Opinions

Schattige, mild grappige en licht onweerstaanbare kalverliefde waar kinderen letterlijk en figuurlijk aan ouderen proberen te ontsnappen. Noem het maar hoop. Onmiskenbaar Anderson met een prachtig intro, rijke, gedetailleerde locaties en aankleding, eigenaardige muziek en puntige interactie tussen de karaktertjes. Erg sfeervol dus met twee innemende hoofdrolletjes die nog eens steun krijgen van een formidabele en gedienstige support cast. Sympathiek filmpje.

Meh. Niet iets waar ik veel mee kan. Er is een kat die opvalt, de Duitser mag eventjes de mad scientist uithangen (dat had best wat uitbundiger gekund, D'Amato, het is per slot van rekening Kinski!), de POV shotjes en wat wilde zooms doen wat ze moeten doen, maar verder valt er niet veel in het pulletje. Dat begint al met de tijd waarin het zich afspeelt, 1909 zo ongeveer, het is niet echt mijn era.

Als je dan ook nog met een verkleedpartijtje en bijbehorend spelletje op de proppen komt, ben ik weg. De muziek is erg aanwezig, af en toe mierzoet, redelijk vaak treffend ook en soms weer dat het nergens op slaat. Melodrama ten top wanneer iedereen gek is op de stoeipoes en vice versa, een dub van niks en het verhaaltje weet maar van geen ophouden. Van zo'n maskertje krijg ik ook niet de bibbers.

Net misdaaddrama. Sober in zowel setting als gedrag. Bleke kleuren met een beheerste soundtrack die zich, net als de cast, niet overdreven hoeft aan te stellen om een punt te maken. Hier en daar dat het er even heet aan toe gaat, maar oververhit wordt het nooit. Chandor heeft de toon altijd onder controle en alhoewel z'n film wel eens aan de te zakelijke kant blijft, schetst hij alles bij elkaar best een fascinerend portret van een lokale oliebaas.

Eentje die op verschillende vlakken in het nauw wordt gedreven. Soms ietwat te drammerig als het gaat om de immigrant die een onberispelijk rolmodel wil worden, maar brandschoon is hij niet en bovendien pragmatisch als het niet anders kan. Het geeft de film het haakje dat het nodig heeft, al is deze net iets te klein om er iets groots mee te vangen. Sfeerplaatjes van het NYC van toen zijn, gek genoeg, te vinden tijdens een achtervolging te voet.

De opmaat is leuker dan wat er uiteindelijk uit komt rollen. De fun zit duidelijk in hoe boer Vincent zijn vlees vangt, plant en oogst. Zo breng je het dus op smaak. Dat is geen denderende horror, maar grappig genoeg om het aan de praat te houden. Wat daar omheen gebeurt, doet er wat minder toe en leidt tot een wat teleurstellende, rommelige climax met Texas en zombie achtige invloeden. Dan zit de satire in weg. Had in ieder geval best wat gekker gemogen. Toch, het hotel en het tuintje maken dit de moeite wel enigszins waard.

Met zo'n titel mag je van de moeder van het spul wel wat verwachten, maar Rebecca de Mornay is vanaf het moment dat ze de film in wandelt, vooral een malle verschijning. Totaal niet indrukwekkend en voor zover ik er om moet lachen, is het om de onkunde van deze vertolking. Zo zijn er wel meer en de interactie tussen de slachtoffers, waarvan er sowieso al teveel zijn, is weer eens drie keer niks.

Het scenario kent ook enkele bezopen bochten die in een volbloed fout sfeertje nog wel passen, maar dat wil het ook maar niet helemaal worden. Film is toch te weinig flamboyant om een scène als die rondom de wens van de zwaargewonde in te laten slaan. Wanneer er andere sadistische trekjes en wat gore aan te pas komt, weet het nog wel te overtuigen, maar meer dan oplevinkjes zijn het niet.

Saaie allemanshorror. Pellington probeert het wel, is druk in de weer met allerlei effectjes in beeld en geluid om het zo snel mogelijk aan te laten slaan, maar het is te overdadig en te simpel om enig effect te sorteren. Idem voor de score, die maar geen factor van belang wil worden. Van het drama komt ook niet veel terecht. Voelt aan als verplichte kost, Gere weet er niet veel van te maken. Als de deskundige aan bod komt, doet hij z'n stinkende best om nog een griezeltje in de film te leggen, maar het wil niet echt lukken. Symptomatisch voor Pellingtons horror; veel vruchteloze pogingen.

