Opinions

Nerveuze muziek, Cordell die zich rustig opmaakt voor een nachtdienst, een flits onweer en een omvangrijke skyline; het belooft nogal wat, zo'n optiteling. Daarna liggen de verhoudingen enigszins scheef. Vrij veel ruimte voor een nogal gammel verhaaltje, minder voor de maniak wiens kordate optreden wel wat venijniger had gemogen. Met name de wraakmoorden komen er wat karig vanaf.

Wel een imposante verschijning en de flashback in de Sing Sing is van toegevoegde waarde. Verder valt op dat Lustig met zijn stad een obscure ambiance weet te creëren. Geboren New Yorker, het zal geen toeval zijn. Helemaal op stoom komt Maniac Cop pas in het actierijke slot, ook aardig dat pas dan de bovenmenselijke killer een gezicht wordt gegeven. Ik hou het maar op een markante kop.

Fout en vermakelijk. Met meer vaart dan het eerste deel, alhoewel er halverwege wat teveel aan de plot wordt gepeuterd. Het boet ook iets aan sfeer in, maar Cordell gaat, zonder dat het echt goor wordt, wat sadistischer te werk en de vonken vliegen er zelfs even letterlijk vanaf.

Sowieso is Lustig opvallend veel in de weer met actiegerichte scènes. De terugkerende flashback is wat onnozel, maar zo'n rioolrat als Turkell is hier helemaal op z'n plaats en McKinney vertoont tekenen van cool. Het slot is het soort gein dat onontbeerlijk is voor dit soort onzin.

Manny Pacquiao's wikipedia pagina, maar dan met beeld en geluid. Een docu die vlotjes een overzicht geeft van zijn leven in en buiten de ring. Een brave, want veel aandacht voor zijn religieuze kant, terwijl zijn gokken en ontrouw slechts terloops worden genoemd. Maar misschien is dat al heel wat. Het is er per slot van rekening eentje die The Mexicutioner in het zonnetje wil zetten. En dat lukt uiteraard wel.

Informatief voor iemand die weinig tot niets van de held weet, want dat is-ie, boksfanaten zullen er niet zo gek veel aan hebben, vermoed ik. Met een dikke Amerikaanse stempel. Geen idee waarom Wahlberg zich hiermee bemoeit, Neeson is gelukkig niet al te veel aanwezig als verteller. Wel een beetje wollig af en toe, iets dat ook geldt voor Manny zelf. Die dominee act sprak me nou niet zo aan.

Het acteren en zingen is dan wel weer leuk. Sowieso lijkt het verder wel een grappig ventje. Brede grijns ook als hij opkomt. Het kijkje op de Filipijnen is ook niet onaardig. Dan blijkt hoe groot Pac-Man eigenlijk is. Het hele land staat stil. Een redelijke docu, al had Gast met zijn When We Were Kings interessanter materiaal te bieden. Maar wellicht komt dat nog. Toch, Mayweather? Het wordt nu echt wel eens tijd.

Moet opboksen tegen de verwachting dat het meisje haar gram gaat halen en dat weet het maar niet te tackelen. Het mist de jeu en finesse van het eerste deel. Daar een strijd om water en sympathie die hier niet van de Franse grond komt. Ugolin is in meerdere opzichten kansloos en wanneer dat ook zo uitpakt, vervalt het in een doorsnee dorpjesdrama in de tijd van toen, waar de levenscyclus en andere gangbare ingrediënten aan bod komen. Van kerkelijke interventie tot zo'n luidruchtige bijeenkomst. Het zal er wel bij horen, ik heb er niet zoveel mee. Rondom de Soubeyrans heeft het nog wel een donkere rand, maar de basis om daar een factor van belang van te maken, raakt onderweg steeds meer verbrokkeld.

Der Weisse Engel! Een kreet die me wel eens kippenvel heeft bezorgd. Zo is er nog een scène, waar de suggestie al ruim voldoende is, die een dergelijke reactie oproept. Babe's achtergrond hangt er maar wat bij en de rol van Elsa in het geheel is wat te doorzichtig, maar verder toch een oerdegelijke thriller van de oude stempel. Met een opvallende rol voor Roy Scheider.

