Opinions

De Istanbul Blues. Een gevangenisdrama dat wel eens meer indruk op me heeft gemaakt. De kern blijft overeind, maar het loopt onderweg wel wat averij op. Ik zie nu pas dat Stone het heeft geschreven. Niet erg verbazingwekkend, een subtiele film is het niet. Verre van. Daarbij kan Billy ook niet meteen op mijn sympathie rekenen. Een beetje dom, zou Maxima zeggen.

Het homosensuele fragment is, nou ja, de functie is me duidelijk, maar zo lijkt het nergens op. Moroders kleffe muziek is daar ook niet te harden. Wisselvallige bijdrage. Wanneer Billy doordraait en Rifki aan de beurt is, werkt het bijvoorbeeld wel. Sowieso een sterke scène. Vanaf Sectie 13 zijn er meer. Die met het vriendinnetje gaat door merg en been. Zielig.

Daarnaast heeft het enkele in het oog springende personages achter de roestige tralies. Quaid en Hurt maken er in ieder geval wat van, Hamidou en zijn twee zoontjes blijven me (blijkbaar) ook bij. Het is niet fraai hoe de Turken hier worden weggezet, maar het draagt wel bij aan het rauwe en ruwe karakter van de film en de aftakeling van zijn hoofdrol. Shurla burla.

Dit is er wel eentje die er vlot ingaat. Fijne kleurtjes en fijne plaatjes van wat hier in ieder geval een fijne stad is; het zit vanaf de start al mee. Owen Wilson doet het vervolgens subtiel en dus leuk. Het is ook niet zo moeilijk met hem sympathiseren wanneer Michael Sheen als opgeblazen kwal verschijnt. Vrouwlief wordt op een gegeven wel een enorm kreng, maar soit.

Tegen die tijd zijn de uitstapjes naar het verleden die 't 'm doen. Ik heb me wel vermaakt met de lompe Hemingway, La Cotillard (een heuse art groupie) en de rest plus alle verwikkelingen daar. Het moraaltje ligt er uiteindelijk wat dik bovenop, maar hoe de film tegelijkertijd met z'n eigen drijfveer afrekent, valt te appreciëren. Aangenaam, grappig en licht betoverend filmpje.

Ja, dit kan Vinnie Jones wel. Strakke houding, bek in een woeste plooi en flink timmeren met een ferme hamer. Indrukwekkend voorkomen en een tof wapen. Daar scoor je mee, een killer die zich onderscheidt van de meute. Minder is dat Kitamura zich laat verleiden tot knokwerk. Dat hoeft voor mij niet in een horror, daar zijn andere genres voor. Verder een fijn gestileerd filmpje, zeker wanneer de trein aan bod komt, dat rondom Mahogany lekker hard en lomp tekeer gaat.

Zesje voor de muziek, enkele effectjes, met name in de eerste helft, komen te opzichtig uit de computer en het tot scenario verbouwde kortverhaaltje van Clive Barker komt qua spankracht net iets tekort voor deze speelduur. Zo gaat het een beetje sputteren op ca. driekwart film. Bij Cooper gaat het nog wel, maar Bibb heeft een ondankbaar rolletje te pakken. Dan heeft het dus een finale met een punch nodig. En die is er. Vooral in de vorm van smaakvolle vleesverwerking.

Weer een voltreffertje van Nichols. Het zal iets met ouderschap en opgroeien van doen hebben. Nichols is nogal spaarzaam in het prijsgeven van wat er met Alton aan de hand is. Dat mag dan vaag en warrig zijn, het houdt het mysterie wel in stand en daar kan z'n film lang op leunen. Dat niet alleen. Het opent ook enorm sterk met een mogelijke kidnapping, een religieus gezelschap dat het ventje terug wil en de overheid die binnen komt stormen. Een chase film die stilletjes aan een bocht neemt naar serieus sci-fi drama en weer terug grijpt op hetgeen waarmee het begon. Dat gaat dan wel wat moeizaam. Als Alton's krachten toenemen, lost hij meteen ook alles op. Dat past ongetwijfeld in wat Nichols wil vertellen, maar binnen z'n film komt dat wat gemakkelijk over. Shannen is maar weer eens formidabel en het ventje zelf kan er gelukkig ook wat van. Niet voor plothounds, deze Midnight Special, want wie zich toespitst op dat wat hij niet op z'n bordje krijgt, zal wel snel verdwalen. Lekker meegaan in hetgeen Nichols voorschotelt is het beste devies.