Een inventieve en iets te strakke undercover thriller. Dubbel nog wel. Toch heeft het wat te weinig body om tot volle wasdom te komen. Zo is het te bondig om op karakterologisch vlak uit te pakken. Kan me wat dat betreft goed voorstellen dat Scorcese hiermee aan de haal is gegaan. Daar valt nog wel wat te winnen. Enkele kleinere rolletjes komen hier ook niet helemaal uit de verf. Met name het vrouwelijke deel staat wat te nadrukkelijk in dienst van de plot.

Neemt niet weg dat de rode draad van mol versus mol een enerverende is die ook enkele benauwde scènes oplevert. Wat dat betreft jammer dat de film soms wat te druk oogt en de muziek nog wel eens aanstellerig tekeer gaat. Iets stemmiger had wel gemogen en ook gemakkelijk gekund met dit script en deze cast. Vooral Tony Leung maakt indruk in een verder vlotte, opwindende film die net wat te licht is, om een uitschieter te zijn. Met een plusje voor de daken.

Sterke prequel. Zeker het eerste uur is smullen. Veel spelers op het veld, het staat bol van de intriges en heeft twee geweldige hoogtepunten met de nieuwe baas en de Grote Vier. Daarna neemt het rond eind tweede akte, begin derde akte wat gas terug en lijkt het ook even de nodige moeite te hebben om zich weer helemaal op gang te trekken. De animo is terug als het proces start, de finale zich aandient en er aansluiting wordt gevonden bij het voorgaande deel. Eric Tsang is de uitblinker.

Donker misdaaddrama met van alles erop en eraan, maar het had een onsje minder gemogen. Film ziet er voortreffelijk uit. Veel grauw en grijs en veel drankflessen die de bijzonder ellendige situatie van de gedegenereerde Schneider uitbeelden. Een aantal mooie shots -zoals de introductie van het monster Subra onder de gevangenisdouche- en stemmige muziek doen er nog een schepje bovenop, maar stilaan ontkom je niet aan de gedachte dat de film ietwat gebukt gaat onder z'n eigen gewicht.

De brede opzet van het verhaal (of verhalen) en de prominente aanwezigheid van dramatische input zijn iets teveel van het goede. Niet dat het verveelt, maar het leidt wel tot een soort verzadiging voor de ontknoping, terwijl de diverse verhaallijntjes ondertussen wat rafels zijn gaan vertonen. Zo heeft het nogal wat overtollige zaken die de scherpte er wat uit halen, maar ook een prima Auteuil, die met z'n verlopen kop en tristesse dit sombere politieportret eer aan doet.

But I'm gonna get you, my baby. Geweldige bullebak, die Lettieri. Bronson heeft er een zware kluif aan, al trekt zijn karakter mooi niks aan van de beruchte reputatie die de maffioso heeft. Leuk, die houding en pit hebben de grotere personages wel, maar een weerhaakje die ze bijzonder maakt en zo'n filmpje net dat beetje extra geeft, dat dan weer niet.

Een koppige meloenenman met een verleden als oorlogsheld, zo'n verhaaltje en dat met wat redelijke actie hier en daar. Met name op het eind. Nog wel aardig is de ommezwaai van Renda. Van een stoere, onbevreesde gangster naar iemand die verandert in een laffe wezel, verstijfd van angst. Verder heeft het wat te weinig om echt aan te spreken.

Zeker niet onaardig wat Ferrara met zijn budget voor elkaar bokst. Een meisje dat al een krasje heeft, er nog een paar oploopt en waar gaandeweg zowaar een ontwikkeling in valt te bespeuren. Toch iets meer dan je doorgaans bij dit soort rape en revenge filmpjes tegenkomt. Naast een hond trekt ze vooral de verkeerde jongens aan waar ze stilletjes aan steeds beter mee overweg kan. Grauw en rauw, al mist het, ook in de uncut versie die ik zag, een bepaalde hardheid. De surrealistische afsluiter maakt dan wel weer wat goed.