Schlesinger oog heeft voor de stad en de soms sinistere score werkt sfeerverhogend. Dustin Hoffman was in die jaren in vorm, maar ik vind het toch stiekem de film van Laurence Olivier met zijn verbeten en hebberige blikken. Samen met de argeloosheid die hij als tandarts aan de dag legt, een perfecte oude, enge nazi. Wat dat betreft en qua locatie ook een hele aardige climax.

Ze maken het zichzelf niet bepaald gemakkelijk, deze keizerlijke vetganzen. Ik heb al eens vaker wat van hun ontberingen meegekregen, maar dan nog is het goed te doen. Lollige beesten met dat gewaggel en het onnozele staren naar elkaar, hun eieren en kleintjes. Het getrompetter is ook nog eens grappig. Het kan, zo blijkt, ook enorm triest klinken. Een liefdesverhaal op ijs.

Met drama en mooie beelden, het is prijsschieten op de grote ijsvlaktes. Zal vast een hele belevenis zijn om tussen die pinguïns te mogen zijn en te filmen. Ik had Morgan Freeman als voice over. Commercieel gezien ongetwijfeld erg interessant, maar ik zit niet zo te wachten op de stem van Lucius Fox, Somerset of Red Redding. Doe mij dan maar een onbekende, innemende stem.

Neemt niet weg dat hij het best beheerst doet. Niet al te nadrukkelijk aanwezig en dit vertelperspectief spreekt me ook meer dan wat er in Franse versie gebruikt wordt. Wurman's score is af en toe weer iets teveel van het goede, maar soit. Een redelijk brave docu, de natuur lijkt me iets wreder dan wat Jacquet hier laat zien, maar dat geeft niet. Het heeft immers buikschuivers.

Praatfilm over cijfers. Kalm sfeertje en visueel niet eens al te droog, zeker de eerste helft niet. Met de kille ontslagronde, de ontdekking en de vergadering meteen ook het meest enerverende deel. Daarna valt Chandor terug op zijn personages en de perverse prikkel die het spul drijft. Het hondje ligt er wat te dik bovenop en geen idee wat Demi Moore hier komt doen, maar de rest van de cast maakt er wat van.

Vooral de entree Jeremy Irons aan de vergadertafel is sterk. Mits het onderwerp je aanspreekt blijft het toch wel een interessant filmpje met bazen die hun baan nauwelijks lijken te begrijpen, monologen die de denkpatronen van de bankiers uiteen zetten (die over hoe je je salaris er doorheen jaagt is leuk) en een aantal koele, gewetenloze en/of berekenende veelverdieners. Niet denderend, wel onderhoudend.

Scott in space. Of het nu op Mars of in de ruimte is, hij maakt er toch iets moois van. Vooral als hij over de rode planeet gaat zweven en dergelijke, ziet het er adembenemend uit. Ik was vooraf wat huiverig voor het verhaaltje. Meer dan twee uur koekeloeren naar de moeilijke bekken van Damon bij weer een tegenslag samen met een waarschijnlijk niet al te verrassende reddingsmissie; niet iets om naar uit te kijken. Maar de film blijkt, net als Watney, opvallend speels en monter tussen het malheur.

En dat werkt ontwapenend. Wat dat betreft een soort balansoefening tussen drama, humor en enkele meer enerverende ontwikkelingen waar zowel Scott als Damon zich met verve doorheen slaan. Netjes gedoseerd, net als het schakelen tussen Mars en aarde. Hier en daar dat het iets te plakkerig wordt en ik zit ook niet echt op het puntje van m'n stoel als ze hem binnen proberen te hengelen, maar erg vervelend wordt het nergens. Een aangenaam filmpje dat er bovendien fantastisch uitziet.

Schokkend en onaangenaam tot op een niveau waarop beide termen een understatement lijken. Er zijn er die harder, smeriger of wat dan ook van leer trekken, maar Laugier creëert een context waarmee hij zoveel impact genereert, ook nog eens in toenemende mate, dat het oprecht lastig is om de film uit te zitten. Een gevoel dat ook bij meerdere kijkbeurten fier overeind blijft staan. Ik hou niet zo van vergelijkingen, maar bepaalde horror klassiekers schieten hier toch te binnen, de hamer heeft wat weg van een bepaalde brandblusser en wanneer Lucie haar wraak neemt, is Funny Games nooit ver weg.