Tricky wanneer een regisseur met een stevige horror reputatie uitpakt met iets dat vooral als thriller dienst doet. Zelfs als het staat als een huis, zoals deze, kan een bepaald verwachtingspatroon zomaar opspelen. Ik heb er weinig tot geen last van gehad. Met als voornaamste reden de intrigerende hoofdrol.

Een smeerlap die z'n eigen onvermogen aanwendt om andere mensen het leven zuur te maken. Vooral zij die het gelukkigst zijn, maar ook zijn arme moedertje kan de tranen niet bedwingen. De bestraffende scène met de oudere buurvrouw is wat dat betreft tekenend. Zijn woorden voelen als zweepslagen.

Een gemene vent, eng ook met die dikke wenkbrauwen. En toch heb je af en toe met hem te doen en hoop je stilletjes dat hij niet wordt gepakt. Met dat spanningsveld had Balagueró wellicht iets meer kunnen doen, maar de film zit verder zo​ doortimmerd in elkaar het daar onderweg geen enkele last van heeft.

Je bent toch benieuwd wat hij allemaal met Clara gaat uitvreten, het buurmeisje is nog een aardige bijzaak. Een klassiek opgebouwde thriller​, buiten Tosar zonder uitschieters, solide op alle vlakken, die lange tijd op een ruime voldoende afstevent, maar er nog een halfje bijkrijgt vanwege het doortrapte slot.

The Boston Chainsaw Massacre, alhoewel je natuurlijk geen tel het idee krijgt dat dit zich in die stad afspeelt. Als je die puzzel ziet, geloof je ook niet dat het 1942 is, maar dat vervliegt snel als het zoontje mama tot de orde roept. Veertig jaar later is er nog steeds veel niet in de haak en niet alleen vanwege een killer die met een kettingzaag lieve meisjes doorklieft. Een detective treft een bloedbad aan bij het zwembad. Meisje in stukjes, torso weg en een bebloede zaag. Bloedserieus vraagt hij zich af of dat wellicht het moordwapen is.

Het is het soort onzin dat zich maar bljft opstapelen en hoe sneller je het doorhebt, hoe grappiger het wordt. Wat zich ook blijft opstapelen, zijn lijken en missende onderdelen, want hoe je het ook wendt of keert, het is al met al wel gewoon een toffe slasher met een klein whodunnit elementje, heel wat gore, een paar piekfijne kills (die in het waterbed, ja) en een killer die iets aan het fabriceren is. En dat leidt tot een geweldig bizar einde. Lachen, gieren, brullen. Of het allemaal zo bedoeld, is een tweede, maar wat geeft het. Bastard! x3.

Loeiende hard rock met typische tierelantijntjes van die jaren, swingende hand-overs en een tomeloze afstraffing als er iets mis blijkt te zijn gegaan. Lekker zo'n opening. Minder is dat het daar vervolgens nooit meer aan kan tippen, alhoewel het wel elke keer weer als een tierelier draait wanneer de muziek aanzwengelt. Noest misdaadmilieu, robuuste kop als middelpunt, een aalgladde Rocco als tegenstander en een wulps dansende blondine als medestander; daar is weinig mis mee. Jammer dat Di Leo zich onderweg net wat te vaak verslikt in praatsessies. Dat kan z'n film (ik heb het niet zo op dit soort gedub) niet echt hebben. Toch een leuke kennismaking met z'n poliziottesco's.

