Vile (2011)

Een martelporno prutje dat nergens aan de kook komt. Tenzij je het pannetje water meeneemt. Levert een scène op die het eigenlijk in vuur en vlam moet zetten, maar totaal niet overkomt en abrupt wordt beëindigd. Tekenend voor de film, die op geen enkel vlak iets weet te bewerkstelligen. Hét haakje van Vile zal zijn dat het slachtoffers heeft die elkaar moeten pijnigen. Dan zou je iets met groepsdynamiek en dergelijke moeten doen, maar daar is de cast niet op berekend en het scenario laat zich ook al snel in de kaarten kijken. Wie wie is of gaat zijn, ligt er dik bovenop. Een drukkende ambiance heeft het met deze drukte niet. Visueel een nogal fletse, wiebelende bedoening met merkwaardige overgangetjes en rare muziekkeuzes. Gorehounds komen al met al ook niet echt aan hun trekken. Wat ze elkaar zoal aandoen, heeft wel eens iets sappigs (hoe dom ook, ik moest lachen om die schaaf), maar het is vaak de suggestie die het samen met het geluid moet doen. De grootste pijn die Sheridan met z'n film veroorzaakt, is dat er geen einde aan lijkt te komen. En dat voor nog geen negentig minuutjes.

De toon word onmiddellijk gezet door te openen met een martel scene met een man op een soort operatie tafel die soda in een fikse wond zet . bruut en kort . Dan vervolgens de titel ( ik ben blanco gaan kijken , wist niet wat me te wachten stond ) En de titel is dus Vile , wat o.a staat voor verachtelijk,laaghartig en gemeen . dan weet je dus wel hoe laat het is, tijd voor torture horror .En leg je voor dat genre de lat best hoog . Het idee is dat men door middel van extreme pijn een stof aanmaakt , en dat als men genoeg van deze stof heeft vrijgegeven , er een beloning volgt . Het zou een wat complexere opdracht van jigsaw kunnen zijn. Dus de vergelijking met Saw is snel gemaakt . Maar dat is het niet . het acteer werk is beneden pijl , het is slordig geschoten , en ik was er na een uur wel klaar mee. Wonderbaarlijk genoeg had regisseur Taylor Sheridan wel degelijk iets in zich ( wat je hier nergens kan ontdekken ) want 6 jaar later maakte hij de uitstekende thriller Wind River met jeremy renner . De martel scene's ( mag graag op zijn tijd een torture horror zien ) waren totaal niet indrukwekkend . Er kwam haast geen goede make up , dan wel special FX aan te pas . En het idee is eigenlijk al na uur al genoeg geweest , ik was er wel klaar mee. Het concept an sich met de pijn stof , had prima kunnen werken . maar ik vond het niks ,

Ranzige, onsmakelijke martelporno van regisseur Taylor Sheridan, die later meer tot zijn recht zou komen als maker van bijvoorbeeld Wind River en de televisieserie Yellowstone. Na een erg slecht en vooral amateuristisch begin wordt de film zowaar best spannend en intens, al ligt dit meer aan het slimme concept dan aan de uitwerking van het geheel, dat veel te wensen overlaat. Niet veel meer dan een tweederangs Saw-kloon, derhalve. Grappig detail: Maynard James Keenan, de zanger van de band Tool, heeft een klein rolletje (niet dat ik hem heb herkend); later zou Sheridan een nummer van de band gebruiken in de pilot-aflevering van Yellowstone.