Twee aspecten uit een eerste helft die nog redelijk te behappen is, alhoewel het dan al ongenadig hard en gemeen tekeer gaat. Ook mooi. Niet het meest gepaste woord, toch laten die opstuivende veren en Lucie met haar kwelgeest zich niet anders omschrijven. En het is even tandenknarsen wanneer de helm af gaat. Tot dan een horror zoals je het zou verwachten, maar het blijkt slechts het fundament te zijn voor een slotstuk, dat eigenlijk elke beschrijving tart. Compleet uitzichtloos vanwege z'n aanloop, grof, vernederend en wrang wanneer er iets van een valse compassie doorschemert.

De make up verdient hier een compliment. De manier waarop Anna's transformatie via haar grauwe, kapotgeslagen gezicht gestalte krijgt, is ronduit weerzinwekkend. Ook zo ongeveer het moment waarop de score zich zachtjes roert. Martelingen in stilte waarna er stilaan een piano bijschuift en daarmee het hopeloze en onafwendbare er nog maar eens inpepert. Laugier blijkt ook nog een behendig schrijver te zijn met de afronding rondom de Mademoiselle en haar gevolg. Een fantastische trip en een ijzersterke opmerking tekenen het raffinement van z'n film. Eentje met een ongekende slagkracht.

Gouden duo in sepia en zwart-wit. Prachtige, rijke klei animatie, je komt bijna ogen tekort, aangevoerd door twee innemende buitenbeentjes (het tongetje als Mary driftig begint te schrijven!), die elkaar in woorden vinden. Aandoenlijk en grappig met licht excentrieke streekjes en nukken in een oprecht en ontroerend verhaaltje over vriendschap en allerlei andere problemen.

Best een aantal pittige thema's die op fluwelen wijze worden behandeld met ondersteuning van een voice cast die zich getemperd roert en zo alleen maar juiste snaren raakt. Vooral de intonatie van de schier onherkenbare Philip Seymour Hoffman is genieten. Een lach en een traan die elkaar omarmen in een filmpje dat gemakkelijk meerdere kijkbeurten aankan. Briljant.

David vs. Goliath op de golven. Of Moby Dick, zoiets. Zolang het spul aan zeeslagje doet, gaat het allemaal nog wel. Verder boeit het maar mondjesmaat. Het toenmalige leven op zo'n schip zal wel reuze interessant zijn voor de liefhebber, ik weet na een uurtje nog maar nauwelijks wie wie is.

Via de dokter schijnt het iets te willen met de motivatie van de kapitein, maar erg veel komt daar niet van terecht met deze avontuurlijke inslag en snotapen die er rondlopen. Dat heeft dan wel weer als voordeel dat de meer dramatische momentjes ook niet oeverloos blijven doorzeuren.

Zo kiest het als het ware de weg van de minste weerstand, maar ook die van de minste houvast. Weir is wel eens uitdagender voor de dag gekomen dan dit blockbustertje waar niet veel meer te halen valt dan Lucky Jack en zijn jacht op een vijand die tot mythische proporties wordt opgeblazen.

En ondertussen wordt er wat tijd gevuld met sublotjes als die rond Hollom en Maturin, waarvan de laatste via zijn fascinatie voor diertjes, hoe inventief, de finale op gang trekt. Een pover verhaaltje, te vluchtig in z'n actie en een cast met nul komma nul charisma. Twee uren die voorbij kruipen.

Moeizaam. Allereerst omdat het niet erg wil vlotten met de cast. Iedereen heeft zo z'n momentjes en ik wil niet beweren dat er hier iemand staat te knoeien, maar het is allemaal tamelijk stijfjes met dialogen die erg geschreven en gestuurd overkomen. Een term als toneelachtig schoot te binnen. Dat mag dan deels wel passen in deze upper class setting, het maakt de film er niet soepeler op.