Beestachtige poliziottesco die je met Morricone's doordringende leitmotif meteen vanaf de start bij de kloten heeft. Een mislukte overval, een moord, een gijzeling en een loeiende achtervolging met van die kleine, malle vierwielers van toen. Lenzi schiet uit de startblokken en alhoewel hij daarna wat gas terug neemt, blijft het die energie vasthouden. Vooral dankzij Tomas Milian die een van de meest barbaarse psychopaten in cinema neerzet. Een enorme hufter die iedereen uit de weg ruimt, die hem mogelijk in de weg staat. Niemand is veilig met Giulio in de buurt. Aanzien en losgeld, daar is het hem om te doen en dat gaat met giftige humor en vooral een stroom aan genadeloos geweld die je af en toe naar adem laat happen. Dit moet een van de meest brute films in z'n soort zijn.

MacFarlane's humor op het witte doek, het is de mijne blijkbaar niet. Ik was al niet zo kapot van die beer en diens strapatzen. Ook nog eens in het Wilde Westen, niet echt een setting waar ik warm voor loop. Al kan hij daarmee wel wat anachronistische ongein kwijt, maar net als het overige, iets dat sporadisch op een glimlach kan rekenen. Miss America 1880, dat was nog best een aardige binnenkomer.

Daarna is het vooral het gebruikelijke hit-and-miss gebeuren, waarbij het laatste de overhand heeft. De wat drogere, onverwachte momentjes werken het beste, maar er zijn minstens zoveel grollen die je van ver ziet aankomen. Zal ook wel iets met MacFarlane zelf van doen hebben. Hij kan het maar beter laten bij stemmetjes. Opmerkelijk hoe hij in beeld staat te stuntelen, zijn hele delivery is weg.

Niet z'n meest creatieve uiting, vermoed ik. Zelfs een geslaagd absurd grapje rondom die schapen zit er niet in. Ook te vaak dat het teruggrijpt op de platte klucht. Dat gaat nog wel rondom Ribisi, die Harris is daarentegen twee keer niks. Wanneer het verhaaltje gaat domineren, is het helemaal over met de pret. Enkele cameo's zullen wel blijven hangen, vooral die van Doc, maar dat is dan ook het enige.

Now when I look at Mimic, what I see is the pain of a deeply flawed creature that could have been so beautiful, aldus del Toro zelf. Visueel is het nog best in orde. De film baadt in donkere, morsige sferen, wanneer het de ondergrond opzoekt, komt het helemaal tot z'n recht en de insecten hebben wel wat. In vol ornaat misschien wat minder vloeiend, maar vooruit.

De muziek blijft daar ver op achter. Het sounddesign is zo druk dat het acuut de meeste spanning de nek omdraait. al komt dat sowieso maar moeizaam van de grond. Erg teleurstellend hoe het scenario uitpakt. Vrij veel verplichte nummertjes die de boel niet onder stroom krijgen en dan zit je ook nog eens opgescheept met beroerd geschreven personages.

Beide hoofdrollen zijn al saai, maar zo'n zwangerschapstest maakt het allemaal wel erg doorzichtig. De foeterende agent is helemaal een doorn in het oog. Van het autistische jongetje valt nog wel iets te verwachten, maar zijn inbreng stelt uiteindelijk bar weinig voor. Hoe de film afsluit, is nog eens goed voor een half puntje aftrek. Bleh. Del Toro's pijn is terecht.

Gekunstelde film die voort wordt geduwd door de killer en zijn traps, maar het eigenlijk nergens naadloos op elkaar krijgt aangesloten. Zodra het moorden begint wordt het steeds onwaarschijnlijker.

Personages klooien maar wat aan (het pakje sigaretten is echt een dieptepunt) en weten nergens een vorm van paranoia over te brengen. Ook dat heeft een dieptepunt; een dame houdt op zeker moment haar mede profilers onder schot en roept ter afschrikking keihard.. 'Béng!' Dat werkt dus niet. Enige affiniteit met wie of wat dan ook is logischerwijs ver te zoeken. Twists zijn verplichte kost en weten dan ook niet te verrassen.

