bepaalde finesse, ook in z'n scenario dat maar niet lekker wil lopen. Het lijkt het over een andere boeg te gaan gooien als duidelijk wordt hoe het beest zich onder de mensen wil begeven, maar de afsluiter is, net als de rest, te mat en te tam om aan te slaan. Eentje die snel zal zijn vergeten.