Ander probleem is dat Allen z'n thematiek nogal opzichtig verwerkt in z'n scenario. Dat deze hoofdrol iets met die van Dostojevski te maken heeft, valt ook wel te achterhalen zonder hem het boek te laten lezen. Nog opvallender is de manier waarop de openende woorden en beelden in de film terugkeren. Wat daar zo geniaal aan is, ontgaat mij volledig. Allen pepert het er gewoon in.

Ondanks dat hij met gemak allerlei tijdssprongetjes neemt, gaat het ook wat slepen. De romance zie je meteen aankomen, die in de regen is zuiver melodrama. Daarna verzandt het in gezeur van beide kanten waar Chris besluiteloos heen en weer stuitert. Wanneer hij dan actie onderneemt, flakkert de film weer wat op, het slot is ook niet onaardig, maar al met al te tam voor een voldoende.

Luilekkerfilmpje dat naar het einde toe het schier onvermijdelijke niet helemaal weet te mijden. De twist kon natuurlijk niet uitblijven en mist daardoor wat kracht. De nabrander zat er ook wel dik in, getuige de scènes in de supermarkt. Allemaal net iets te conventioneel om indruk achter te laten.

Film ziet er wel fijn uit, heeft een sympathiek sfeertje en een paar acteurs die prima op dreef zijn. De tics van Cage zijn consequent ijzersterk gebracht. Soms wat overdone (in de vader-dochter relatie) en soms wat neurotische overacting van Cage, maar door de bank genomen een gezellig filmpje met iets meer peper in het slot. Best leuk.

Degelijke, herkenbare, en ook voorspelbare verzetsfilm die bovendien wat heroïsche trekjes heeft.

Enkele locaties zijn erg fraai (de Finse bossen, de Noorse haven) en de cast doet het aardig, maar verder is het eigenlijk iets dat we allemaal al eens in een soortgenoot hebben gezien. En ook beter. Film mist een verrassende wending of frisse invalshoek en houdt het bij de oorlogsbelevenissen van de als heldhaftig en onbevreesd geportretteerde Max Manus. Dat had op momenten wel iets minder gekund.

Avontuurlijk is het daarmee natuurlijk wel, maar veel veel meer roept het niet op. Je kan nauwelijks merken dat de groep onder hoogspanning te werk moet zijn gegaan. De dreiging van de bezetter en de Gestapo valt dan ook nogal tegen. Een aardige film over iemand die het ongewijfeld verdiend heeft, maar binnen het Tweede Wereldoorlog-genre niet meer dan een middenmotertje.

Merkwaardige keuze om een biopic over een bokser te beginnen met oorlogsgeweld. Je zou het ongepast kunnen noemen. Een soort overrompelingstactiek, terwijl de bokser Max Schmeling juist het tegenovergestelde was. Ja, Uwe Boll heeft een boksachtergrond, verder lijken het vooral tegenstellingen die beide mannen kenmerken. Dat mag de filmpret verder natuurlijk niet drukken. Helaas zijn er andere zaken die dat wel kunnen en ook doen.

Het scenario, de acteurs en de dialogen zijn wat dat betreft de hoofdschuldigen. In zoverre dat het simpelweg geen pakkende film en coherente vertelling toelaat. Maske, een voormalig profbokser zonder acteerervaring, kan je niet zoveel kwalijk nemen, maar ook de rest van de cast staat niet bepaald de pannen van het dak te spelen. Er valt ook niet zoveel aan te vangen met de karige teksten die het voor de kiezen krijgt. Inspiratieloos en onbezield.

En zo komt de film amper echt tot leven, ook al omdat Boll verder geen cement tussen de stenen krijgt. De film hobbelt van scène naar scène, van gebeurtenis naar gebeurtenis, maar van een soepel verloop is zelden sprake. Met enig cynisme zou je kunnen zeggen dat het in wezen niet veel meer is dan een uitbeelding van Schmeling's wikipedia. Veel meer inhoud valt er niet te bespeuren, de personages blijven vlak en gedwee aan de feitenopsomming.