Harlin doet z'n best, visueel is het ook best ok en de shootout in het water had ook wel iets kunnen zijn, maar in het licht van al het andere valt het in het niet. Matig.

Ach ja, dit zet je dan tijdens deze Winterspelen eens op als liefhebber van de sport. Zelfs met die stemming en dit wonder is het geen al te beste film. Wat O'Connor onlangs bij Warrior verrassend genoeg voor elkaar kreeg, lukt hem hier nog niet. Misschien dat het, onder meer, iets te maken heeft met de vele personages.

Met een teamsport heb je er simpelweg meer, terwijl de tijd om die te behandelen zo ongeveer gelijk blijft. Het scenario zoomt dan wel in op enkele spelers, de goalie bijvoorbeeld, toch is het te weinig om tot een echte klik te komen. De troef op dat vlak zou de coach moeten zijn, maar dan blijkt het ook erg doorzichtig.

Zo is er uiteraard een zeurend vrouwtje die de zenuw van een vorige Olympiade eventjes pijnlijk blootlegt onder begeleiding van muziek die zo van de lopende komt rollen. Kippenvel om de verkeerde redenen. Al met al valt van deze Herb Brooks niet veel meer te maken dan een strenge coach met een aparte tactiek.

Russel, of zijn rol, is te saai. Eenmaal op het ijs gaat het beter. Ietwat chaotisch, maar vooruit. Wat mij dan wel tegenvalt is het commentaar tijdens de wedstrijden. Van de toenmalige verslaggever, die het opnieuw heeft ingesproken, maar het werkt pas wanneer zijn beroemde woorden landen. En die zijn wel van toen.

Ja, dikke mik natuurlijk, de doorgebrande Mayflower. Geweldige locatie voor iets als dit. Als de spiegels buiten het warenhuis ook gaan spoken, levert dat een mooi contrast op. Spelen op twee velden waar de film duidelijk baat bij heeft. Aja heeft het wat dat betreft snel aan de praat en pakt bovendien uit met twee sappige scènes. Eentje zal nog wel even blijven hangen. Had nog best ietsje trager gemogen. Met meer gekraak en zo, maar vooruit.

Toch kan het allemaal niet verhullen dat hij bezig is met een soort allemanshorror. Het verhaaltje wordt gaandeweg keurig uitgelegd, voorgelezen zelfs, en al dat familiedrama zet de film met enige regelmaat in de slaapstand. Sutherland is al niet zo best, die Patton bakt er helemaal niks van. Leuk voor een .jpg, maar zodra ze beweegt en geluid gaat maken, heb je er niks aan. Het duurt zo ook wat te lang, zodat de finale het met weinig kruit moet doen.

Vaak leuk, dit soort één tegen één duels. Met een paar goede acteurs en een alledaags en geschift figuur met grillig gedrag en curieuze redeneringen kom je vaak al een heel eind. Film kent daarbij ook nog wat afwisseling door met name de oude sheriff die een leuk koppeltje vormt met zijn vrouw.

Kathy Bates is uiteraard de blikvanger. Heerlijke rol in uitersten (zie haar knorren!) met finesse in haar mimiek. Soms iets té. Zo had de introductie van haar donkere kant wel iets subtieler gekund. Nu is Reiner al vanaf de eerste uitbarsting druk in de weer met close ups en tumultueuze muziek.

Ander minpuntje is het pinguïnbeeldje. Te opzichtig, al is het gevolg wel een hoogtepunt. Verder een gedegen, klassiek in elkaar gezette thriller die grotendeels kan teren op het spanningsveld tussen fan en schrijver. Voor een topper mist het wat haken en ogen, maar deze King verfilming mag er zeker zijn.

Spy fun met een onvergetelijke tune en heel wat minder schwung dan ik me herinnerde. Was ook alweer vergeten dat De Palma deze op z'n palmares heeft staan. Eentje met een aangename stijl, al laat zich dat eigenlijk alleen voelen wanneer het zich in met name nachtelijk Praag afspeelt. Samen met de diefstal van de NOC lijst het beste segment van de film.