Lessons in love voor fans van Stand By Me, al pakt deze wellicht iets steviger uit. In het slot zitten enkele zaken die Nichols had kunnen matigen of op z'n beloop had mogen laten. Erg bezwaarlijk is het niet, maar toch. Een langzame film die ook als zodanig aanvoelt, maar dat is tegelijkertijd z'n kracht. Iets compacter had het ongetwijfeld doorzichtiger gemaakt met dit strategische narratief.

Nichols neemt z'n tijd voor karakters en omgeving en heeft zo een meanderend tempo en zwoel sfeertje te pakken waar de delta en z'n bewoners prima tot hun recht komen. Niets ten nadele van McConaughey, die wéér een uitstekende rol te pakken heeft, maar wat mij betreft hadden beide jongens de poster gehaald. Het is toch vooral hún film en de twee spelen spelen het kalm en naturel.

Zeker Sheridan is aangenaam als Ellis wiens naïviteit gaandeweg wordt ingehaald door de realiteit. Een ontdekkingstocht dus, zoals een coming-of-age drama betaamt, terwijl er ondertussen een misdaadplotje op de deur klopt. Een zeer sympathieke, veelal beheerste film van een regisseur wiens genegenheid ten aanzien van hetgeen hij op beeld laat blinken, in alle vezels voelbaar is.

Een roerige man in roerige tijden. Over wat een gestolen fiets zoal teweeg kan brengen. Een van de eerste zinnen luidt: Sport was his context, but his real stage was humanity. Het levert een fascinerend portret dat de meeste facetten van de persoon en de bokser wel ergens aanstipt. Beetje vluchtig misschien, maar Ali's leven zit vol documentaires van heroïsche, tragische en sociale aard. Deze geeft in ieder geval een prima totaalbeeld via enkele sprekers en veel archiefbeelden. Een grote winnaar, maar ook groot in zijn verlies.

Onwezenlijk werkje. Opent vrij sterk met ook een paar bizarre momenten (Dad die een fetisj heeft voor vers mensenvlees, het pornootje op de achtergrond tijdens het ontbijt), maar daarna kabbelt het wat verder. Film heeft geen echte troef in handen. Verknipt, jawel, maar erg heftig, nou nee. Het ontbreekt aan een nerveus sfeertje en is tegelijkertijd ook niet theatraal genoeg om het zo'n soort glans te geven. Voor martelhorror, zoals de bovenbuurman aangaf, vond ik 'm vrij tam. Al met al nogal doelloos, ofschoon die kerstscène nog wel iets goed maakt.

Dikke schaduwen en weerspiegelingen, een privé detective, rookpluimen, manipulatief vrouwelijk schoon en al wat dies meer zij. Het bekende noir recept, dat op smaak wordt gebracht door Philip Marlowe en zijn beeldspraak. Pragmatische kerel als het gaat om geld, resoluut als het gaat om een zaakje dat aan alle kanten stinkt, maar bovenal een heerlijke cynische kerel die met een soort nonchalante bravado door een wereld van bedrog heen stampt. Dick Powell heeft het in de vingers, zoveel is al vrij snel duidelijk.

Naast een plotje dat blijft draaien, wordt de film veelal gestuwd door dialogen, maar die zijn wel dusdanig goed geschreven én afgeleverd dat het regelmatig een flinke grijns oplevert. Hoge quotability. Zaken waar Dmytryk de hele speelduur op terug kan vallen. Daarnaast heeft hij nog wat visuele Spielerij in petto als het bewustzijn wordt verloren en krijgt Powell steun van een glibberige Kruger en imposante Mazurki. Wat een reus. Het slot had iets koeler gemogen, maar wat geeft het. Vooral een ontzettend leuke noir.

Murphy's Private War dus. Met een brute, rauwe opening. Het is niet de enige keer dat dat soort termen te binnen schieten. Tussen die momenten zit er ook altijd wel wat energie in de film. O'Toole en Noiret vormen een vlot duo, het stijve zustertje overdrijft het niet en Yates zal ongetwijfeld in zijn nopjes zijn geweest met het watervliegtuigje, want dat ronkende stuntvliegen houdt maar niet op. Mooi geluid. En geen zjermen, maar gewoon Duits, voor wie dat belangrijk vindt. Geen heldenverhaaltje, meer iets over wraak, obsessie en waanzin. Beetje een wilde film, maar zeker niet verkeerd.