Het ziet er daarentegen wel aardig uit. Visueel lijkt Boll beter om te kunnen gaan met de beperkingen, aannemende dat het budget niet erg veel zal hebben toegelaten. De ambiance van die jaren komt in ieder geval redelijk door en de overgangetjes, een soort real footage, zijn op zich wel een leuke vondst. Een scène als die van de Kristallnacht is bijvoorbeeld weliswaar kort, maar niet slecht, al komt ook dat zomaar uit de lucht vallen om vervolgens te blijven liggen.

De wedstrijden, Maske versus nog actieve boksers, leveren een wat dubbel gevoel op. Meestal niet overgedramatiseerd, een plus, maar ook niet altijd enerverend en dynamisch. De ringcommentator is een ergernis en Boll krijgt je ook nergens het stadion in. De gevechten komen voorbij met elk hun eigen specifieke eigenschappen en dat is het dan wel zo ongeveer. Bijzonder jammer dat het ook niet echt lukt om de dubbele confrontatie met Louis een mythisch sfeertje mee te geven.

Het tweede gevecht tussen Louis en Schmeling is eigenlijk de grootste misser op dit vlak. De build-up is zo vlak en futloos uitgewerkt dat je nooit het idee krijgt dat hier een historische gevecht met tónnen lading plaatsvindt. Ja, het wordt terloops even verteld, maar het is ruim onvoldoende om die dag recht aan te doen. En waar is de schreeuw? Een tot de nok toe gevuld stadion met een uitzinnig publiek hoorde Schmeling's snerpende gil. De kijker helaas niet.

En zo pruttelt het verder tot in de naoorlogse jaren. Iets dat wat mij betreft ook wel had kunnen worden afgedaan met tekst. Het speechje na z'n laatste gevecht komt er ook niet lekker uit. Het wil dus niet zo vlotten met deze verfilming van een opvallende bokser en prachtmens, al is het informatieve karakter van de film sterk genoeg om het niet tot een volledig fiasco te maken. Toch, als ik nog eens zin heb in een boksfilm of iets over Schmeling, pak ik iets anders uit de kast.

Ik ben wel weer klaar met het young adult gedoe. Misschien aas ik wat teveel om films die een innerlijke drive hebben als Super 8, de inspiratiebronnen van die film, of in ieder geval iets in die richting. Dat zit er bij The Maze Runner duidelijk niet in. Blijkbaar is het de bedoeling dat je denkt dat het echt menens is, maar dat lukt natuurlijk niet met dit tienergezelschap.

Vooral Thomas is een probleem. Daar kan het ventje niet zo veel aan doen, het is vooral een afgrijselijke rol. Voordat je het weet staat hij zich overal mee te bemoeien, neemt hij de boel over en lost hij de hele reut op. De held. Het is niet voor mij, dat weet ik wel, maar iets meer vernuft mag je wel verwachten van zo'n Lord of the Fliesachtig vertrekpunt.

Abominabel opgebouwd met nul leuke personages en dat wreekt zich uiteraard snel. Niet onaardig, die Grievers en het doolhof, maar met deze aard niet meer iets dat de film kan redden, ook al pakt het af en toe wel iets grimmiger uit dan je zou verwachten. Wat er zoal achter schuil gaat boeit zo ook niet meer, het boeit eigenlijk voor geen meter, ik laat ze maar rennen.

Best een knappe film met in ieder geval een zeer sterke aanloop. Het gaat allemaal niet zo snel, maar is wel kundig van opzet en eenmaal op de rivier weet Estes het juiste toontje te zetten. Muziek werkt hier erg goed.

Prettig dat de bully niet een eendimensionaal klootzakje is (hij lijkt een soort persoonlijkheids- of ontwikkelingsstoornis te hebben?) en zowaar iets van sympathie probeert te kweken. Bij Marty is dat helaas wat minder het geval. Niet dat Mechlowicz het slecht speelt, maar zijn personage maakt zijn doen wel wat voorspelbaar. Desondanks climaxt het daar wel doeltreffend, vooral de stilte doet er toe.

De morele tweestrijd daarna komt wat minder overtuigend over. Zeker de huilende Marty die een overval pleegt neigt naar too much, maar verteerbaar is het allemaal nog wel. Blijft al met al een oprecht werkje.