Niet dat dat nu zo spannend is, maar de stilte spreekt wel aan. Verder toetert Elfmans score alsof het een lieve lust is en daarna wordt het allemaal stilaan minder. De film verkeert zelfs in een wak wanneer Voight weer opduikt. Beroerd onderdeel, Czerny heeft een wel erg lullig rolletje en de Palma's afsluitende over the top actie is het aanzien echt niet (meer) waard.

Minste deel uit de reeks tot nu toe. Dat geldt ook voor Hunts team. Renner loopt er hier verloren bij, Patton komt niet uit de verf en Peggs aanwezigheid is kennelijk een reden om links en rechts met flauwe humor te strooien. Slaat totaal niet aan. Het verhaaltje is in essentie uiteraard hetzelfde. Opdrachten die het IMF richting wereldsteden sturen, waar de grote actiemomenten vervolgens plaatsvinden. Net daar laat Bird, sowieso al een opmerkelijke keuze, het liggen. Het Kremlin spreekt al niet zo aan, het is ook een weinig enerverende missie, maar als vertrekpunt zou dat nog moeten kunnen.

In Dubai gaat het mis. Het scenario blijft maar problemen opstapelen en dan kom je vanzelf op een punt dat het niet meer boeit. Het geklauter aan het hotel had natuurlijk vooral berekenend en effectief moeten zijn in plaats van dit geslinger. Zo heeft het wel meer op papier goede ideetjes aan boord (de zandstorm, het wagenpark), maar de executie blijft, enkele harde botsingen daargelaten, aan de lauwe, tamme kant. Afgezien van een oude bekende zijn de laatste circa tien minuten ook nog eens flink knarsetanden. Het vervelendste onderdeel, verder leeft het te weinig op om ergens goed te zijn.

Te doen. Voor een Mission Impossible blockbuster. Voor eentje van McQuarrie iets minder. Geen echte stempel. Dan biedt zo'n franchise misschien toch minder ruimte dan gehoopt. Beter dan de vorige, dat dan weer wel. De humor bevalt ook beter, al voelt het met Pegg aan boord altijd een beetje geforceerd. Verhaaltje uiteraard van hetzelfde laken een pak, stuiterend over de wereld op zoek naar het volgende groteske actie segment.

Het onderwater gebeuren is wel aardig, maar verder zit er niet iets tussen dat zal blijven hangen. Vond het allemaal iets te inwisselbaar. Ook dat zal wel iets te maken hebben het concept. De bad guy heeft wel wat met z'n aparte stem. Verder valt er bij de cast niet zoveel te halen. Ferguson blijft in ieder geval te vlak om als meppende tante uit te blinken. Wat rest is volle vaart vooruit met de gebruikelijke onzin. Het kan er mee door.

​​Best cool wanneer Woo aan z'n actie sleutelt en met behoorlijk wat spektakel in het afsluitende segment trekt hij het alsnog over de streep. Niet overal even vloeiend en als Cruise gaat trappen, gaat dat ook niet altijd even soepel, maar die duiven zijn gaaf, net als de vele slow motions. De introductie van het centrale duo geeft de film wat krediet, maar Hunts spionage wereld blijkt toch weer niet zo interessant te zijn. Niet qua glamour, charisma of dat soort zaken, niet qua verhaaltje en ook niet qua gimmicks. Zo is het gedoe met de maskertjes zo doorzichtig als de pest. Woo weet gelukkig z'n stempel op dit deel te drukken, zodat het niet helemaal wegzakt. Film ziet er trouwens haarscherp uit. ​

Redelijk vermakelijke onzin. Veel meer zit er waarschijnlijk ook niet in. Daarvoor spreken Ethan Hunt, het IMF en de maskertjes (tijd om die eens te schrappen) simpelweg te weinig aan. Veel minder wordt het ook niet, al wisselt het leuke ideetjes met slechte af. Meest weke onderdeel is het vriendinnetje. Abrams probeert dat nog enigszins grimmig te verpakken, maar je prikt er natuurlijk met speels gemak doorheen. Bovendien laat het de film te vaak op zoete stroop lopen.