Redelijk, zonder dat het ergens kan wedijveren met bepaalde genregenoten. Mooie locatie, ijzig ingekleurd, Franse smerigheid en belle Hélène. De aftakeling van Marco is wat mij betreft het meest interessante onderdeel. De wending die volgt -met de komst van nieuwe (te doorzichtige) personages- brengt weliswaar wat leven in de brouwerij, maar ook voor een geijkte voortzetting. Verteerbaar, dat nog wel.

Leuke thriller die eventjes de spanningsboog bijzonder strak weet aan te trekken, maar het daarna over een hele andere boeg gooit. Spannendste onderdeel is zonder meer wanneer Billy op de vlucht slaat in de filmstudio, nadat ze getuige is van het maken van een snuff film. De Palma schoot mij ook te binnen. Vanaf de agenten begint niet alleen de toon te veranderen, het kent ook wat twists en dergelijke, maar dat countert het met een dosis humor, zodat het altijd een bepaalde flair weet te behouden. Ik kon wel lachen om de boze onderbuurman, vooral als je z'n badjas ziet. Of de toiletborstel. De regisseur en zijn vriendinnetje doen het dan weer leuk als modern screwball duo die steeds achter Billy aanstuiteren. Want dat is de heldin van de film. Marina Zudina.

Charmante slasher. Een dorpje met grotendeels sympathieke inwoners en een moordenaar die er voor dit soort werk natuurlijk geweldig uitziet. De mijnhelm met dat licht en het gasmasker. Zwaar ademend en met een pikhouweel erbij is het er eentje die blijft hangen. Net aantal moorden ook, creatief en mooi verdeeld over de speelduur, terwijl zo'n muffe, donkere mijn de perfecte locatie is om een finale in uit te spelen. Wel wat jammer van die Scooby Do achtige onthulling, maar ach. Had hier en daar misschien wat venijniger gemogen, maar ik heb me er geen seconde mee verveeld.

Een thema waar enige subtiliteit vereist is. Zou je zeggen. Araki bewijst dat een tegenoverstelde aanpak ook effect kan sorteren, al is het aanvankelijk wennen aan z'n fors aangezette toon. Twee jongens waarbij een jeugdtrauma zich op totaal andere wijze manifesteert, alhoewel het beide een vorm van verdringen is. De een aseksueel en verlegen, de ander uitgesproken en betaalbaar. Beide zijn het eigenlijk al typetjes, maar ze worden ook nog eens omringd door, in meer of mindere mate, karikaturen.

Araki gooit verder ook alle mogelijke fijngevoeligheid overboord en neemt amper een blad voor de mond en lens. Vooral bij Neil en zijn klantenkring hanteert hij lompe halen. Wanneer Drago zich meldt, ontspint zich zelfs een huiveringwekkende scène. Het is een timbre waar je volledig op kunt afknappen, soms lijkt het zichzelf maar nauwelijks serieus te nemen. Toch ontstaat, naarmate het vordert, een film die een zenuw blootlegt, bestookt en aan duidelijkheid niets te wensen overlaat. Waarvoor hulde.

Gemengde gevoelens. Lange tijd toch wel iets dat me vrij goed ligt. Het kille, gure Boston geeft het een stemmig sfeertje, weinig geklooi met grote muziek, sudderende thema's en een beheerst tempo. Jimmy's naderende onheil wordt netjes opgebouwd en zijn uitbarsting staat ook als een huis. Mooie rol voor Penn, al zijn sommige opmerkingen te gescript.

Bij Robbins gaat het moeizamer. Zijn innerlijke strijd is niet altijd overtuigend en wanneer hij dan tijdens een verhoor een keer uit de schulp mag kruipen, krijg je het gevoel dat er meer in zijn nu wat eentonige rol had gezeten. Bacon heeft het minste gewicht. Ook hij heeft een vrouw, maar de stille telefoontjes blijven tot en met het slot een merkwaardig verschijnsel.

Desondanks zit het richting tweede tragische climax nog altijd redelijk stevig in elkaar doordat het kan schakelen tussen drama en klassiek politieonderzoek. De climax zelf had wellicht iets geraffineerder gekund, maar het blijft ver verwijderd van een domper. Die komt daarna alsnog. De nabrander heeft al niet veel om het lijf, de monoloog is zelfs tandenknarsen.