Bronson met z'n rare snor en gesloten air. Pietje Precies in z'n vak, maar het laat hem niet onberoerd, zo blijkt uit het eerste en beste deel van de film. De stille opening is goud waard, de stress misschien wat minder, maar daar staat dan weer een ontmoeting met een, eh, 'vriendinnetje' tegenover. Een aparte, net als de scène met het meisje van Steve.

Het geeft zo'n op het oog wat eenvoudige film toch wat extra's. Het tweede deel moet het meer hebben van actie en de gespannen verhoudingen tussen leerling, meester en opdrachtgever. Niet dat Winner of het scenario het daar laat afweten, het heeft nog wat in petto, maar het haalt het toch niet bij de eerste pakweg 45 minuten. Goed te doen, dat wel.

Remake of niet, met een plot als dit kan je eigenlijk niet meer op de proppen komen. Het maakt zich er van tijd tot tijd nogal voorspelbaar en gemakkelijk vanaf. Verder blinkt het eigenlijk ook nergens in uit en in enkele scènes zijn er nog wel wat minnen te noemen. Zitten ook een paar vreemde muziekkeuzes in het begin.

Toch zakt 't nooit helemaal weg in Bishop's bayou. Statham en Foster zijn wat je er van mag verwachten, film ziet er best verzorgd uit en blijft ondanks alles redelijk onderhoudend. Mede dankzij een paar aardige actiemomenten waarvan Steve's eerste eigen klus eigenlijk best een goede is. Al met al kan het er allemaal net mee door.

Eentje waar wel het nodig op aan te merken is. Ventura is een fijne vent, maar zijn Franse speurneus blijft hier een vreemde eend in de bijt. De streken van Duff zijn natuurlijk flauw en de wijze waarop het verleden van Morlar in eerste instantie aan de beurt komt via een flashback, is ook niet erg overtuigend. Toch bewijst het uiteindelijk z'n waarde.

Naarmate er meer bekend wordt over het geheimzinnige slachtoffer en een indringende Burton meer en meer misantropische opvattingen de film in spuwt, gaat het mysterie ratelen. De handlezer en de vrouw zijn een sterke inleiding voor meer spectaculaire breinkracht en de slotsom is lekker ruw. Beetje gammel, maar wie mee is, krijgt wel wat.

Vernuftig plot in een ietwat matte film. Twee lijntjes, eentje vooruit en eentje achteruit, die elkaar uiteraard ergens vinden. Grootste probleem is dat Nolan zich bijna helemaal terugtrekt in die narratieve structuur. Verhaalkracht heeft het zeker, zo is het even vastbijten in het gekleurde gedeelte, maar veel verder dan het aanreiken van puzzelstukjes die vanzelf een beeld vormen, komt het eigenlijk niet.

Zo zal deze Leonard me niet lang bijblijven. Ondanks zijn aandoening en achtergrond meer een speelbal van het scenario dan een vent van vlees en bloed. Wanneer hij en Dodd elkaar tegen het lijf lopen, staat het niet bol van de elan, adrenaline of iets dergelijks. Ik vond het grapje bij de achtervolging ook niet zo geslaagd. Een toedracht die aardig is om te volgen, maar bijzonder is iets anders.

Ok, het is geen platte dijenkletser, maar om hier dan zo laag te scoren is, nou ja, jammer.

Want dit geitje was lange tijd toch bijzonder goed te verteren. De basis (toch even slikken als je leest dat er echt zoiets heeft bestaan) is al dermate absurd dat je van een verfilming niets anders kan verwachten. Dat krijg je dan ook met hier en daar een fijnzinnige touch. Gortdroog ook. Met name Clooney is hypnotiserend op de momenten dat hij bloedserieus de meest zweverige onzin verkondigt. Ja, ik ga stuk op het moment dat Clooney ernstig kijkend opmerkt dat ze werkten aan onzichtbaarheid, maar zich uiteindelijk toch maar hebben neergelegd op het betere verstoppen. Samen met McGregor als verbijsterde sidekick een verrassend complementair tag team.