Hoffman is een geweldig acteur, maar als bad guy in dit soort nonsens een verspilling van talent. De film komt het beste tot z'n recht wanneer het op diverse continenten schakelt naar z'n operaties en actie. Niet hoogwaardig, daar is Abrams te licht voor, maar dat met die windmolens en de basejump heeft toch wel iets. Sowieso is het uitstapje naar Shanghai, los van de plot, wel aardig. Verder verzuipt het vuurwerk ook niet in al te plastische CGI. Het kan er al met al mee door.

Indrukwekkend toen ik 'm voor het eerst zag. Die glans is er inmiddels wel af, maar het blijft een zekere kracht behouden. Dat zit sowieso wel opgesloten in het onderwerp, al schuilt daarin ook een gevaar. Vooraf toch wat huiverig voor overdreven moraal, sentiment en dat soort zaken. Daar heeft het al met al niet zo gek veel last van. Dafoe heeft wat tekst die die kant opgaat, er is een nabrandertje en dat is het wel zo ongeveer. De weinig subtiele uiteenzetting van partijen werkt zelfs in het voordeel van de film.

Meteen ondergedompeld in Mississippi, fijn tempo en de muziek is, zeker tijdens de escalaties, prima. De kritiek op Dafoe deel ik niet echt. Sullig voorkomen misschien, maar Ward en Anderson vormen de twee stromingen van de FBI die verschillen in methodes én ideeën. Wat wel zo is, is dat Hackman hem volledig overspeelt. Een geweldige rol en met zijn personage is dan ook de grootste nuance genoemd. Wat mij betreft meer dan genoeg om het nog steeds een boeiende en relevante film te noemen.

Geraffineerde film die geruisloos verschillende genres aan elkaar knoopt. Daarbij heeft het onderweg (en achteraf) ook best wat te bieden. Zoals dwergen, maar vooral Hoskins, die met zijn drift de film op sleeptouw neemt, en Tyson als thin black tart. Haar beroep, Mona Lisa en de vele shots van haar in de achteruitkijkspiegel, het zal gaan over hoe je wordt bekeken, niet wie je bent.

En daar maakt deze Simone handig gebruik van. Hoskins is inderdaad geweldig op dreef. Vurige vent, maar gaandeweg breekbaar en vol ongeloof, terwijl hij en de film steeds dieper verzeild raken in een sleazy wereld van prostitutie en alles wat daarbij komt kijken. Dat gaat er wel eens heet aan toe, maar door de natuurlijke flow van Jordans regie komt het nooit als vals over.

Ook als het zich als thriller gedraagt, gaat dat niet gepaard met bombarie, het is er simpelweg ineens. Caine heeft geen grote rol, atypisch inmiddels, maar wel iets dat prima bij hem pas(te). Een smeerlap. De film is grappig (dat bekvechten!), smerig, zuur en heeft een pittige finale in huis, waar daarna nog een addertje onder het gras blijkt te zitten. Eentje die op allerlei vlakken werkt.

Grillige film. De toon schiet alle kanten op. Niks mis met een dosis humor en die is er volop. Soms wat gemakkelijk, dan weer zwart en zelfs waanzinng (het vriendinnetje die eventjes schreeuwt waar het op staat!), maar een tel later schakelt Foster net zo gemakkelijk weer naar serieus met Clooney en Roberts die elkaar ernstig aankijken en een gijzeling die af en toe toch echt spannend probeert te zijn. Mij wat te wispelturig, ik haakte halverwege een beetje af. Met hetgeen dat volgt, het wordt wat betreft de 800 mio dollar vraag steeds een grotere bende, had Foster misschien beter vol kunnen gaan voor een écht opgeblazen karakter. Van een ferme thriller is tegen die tijd sowieso niks meer over, maar wat nog wel lollig had kunnen zijn, is nu eerder potsierlijk.