Verhalend stelt het allemaal niet zoveel voor, al hoeft dat ook niet. Bovendien laat zich dit door de structuur in eerste instantie ook niet zo merken. Heslov schakelt vlot en veelvuldig over naar flashbacks die de geschiedenis van het merkwaardige legeronderdeel uit de doeken doet en laat geen mogelijkheid onbenut om de zaak te ridiculiseren (de Echmeyer-techniek ). Vanzelfsprekend is Bridges hier de blikvanger, in Dude-vorm zogezegd. Ook wel knap is de aankleding van de cast; de oudere en jongere versies zien er overtuigend uit. Uiteindelijk moet er een eind aan worden gebreid worden en dat gaat voor het gevoel wat moeizamer. Spacey lijkt ook niet helemaal op z'n plaats.

Dat is dan (ook) jammer, maar niet dodelijk. Daarvoor zit er veel te veel plezier in de film. En waarschijnlijk is er nog wel wat meer te ontdekken bij een volgende kijkbeurt. Voorlopig een dikke 7.

Sociaal drama verpakt in een harde, stoere ghettofilm met grote flessen bier en blinkende wieldoppen, maar wel dusdanig ingepakt dat er van het thema eigenlijk niets meer overblijft. Het is rauw, maar wordt niet bitter. Daarvoor blijft Caine een te nietszeggend wezen waar nauwelijks beweging in zit. Hij wordt wel een kant op geduwd, maar zo'n sequensje als in het ziekenhuis (hij gaat twijfelen, gut) is natuurlijk veel te gemakkelijk scoren. En daar maken Hughes & Hughes vaker gebruik van.

De scène waarbij de hoofdrolspelers door enkele agenten gedumpt worden, is wat dat betreft te gek voor woorden. Ook de excuusopa en het gevangenisbezoekje zijn weinig subtiele vormen van manipulatie. Wellicht had het beter uitgepakt als de focus wat meer op Ronnie, het meest interessante personage, had gelegen. Wat nu blijft hangen is een (te) 'coole' schets van een geweldscultuur met een dubieuze hoofdrol en een sentimentele afrekening. En ook dat is gemakkelijk, zelfs vals scoren.

Mooie kleuren en een wankele balans tussen drama en martial arts. Het plotje vraagt nogal eens de aandacht en dan wil het wel eens problematisch worden. Ook al omdat het naast een overdreven dramatische noot een naar randje aan boord heeft. Het komt met deze mix wat goedkoop over. Zo'n zeurderig momentje middenin een achtervolging werkt natuurlijk ook niet. Dat knaagt dus wel eens en de internationale cut is na anderhalf uur eigenlijk gewoon op. De actie dan maar.

Begint een beetje tam met onder meer een niet al te energieke achtervolging door nauwe straatjes en steegjes van Jakarta. Gaandeweg wordt het met de silat gevechten allemaal wel beter. Het haalt het niet bij de Thai, maar het is redelijk overzichtelijk in beeld gebracht en heeft enkele opvallende en ook harde momenten. Spijtig dat het na verloop van tijd wat schort aan variatie en beide bad guys missen elke vorm van uitstraling (en Engels), maar Iko Uwais zet zichzelf hier op de kaart.

Spookhuishorror die er mee door kan. Netjes ingericht zodat het over de gehele speelduur aan de praat blijft. Drama en achtergrond verspreid over het scenario, film ziet er verzorgd uit en de Pangs hebben het vuurtje al snel opgestookt met allerlei plaagstootjes in de opmaat. Voldoende dreiging via de vogels, de tractor, de vlek op de muur en meer. Levert een aantal prikkelende scènes waaronder de gang en de zwerm kraaien. De finale had wat maniakaler gekund, maar voldoet nog wel.

Netjes. Wie van de etiketjes is, kan deze beter ingaan met het idee van een drama. Dat beslaat toch ca. driekwart van de van de film, een thrilla in Manila is het slechts kortstondig, tijdens de ontknoping. Een stijlvol onderdeel overigens, vooral vanwege de geluidsomlijsting daar. Als je mee bent met de illusie en de ellende van het gezinnetje, ook een segment dat best wel de nodige impact weet te genereren.