Een sportdrama dat z'n onvermijdbare clichés verstopt in een (deels) opvallende stille, introverte vertelling. Je ziet bij dit soort films toch vaak de nodige bombast om de kijker mee te sleuren. Hier veel minder. Miller doet het geraffineerder middels sobere regie en dito vertolkingen, waardoor de keren dat het dan opveert, het ook meteen meer effect sorteert. Bovendien schetst hij ondertussen een behoorlijk interessant portret van een enigszins markante General Manager, die z'n scouts buitenspel zet en aan de hand van statistieken een nieuw team probeert op te bouwen. Vermeldenswaardig is ook het sterke script van Aaron Sorkin.

De vorige twee bevielen mij al erg goed en ook hier is het weer intelligent met van tijd tot tijd snedige dialogen. Hoogtepunt wat dat betreft is wanneer Beane en Brand op bevlogen wijze spelers gaan verhandelen. Pitt is uiteraard uitstekend, maar Jonah Hill, toch een vreemd eend in deze bijt, draait ook verrassend soepel mee. De sportliefhebber komt aan z'n trekken met onder meer archiefbeelden en een winning streak. Toch gaat het uiteindelijk vooral om de innovator en die winnen vaak op een andere manier. Moneyball eindigt dan ook niet in een ballpark, maar climaxt desondanks op ontroerende wijze.

Ietsje minder dan te doen gebruikelijk. Miyazaki heeft betere films op zijn naam, of in ieder geval titels die me meer aanspreken dan deze. Het is een nogal epische reis die onze Ashitaka onderneemt, waar heel wat creatief gespuis de revue passeert. Het gaat er tamelijk grof en bloederig aan toe en zo'n Toki is een even opvallende als leuke verschijning.

De rijke Japanse mythologie floreert in een dynamisch geheel, maar in al dat avontuurlijke geweld gaat er ook wat magie verloren. Als iets me zal bijblijven van deze wereld, dan is het waarschijnlijk wanneer de kodama zich er al klikkend en draaiend mee gaan bemoeien. Van dat soort momentjes heeft het wat te weinig, van het andere dan weer iets te veel.

Dat geldt ook voor de groene stempel die het met zich meedraagt en enkele keren wel heel nadrukkelijk de kop opsteekt. Zo blijft het uit de buurt van mijn favoriete Miyazaki's, al komt het toch nog een aardig eind. Hoe zoetjes het ook mag zijn, stiekem vind ik het toch wel hartstikke leuk als het weer gaat bloeien in die prachtige kleuren. Dan heeft het toch wat.

The Goonies met allerlei monsters, veelal in rubber. Hetzelfde motortje, dezelfde charme en misschien zelfs wel wat leuker dan wat Spielberg en Donner uiteindelijk voor elkaar kregen. Dat zal iets te maken hebben met Shane Black, die een heel arsenaal aan grappige one liners heeft geschreven. En de kids kunnen er wel wat van. Ze komen in ieder geval erg sympathiek over. Een andere ijsbreker is wanneer Scary German Guy vertelt dat hij alles van monsters weet en de camera vervolgens inzoomt op zijn tatoeage. Ik kan dat soort kleinigheden altijd wel waarderen.

Sensatiezoekers zijn er aan voor de moeite, weinig tot geen cheap thrills hier. De eerste 35 minuten is eigenlijk opbouw voor nog een kleine opbouw, maar het draait wel lekker met sfeervolle fotografie en prettige muziek. Net geacteerd door beide hoofdrollen en de manier waarop de monsters in de achtergrond worden gehouden, werkt al met al best aardig.

Eentje pontificaal in beeld had het zomaar in belachelijke sferen kunnen brengen. Een ander gevaar is een grote boodschap die op de loer ligt, maar die komt er uiteindelijk ook niet uitrollen. Het blijft allemaal binnen de perken, terwijl de territoria steeds imposanter worden. Zo bloeit er stilaan een ingetogen, innemende film die in het slot nog een tikkie in huis heeft.