Ellis maakt wel wat van zijn drama. Ik zie het vooral als een collage van verhalen over provincialen die richting de grote stad trekken, op zoek naar voorspoed, waar morele dilemma's, kwetsbaarheden en wanhoop die dit soort armoe met zich meebrengt, de drijfveer vormen. Het gesprekje over de lotto is veelzeggend. Je mag meedoen in deze samenleving, maar winnen, ho maar. Die kans is wel erg klein.

Uitzichtloos dus, al verandert dat met de intrede van Ong, een soort verpersonificatie van valse hoop, alsof hij symbool staat voor de trek naar de verraderlijke stad. Veel kommer en kwel, maar Ellis' regie is stemmig en beheerst. Intens en op de huid gefilmd met ingetogen vertolkingen en serene muziek. De slotsom is er wellicht eentje voor het grote publiek, maar ik vond het op deze manier wel werken.

Straffe film van Mann die eerder met z'n bron lijkt af te rekenen dan er een vervolg of wat dan ook aan te geven. Zeg ik gevoelsmatig, want de serie staat me niet helder meer voor de geest. Van het zonnige, blinkende Miami is hier in ieder geval niet veel meer van over. Deze Crockett en Tubbs moeten het ook niet hebben van een dosis flair en een flamboyant politie optreden.

Manns misdaadwereld is meer een broeinest waar gedecideerde mannen met weinig woorden praten en met daden communiceren. Beroepsgedeformeerde zielen die de risico's allang aanvaard hebben en wanneer Mann ze af en toe plaatst tegen een achtergrond van een duistere, onheilspellende hemel zal dat iets te maken hebben met een onafwendbaar lot.

Het plot wordt weggemoffeld in artistieke grandeur, een verstikkend sfeerportret, smeulende beeldtaal en behaarde koppen die in alles uitademen wat hier op het spel staat. Een soort heightened reality en dat maakt het wellicht tot een kille film, maar ook hypnotiserende ervaring, die in Colin Farrell helaas een niet al te sterke schakel heeft. Hij heeft het simpelweg niet.

Ik sluit me bij cameron aan met de vermelding dat ik Tom Wilkinson in de rol van Arthur Edens erg sterk vond. Met name het moment waar hij zijn vermeende verwardheid even loslaat en Clayton daadkrachtig toespreekt; 'If you want to do this, Michael, you better have your balls in order because the one place you don't want to see me is in court!'. Die Shiva...

Anyway, binnen z'n soort is dit een absolute aanrader.

4*

Flamboyant filmpje met een nogal krankzinnig verhaal. Gallo komt lekker flitsend voor de dag met snelle cuts, een voice over die het hele spul voorstelt en een opgeblazen sfeertje dat met een aantal markante personages aardig wat geinige momentjes oplevert. Vooral in het begin is het doorgesnoven duo op stoom, de Russische clan is daarentegen beduidend minder leuk.

Naarmate het verhaal vordert (en toeneemt, want er is nogal wat aan de hand, ook terroristen zijn dol op porno) raakt het wat van z'n charme kwijt. Ik had het op een gegeven moment ook wel wat gehad met de wat suffe hoofdpersoon en zijn monotone geluid. Desalniettemin ratelt het vrolijk genoeg verder om niet te vervelen. Dat zal de grootste verdienste van Middle Men zijn.

Tot zover de American Dream. Een gedurfd, treurig en tot op zekere hoogte pikant drama in een kille stad. Die afstandelijkheid is ook aanwezig bij beide hoofdrollen, waardoor ik nooit helemaal mee ben met de beleving en het afglijden van Joe Buck en Ratso. Enkele losse aspecten spreken meer aan.

Zoals de wijze waarop de de herinneringen, fantasietjes en nachtmerries voorbij kome of hoe Buck's eerste 'verovering' wordt vormgegeven. Het Andy Warhol feestje steekt er ook duidelijk bovenuit en de muziek zit vaak als gegoten. Nilsson, maar ook Toots. Sfeervol, maar al met al net geen uitschieter.