Kommer en kwel op de afdeling Inspiratie bij Pixar, waar men tegenwoordig blijkbaar niet veel verder komt dan recyclen. Lui underdog verhaaltje, humor van de lopende band en suffe karaktertjes die na anderhalf uur nog steeds meer aan speelgoed doen denken dan aan iets anders. Alsof dat niet erg genoeg wordt de speelduur gevuld met een eenogige doperwt, die ook nog eens een vervelend, zelfingenomen baasje blijkt te zijn. De bijrollen zitten weer tjokvol veilige, herkenbare typetjes. Alleen het jasje is anders.

Nu verwacht ik niks van de score bij zo'n film, maar als een term als circusmuziek te binnen schiet, is dat wel een dieptepuntje. Afgezien van Hardscrabble is het design van de monstertjes saai, saaier, saaist. Achtergrondjes willen wel eens aardig zijn, maar binnen deze drukte is dat geen factor van belang. Het mooiste wat er te zien valt, is tijdens een uitstapje ergens op het eind. Hetzelfde euvel als het vorige deel. Het 'beste' grapje is iets met een slakachtige. Geen wonder dat die nog even terugkomt.

Too Disney to dazzle. Creatieve basis, maar een kluchtig avontuurtje zonder een echt ondeugend randje. Personages en setting vallen toch wat tegen. Een schattige baby, tja.. Tamelijk saai. Alleen Randall ontstijgt dat een beetje met zijn eigenschappen en stem. De uitstapjes (zoals die in de sneeuw) zijn eigenlijk leuker dan Monstropolis. De achtervolging via de deuren is nog wel een aardig achtbaanritje, maar het leukste is de aftiteling. Dat zegt in zekere zin wel genoeg.

De ene landing in Normandië is de andere niet. Ze staan daar op strand met ontzag te kijken naar de restanten van de invasie, zich ongetwijfeld realiserend wat zich daar zoal heeft afgespeeld, maar m'n kop eraf als Clooney niet besmuikt heeft staan grinniken tijdens het opnemen van die scène.

Kunst in plaats van soldaat Ryan dus, Clooney graait links en rechts wat in de (film)geschiedenis en lijkt terug te pakken op een tijd dat oorlogsfilms luchtig en avontuurlijk voor de dag durfden te komen. De cast en muziek hinten ook duidelijk in die richting, maar erg consequent voert hij dat niet door.

Het ongedwongen karakter van de film moet te vaak plaats maken voor meer plechtige scènes. Met het scenario is het al een beetje hink-stap-springen, maar vooral die wisselende toon doet het bij tijd en wijle de das om. Zo mag je lachen wanneer Bill Murray in de stoel van een Duitse tandarts ligt.

Maar als even later een bak met wat ooit delen van tanden waren, wordt gevonden, vergaat je dat weer. Clooney weet daar maar geen organisch geheel van te maken. Het werkt het beste als het mild grappig en kalm dobbert met af en toe een opleving, zoals in het boerderijtje en rondom de landmijn.

Boeiende mix van een undercover thriller en een drugs drama. Van boer tot junk en de hele economie daarachter, bijna alle aspecten van de handel komen aan bod. Best knap dat het verhaaltje daar lange tijd niet onder lijdt, al neemt Yee uiteindelijk misschien iets teveel hooi op de vork. Zo weet hij in het slot van geen ophouden en pruttelt het nog even door.

In de opening zit nog een tactisch foutje. Ik vond het hier niet erg handig om die informatie alvast prijs te geven, ook omdat het met zijn personages wel iets teweeg weet te brengen. Toch vrij heftig wanneer Fan naar de spuit grijpt, wrang wordt het als haar dochtertje de boel opruimt. Jammer dat haar ex het overdrijft, al herstelt hij zich gaandeweg wel een beetje.

Voor misdaad fans heeft het ook zeker wat in petto. Zo is er iets met een hand dat de aandacht trekt en het uitstapje naar Thailand mag ook niet onvermeld blijven. Een film die op beide terreinen grotendeels z'n mannetje staat, een adequate soundtrack laat horen en een opvallend einde heeft. Leegte. Neemt niet weg dat het slot wel ietsje bondiger had gemogen.